Η βασίλισσα της Ελλάδος Αμαλία και ο Βασιλικός Κήπος της Αθήνας11 Ιουλίου 2026

Τα Ανάκτορα των Αθηνών, κτισμένα για τον πρώτο βασιλέα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους Όθων1 ήταν ο σημαντικότερος αρχιτεκτονικός σχεδιασμός (διάρκεια ανέγερσης 1836-1843) στη νέα πρωτεύουσα. Επανειλημμένως έχει τονισθεί η βαρύνουσα σημασία που έμελλε να διαδραματίσει το οικοδόμημα αυτό στην πολεοδομική εξέλιξη της νέας Αθήνας, καθώς και το γεγονός ότι η ανέγερσή του σηματοδότησε, όπως ανεμένετο, την ανάπτυξη μιας ιδιότυπης κλασικιστικής αρχιτεκτονικής στον ελληνικό χώρο.

Ο βασιλεύς Λουδοβίκος Α΄της Βαυαρίας για πολιτικούς λόγους, και προκειμένου να εδραιωθεί η εξουσία της δυναστείας των Wittelsbach στην Ελλάδα, επιθυμούσε την ταχύτερη δυνατή έναρξη της οικοδομήσεως των ανακτόρων. Κατά τη διάρκεια της τετραμήνου παραμονής του στην Αθήνα (από τον Δεκέμβριο του 1835 έως τον Μάρτιο του 1836) και κατόπιν επανειλημμένων γνωμοδοτήσεων σχετικά με τις κατάλληλες περιοχές χωροθετήσεως του κτηρίου, καθώς και κατόπιν συντάξεως δύο διεξοδικών αναφορών των θεραπόντων ιατρών του Όθωνος Röser και Wibmer (που τις υπέβαλαν την πρωτοχρονιά του 1836 και στις οποίες συνιστούσαν ως πλέον υγιεινή περιοχή για την ανέγερση των Ανακτόρων τις ανατολικές παρυφές της πόλεως, δηλαδή την περιοχή του αρχαίου Λυκείου), ο βασιλεύς Λουδοβίκος – παρακάμπτοντας τον διστακτικό υιό του ‘Οθωνα – έκανε δεκτή την πρόταση των δύο ιατρών.

Ο Friedrich von Gaertner (1791-1845), ο αρχιτέκτων, στον οποίον ο βασιλεύς Λουδοβίκος ανέθεσε την εκπόνηση των σχεδίων των Ανακτόρων, ώρισε ως ακριβή τόπο χωροθέτησής τους όχι τη νότια κλιτύ του Λυκαβηττού, αλλά μια χαμηλή έξαρση του εδάφους στις ανατολικές παρυφές της νέας πόλεως, κοντά στην πύλη του Διοχάρους του αρχαίου τείχους, από όπου απολάμβανε κανείς ανεμπόδιστα τη θέα του Σαρωνικού, της Ακροπόλεως και της παλαιάς πόλεως.

Άποψη της Αθήνας από τον Λυκαβηττό. Διακρίνεται το τείχος του βοεβόδα Χασεκή και στον ορίζοντα τα βουνά της Σαλαμίνας. Επιχρωματισμένη χαλκογραφία του Franz Heger (1792-1836).

