Γερομοριάς
Όλα ξεκίνησαν με μια ανάρτηση του Η. Καραμπελιά από το liberal.gr και η απάντηση ήρθε καυστική από το Σταύρο Λυγερό με ανταπάντηση από τον Καραμπελιά και το Άρδην.Διαβάστε τα κείμενα που αναδημοσιεύουμε:
Έλληνες δημοσιογράφοι καλούν τον Πούτιν να επέμβει ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση
από Γιώργος Καραμπελιάς 29 Ιουλίου 2026
του Γιώργου Καραμπελιά από το liberal.gr
Όσο κι αν φαίνεται εξωφρενικό, τον τελευταίο καιρό υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι, ανάμεσά τους και κάποιοι με προϋπηρεσία σε συστημικά έντυπα, οι οποίοι καλούν λιγότερο ή περισσότερο ανοιχτά τον Πούτιν να εγκαταλείψει την «μεσοβέζικη» και συμβιβαστική πολιτική του και να προχωρήσει σε πλέον αποφασιστικά μέτρα για να κερδίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία, τόσο εναντίον της Ουκρανίας όσο και εναντίον ευρωπαϊκών χωρών, κραδαίνοντας και την απειλή των πυρηνικών.
Διαβάζουμε σε άρθρο του Σταύρου Λυγερού στην ιστοσελίδα slpress με τον τίτλο: «Παίζει με τη φωτιά η Δύση πληγώνοντας την “Αρκούδα”…» , την Κυριακή 26 Ιουλίου, το οποίο αποτελεί το τελευταίο από μια σειρά ανάλογων άρθρων, πως η Ρωσία είναι… θύμα(!) ενός ασύμμετρου πολέμου. Σύμφωνα με τον αρθρογράφο στη διάρκεια του πολέμου, «η Ρωσία υφίσταται συνεχή πλήγματα στην επικράτειά της, ενώ οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ παραμένουν στο απυρόβλητο». Και συνεχίζει: «είναι προφανές πως η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχισθεί». «Είναι μη βιώσιμο για τη Ρωσία να υφίσταται αυτά τα πλήγματα, περιοριζόμενη στο να τα ανταποδίδει στην Ουκρανία».
Ο Λυγερός παρότι επικρίνει τον Πούτιν για «αυταπάτες» και υπερβολική «αυτοσυγκράτηση» διαπιστώνει εντούτοις πως «είναι τα ίδια τα πράγματα που τον εξωθούν σε κλιμάκωση». Και δεν περνάει από το μυαλό του η αποκλιμάκωση! «Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η Μόσχα δεν έχει να περιμένει τίποτα από τον Τραμπ. Όσο για τους Ευρωπαίους, είναι εξόφθαλμο ότι, όσο βρίσκονται στο απυρόβλητο, δεν έχουν λόγο να αλλάξουν στάση».
«Μόνο εάν οι Ρώσοι λάμβαναν ριζοσπαστικά στρατιωτικά μέτρα εντός της Ουκρανίας και ταυτοχρόνως μετέφεραν επιλεκτικά τον πόλεμο και στις χώρες που έχουν ευθέως εμπλακεί στο πλευρό του Κιέβου, θα υποχρέωναν και τον Τραμπ και τους Ευρωπαίους να αλλάξουν γραμμή πλεύσης». Διότι, ως μη όφειλαν(sic) «είναι οι Ουκρανοί που κλιμακώνουν, με τους Ρώσους να ακολουθούν. Είναι οι Ουκρανοί που άρχισαν να πλήττουν εμπορικά πλοία στη Μαύρη Θάλασσα, [ ] άρχισαν να βομβαρδίζουν μεγάλες εμπορικές αποθήκες (logistics) με σκοπό τη φθορά της ρωσικής οικονομίας». Πράξεις που σύμφωνα με τον υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου, ιδιοκτήτη του SLpress «συνιστούν έγκλημα πολέμου.» Προφανώς για τον αρθρογράφο η βάρβαρη απρόκλητη επίθεση σε μία ανεξάρτητη χώρα, οι καθημερινές δολοφονίες αμάχων, οι καταστροφές όλων των υποδομών, οι βασανισμοί, οι απαγωγές παιδιών, επί σχεδόν πέντε χρόνια εντάσσονται απλώς στο οπλοστάσιο του δίκαιου αγώνα ενάντια στην αποναζιστικοποίηση.
Όσο δε για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαπράττουν ένα ακόμα έγκλημα καθοσιώσεως καθώς δεν μένουν με σταυρωμένα τα χέρια, μπροστά στην απροκάλυπτη ρωσική απειλή – όπως είχαν συνηθίσει τους Ρώσους οι Σρέντερ και Μέρκελ: «Όχι μόνο αυξάνουν τις στρατιωτικές δαπάνες και επενδύουν στην πολεμική βιομηχανία, αλλά και καλλιεργώντας αντιρωσικό κλίμα».
Το μεγάλο πρόβλημα της Ρωσικής ηγεσίας είναι ότι αποδεχόμενη την ένταξη της Ουκρανίας «στην ΕΕ έδειξε ότι δεν κατανοεί πως η ένταξη στην ΕΕ είναι πιο σκληρή ενσωμάτωση στη Δύση απ’ ό,τι η ένταξη στο ΝΑΤΟ…». Και είναι προφανές, μια Ευρώπη που επανεξοπλίζεται, ενισχύει τη συνοχή της και παρέχει στην Ουκρανία τα μέσα για να αμυνθεί είναι αυτή που αποτελεί πλέον το μεγάλο ανάχωμα για τον ρωσικό επεκτατισμό και όχι οι ΗΠΑ του Τραμπ.
Συναφώς, όπως διαπιστώνει ο στρατηγικός αναλυτής μας «αργά ή γρήγορα, ο Πούτιν θα υποχρεωθεί να υπερβεί την αυτοσυγκράτηση, που τόσο έχει κοστίσει στη χώρα του και να κλιμακώσει.» Είναι σαφής η έγκληση των Ελλήνων πουτινικότερων του Πούτιν: Η Ρωσία για να σταματήσει την αιμορραγία που υφίσταται θα πρέπει «να κάνει αυτά που από στρατιωτική άποψη όφειλε να είχε κάνει σχεδόν εξαρχής και πάντως όχι μετά από τεσσεράμισι χρόνια.»
«Έτσι φθάσαμε στο σημείο οι Δυτικοί, δια χειρός Ουκρανών, να έχουν μειώσει τον όγκο διύλισης στη Ρωσία πάνω από το μισό, να έχουν αχρηστέψει δεκάδες ρωσικά δεξαμενόπλοια, να καταστρέφουν γιγαντιαίες εμπορικές αποθήκες και οι μεγάλες ρωσικές πόλεις να είναι σχεδόν στο έλεος ουκρανικών drones. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, ή ο Πούτιν θα αποξενωθεί πλήρως από το δημόσιο αίσθημα στη χώρα του, ή θα ανταποκριθεί στην πίεση για ριζικά στρατιωτικά μέτρα».
Βέβαια «Οι τελευταίες ρωσικές επιθέσεις δείχνουν πως κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, η Μόσχα δείχνει να προσχωρεί στον ολοκληρωτικό πόλεμο.»
