Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό το ποστ του Θάνου Τζήμερου στο οποίο κατακεραυνώνει τον Πάπα Λέοντα εξαιτίας της αλληλέγγυας στάσης του απέναντι στους μετανάστες και της συνέπειάς του στο «ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με» (Μτθ. 25:35) του ιδρυτή της θρησκείας του. Μου δίνει το πάτημα να εκθέσω κάποιους προβληματισμούς που διερευνώ επί αρκετά χρόνια.
Εδώ ο Τζήμερος, μέσα στον νεοφιλελεύθερο κυνισμό και παροξυσμό που τον χαρακτηρίζουν, κατά τη γνώμη μου είναι πολύ τίμιος ως προς τις ιδέες του. Εκφράζει με αποκαλυπτική ειλικρίνεια όσα πιστεύει ο μέσος ακροδεξιός ξενοφοβικός ρατσιστής και εθνικιστής, αλλά λίγοι τολμούν να ψελλίσουν.
Ο χριστιανισμός, πράγματι, στον πυρήνα της διδασκαλίας του, στο μεδούλι του, στο απόσταγμα της ουσίας του, και ανεξάρτητα από τις πολυάριθμες ιστορικές στρεβλώσεις του, βρίσκεται στον αντίποδα του φυλετικού εθνικισμού. Το χάσμα είναι αγεφύρωτο -και όταν κάποιοι προσπαθούν να ταυτίσουν αυτά τα δύο, δεν μπορεί παρά να δημιουργούν μια Χίμαιρα.
Και όντως, πώς συμβιβάζονται τα «ἐξ ἑνὸς αἵματος πάντες ἐσμέν», τα «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην» και ο ριζοσπαστικός τρόπος που ορίζει ο Ιησούς την έννοια της οικογένειας και της κοινότητας (Μτθ. 12: 46-50) με τη λατρεία που αποδίδουν οι εθνικιστές στην «καθαρότητα του αίματος», στους συγγενικούς δεσμούς, στη χθόνια εντοπιότητα;
Προτιμώ την ειλικρίνεια του Τζήμερου και του κάθε Τζήμερου από κάτι υποκριτές δεξιούς/ακροδεξιούς πολιτικάντηδες που κάνουν τεράστια σταυροκοπήματα και ασπασμούς εικόνων on camera ομνύοντας στο "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια", την ίδια ώρα που οι ιδέες και οι πολιτικές τους στρέφονται με σφοδρότητα ενάντια στους μετανάστες και τις μετανάστριες, τους πρόσφυγες, τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους περιθωριοποιημένους, τα τρανς άτομα, όσες και όσους δεν χωράνε στο πατριαρχικά δομημένο, εθνοφυλετικά συγκροτημένο και ιδεολογικά πειθαρχημένο έθνος-κράτος.
Οι αποστροφές του Τζήμερου ότι «δεν είναι όλοι οι άνθρωποι αδέλφια», ότι «δεν υπάρχει “ανθρωπότητα” ως ενιαία οντότητα» και ότι «δεν έχουμε καμμία υποχρέωση αλληλεγγύης παρά μόνο για ανθρώπους της δικής μας κοινότητας» είναι γνήσιος εθνικοσοσιαλιστικός λόγος. Θυμίζει το μίσος των ναζί απέναντι στη χριστιανική θρησκεία, την οποία, πίσω από τις διακηρύξεις τους περί «θετικού χριστιανισμού» σκόπευαν να αντικαταστήσουν από μια παγανιστική και εθνοφυλετική ειδωλολατρία. Θεωρούσαν τη φιλανθρωπία και την αλληλεγγύη «ιουδαϊκά κατασκευάσματα», εκ διαμέτρου αντίθετα με τη δύναμη των ενστίκτων, το σωματικό σφρίγος και την «πολεμική αρετή» του «Νέου Ανθρώπου». Πιάνοντας το νήμα από τον Νίτσε, θεωρούσαν ότι η «θρησκεία της ερήμου» αλλοτρίωσε τον «αυθεντικό Γερμανό», του κατέστειλε τις φυσικές επιθυμίες και του ενστάλαξε την ιδέα της αμαρτίας, ευνουχίζοντάς τον ψυχικά με βδελυρές έννοιες όπως το έλεος, η ευσπλαχνία και η συμπόνοια στον αδύναμο.