Η επιλογή του συγκεκριμένου σημείου για τη χωροθέτηση των Ανακτόρων υπήρξε πολύ επιτυχής διότι προσέφερε έναν ανοικτό περιβάλλοντα χώρο και υπερυψωμένη θέση, η οποία εξησφάλιζε άριστες οπτικές διασυνδέσεις. Ξενίζει, ωστόσο, η αδιαφορία του Gaertner για μια μελετημένη πολεοδομική ένταξη των Ανακτόρων στον ιστό τόσο της παλαιάς όσο και της νέας πόλεως. Το οικοδόμημα αναγείρεται σε μια προνομιούχο θέση που γεννά αυθορμήτως την σκέψη δημιουργίας μιας εκτεταμένης περιοχής πρασίνου, η οποία θα μπορούσε να εκτείνεται από τις κλιτύες του Λυκαβηττού μέχρι τις όχθες του Ιλισσού.2 Και πράγματι, αργότερα το νότιο τμήμα αυτής της περιοχής απέκτησε ενιαίο χαρακτήρα χώρου αναψυχής στο κέντρο της πόλεως, καθώς περιλαμβάνει τον Βασιλικό Κήπο, τον Κήπο του Ζαππείου, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τέλος, τον αναδασωμένο Λόφο του Αρδηττού. Ο αρχιτέκτων των Ανακτόρων ωστόσο αγνόησε αυτή την προοπτική. Η ενασχόλησή του με τη διαμόρφωση του τοπίου που περιβάλλει τα Ανάκτορα υπήρξε μάλλον επιπόλαιη, θα λέγαμε μάλιστα συμβατική. Έχει κανείς την εντύπωση πως ήθελε να αποφύγει τη διευθέτηση αυτού του θέματος. Και είχε τους λόγους του: επειδή εκείνη την εποχή επικρατούσε ακόμα αβεβαιότητα όσον αφορά την εφαρμογή του αναθεωρημένου από τον Leo von Klenze πολεοδομικού σχεδίου των Αθηνών (1834), ο Gaertner, σοφά πράττοντας, προτίμησε να αποφύγει τη διατύπωση συγκεκριμένων πολεοδομικών προτάσεων διαρρυθμίσεως του περιβάλλοντος χώρου για να μη θέσει σε κίνδυνο την εφαρμογή του σχεδίου του για τα Ανάκτορα.

Νέοι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί

Credit line: Bilal Seckin/MEI / Sipa Press / Profimedia

2/08/2026 

Το τουρκικό κράτος, για να αφαιρέσει από το Ισραήλ το «χαρτί» του Κουρδικού, κάλεσε τον Οτζαλάν, να κάνει ιστορική συμφωνία με την Τουρκία

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία από της ιδρύσεώς της, το 1923, ακολούθησε μια σκληρή πολιτική άρνησης των Κούρδων, ακολουθώντας επί έναν ολόκληρο αιώνα πεισματικά μεθόδους φυσικής εξόντωσης πολιτισμικής αφομοίωσής τους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι υπήρχαν περίοδοι που πλήρωνες πρόστιμο ανάλογα με τις κουρδικές λέξεις που τολμούσες να προφέρεις, δηλαδή, μια λέξη π.χ. 10 γρόσια, δέκα λέξεις 100 χρόνια, ενώ μέχρι και σήμερα απαγορεύονται σε πολλές περιπτώσεις τα κουρδικά ονόματα, ενώ δεν έχει παραχωρηθεί στα 25 εκατ. Κούρδων ούτε καν το δικαίωμα εκπαίδευσης στη μητρική τους γλώσσα.

Το τουρκικό κράτος ακολούθησε πολιτική καταστροφών και σφαγών κατά των Κούρδων, ειδικά μετά το 1984, χρονολογία έναρξης του ένοπλου αγώνα του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ). Από το 1984 μέχρι το 1999, χρονολογία σύλληψης του ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο τουρκικός στρατός και οι Αρχές Ασφαλείας έκαψαν 4.500 χωριά και ανάγκασαν σε εκπατρισμό εκατομμύρια Κούρδους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στα Αδανα και αλλού.

Η πολιτική άρνησης των Κούρδων συνεχίστηκε αδιάλειπτα από το τουρκικό κράτος, μέχρι την εισβολή της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, που έδωσε την ευκαιρία στο Ισραήλ να ξεδιπλώσει τη στρατηγική του για την περιοχή.

Τότε η Τουρκία διαπίστωσε ότι σε στρατηγικό επίπεδο το Ισραήλ άρχισε να εργάζεται για την κατασκευή μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής με τον εαυτό του ως ηγεμόνα στο κέντρο της. Αυτή η ανάγνωση δεν βασιζόταν μόνο σε συμπεράσματα, αφού ο ίδιος ο Νετανιάχου το έχει δηλώσει δημόσια, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές, κηρύσσοντας ανοιχτά τη φιλοδοξία του να επανασχεδιάσει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής και να χτίσει μια νέα περιφερειακή τάξη. Η λογική αυτού του σχεδίου περνούσε αρχικά μέσα από τον μετασχηματισμό του Ιράν, που είχε ως στόχο το καθεστώς της Τεχεράνης και τους πληρεξουσίους του στην περιοχή. Εκεί η Τουρκία είδε ότι μετά το Ιράν θα ακολουθήσει η σειρά της.