Όμως αν και οι καταστροφές των υποδομών της Ουκρανίας δεν αποδειχτούν αρκετές για «να συρρικνώσουν τις επιθέσεις στη ρωσική επικράτεια» «τότε θα τεθεί επί τάπητος το ζήτημα ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων σε πολεμικές βιομηχανίες χωρών-μελών του ΝΑΤΟ». Και τότε… είναι προφανές ότι εάν η Μόσχα τελικώς πραγματοποιήσει τέτοιες επιθέσεις, «θα έχει κατέβει από το ράφι το πυρηνικό χαρτί ως ρωσική αποτροπή μίας μαζικής επίθεσης εκ μέρους του ΝΑΤΟ.» Γιατί όχι;
Ο Σταύρος Λυγερός ασκεί άραγε μια κριτική στον Πούτιν για ολιγωρία στο όνομα του συνολικού και υπερεθνικού αντιδυτικού φιλορωσικού στρατοπέδου κινούμενος «από υπεροψίαν και μέθην»; Ή μήπως, έχοντας πληροφορίες που εμείς δεν διαθέτουμε προετοιμάζει το έδαφος της κοινής γνώμης στην Ελλάδα για μία επόμενη επιθετική κίνηση του Πούτιν. Ή ίσως και τα δύο;
Διότι είναι προφανές πως καθώς ο Πούτιν χάνει τον πόλεμο, όπως ακριβώς τον είχαν χάσει στο Βιετνάμ οι Ηνωμένες Πολιτείες παρά την τεράστια υπεροπλία τους έχει τρεις επιλογές: Η πρώτη θα ήταν να αναγνωρίσει την ήττα του και να ξεκουμπιστεί από την Ουκρανία, όπως οι Αμερικανοί από το Βιετνάμ, όπερ άτοπον· η δεύτερη θα ήταν να δεχτεί ένα συμβιβασμό αφού ούτως ή άλλως έχει αποσπάσει πάνω από το 20% του εδάφους της Ουκρανίας, γεγονός που θα δημιουργούσε τεράστιο πρόβλημα γι’ αυτόν στη Ρωσία· τέλος να προχωρήσει στην πιο ακραία κλιμάκωση χρησιμοποιώντας και τον πυρηνικό εκβιασμό. Και επειδή μοιάζει να ταλαντεύεται μπροστά στο βήμα προς την Άβυσσο, ο Λυγερός αναλαμβάνει να τον φωτίσει ώστε να επιλέξει την τελευταία κατεύθυνση την οποία θεωρεί εν τέλει αναπόφευκτη ακόμα και αν οδηγήσει σε εκατόμβες. Άλλωστε θα πρέπει να προφυλαχτούν και όλοι εκείνοι, στην Ελλάδα και αλλού που στήριξαν ανοικτά τη ρωσική εισβολή. Αν η Ρωσία χάσει τον πόλεμο τι θα απογίνουν τα ορφανά του Πούτιν; Γαία πυρί μιχθήτω λοιπόν. «Δεξιότερα, Κουροπάτκιν».
Ποιος θα το πίστευε όταν άρχισε η εισβολή στην Ουκρανία πως οι ημικρυπτόμενοι τότε θιασώτες της θα έφθαναν σήμερα να καλούν ανοιχτά σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής; Είναι γνωστή η ρήση πως το τέλος του κατήφορου είναι ο πάτος.
_____***_____
Η απάντηση του Σταύρου Λυγερού:
Στ. Λυγερός: Απάντηση στον λίβελο του Γιώργου Καραμπελιά
Σταύρος Λυγερός
30/07/2026*Το παρόν κείμενο δημοσιεύεται ως απάντηση του κ. Λυγερού στο άρθρο του κ. Καραμπελιά. Το δημοσιεύουμε σεβόμενοι τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Ο τίτλος είναι του συντάκτη του.
Δεν περιμένω από τον Γιώργο Καραμπελιά να αντιληφθεί τη διάκριση ανάμεσα στη «γραμμή» και στην «ανάλυση-πολιτική εκτίμηση». Μια ζωή είναι «γραμμιτζής». Για χρόνια προσπαθούσε να καθοδηγήσει την Άκρα Αριστερά προς την προλεταριακή επανάσταση (Προλεταριακή Αριστερά ονόμαζε τη μικρή ομάδα του)! Στη συνέχεια προσπάθησε να καθοδηγήσει το οικολογικό κίνημα, αργότερα ανακάλυψε και προσπάθησε να καθοδηγήσει το κίνημα της Νεοορθοδοξίας και την τελευταία δεκαετία προσπαθεί να καθοδηγήσει την οικογένεια Μητσοτάκη!
Θα μου πείτε χούι είναι να το παίζει καθοδηγητής και τα χούγια μάς συνοδεύουν μέχρι το τέλος. Χούι που πηγάζει από το νοσηρό ναρκισσισμό, ο οποίος χαρακτηρίζει τον Γιώργο Καραμπελιά από την αρχή της… εντυπωσιακής διαδρομής του μέχρι τώρα. Οφείλω να ομολογήσω ότι όποιες απόψεις κι αν υποστήριζε σε κάθε περίοδο της διαδρομής του (συχνά αντιδιαμετρικές), τις υποστήριζε με τον ίδιο φανατισμό του «αλάθητου», θεωρώντας τον φορέα της όποιας διαφορετικής άποψης «εχθρό»!
Θα αναρωτηθείτε πώς ο Γιώργος Καραμπελιάς διάνυσε μία τόσο μεγάλη διαδρομή, πως από τη μία άκρη έφτασε στην άλλη. Δείξτε κατανόηση. Μια ζωή στο περιθώριο του περιθωρίου ήταν, η φαντασίωση ότι θα γινόταν ο αρχηγός της επανάστασης είχε προ πολλού σβήσει άδοξα, είπε κι αυτός να βιώσει την κρυφή γοητεία του κατεστημένου! Η ευκαιρία του δόθηκε όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ήρθε σε επαφή με τον υιό της Ντόρας, Κώστα Μπακογιάννη.
Όταν, λοιπόν, κινδύνευε να του κάνουν έξωση από τα γραφεία στην Ξενοφώντος, από ό,τι έμαθα η οικογένεια βοήθησε κι από τότε έπεσε στην… «αγκαλιά» της! Αυτό ήταν! Οι πόρτες άνοιξαν, άρθρα του δημοσιεύονται σε συστημικά Μίντια και επιτέλους αναγνωρίζεται σαν διανοούμενος από το κατεστημένο! Ο Γιώργος δεν είναι αγνώμων! Εκτίμησε όσα του προσφέρθηκαν και ανταποδίδει με τον γνωστό φανατισμό του! Μια ακόμα στροφή, άλλωστε, μετά από τόσες που είχαν προηγηθεί, δεν είναι δα και προς θάνατο!
