ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
γίνονται αντικείμενο καπηλείας: οι ιδέες, τα σύμβολα, οι θυσίες, οι άνθρωποι. Σε κάθε ιστορική στιγμή εμφανίζεται αναποφεύκτως ένας εσμός μικρών ανθρώπων, που υποκρίνονται τον εκστατικό θαυμαστή και υπέρμαχο του δικαίου και του υψηλού και που με ευλαβή πόζα προσπαθούν να συγκαλύψουν επιδιώξεις εσχάτης ιδιοτέλειας.
Γνωρίζουμε όλοι πόσο δεινοπάθησε παλαιότερα η έννοια του έθνους. Μάθαμε πλέον πόσο δεινοπαθεί και η έννοια της δημοκρατίας που κάποιοι ταυτίζουν αυθαιρέτως με τον εαυτό τους. Και παρατηρούμε πώς η δημοκρατία μετουσιώνεται εκ μέρους των (όπως κάποτε η εθνικοφροσύνη) σε λαφυραγωγία, αυθαιρεσία και θρασύτητα εκφυλισμένων πατρικίων ή αναρριχώμενων πληβείων.
Κάπως έτσι, χρόνο με τον χρόνο, η φιέστα της 24ης Ιουλίου γίνεται όλο και πιο αλληγορική, φαιδρή απομίμηση εκείνης της ηθικής ανάτασης που συνεπήρε τον λαό μας στο τέλος μισού αιώνα αυταρχισμού χάρη στο αίμα και το χώμα του κυπριακού ελληνισμού. Τώρα που οι δημοκράτες και οι αντιδημοκράτες του 2026 μοιάζουν καρικατούρες μπροστά στους προγόνους τους του 1974, αυτό που αποκαλούμε σκοπό και πεπρωμένο μιας ιστορικής περιόδου ή και ενός ιστορικού υποκειμένου (και δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κρυμμένη ουσία του) φανερώνεται στον τρόπο που ολοκληρώνεται λίγο πριν καταρρεύσει.
Ποιο είναι λοιπόν το πεπρωμένο της Μεταπολίτευσης ως ιστορικής περιόδου;
Η προβληματική απαρχή της (η εγκατάλειψη της Κύπρου και η συνεργασία με την τρίτη χούντα, τη χούντα των στρατηγών) μπορεί να συσκοτίστηκε μέσα στον ενθουσιασμό της απαλλαγής από την αισθητική του Παττακού και την εξουσία του κλαρινοχωροφύλακα, η εξέλιξή της ωστόσο, πέντε δεκαετίες μετά, αποδεικνύει πως ό,τι συμβαίνει σήμερα ήταν η κρυμμένη ουσία της. Η πραγματική προσωπικότητα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας είναι αυτή που βλέπουμε γύρω μας. Γιατί όπως τα σώματα επιζητούν τους φυσικούς τόπους τους (Αριστοτέλης), έτσι και οι ψυχές ζητούν τους φυσικούς τους τρόπους. Ακούγεται απλοϊκό αλλά είναι αλήθεια πως ό,τι συμβαίνει σε έναν άνθρωπο εξαρτάται όχι μόνον από τις εξωτερικές περιστάσεις αλλά και από τον ίδιο τον εαυτό του.
Ο μεταπολιτευτικός άνθρωπος, αυτός που βλέπουμε σε κάθε ευκαιρία γύρω μας, λεβέντης "όπου τον παίρνει", είτε κυνικός οπαδός των κομμάτων εξουσίας είτε θρασύδειλος σημαιοφόρος κομμάτων που λειτουργούν ως ακίνδυνη εκτόνωση όσων δεν συμμετέχουν στο πλιάτσικο, εξαιρετικά ευαρεστημένος με την εικαζόμενη (από τον ίδιο) ικανότητά του να γνωρίζει την αλήθεια, ανθρωπιστής ή ρεαλιστής (αρκεί να μην αναλαμβάνει την ευθύνη του δικού του πεπρωμένου και να αγωνιστεί γι' αυτό), ακόμη και όταν παριστάνει τον ακτιβιστή, είναι επί της ουσίας αδρανής. Τα έθνη όμως με αδρανείς πολίτες και με ασήμαντους πολιτικούς, τα έθνη που δεν επιβεβαιώνουν την οντότητα και τον λόγο ύπαρξής τους στην σκηνή της Ιστορίας πεθαίνουν. Ή αντικαθίστανται.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.