Γνώριζαν καλά οι ναζί ότι, παρά τις στρεβλώσεις, τα λάθη και τα εγκλήματα του ιστορικού χριστιανισμού, ο πολιτισμός που υπονόμευε την υλοποίηση ναζιστικών οραμάτων όπως το Πρόγραμμα Ευθανασίας Τ-4, ήταν (και παραμένει) ένας πολιτισμός διαποτισμένος από τη χριστιανική διδασκαλία της ευσπλαχνίας, της ισότητας και της μέριμνας προς τους αδύναμους.
Όταν ο Τζήμερος θεωρεί ότι ο χριστιανισμός αποτελεί την «κερκόπορτα» για την «άλωση του Δυτικού κόσμου», δεν πρωτοτυπεί. Πριν από 100+ χρόνια ο ηγέτης της εθνικιστικής Δεξιάς Έριχ Λούντερτορφ είχε πει (και οι ναζιστές επίγονοί του επαναλάμβαναν) ότι: «Η Γερμανία θα είχε αναδειχθεί νικήτρια το 1918, αν δεν είχε χριστιανική κουλτούρα και αν, επομένως, ήξερε στ’ αλήθεια να μάχεται». Ο δε Χίμλερ θεωρούσε τον χριστιανισμό «τη μεγαλύτερη μάστιγα που θα μπορούσε να μας πλήξει στην πορεία της ιστορίας», ενώ ο Χίτλερ, σε ιδιωτικές του συνομιλίες, έλεγε ότι «πρέπει να κάνουμε κομμάτια τις πλάκες του όρους Σινά» (δηλ. τον «Δεκάλογο») και «να εξαγνίσουμε το αίμα μας» από το δηλητήριο της «καταραμένης συνείδησης», όπως διατυπώθηκε στην Επί του Όρους Ομιλία -από την οποία, σύμφωνα με τους ναζί, παράχθηκαν οι κάθε λογής οικουμενισμοί: ο ουμανισμός, ο Διαφωτισμός και βέβαια ο μαρξισμός.
Ο μαρξισμός, ενάντια στον οποίο λυσσούν πιο φανερά οι νεοφιλελεύθεροι και οι ακροδεξιοί/ναζιστές σύμμαχοί τους, εξέφρασε στη νεοτερικότητα με επαναστατική ενάργεια και υλιστικούς μη-θεϊστικούς όρους, αυτό ακριβώς το οικουμενικό πρόταγμα της «ενιαίας ανθρωπότητας» των από κάτω, των καταπιεσμένων εργαζόμενων τάξεων, πέρα από εθνικούς και φυλετικούς φραγμούς. Σε άλλο ιστορικό και πνευματικό πλαίσιο, οι πληβείοι του ελληνορωμαϊκού κόσμου είχαν βρει στον χριστιανισμό -πριν αυτός θεσμοποιηθεί και υποκύψει στην κοσμική εξουσία- το καταφύγιο της αδελφοσύνης, της κοινοκτημοσύνης και της αλληλεγγύης. Γι’ αυτό και οι ναζί αποκαλούσαν υποτιμητικά το πρώτο χριστιανικό κίνημα ως τον «μπολσεβικισμό της αρχαιότητας».
Είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι σήμερα, στη μετα-χριστιανική Ευρώπη, οι ριζοσπαστικοί αριστεροί, οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί και εν γένει οι αλληλέγγυοι, αν και συνήθως (όχι συνολικά) άθεοι, βρίσκονται πολύ πιο κοντά στη διδασκαλία του Ιησού και του «μπολσεβικισμού της αρχαιότητας» -είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι, είτε τους αρέσει είτε όχι- από τους καθωσπρέπει ευσεβιστές με τους μεγαλόσταυρους που χειροκροτούν γενοκτονίες, βυθίζουν βάρκες στη Μεσόγειο και καλλιεργούν hate speech για ολόκληρες κατηγορίες πληθυσμών τους οποίους θεωρούν «υπανθρώπους».
Εν κατακλείδι, ο Τζήμερος είναι πολύ συνεπής με τον κοινωνικό δαρβινισμό του όταν στην τελευταία παράγραφο διακηρύττει ότι η Δύση μπορεί να σωθεί μόνο αν ξαναγυρίσει στις αντιχριστιανικές αξίες της. Αυτές οι «αντιχριστιανικές αξίες», όπως τις αντιλαμβάνονται οι νεοφιλελεύθεροι, είναι οι «αξίες» της καπιταλιστικής ανθρωποφαγίας και ασπλαχνίας, της ιεραρχίας, της ασυδοσίας των οικονομικών ελίτ και της ανισότητας, ποτισμένες με μπόλικο ρατσισμό.
Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.