Αλλά ας πάμε και στο ζουμί. Μήπως ήμουνα εγώ Γιώργο Καραμπελιά που αποθέωνα τον Πούτιν, εκφωνώντας ομιλίες, οργανώνοντας εκδηλώσεις και δημοσιεύοντας αφιερώματα στο «Άρδην»; Όχι δεν ήμουνα εγώ, εσύ ήσουνα. Κι όποιος έχει αμφιβολία ας ξεφυλλίσει τα τεύχη του «Άρδην». Μήπως ήμουνα εγώ που έκανα ομιλίες ανά την επικράτεια με τον επικεφαλής της «Νίκης» Δημήτρη Νατσιό; Όχι δεν ήμουνα εγώ, εσύ ήσουνα. Και βεβαίως όταν έπεσες στην «αγκαλιά» του Μητσοτακισμού, έγραφες ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο Δημήτρης Νατσιός και η «Νίκη» είναι το μακρύ χέρι της Μόσχας. Κι αν θυμάμαι καλά κάτι έγραφες για ρούβλια! Εσύ κάτι θα ξέρεις για να τα λες...
Όσο για μένα, αν εξαιρέσω τη συμμετοχή μου στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα (μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής στην εξέγερση του Πολυτεχνείου), όταν εσύ έκανες… επανάσταση από το Παρίσι, ποτέ δεν διεκδίκησα να καθοδηγήσω κανένα κίνημα. Εργάστηκα ως επαγγελματίας δημοσιογράφος-πολιτικός αναλυτής σε συστημικά Μίντια (23 περίπου χρόνια στην «Καθημερινή»). Και ως εργαζόμενος συνταξιούχος κάνω αυτό που πάντα έκανα. Αναλύω πολιτικά προβλήματα, εντοπίζω αντιφάσεις και εκφράζω πολιτικές εκτιμήσεις. Για το αν πέφτω μέσα ή έξω ας το κρίνουν οι αναγνώστες μου.
Αυτό, έκανα και στο επίμαχο άρθρο. Έχοντας γράψει δύο βιβλία για τον πόλεμο στην Ουκρανία (τέλος 2022 και 2025) και συνεχίζοντας να παρακολουθώ στενά τις εξελίξεις –κυρίως από δυτικές πηγές λόγω μη γνώσης της ρωσικής γλώσσας– ανέλυσα τη δυναμική του πολέμου και διατύπωσα κάποιες πολιτικές εκτιμήσεις για τις κινήσεις των πρωταγωνιστών. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Πώς να αντιληφθεί ο Γιώργος Καραμπελιάς τον ταπεινό ρόλο του δημοσιογράφου-πολιτικού αναλυτή, όταν ο ίδιος νοιώθει… γεννημένος «καθοδηγητής», όταν μια ζωή φαντασιώνεται και το χειρότερο όταν μιλάει και συμπεριφέρεται λες και καθορίζει τις εξελίξεις; Έχοντας αυτοαναγορευθεί σε “μεγάλο παίκτη”, αναγόρευσε και εμένα σε… σύμβουλο του Πούτιν!
Διαβάστε: ο Λυγερός καλεί ανοιχτά τον Πούτιν «σε επέκταση του πολέμου προς τις χώρες της ΕΕ και τη χρήση της πυρηνικής αποτροπής… Και επειδή μοιάζει να ταλαντεύεται (ο Πούτιν) μπροστά στο βήμα προς την Άβυσσο, ο Λυγερός αναλαμβάνει να τον φωτίσει»! Παρακάτω: «επικρίνει τον Πούτιν για “αυταπάτες” και υπερβολική “αυτοσυγκράτηση”»! «Σαφής η έγκληση των Ελλήνων πουτινικότερων του Πούτιν»! Και τέλος: «Ο Σταύρος Λυγερός ασκεί άραγε μια κριτική στον Πούτιν για ολιγωρία στο όνομα του συνολικού και υπερεθνικού αντιδυτικού φιλορωσικού στρατοπέδου κινούμενος “από υπεροψίαν και μέθην”; Ή μήπως, έχοντας πληροφορίες που εμείς δεν διαθέτουμε προετοιμάζει το έδαφος της κοινής γνώμης στην Ελλάδα για μία επόμενη επιθετική κίνηση του Πούτιν. Ή ίσως και τα δύο;»
Μιλάμε ότι το άτομο έχει για τα καλά απογειωθεί! Και επειδή διακατέχεται από σύνδρομο αυθεντίας και επειδή έχω απέναντί μου τέτοιο… λαγωνικό, είμαι υποχρεωμένος να αποκαλύψω το… μεγάλο μυστικό: Ο Πούτιν δεν κάνει τίποτα αν δεν του… δώσω εντολή! Για να ξέρεις Γιώργο Καραμπελιά, μιλάω μαζί του αρκετές φορές την ημέρα από… ειδικό «κόκκινο τηλέφωνο» που δεν μπορεί να εντοπίσει ούτε η… CIA!
_____***_____
Και η ανταπάντηση του Γιώργου Καραμπελιά
Το ρωσικό κόμμα σε… αναταραχή
από Γιώργος Καραμπελιάς
31 Ιουλίου 2026
Το αφήγημα των ρωσόφιλων και των πολυάριθμων πρακτόρων τους στην Ελλάδα, όταν ξεκίνησε η εισβολή του 2022, ήταν πως επρόκειτο για μια σύντομης διάρκειας «εκκαθαριστική επιχείρηση» που πολύ σύντομα θα ολοκληρωνόταν με την εξόντωση του Ζελένσκι και την «απο ναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας, μια και στην πραγματικότητα οι Ουκρανοί δεν ήταν τίποτε άλλο παρά Ρώσοι των συνόρων. Μάλιστα, γνωστός καθηγητής υποστήριζε πως οι Ρώσοι φαντάροι θα έμπαιναν στο Κίεβο σε τρεις μέρες και οι Ουκρανοί «αδερφοί» τους θα τους υποδεχόντουσαν με τριαντάφυλλα. Όσοι αντιστρατεύονταν μία τέτοια κατάφωρη εισβολή σε μια ανεξάρτητη χώρα, ανάλογη με εκείνη των Τούρκων στην Κύπρο, εισπράτταμε από τους οπαδούς της εισβολής την ταμπέλα του «αφελούς» διότι δεν λαμβάνουμε υπόψη μας «τη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα». Άλλωστε, όπως είπε και ο Μερσχάιμερ, η εισβολή στην Ουκρανία ήταν μία πράξη αντίστασης ενάντια στο ΝΑΤΟ.
Όταν μάλιστα, σε όλη την προηγούμενη χρονική περίοδο, είχε πραγματοποιηθεί μια έντονη ιδεολογική προπαγάνδα που πρόβαλλε την αξία της γεωπολιτικής του Mackinder και της Ευρασίας, στα αχνάρια των ναζί θεωρητικών. Τους στόχους αυτών των ιδεολογημάτων τους κατανοήσαμε πλήρως μετά την εισβολή: Η πολιτική πραγματικότητα της Ευρασίας επιτάσσει την κυριαρχία της Ρωσίας στην Ευρώπη, τουλάχιστον την ανατολική και νοτιοανατολική – η δε εισβολή στην Ουκρανία δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη υλοποίησης αυτού του σχεδίου.
