Για να τελειώνουμε και με αυτό:
Η προσπάθεια πολιτικοποίησης του ποδοσφαίρου στις μέρες μας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι διάτρητη ιδεολογικοπολιτικών (αριστερών) επιχειρημάτων.
Η ομαδάρα σας έγινε τέτοια από μαύρο χρήμα και ξεκάθαρα παρακρατικούς μηχανισμούς. Με εμπόριο ναρκωτικών, όπλων, παιδικής πορνείας, Trafficking, εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων κ.α παράνομες και κυρίως ανήθικες δραστηριότητες. Το ότι προτεραιότητά σας είναι η αγάπη σας για την μπαλίτσα και όχι οι νεκροί μάρτυρες του Noor, οι κουμπουροφόροι πρόεδροι μέσα στα γήπεδα, οι 6.500 χιλιάδες νεκροί στο Μουντιάλ του Κατάρ - "δούλοι" της αγάπης σας για την μπαλίτσα, δηλώνει την υποκριτική και κενής περιεχομένου στάση σας, σε ιδεολογικοπολιτικό επίπεδο.
Κάθε είδους γήπεδο που εντός του παίζονται εκατομμύρια είναι εκτροφείο φασιστών. Ουσιαστικά μέσα σε αυτά νομιμοποιείται η θεωρία των δυο άκρων. Οι δε «αντιφασίστες» εκτός του οτι ψάχνουν ύπαρξη μέσα απο το δήθεν «αντιφασιστικό» κίνημα, στην ουσία είναι πελάτες που συντηρούν ένα σάπιο καθεστώς, ένα εσμό, που μόνο ως αθλητισμός δεν λογίζεται. Διαφορετικά χωρίς αυτούς και με ταξικό πρόσημο για ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, δεν θα υπήρχαν οι μαφιόζοι «επιχειρηματίες» τους. Η εποχή των αγωνιστών αθλητών στις νεοιμπεριαλιστικές συνθήκες που βιώνουμε, έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Τάκης Μοσκώφ
Παρακάτω ενα εξαιρετικό κείμενο του Βασίλη Σιώκου
_____****_____
Σε αυτόν τον βούρκο, δεν έχουμε θέση…
Βασίλη Σιώκου
[... Σε αυτές τις συνθήκες μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει η αναζήτηση «καλών» και κακών». Πρόκειται για ανοιχτή σύγκρουση με όρους που παραπέμπουν ευθέως σε πρακτικές μαφίας. Η Αριστερά πριν από όλα επιβάλλεται να «κρατήσει τη μύτη της μακριά» και να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του συστήματος, όπως εκφράζεται στο ποδόσφαιρο. Να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του πολιτικού προσωπικού που πλέον δεν χωρίζεται σε κόμματα αλλά ανάλογα με τον ολιγάρχη στον οποίον είναι υποταγμένο.
Την ίδια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιηθεί πως οι εποχές που μιλούσαμε για «λαϊκές ομάδες» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η Μπαρτσελόνα του εμφυλίου δεν υφίσταται, η Λίβερπουλ των λιμενεργατών επίσης, η Ομόνοια των κομμουνιστών το ίδιο (για να μην αναφερθούμε σε ελληνικές). Περιθωριακά παραδείγματα όπως η Σεντ Πάουλι ή η Λιβόρνο είναι ακριβώς αυτό, περιθωριακά. Το σύστημα έχει θωρακιστεί και ή παίζεις με τους όρους του ή αποβάλλεσαι. Η ταύτιση συμμοριών με δίχρωμα κασκόλ (γιατί αυτές κατεβαίνουν στον δρόμο) με εποχές του Ντουρούτι ή με τις αναλύσεις του Τολιάτι ή με τις αναφορές του Γκαλεάνο στο ποδόσφαιρο της Ν. Αμερικής πριν 50 χρόνια είναι μάλλον φαντασίωση, στην καλύτερη περίπτωση και ας μην αναζητήσουμε τη χειρότερη.
Αν θυμηθούμε όσα είπαμε παραπάνω για τις «συμμαχίες», θα δούμε πως το κεφάλαιο δεν έχει ούτε πατρίδα, ούτε θεό, ούτε και ομάδα. Η δουλειά της Αριστεράς, και κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, είναι αυτήν την απλή αλήθεια να την κάνει κτήμα της κοινωνίας. Η αγάπη για ένα άθλημα δεν έχει καμιά σχέση με το απεχθέστερο πρόσωπο του καπιταλισμού που εκφράζουν οι συγκεκριμένοι ολιγάρχες. Η αλήθεια είναι απλή, να την κοινωνήσουμε δύσκολο, απέναντι υπάρχει ένας απίστευτος στρατών συμφερόντων με ΜΜΕ. ...]
Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ...
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.