Αυτός ήταν ο λόγος το τουρκικό κράτος, στρατός και κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι η «αχίλλειος πτέρνα» της Αγκυρας είναι οι Κούρδοι και ότι από εκεί θα επιχειρούσε να αρχίσει το Ισραήλ το «ξήλωμα» της Τουρκίας, άρχισε να εξετάζει το ενδεχόμενο ριζικής αλλαγής πολιτικής στο Κουρδικό.

Ετσι ερμηνεύεται η στροφή του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, που είναι ο εκπρόσωπος του βαθέος κράτους και ο εξισορροπητικός παράγοντας στο πολιτικό σύστημα, ο οποίος στις 22 Οκτωβρίου 2024, στην ομιλία του στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP), κάλεσε τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος είναι από το 1999 στη φυλακή και ήταν επί δεκαετία σε απόλυτη απομόνωση, να έρθει στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και να μιλήσει στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος DEM, που εκπροσωπεί κυρίως του Κούρδους.

Οι ΗΠΑ του Trump εναντίον ολόκληρου του πλανήτη

5 Αυγούστου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Ποιοι είναι οι στόχοι της υπερδύναμης που πολεμάει σήμερα εναντίον της Ρωσίας, μέσω του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας, καθώς επίσης εναντίον του Ιράν μαζί με το Ισραήλ, με την Κίνα στον ορίζοντα; 

Πριν από όλα, ο έλεγχος των τιμών του πετρελαίου και της πληρωμής του σε δολάρια – ενώ αμέσως μετά η αναβίωση της τεχνολογικής τους κυριαρχίας, ο έλεγχος των διεθνών μεταφορικών και ενεργειακών διαδρόμων στη στεριά και στη θάλασσα, η αποκατάσταση της οικονομικής τους κυριαρχίας με το δολάριο και η διατήρηση του μονοπωλίου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του χρέους.

 Θα τα καταφέρουν, όταν η οικονομία τους έχει τόσα προβλήματα, ενώ ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους είναι ο χρηματιστηριακός; 

Από τον οποίο όμως θησαυρίζει μόνο το 1% του πληθυσμού τους; 

Μπορεί να αποφευχθεί τελικά ένα χρηματιστηριακό κραχ που καθυστερεί ήδη για τόσα πολλά χρόνια; Μία παγκόσμια κρίση, πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008, αφού οι πάντες στη Δύση είναι πια υπερχρεωμένοι; 

Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα για όλα αυτά ή να «μετρήσει» το μέγεθος των συνεπειών τους – ούτε φυσικά να προβλέψει ποια σπίθα θα ήταν ικανή για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά, η οποία όμως θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα στο πέρασμα της.

Ανάλυση

Τα τελευταία χρόνια, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/8, βιώνουμε έναν υπερπληθωρισμό άνευ προηγουμένου – ο οποίος όμως δεν αφορά τόσο τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που αυξήθηκαν για πρώτη φορά μετά την πανδημία, όσο τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, όπως οι μετοχές και τα ακίνητα.

Γιατί συνέβη; Προφανώς επειδή όλο και περισσότερα χρήματα οδηγούνται στο 1% του πληθυσμού, ενώ τα εισοδήματα του 99% παραμένουν σχεδόν στάσιμα – όπως φαίνεται στο γράφημα που αφορά μεν τις ΗΠΑ, αλλά κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ολόκληρη τη Δύση.

Screenshot

Αυτό το 1% του πληθυσμού, δεν καταναλώνει πολύ περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από το μέσο άτομο – οπότε λογικά δεν επηρεάζει τη ζήτηση και τις τιμές τους, ενώ κατευθύνει τον πλούτο του στις χρηματιστηριακές και λοιπές αγορές. Έτσι έχει δημιουργηθεί στη Δύση μία φούσκα τεραστίων διαστάσεων, η οποία όμως δεν είναι εύκολο να σπάσει, όπως οι υπόλοιπες στο παρελθόν – αφού κατευθύνεται από το 1% που αφενός μεν την ελέγχει, αφετέρου δεν έχει άλλη ανάλογη λύση για την τοποθέτηση των χρημάτων του.