Όταν τα μηχανοκίνητα και η αεροπορία του Πούτιν συνέθλιβαν την ηρωική ελληνική Μαριούπολη, ο αριθμός των ψευδοπατριωτών έθεσε ως προνομιακό του στόχο το δήθεν «ναζιστικό τάγμα Αζόφ» που αποτελούσε τον κορμό της αντίστασης στην πόλη. Χαρακτηριστική ήταν η λυσσαλέα αντίδραση της Αριστεράς και της πουτινόφιλης Δεξιάς στη Βουλή των Ελλήνων όταν, μαζί με τον Ζελένσκι, εμφανίστηκε σε βιντεο-γουώλ ο Έλληνας αγωνιστής του τάγματος του Αζόφ, Μιχαήλ από τη Μαριούπολη και ο οποίος ερευνάται αν ακόμα κρατείται αιχμάλωτος από τον ρωσικό στρατό. Και μάλιστα με είχε εκπλήξει τότε η συμπαράταξη του Αντώνη Σαμαρά με τους υλακτούντες «δημοκράτες» – σήμερα έχει πάψει να με εκπλήσσει.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Κατ’ αρχάς, η Ρωσία όχι μόνο δεν κατόρθωσε να κάμψει την ουκρανική αντίσταση αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο: μετέβαλε τους Ουκρανούς σε ένα πρότυπο αντίστασης στο σημερινό κόσμο, ανάλογο με την Ελληνική Επανάσταση του ’21. Επιπλέον, κατέστησε τους Ουκρανούς ένα έθνος αγωνιστών της ελευθερίας χωρίς ταίρι στο σημερινό κόσμο.
Παράλληλα, αυτή η ηρωική αντίσταση και η απειλή της επεκτατικής «Ευρασίας» υποχρέωσε την Ευρώπη να αποκολληθεί από τη Ρωσία και τους ενεργειακούς της εκβιασμούς και να αποφασίσει επιτέλους να αναλάβει την άμυνά της ως ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος.
Το μόνο που κατάφερε ο Πούτιν ήταν να αποκόψει τη Ρωσία από τον ιστορικό της χώρο, την Ευρώπη, και να την στρέψει αποκλειστικά προς την Κίνα και το ισλάμ – ο Ντούγκιν από φιλορθόδοξος έγινε φιλοϊσλαμιστής. Ταυτόχρονα, η οικονομία της μεταβλήθηκε σε καταρρέουσα πλέον πολεμική οικονομία.
Η τελευταία ελπίδα των Ελλήνων πουτινιστών, αμειβόμενων ή όχι, υπήρξε ο Τραμπ. Ο Τραμπ θα υποχρέωνε τους Ουκρανούς, αλλά και τους Ευρωπαίους, να παραδώσουν με τον ένα ή άλλο τρόπο την Ουκρανία στον Πούτιν· γι’ αυτό και, για ορισμένα χρόνια, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς τους τραμπικούς από τους πουτινικούς.
Όμως 1,5 χρόνο μετά και αυτή η ελπίδα αποδείχτηκε φρούδα. Αντίθετα, ο αποκλεισμός από την αμερικανική βοήθεια έκανε τους Ουκρανούς να γίνουν πρωτοπόροι στον νέο τεχνολογικό πόλεμο και τους Ευρωπαίους να ταχθούν ακόμα πιο αποφασιστικά στο πλευρό της Ουκρανίας.
Έτσι, το πολυπλόκαμο ρωσικό στρατόπεδο βρέθηκε σε αμηχανία. Ένα τμήμα του, το μαζικότερο, συνδεδεμένο με εφοπλιστές και επιχειρηματίες που κάνουν χρυσές δουλειές με τη Ρωσία, καθώς και το σύνολο σχεδόν των κομμάτων της Αριστεράς και της Άκρας Δεξιάς, ακόμα και νεότευκτων, καθώς και κανάλια, ραδιόφωνα, σάιτ και εφημερίδες καλύπτονται πίσω από τη ακόλουθη λογική:
«Τι δουλειά έχουμε εμείς με την Ουκρανία, ας έχουμε μια πολυδιάστατη πολιτική και, επιτέλους, ας λάβει τέλος αυτός ο πόλεμος, που γίνεται για τα συμφέροντα των Ευρωπαίων – πλέον, λόγω Τραμπ, δεν συμπεριλαμβάνονται οι Αμερικανοί. Αυτό το τμήμα και ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα ή οι επιχειρηματίες είναι με τη Ρωσία όσο έχουν απολαβές ή τους βολεύει πολιτικά, αλλά, αν ο Πούτιν χάσει τον πόλεμο, θα υποστούν μεν μια ήττα αλλά «υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια».
Ωστόσο, ένα δεύτερο τμήμα των σκληρών υποστηρικτών της Ρωσίας, πλέον δεν προπαγανδίζει την «ειρήνη» αλλά τον ολοκληρωτικό πόλεμο, καθώς έχει συνδέσει τη μοίρα του με την επικράτηση του Πούτιν. Διαφορετικά, σε περίπτωση ήττας ή υποχώρησης, για τους αμειβόμενους θα χαθεί η πηγή των εισοδημάτων τους ενώ οι «ιδεολόγοι», αμειβόμενοι ή μη, θα δουν το κύρος τους να καταρρακώνεται δραματικά, μια και επί χρόνια πόνταραν σε μια χαμένη υπόθεση ξοδεύοντας το όποιο κεφάλαιο αξιοπιστίας διέθεταν.
Συναφώς, ο Πούτιν θα πρέπει να νικήσει με κάθε τίμημα, ισοπεδώνοντας κυριολεκτικά την Ουκρανία, επεκτείνοντας τον πόλεμο στην Ευρώπη και, αν χρειαστεί, κραδαίνοντας και το πυρηνικό «επιχείρημα».
Αυτά γράφει και ο Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που με έβγαλε από τα ρούχα μου και με υποχρέωσε να το σχολιάσω. Τρομοκρατημένος από τον πόλεμο που χάνεται, υπερέβη τα εσκαμμένα.
Pro domo sua
Καθόλου τυχαία, ο Λυγερός, στη συκοφαντική του απάντηση-λίβελλο, δεν τόλμησε να μιλήσει επί της ουσίας των γραφομένων μου, αλλά προσπάθησε να το αποφύγει με τη γνωστή σταλινική μέθοδο της συκοφαντίας ad hominem.
Εγώ, στο άρθρο μου, δεν αναφέρθηκα ποτέ στο γεγονός ότι χρημάτισε επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ ή για το ότι στήριξε τον Χριστόφια στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου – για να σταχυολογήσω ορισμένα από τα πεπραγμένα του. Αντίθετα, αυτός προβαίνει σε μια άκρως συκοφαντική σκιαγράφησή μου. Με κατηγορεί πως στα νιάτα μου υπήρξα μαοϊκός και υποστηρικτής του προλεταριάτου.
