Του Κώστα Πατλακίδη
Σκέφτομαι για τα «Σεπτεμβριανά». Το πογκρόμ δηλαδή που υπέστησαν οι Έλληνες της Πόλης το ’55. Και φέτος, όπως κάθε χρόνο, αναρτήσεις στο διαδίκτυο, ομιλίες, εκδηλώσεις συζητήσεις, αφιερώματα. Κι αναρωτιέμαι. Ποιο είναι το νόημα της μνήμης. Γιατί το κάνουμε. 71 χρόνια είναι. Έγινε κάτι; Υπήρξε δηλαδή κάποιο αποτέλεσμα; Έγινε έστω ένα βήμα προς την δικαίωση; Προς το σταμάτημα των αλλεπαλλήλων ηττών; Όχι, εκτός αν μου διαφεύγει κάτι. Ίσα – ίσα, νομίζω ότι όχι μόνο δεν έγινε κάτι, αλλά οι Έλληνες της Πόλης, μια αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα επί της ουσίας, έγινε μια ασήμαντη αριθμητικά ομάδα. 3.000 και κάτι άνθρωποι, 40 περίπου φορές λιγότεροι από εκείνους που προέβλεπε η Συνθήκη της Λωζάνης. Και με τα γνωστά προβλήματα που αφορούν στις ιδιοκτησίες τους. Κι αυτό ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ είναι (όπως και η συστηματική ΕΞΟΝΤΩΣΗ των κατοίκων της Ίμβρου και της Τενέδου).
Ήταν κεραυνός εν αιθρία; Όχι βέβαια. Είχε προηγηθεί, το 1942, η εξοντωτική περιουσιακή φορολόγηση, που ήταν το προοίμιο των Σεπτεμβριανών. Το τουρκικό κράτος έδειξε τότε, στην πράξη, ότι δεν αποδέχεται και δεν θέλει την μειονότητα και γράφει στα παλιά του τα παπούτσια την Συνθήκη. Το 1942. Δηλαδή όταν εμείς πληρώναμε με εκατόμβες νεκρών και με φόρο ατελείωτου αίματος και δημιουργήσαμε την μεγαλύτερη αναλογικά αντίσταση ενάντια στο ναζιστικό τέρας. Του οποίου η Τουρκία ήταν σύμμαχος, ασχέτως αν δήλωνε ουδέτερη, ξεπληρώνοντας ό,τι όφειλε για την συνεργασία στις γενοκτονίες: ποντίων, μικρασιατών, Αρμενίων, Ασσυρίων.
Αντί λοιπόν να προσφύγουμε στα διεθνή Δικαστήρια ζητώντας πρώτον την Ανατολική Θράκη, ως αποζημίωση για την συνεργασία της Τουρκίας με την ηττημένη Γερμανία, ύστερα την εφαρμογή του Αυτοδιοίκητου της Ίμβρου και της Τενέδου, που πάλι προβλέπονταν από την Συνθήκη της Λωζάνης και η Τουρκία το έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια, και τέλος, την άρση της φορολόγησης των Ελλήνων της Πόλης και την διαμόρφωση ενός πλαισίου για την απρόσκοπτη και αποτελεσματική τους ανάπτυξη, ΕΜΕΙΣ, ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ. Χαριστήκαμε στις απαιτήσεις της Νατοϊκής Ενότητας.
Τί νόημα έχει λοιπόν; Δεν λέω ότι κακώς θυμόμαστε. Ποιο είναι το νόημα αναρωτιέμαι, ο στόχος και η στρατηγική μας. Έχουμε μια κοινωνία που προσπαθεί να διατηρήσει την μνήμη της, θέλει να θυμάται, ζει όμως στα όρια ενός κράτους που δεν το ενδιαφέρει. Σκληρό ακούγεται αλλά έτσι είναι. Αν ενδιαφέρονταν, εκτός από λογίδρια, θα έκανε κάτι. Γιατί δεν έκανε κάτι, όλοι το ξέρουμε, και γι’ αυτό μονίμως εκχωρεί και ηττάται. Άρα μήπως θα πρέπει την επόμενη χρονιά, στα Σεπτεμβριανά αλλά και στα άλλα…, οι εκδηλώσεις να αφορούν στους εντός των τειχών, να διεκδικούν δηλαδή από το κράτος να σταματήσει την συνενοχή του; Να τερματίσει τις πλάτες που κάνει τουλάχιστον 8 δεκαετίες τώρα; Να εκπροσωπήσει επιτέλους τους πολίτες του;
ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; Είναι ζήτημα στρατηγικής και όχι ρητορείας: Παίρνεις απόφαση στο Κοινοβούλιο που τερματίζει την σιωπή και την απουσία σου, προσφεύγεις στους Διεθνείς Οργανισμούς και Δικαστήρια, και ζητάς από την Διεθνή Κοινότητα την Συμπαράταξή της. Για ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ πρόκειται, και για τελεσθείσα ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ…
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.