Σε σχέση τώρα με τις τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή που αφορά τον κανονικό κόσμο, αυξήθηκε έντονα μετά το ξέσπασμα του πολέμου της Ουκρανίας, λόγω της ανόδου των τιμών των καυσίμων – ενώ είχε προηγηθεί το πρόβλημα των δικτύων διανομής που προκάλεσε η πανδημία. Εδώ επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν πληθωρισμό προσφοράς (ανάλυση) – ο οποίος συνήθως δεν έχει διαρκή επακόλουθα, αλλά «εφάπαξ».

Ακριβώς για το λόγο αυτό, ήταν λάθος η προσπάθεια καταπολέμησης του μέσω της αύξησης των βασικών επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες – επειδή τον τροφοδότησε, αντί να τον ανασχέσει.

Ακολούθησε όμως ένας ακόμη πόλεμος εναντίον του Ιράν – ο οποίος προκάλεσε μία δεύτερη κρίση που είναι μεν σοβαρή, αλλά όχι όσο η Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή αυτή του 2008. Η βασική αιτία έχει να κάνει απόλυτα με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Ύφεση, σήμερα έχουμε ένα άλλο κέντρο παγκόσμιας ανάπτυξης, εκτός από τις καπιταλιστικές οικονομίες: την Κίνα.

Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει .

"...Δυστυχώς οι αιτίες  του προβλήματος   της χώρας παραμένουν   επιθετικά σαφείς: Η γεωπολιτική υποτέλεια στη Δύση μας στερεί την ανεξαρτησία και τη συλλογική αξιοπρέπεια και  η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο εκμηδενίζει το status των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία  θεωρεί αναλώσιμα. 

Αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα της χώρας θα τα βρίσκουμε μπροστά μας  όσα έξυπνα ή λιγότερο έξυπνα  επιχειρήματα και να βρούμε για να τα παρακάμψουμε..."

Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γι' αυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο. 

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι, ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι, δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα ήμασταν καλά; 

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα». Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων, της έρευνας, της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει  σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη  των λαϊκών στρωμάτων;  ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας; 

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση, την επιστημονική ανάλυση, το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον  να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε - αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; - π.χ. και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας;    Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία; «αυτοβελτίωση»  ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού  ίδρυσε  πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων , συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή  θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. 

Καλά κέρδη στις Τράπεζες και καλά ξεμπερδέματα σε μας τους υπόλοιπους...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Κέρδη 2,5 δισ. ευρώ κατέγραψαν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες στο πρώτο εξάμηνο του 2026, όπως ανακοινώθηκε χθες. 

Το ερώτημα είναι ποια προνόμια καθιστούν δυνατή αυτή την τεράστια κερδοφορία; 

1. Οι ελληνικές τράπεζες διασώθηκαν επανειλημμένα με δημόσιους πόρους, εξακολουθούν να στηρίζονται στον μηχανισμό του αναβαλλόμενου φόρου, έχουν πρόσβαση στη ρευστότητα της ΕΚΤ, προστατεύονται ως συστημικά ιδρύματα. 

Όταν όμως επιστρέφουν στην υψηλή κερδοφορία, τα κέρδη ανήκουν αποκλειστικά στους μετόχους.

Το κράτος αναλαμβάνει τον κίνδυνο, η αγορά εισπράττει την απόδοση. Αυτό είναι προνόμιο που ελάχιστοι άλλοι κλάδοι διαθέτουν.

2. Οι τράπεζες έχουν αποκτήσει δικαίωμα φορολογικής εξαίρεσης

Η ύπαρξη περίπου 13 δισ. ευρώ αναβαλλόμενων φορολογικών απαιτήσεων σημαίνει ουσιαστικά ότι το Δημόσιο παραμένει ο τελικός εγγυητής ενός μεγάλου μέρους της κεφαλαιακής τους επάρκειας.