Εγώ ο ίδιος, σε πολλά κείμενά μου, έχω τοποθετηθεί αυτοκριτικά απέναντι στη μαρξιστική ουτοπία μιας ολοκληρωτικής αλλαγής, την οποία συμμεριζόμουν και την οποία έχω εγκαταλείψει από το 1985. Από τότε, δίπλα στις οικολογικές και κοινωνικές μου ευαισθησίες, επένδυσα σε μια άλλη ουτοπία, ίσως, το ελληνικό έθνος και την επιβίωσή του, και σε αυτή παραμένω αταλάντευτος μέχρι σήμερα. Σε αυτή τη διαδρομή των τουλάχιστον τριανταπέντε χρόνων, με αυτή τη μέριμνα ως επίκεντρο της δραστηριότητάς μου, θεωρητικά (με τα βιβλία μου) και πρακτικά, συνεργάστηκα με ανθρώπους όλων των τάσεων και παρατάξεων, από τον Σταύρο Λυγερό (αναρίθμητες φορές), τον Αλέκο Αλαβάνο, ή τον Μανόλη Γλέζο και τον Μίκη Θεοδωράκη, όσο η Αριστερά διέθετε και πατριωτική πτέρυγα, μέχρι τον Χρήστο Γιανναρά ή τον Κώστα Ζουράρι, ακόμα και τον Δημήτρη Νατσιό, όταν ακόμα ήταν ένας πατριώτης δάσκαλος του Κιλκίς. Με τους μόνους που δεν συνεργάστηκα ποτέ ήταν οι φασίστες.
Ποτέ όμως δεν ταυτίστηκα με κάποιον από αυτούς, εγώ και οι στενοί μου φίλοι. Γι’ αυτό και δεν δίστασα να προβώ και σε οδυνηρές ρήξεις με το περιβάλλον μου, τόσο με αφορμή το Δημοψήφισμα του 2015, το οποίο είχα καταγγείλει ως απάτη, όσο και κυρίως μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Σε σχέση με τη Ρωσία, είναι γνωστό τοις πάσι πως, από το 1965 και μετά, βρίσκομαι απέναντι στο καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης (άλλωστε, το πρώτο μου θεωρητικό κείμενο, το 1966, αφορούσε τη ΣΕ ως «κρατικό καπιταλισμό»). Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας, ήλπιζα σε μια διαφορετική εξέλιξη της Ρωσίας στα πλαίσια της Ευρώπης. Όσο μάλιστα η Ρωσία βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία –όπως είχε φανεί και στο Σχέδιο Ανάν–, εκ των πραγμάτων, η Ελλάδα έπρεπε να διατηρεί φιλικές σχέσεις μαζί της. Ωστόσο, μετά το 2016, όταν θα δημιουργηθεί ο άξονας Ερντογάν-Πούτιν, με S-400, πυρηνικά εργοστάσια κ.λ.π., εκλείπει πλέον κάθε λόγος να αντιμετωπίζουμε συγκαταβατικά τη Ρωσία. Και σε εκτενές άρθρο μου με τον τίτλο «Εμείς και η Ρωσία» (Άρδην, τχ. 111, Ιανουάριος-Μάρτιος 2018), αρχίζω τη μετακίνηση που θα με οδηγήσει στην καταγγελία του ρωσικού επεκτατισμού το 2022.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τις ανασυρμένες από τον διαδικτυακό βόθρο των ρωσικών τρολ συκοφαντίες επί μητσοτακισμώ, ο Λυγερός την «πάτησε» και μάλλον θα αντιμετωπίσει σύντομα τα «αστικά δικαστήρια». Αναφέρει λοιπόν στο δημοσιευμένο στο Liberal άρθρο του, στις 29/7/2026, πως:
«Η ευκαιρία (για την προσέγγιση με το κατεστημένο) του δόθηκε όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ήρθε σε επαφή με τον υιό της Ντόρας, Κώστα Μπακογιάννη. Όταν, λοιπόν, κινδύνευε να του κάνουν έξωση από τα γραφεία στην Ξενοφώντος, από ό,τι έμαθα η οικογένεια βοήθησε κι από τότε έπεσε στην… “αγκαλιά” της!»
Η μακρά δικαστική διαμάχη για τον πολιτικό-πολιτιστικό χώρο της Ξενοφώντος έληξε με την υπογραφή νέου συμβολαίου την 1η Δεκεμβρίου του 2018. Η θητεία του νέου δημοτικού συμβουλίου άρχισε το Φθινόπωρο του 2019! Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη…
ΥΓ. Και πάντως με γεμίζει βαθιά θλίψη το γεγονός πως κάποιοι παλιοί συναγωνιστές έφτασαν σε τέτοια κατάντια.
του Γιώργου Καραμπελιά από το liberal.gr
Το αφήγημα των ρωσόφιλων και των πολυάριθμων πρακτόρων τους στην Ελλάδα, όταν ξεκίνησε η εισβολή του 2022, ήταν πως επρόκειτο για μια σύντομης διάρκειας «εκκαθαριστική επιχείρηση» που πολύ σύντομα θα ολοκληρωνόταν με την εξόντωση του Ζελένσκι και την «απο ναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας, μια και στην πραγματικότητα οι Ουκρανοί δεν ήταν τίποτε άλλο παρά Ρώσοι των συνόρων. Μάλιστα, γνωστός καθηγητής υποστήριζε πως οι Ρώσοι φαντάροι θα έμπαιναν στο Κίεβο σε τρεις μέρες και οι Ουκρανοί «αδερφοί» τους θα τους υποδεχόντουσαν με τριαντάφυλλα. Όσοι αντιστρατεύονταν μία τέτοια κατάφωρη εισβολή σε μια ανεξάρτητη χώρα, ανάλογη με εκείνη των Τούρκων στην Κύπρο, εισπράτταμε από τους οπαδούς της εισβολής την ταμπέλα του «αφελούς» διότι δεν λαμβάνουμε υπόψη μας «τη μεγάλη γεωπολιτική εικόνα». Άλλωστε, όπως είπε και ο Μερσχάιμερ, η εισβολή στην Ουκρανία ήταν μία πράξη αντίστασης ενάντια στο ΝΑΤΟ.
Όταν μάλιστα, σε όλη την προηγούμενη χρονική περίοδο, είχε πραγματοποιηθεί μια έντονη ιδεολογική προπαγάνδα που πρόβαλλε την αξία της γεωπολιτικής του Mackinder και της Ευρασίας, στα αχνάρια των ναζί θεωρητικών. Τους στόχους αυτών των ιδεολογημάτων τους κατανοήσαμε πλήρως μετά την εισβολή: Η πολιτική πραγματικότητα της Ευρασίας επιτάσσει την κυριαρχία της Ρωσίας στην Ευρώπη, τουλάχιστον την ανατολική και νοτιοανατολική – η δε εισβολή στην Ουκρανία δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη υλοποίησης αυτού του σχεδίου.
