Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Του Παντελή Σαββίδη 

Στο μικροσκόπιο της Αθήνας η επίσκεψη Φιντάν στη Λιβύη λέει η "Καθημερινή".

Πριν σχολιάσουμε ότι η φιλοδοξία της Αθήνας είναι να έχει ένα καλό μικροσκόπιο να παρακολουθεί τις κινήσεις άλλων,  δείτε και τον ακόλουθο τίτλο:

-Το ΝΑΤΟ καταδικάζει παραβιάσεις εναέριου χώρου σε Ρουμανία και Πολωνία. Στην Ελλάδα γιατί δεν το κάνει; Και, μάλιστα, εξαιρεί την Λήμνο, για παράδειγμα, απο τις ακήσεις του; 

Επι της ουσίας τωρα:

Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Η περιοδεία του Χακάν Φιντάν στη Λιβύη και στην Αίγυπτο αποκαλύπτει, με τρόπο οδυνηρό, το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: η Ελλάδα παρακολουθεί τις εξελίξεις που άλλοι σχεδιάζουν.

Η Άγκυρα συνομιλεί με όλους. Με την Τρίπολη, την οποία στήριξε στον εμφύλιο, αλλά και με τη Βεγγάζη και ολόκληρη την οικογένεια Χαφτάρ. Προσεγγίζει τον Ακίλα Σάλεχ, επενδύει στην άμυνα και στην ανοικοδόμηση, αξιοποιεί τον αντιαποικιακό συμβολισμό και επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως δύναμη ενοποίησης της Λιβύης. Παράλληλα, αποκαθιστά συστηματικά τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, συμμετέχει σε περιφερειακά σχήματα και προετοιμάζει νέες θεσμικές συνεργασίες.

Η Ελλάδα, αντιθέτως, «παρακολουθεί με προσοχή», τηλεφωνεί στους εταίρους της και ανησυχεί μήπως η ανατολική Λιβύη κυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι διαχείριση των συνεπειών της στρατηγικής των άλλων.

Η αποτυχία δεν βρίσκεται μόνο σε επιμέρους λανθασμένους χειρισμούς. Βρίσκεται βαθύτερα: στην αδυναμία να προσδιορίσουμε τι συγκροτεί σήμερα την ελληνική κρατική οντότητα, ποια είναι τα ζωτικά της συμφέροντα, τι ακριβώς επιδιώκει στον μεταβαλλόμενο κόσμο και με ποια μέσα σκοπεύει να το πετύχει.

Είναι η Ελλάδα απλώς ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιμένει από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον να προστατεύσουν τα συμφέροντά του; Ή είναι ένα βαλκανικό και μεσογειακό κράτος, με νησιωτικό χώρο, θαλάσσιες οδούς, ενεργειακές δυνατότητες, ιστορικές σχέσεις και άμεση ευθύνη για την ασφάλεια του Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Αν ισχύει το δεύτερο, τότε απαιτείται εθνική στρατηγική με διάρκεια, θεσμική μνήμη και σαφή ιεράρχηση σκοπών. Χρειάζεται παρουσία, σχέσεις όχι μόνο με κυβερνήσεις αλλά με στρατούς, οικονομικά κέντρα, τοπικές κοινωνίες και πολιτικές δυνάμεις. Χρειάζονται οικονομικά ανταλλάγματα, αμυντικές συνεργασίες, αναπτυξιακά έργα, πολιτιστική διπλωματία και δίκτυα επιρροής.

Οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι διαγωνισμός συμπάθειας ούτε άσκηση νομικών επιχειρημάτων. Το διεθνές δίκαιο είναι αναγκαίο θεμέλιο, αλλά δεν εφαρμόζεται αυτομάτως. Χρειάζεται πολιτική ισχύς που να το υποστηρίζει, συμμαχίες που να δημιουργούν κόστος στην παραβίασή του και διαρκής παρουσία εκεί όπου διαμορφώνονται οι αποφάσεις.

Το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι ότι η Τουρκία κινείται. Κάθε σοβαρό κράτος κινείται για να προωθήσει τα συμφέροντά του. Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να αιφνιδιάζεται από κινήσεις οι οποίες προετοιμάζονται επί χρόνια.

Η Αθήνα επένδυσε στην ιδέα ότι η αντιπαράθεση Τουρκίας–Αιγύπτου και η εχθρότητα της ανατολικής Λιβύης προς την Άγκυρα θα διαρκούσαν επ’ αόριστον. Όμως τα κράτη δεν έχουν αιώνιες φιλίες και έχθρες. Έχουν συμφέροντα. Η Τουρκία το γνωρίζει και προσαρμόζεται. Η Ελλάδα μετατρέπει συχνά τις πρόσκαιρες συμπτώσεις συμφερόντων σε φαντασιακές «στρατηγικές συμμαχίες».

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1Ep3M96jgw/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com