Σε οποιονδήποτε άλλο στρατηγικό κλάδο, μια τέτοια κρατική έκθεση θα συνοδευόταν από αυξημένο δημόσιο έλεγχο. Εδώ; 

3. Εχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο "ιδιωτικό κράτος" γύρω από τις τράπεζες. Δεν υπάρχουν πλέον μόνον αυτές. Υπάρχουν servicers, funds, εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, εταιρείες πληρωμών, Cashflex, εξωτερικοί πάροχοι ΑΤΜ, εταιρείες είσπραξης. 

Δηλαδή έχει δημιουργηθεί ένα παράλληλο οικοσύστημα ιδιωτικής εξουσίας, το οποίο ασκεί πράξεις απέναντι στους πολίτες, διαχειρίζεται προσωπικά δεδομένα, εκτελεί πλειστηριασμούς, επιβάλλει χρεώσεις και όλα αυτά χωρίς να υπόκειται στον ίδιο δημόσιο έλεγχο που παραδοσιακά ασκούνταν στις τράπεζες.

Το τραπεζικό σύστημα επεκτείνει έτσι την ισχύ του πέρα από τον ίδιο τον τραπεζικό οργανισμό καθαυτόν.

Το κόλπο παραπλάνησης για το καλώδιο διασύνδεσης με την Κύπρο

07/08/2026

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Ο Σταύρος Λυγερός για τις εξελίξεις με το project της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου.

🔥 ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ… Ή ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ;

Του Βασίλη Λύκου

Κάθε καλοκαίρι η ίδια παράσταση.

Το δάσος καίγεται.

Το χωριό εκκενώνεται.

Ο αγρότης μετράει τις στάχτες.

Ο κτηνοτρόφος θάβει το κοπάδι του.

Οι υπουργοί μιλούν για την «πρωτοφανή κλιματική κρίση».

Τα τηλεοπτικά παράθυρα γεμίζουν με χάρτες και θερμοκρασίες.

Και κάπως έτσι κλείνει η συζήτηση.

Ή μάλλον… κάπως έτσι δεν ανοίγει ποτέ η πραγματική συζήτηση.

Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Όμως υπήρχε πάντα σε όλο το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Γιατί το κλίμα δεν είναι μετεωρολογική πρόβλεψη, δεν πρόγνωση καιρού αλλά είναι ένα ζωντανό, δυναμικό σύστημα ηλικίας τουλάχιστον 4.6 δις ετών.

🔥 Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά...

Η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί χώρο.

Πολύ χώρο.

Βουνά.

Κορυφογραμμές.

Δρόμους.

Υποσταθμούς.

Γραμμές μεταφοράς.

Συνοδά έργα.

6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης, η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς: - Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

 

 6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης,

η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς:

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

1) Πειρασμός πρώτος: Οι πιστοί να αποσυρθούν από τη λάσπη και τα ζόρικα της ιστορίας, και να αγκυροβολήσουν (να «αναπαυτούν») σε κάποια υπέροχη θεοτική εμπειρία.

2) Πειρασμός δεύτερος: Οι πιστοί να εισέλθουν στην ιστορία και στον δημόσιο βίο, αλλά ως κατακτητές που ονειρεύονται να καθυποτάξουν τον κόσμο.

Στην ευαγγελική αφήγηση της Μεταμόρφωσης, ο Χριστός πήρε μαζί του τρεις μαθητές, ανέβηκαν σε μια βουνοκορφή κι εκεί τους φανέρωσε τον πλήρη εαυτό του – την θεανθρωπότητά του. Μέσα στο αποκαλυπτικό φως ένας από τους μαθητές –ο Πέτρος– εκστασιασμένος, ζήτησε από τον Χριστό να μείνουν εκεί για πάντα...

Πολλοί κήρυκες λοιπόν επαινούν τον Πέτρο ως παράδειγμα προς μίμηση και παροτρύνουν τους εκκλησιαζόμενους να τον μιμηθούν – να επιθυμήσουν δηλαδή να μείνουν «εκεί» για πάντα.