Όταν τα μηχανοκίνητα και η αεροπορία του Πούτιν συνέθλιβαν την ηρωική ελληνική Μαριούπολη, ο αριθμός των ψευδοπατριωτών έθεσε ως προνομιακό του στόχο το δήθεν «ναζιστικό τάγμα Αζόφ» που αποτελούσε τον κορμό της αντίστασης στην πόλη. Χαρακτηριστική ήταν η λυσσαλέα αντίδραση της Αριστεράς και της πουτινόφιλης Δεξιάς στη Βουλή των Ελλήνων όταν, μαζί με τον Ζελένσκι, εμφανίστηκε σε βιντεο-γουώλ ο Έλληνας αγωνιστής του τάγματος του Αζόφ, Μιχαήλ από τη Μαριούπολη και ο οποίος ερευνάται αν ακόμα κρατείται αιχμάλωτος από τον ρωσικό στρατό. Και μάλιστα με είχε εκπλήξει τότε η συμπαράταξη του Αντώνη Σαμαρά με τους υλακτούντες «δημοκράτες» – σήμερα έχει πάψει να με εκπλήσσει.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Κατ’ αρχάς, η Ρωσία όχι μόνο δεν κατόρθωσε να κάμψει την ουκρανική αντίσταση αλλά πέτυχε το ακριβώς αντίθετο: μετέβαλε τους Ουκρανούς σε ένα πρότυπο αντίστασης στο σημερινό κόσμο, ανάλογο με την Ελληνική Επανάσταση του ’21. Επιπλέον, κατέστησε τους Ουκρανούς ένα έθνος αγωνιστών της ελευθερίας χωρίς ταίρι στο σημερινό κόσμο.
Παράλληλα, αυτή η ηρωική αντίσταση και η απειλή της επεκτατικής «Ευρασίας» υποχρέωσε την Ευρώπη να αποκολληθεί από τη Ρωσία και τους ενεργειακούς της εκβιασμούς και να αποφασίσει επιτέλους να αναλάβει την άμυνά της ως ενιαίος ευρωπαϊκός χώρος.
Το μόνο που κατάφερε ο Πούτιν ήταν να αποκόψει τη Ρωσία από τον ιστορικό της χώρο, την Ευρώπη, και να την στρέψει αποκλειστικά προς την Κίνα και το ισλάμ – ο Ντούγκιν από φιλορθόδοξος έγινε φιλοϊσλαμιστής. Ταυτόχρονα, η οικονομία της μεταβλήθηκε σε καταρρέουσα πλέον πολεμική οικονομία.
Η τελευταία ελπίδα των Ελλήνων πουτινιστών, αμειβόμενων ή όχι, υπήρξε ο Τραμπ. Ο Τραμπ θα υποχρέωνε τους Ουκρανούς, αλλά και τους Ευρωπαίους, να παραδώσουν με τον ένα ή άλλο τρόπο την Ουκρανία στον Πούτιν· γι’ αυτό και, για ορισμένα χρόνια, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει κανείς τους τραμπικούς από τους πουτινικούς.
Όμως 1,5 χρόνο μετά και αυτή η ελπίδα αποδείχτηκε φρούδα. Αντίθετα, ο αποκλεισμός από την αμερικανική βοήθεια έκανε τους Ουκρανούς να γίνουν πρωτοπόροι στον νέο τεχνολογικό πόλεμο και τους Ευρωπαίους να ταχθούν ακόμα πιο αποφασιστικά στο πλευρό της Ουκρανίας.
Έτσι, το πολυπλόκαμο ρωσικό στρατόπεδο βρέθηκε σε αμηχανία. Ένα τμήμα του, το μαζικότερο, συνδεδεμένο με εφοπλιστές και επιχειρηματίες που κάνουν χρυσές δουλειές με τη Ρωσία, καθώς και το σύνολο σχεδόν των κομμάτων της Αριστεράς και της Άκρας Δεξιάς, ακόμα και νεότευκτων, καθώς και κανάλια, ραδιόφωνα, σάιτ και εφημερίδες καλύπτονται πίσω από τη ακόλουθη λογική:
«Τι δουλειά έχουμε εμείς με την Ουκρανία, ας έχουμε μια πολυδιάστατη πολιτική και, επιτέλους, ας λάβει τέλος αυτός ο πόλεμος, που γίνεται για τα συμφέροντα των Ευρωπαίων – πλέον, λόγω Τραμπ, δεν συμπεριλαμβάνονται οι Αμερικανοί. Αυτό το τμήμα και ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα ή οι επιχειρηματίες είναι με τη Ρωσία όσο έχουν απολαβές ή τους βολεύει πολιτικά, αλλά, αν ο Πούτιν χάσει τον πόλεμο, θα υποστούν μεν μια ήττα αλλά «υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια».
Ωστόσο, ένα δεύτερο τμήμα των σκληρών υποστηρικτών της Ρωσίας, πλέον δεν προπαγανδίζει την «ειρήνη» αλλά τον ολοκληρωτικό πόλεμο, καθώς έχει συνδέσει τη μοίρα του με την επικράτηση του Πούτιν. Διαφορετικά, σε περίπτωση ήττας ή υποχώρησης, για τους αμειβόμενους θα χαθεί η πηγή των εισοδημάτων τους ενώ οι «ιδεολόγοι», αμειβόμενοι ή μη, θα δουν το κύρος τους να καταρρακώνεται δραματικά, μια και επί χρόνια πόνταραν σε μια χαμένη υπόθεση ξοδεύοντας το όποιο κεφάλαιο αξιοπιστίας διέθεταν.
Συναφώς, ο Πούτιν θα πρέπει να νικήσει με κάθε τίμημα, ισοπεδώνοντας κυριολεκτικά την Ουκρανία, επεκτείνοντας τον πόλεμο στην Ευρώπη και, αν χρειαστεί, κραδαίνοντας και το πυρηνικό «επιχείρημα».
Αυτά γράφει και ο Σταύρος Λυγερός στο άρθρο του που με έβγαλε από τα ρούχα μου και με υποχρέωσε να το σχολιάσω. Τρομοκρατημένος από τον πόλεμο που χάνεται, υπερέβη τα εσκαμμένα.
Pro domo sua
Καθόλου τυχαία, ο Λυγερός, στη συκοφαντική του απάντηση-λίβελλο, δεν τόλμησε να μιλήσει επί της ουσίας των γραφομένων μου, αλλά προσπάθησε να το αποφύγει με τη γνωστή σταλινική μέθοδο της συκοφαντίας ad hominem.
Εγώ, στο άρθρο μου, δεν αναφέρθηκα ποτέ στο γεγονός ότι χρημάτισε επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ ή για το ότι στήριξε τον Χριστόφια στις προεδρικές εκλογές της Κύπρου – για να σταχυολογήσω ορισμένα από τα πεπραγμένα του. Αντίθετα, αυτός προβαίνει σε μια άκρως συκοφαντική σκιαγράφησή μου. Με κατηγορεί πως στα νιάτα μου υπήρξα μαοϊκός και υποστηρικτής του προλεταριάτου.
Εγώ ο ίδιος, σε πολλά κείμενά μου, έχω τοποθετηθεί αυτοκριτικά απέναντι στη μαρξιστική ουτοπία μιας ολοκληρωτικής αλλαγής, την οποία συμμεριζόμουν και την οποία έχω εγκαταλείψει από το 1985. Από τότε, δίπλα στις οικολογικές και κοινωνικές μου ευαισθησίες, επένδυσα σε μια άλλη ουτοπία, ίσως, το ελληνικό έθνος και την επιβίωσή του, και σε αυτή παραμένω αταλάντευτος μέχρι σήμερα. Σε αυτή τη διαδρομή των τουλάχιστον τριανταπέντε χρόνων, με αυτή τη μέριμνα ως επίκεντρο της δραστηριότητάς μου, θεωρητικά (με τα βιβλία μου) και πρακτικά, συνεργάστηκα με ανθρώπους όλων των τάσεων και παρατάξεων, από τον Σταύρο Λυγερό (αναρίθμητες φορές), τον Αλέκο Αλαβάνο, ή τον Μανόλη Γλέζο και τον Μίκη Θεοδωράκη, όσο η Αριστερά διέθετε και πατριωτική πτέρυγα, μέχρι τον Χρήστο Γιανναρά ή τον Κώστα Ζουράρι, ακόμα και τον Δημήτρη Νατσιό, όταν ακόμα ήταν ένας πατριώτης δάσκαλος του Κιλκίς. Με τους μόνους που δεν συνεργάστηκα ποτέ ήταν οι φασίστες.
Ποτέ όμως δεν ταυτίστηκα με κάποιον από αυτούς, εγώ και οι στενοί μου φίλοι. Γι’ αυτό και δεν δίστασα να προβώ και σε οδυνηρές ρήξεις με το περιβάλλον μου, τόσο με αφορμή το Δημοψήφισμα του 2015, το οποίο είχα καταγγείλει ως απάτη, όσο και κυρίως μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Σε σχέση με τη Ρωσία, είναι γνωστό τοις πάσι πως, από το 1965 και μετά, βρίσκομαι απέναντι στο καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης (άλλωστε, το πρώτο μου θεωρητικό κείμενο, το 1966, αφορούσε τη ΣΕ ως «κρατικό καπιταλισμό»). Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετίας, ήλπιζα σε μια διαφορετική εξέλιξη της Ρωσίας στα πλαίσια της Ευρώπης. Όσο μάλιστα η Ρωσία βρισκόταν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία –όπως είχε φανεί και στο Σχέδιο Ανάν–, εκ των πραγμάτων, η Ελλάδα έπρεπε να διατηρεί φιλικές σχέσεις μαζί της. Ωστόσο, μετά το 2016, όταν θα δημιουργηθεί ο άξονας Ερντογάν-Πούτιν, με S-400, πυρηνικά εργοστάσια κ.λ.π., εκλείπει πλέον κάθε λόγος να αντιμετωπίζουμε συγκαταβατικά τη Ρωσία. Και σε εκτενές άρθρο μου με τον τίτλο «Εμείς και η Ρωσία» (Άρδην, τχ. 111, Ιανουάριος-Μάρτιος 2018), αρχίζω τη μετακίνηση που θα με οδηγήσει στην καταγγελία του ρωσικού επεκτατισμού το 2022.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τις ανασυρμένες από τον διαδικτυακό βόθρο των ρωσικών τρολ συκοφαντίες επί μητσοτακισμώ, ο Λυγερός την «πάτησε» και μάλλον θα αντιμετωπίσει σύντομα τα «αστικά δικαστήρια». Αναφέρει λοιπόν στο δημοσιευμένο στο Liberal άρθρο του, στις 29/7/2026, πως:
«Η ευκαιρία (για την προσέγγιση με το κατεστημένο) του δόθηκε όταν εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και ήρθε σε επαφή με τον υιό της Ντόρας, Κώστα Μπακογιάννη. Όταν, λοιπόν, κινδύνευε να του κάνουν έξωση από τα γραφεία στην Ξενοφώντος, από ό,τι έμαθα η οικογένεια βοήθησε κι από τότε έπεσε στην… “αγκαλιά” της!»
Η μακρά δικαστική διαμάχη για τον πολιτικό-πολιτιστικό χώρο της Ξενοφώντος έληξε με την υπογραφή νέου συμβολαίου την 1η Δεκεμβρίου του 2018. Η θητεία του νέου δημοτικού συμβουλίου άρχισε το Φθινόπωρο του 2019! Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη…
ΥΓ. Και πάντως με γεμίζει βαθιά θλίψη το γεγονός πως κάποιοι παλιοί συναγωνιστές έφτασαν σε τέτοια κατάντια.
_____***_____
Και δεύτερη απάντηση του Σταύρου Λυγερού από το slpress:
Όποιος διαβάσει το άρθρο “Το ρωσικό κόμμα σε… αναταραχή” θα διαπιστώσει αβίαστα ότι ο Γιώργος Καραμπελιάς νοιώθει την ανάγκη να απολογηθεί για τη διαδρομή του.
Αυτό δεν είναι κακό, αλλά έχει αξία να επισημανθεί, επειδή η υποτιθέμενη αυθεντία του δεν συνάδει με τόσες πολλές ιδεολογικοπολιτικές κωλοτούμπες!
Δεν χρειάζεται να επανέλθω σ’ αυτό που εξαρχής υπογράμμισα: την ανικανότητα του Καραμπελιά να διακρίνει την “ανάλυση-πολιτική εκτίμηση” από τη “γραμμή”, δεδομένου ότι μια ζωή ήταν “γραμμιτζής” και παραμένει τέτοιος. Στο πρώτο και μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου άρθρου του αναμασάει τα ίδια και τα ίδια για το Ουκρανικό… Η εμμονή του να μιλάει για “ρωσικό κόμμα” τα τελευταία χρόνια δεν είναι τυχαία. Ούτε εξετάσεις να έδινες βρε Γιώργο!
Εκτός κι αν υπάρχει τρέχουσα σκοπιμότητα… Το λέω, γιατί με υποψίασε ότι ο Καραμπελιάς έριξε στα ξεκούδουνα ευθεία βολή εναντίον του Αντώνη Σαμαρά! Μήπως εκεί βρίσκεται η αιτία για όλο αυτό το λίβελο; Μήπως η επίθεση εναντίον μου ήταν ο πρόλογος για να φτιάξει παραμύθι με σκοπό να εμπλέξει τον Σαμαρά; Δεν μπορώ να το αποδείξω, βεβαίως, αλλά ξέρω πόσο αρέσει στον Καραμπελιά να εκτιμώνται από το Μαξίμου τα… γραπτά του!
Με κατηγορεί ο Καραμπελιάς για «σταλινική μέθοδο συκοφαντίας»! Έλεος! Εσύ Γιώργο –όχι εγώ– ήσουνα σταλινομαοϊκός! Κι άπαξ και κολλήσεις τον ιό, αυτός παραμένει εσαεί, όπως έχεις αποδείξει πολλάκις στις διενέξεις σου με τρίτους. Το αποδεικνύεις και τώρα. Με κατηγορείς ότι υποστήριξα τον Χριστόφια! Σε προκαλώ να φέρεις ένα από τα πάρα πολλά άρθρα μου για το Κυπριακό, που έστω και εμμέσως τον υποστήριξα.
Συνεχίζεις, λέγοντας ότι χρημάτισα «επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ»! Ξέρω τι σημαίνει παρακοιμώμενος ενός προσώπου, αλλά… παρακοιμώμενος κόμματος! Και επειδή με το γνωστό τρόπο σου επιχειρείς να θολώσεις τα νερά, μήπως Καραμπελιά με είδες να καταλαμβάνω κάποιο αξίωμα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;
Δεν κατέλαβα ποτέ κανένα κι όχι γιατί δεν μπορούσα. Δεν ήμουνα στο περιθώριο όπως εσύ, αλλά η επιλογή μου ήταν και παραμένει να είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις. Το μόνο που με συνδέει με το ΠΑΣΟΚ ήταν πως στη δεκαετία του 1980, ως πολιτικός συντάκτης, είχα αρμοδιότητα το ρεπορτάζ της τότε κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν με συνδέει ούτε αυτό.
Ήμουνα επικριτής και των τριών Μνημονίων, όπως και επικριτής της Συμφωνίας των Πρεσπών του Τσίπρα!
Δεν θα ασχολιόμουνα με τα όσα ψευδή μου καταλογίζει, αν δεν με απειλούσε με μήνυση. Ο Καραμπελιάς διαψεύδει την πληροφορία που ανέφερα για το πως έπεσε στην “αγκαλιά” της οικογένειας Μητσοτάκη, αλλά επιμελώς αποφεύγει να διαψεύσει ότι έπεσε στην “αγκαλιά” της. Αυτό, όμως, που πολιτικά έχει σημασία δεν είναι ο τρόπος που έπεσε, αλλά το εάν έπεσε και γι’ αυτό τσιμουδιά ο λαλίστατος Γιώργος! Τι να διαψεύσει, άλλωστε! “Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει”!
Εάν, λοιπόν, ο Καραμπελιάς επιλέξει τα δικαστήρια, θα πρέπει να αποδείξει τους παντελώς ψευδείς ισχυρισμούς του (υποστήριξη του Χριστόφια και παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ). Και τότε θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…
Αναφορικά, τέλος, με την κατάντια, δεν έχει παρά να κοιταχτεί στον καθρέφτη!
Δεν χρειάζεται να επανέλθω σ’ αυτό που εξαρχής υπογράμμισα: την ανικανότητα του Καραμπελιά να διακρίνει την “ανάλυση-πολιτική εκτίμηση” από τη “γραμμή”, δεδομένου ότι μια ζωή ήταν “γραμμιτζής” και παραμένει τέτοιος. Στο πρώτο και μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου άρθρου του αναμασάει τα ίδια και τα ίδια για το Ουκρανικό… Η εμμονή του να μιλάει για “ρωσικό κόμμα” τα τελευταία χρόνια δεν είναι τυχαία. Ούτε εξετάσεις να έδινες βρε Γιώργο!
Εκτός κι αν υπάρχει τρέχουσα σκοπιμότητα… Το λέω, γιατί με υποψίασε ότι ο Καραμπελιάς έριξε στα ξεκούδουνα ευθεία βολή εναντίον του Αντώνη Σαμαρά! Μήπως εκεί βρίσκεται η αιτία για όλο αυτό το λίβελο; Μήπως η επίθεση εναντίον μου ήταν ο πρόλογος για να φτιάξει παραμύθι με σκοπό να εμπλέξει τον Σαμαρά; Δεν μπορώ να το αποδείξω, βεβαίως, αλλά ξέρω πόσο αρέσει στον Καραμπελιά να εκτιμώνται από το Μαξίμου τα… γραπτά του!
Με κατηγορεί ο Καραμπελιάς για «σταλινική μέθοδο συκοφαντίας»! Έλεος! Εσύ Γιώργο –όχι εγώ– ήσουνα σταλινομαοϊκός! Κι άπαξ και κολλήσεις τον ιό, αυτός παραμένει εσαεί, όπως έχεις αποδείξει πολλάκις στις διενέξεις σου με τρίτους. Το αποδεικνύεις και τώρα. Με κατηγορείς ότι υποστήριξα τον Χριστόφια! Σε προκαλώ να φέρεις ένα από τα πάρα πολλά άρθρα μου για το Κυπριακό, που έστω και εμμέσως τον υποστήριξα.
Συνεχίζεις, λέγοντας ότι χρημάτισα «επί πολλά χρόνια παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ»! Ξέρω τι σημαίνει παρακοιμώμενος ενός προσώπου, αλλά… παρακοιμώμενος κόμματος! Και επειδή με το γνωστό τρόπο σου επιχειρείς να θολώσεις τα νερά, μήπως Καραμπελιά με είδες να καταλαμβάνω κάποιο αξίωμα επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ;
Δεν κατέλαβα ποτέ κανένα κι όχι γιατί δεν μπορούσα. Δεν ήμουνα στο περιθώριο όπως εσύ, αλλά η επιλογή μου ήταν και παραμένει να είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις. Το μόνο που με συνδέει με το ΠΑΣΟΚ ήταν πως στη δεκαετία του 1980, ως πολιτικός συντάκτης, είχα αρμοδιότητα το ρεπορτάζ της τότε κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου. Με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν με συνδέει ούτε αυτό.
Ήμουνα επικριτής και των τριών Μνημονίων, όπως και επικριτής της Συμφωνίας των Πρεσπών του Τσίπρα!
Δεν θα ασχολιόμουνα με τα όσα ψευδή μου καταλογίζει, αν δεν με απειλούσε με μήνυση. Ο Καραμπελιάς διαψεύδει την πληροφορία που ανέφερα για το πως έπεσε στην “αγκαλιά” της οικογένειας Μητσοτάκη, αλλά επιμελώς αποφεύγει να διαψεύσει ότι έπεσε στην “αγκαλιά” της. Αυτό, όμως, που πολιτικά έχει σημασία δεν είναι ο τρόπος που έπεσε, αλλά το εάν έπεσε και γι’ αυτό τσιμουδιά ο λαλίστατος Γιώργος! Τι να διαψεύσει, άλλωστε! “Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει”!
Εάν, λοιπόν, ο Καραμπελιάς επιλέξει τα δικαστήρια, θα πρέπει να αποδείξει τους παντελώς ψευδείς ισχυρισμούς του (υποστήριξη του Χριστόφια και παρακοιμώμενος του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ). Και τότε θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι…
Αναφορικά, τέλος, με την κατάντια, δεν έχει παρά να κοιταχτεί στον καθρέφτη!
ΠΗΓΗ:
• https://ardin-rixi.gr/archives/270459
• https://www.liberal.gr/politiki/st-lygeros-apantisi-sto-libelo-toy-giorgoy-karampelia
•https://ardin-rixi.gr/archives/270540
• https://ardin-rixi.gr/archives/270459
• https://www.liberal.gr/politiki/st-lygeros-apantisi-sto-libelo-toy-giorgoy-karampelia
•https://ardin-rixi.gr/archives/270540
• https://slpress.gr/politiki/i-apologia-tou-giorgou-karampelia-kai-i-texni-tou-na-sikofantei/?fbclid=IwdGRjcATZ-DFjbGNrBNn2ymV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHgYLcfzQHNJv0mzwQrt7STm4fOj2DyI3RC3bo1KTMYV7oMOfu8U_T-NnP9pk_aem_pdTmbnYvPDtNLHr0pouGMQ
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.