Έλα όμως που άλλα πράγματα μας λέει το ευαγγέλιο και η υμνολογία! Τον Πέτρο τον παρουσιάζουν ως παράδειγμα προς αποφυγή, ως υποκύπτοντα στον πειρασμό της δικής του τακτοποίησης, ερήμην του κόσμου! Ο Χριστός λοιπόν απάντησε στο αίτημα του Πέτρου (απέρριψε το αίτημα του Πέτρου) με σιωπή και με π ρ ά ξ η: Κατέβηκε από το βουνό της θεοτικής εμπειρίας για να συνεχίσει την πορεία του με τους τεθραυσμένους της ιστορίας. Μόλις κατέβηκε συνάντησε –λέει το ευαγγέλιο– και συνέδραμε δυστυχισμένους που ζητούσαν γλυτωμό.

Η πορεία του Χριστού κοντολογίς δεν είναι περαντζάδα λαμέ celebrity, ούτε επέλαση ενός σταυροφόρου θρησκευόμενου. Είναι η πορεία συν-οδοιπόρου σ υ μ- π ά σ χ ο ν τ ο ς και ε λ ε υ θ ε ρ ω τ ή : έχει μέσα την σταύρωσή του και θα φτάσει στην ανάστασή του, η οποία δηλώνει το ακόμα παραπέρα: την μελλοντική Ανάσταση, την μεταμόρφωση όλου του κόσμου, την τελική νίκη της Ζωής, την τελική θανάτωση όλων των θανάτων. Με τη Μεταμόρφωση / με την φανέρωσή του ο Χριστός φανέρωσε το μέλλον.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1

Περί της ασυμβατότητας του κοινωνικού κράτους και της μαζικής μετανάστευσης

Rolf Peter Sieferle

Ο Rolf Peter Sieferle (1949–2016) ήταν Γερμανός ιστορικός και κοινωνικός επιστήμονας. Σπούδασε ιστορία, πολιτική επιστήμη και κοινωνιολογία και από το 2005 έως το 2012 διετέλεσε καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του St. Gallen.

Το σημαντικότερο επιστημονικό πεδίο του ήταν η ιστορία της εκβιομηχάνισης και του περιβάλλοντος. Μελέτησε ιδίως τη μετάβαση από τις παραδοσιακές κοινωνίες, οι οποίες στηρίζονταν στη βιομάζα και στην ηλιακή ενέργεια, στις βιομηχανικές κοινωνίες των ορυκτών καυσίμων. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της ενεργειακής προσέγγισης στην περιβαλλοντική ιστορία.

Στα γνωστότερα έργα του συγκαταλέγονται:

Der unterirdische Wald — για την ενεργειακή βάση της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Epochenwechsel — μια συνολική ερμηνεία των ιστορικών και πολιτικών μεταβολών στα τέλη του 20ού αιώνα.
Rückblick auf die Natur — για την ιστορία της σχέσης ανθρώπου και περιβάλλοντος.
Τα μεταθανάτια Das Migrationsproblem και Finis Germania.

Η σκέψη του χαρακτηρίζεται από μακροϊστορική και συστημική προσέγγιση: εξετάζει μαζί την οικονομία, τη δημογραφία, την ενέργεια, τους θεσμούς και τις πολιτικές ιδέες. Στο Μεταναστευτικό πρόβλημα επιχειρεί να εξηγήσει τη μετανάστευση όχι πρωτίστως ηθικά, αλλά με δημογραφικούς, οικονομικούς και κοινωνιολογικούς όρους.

Τα ύστερα πολιτικά του κείμενα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Ιδίως το μεταθανάτιο Finis Germania επικρίθηκε ευρέως για τον τρόπο με τον οποίο πραγματεύεται τη γερμανική μνήμη, τον εθνικοσοσιαλισμό και το Ολοκαύτωμα, ενώ άλλοι σχολιαστές υποστήριξαν ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από το έργο υπήρξε υπερβολικά πολωμένη.

Εκδόσεις ManuScriptum 2016

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ RAIMUND TH. KOLB
ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ

Η υποχώρηση της προσόδου που απορρέει από την ιδιότητα του πολίτη
Το τέλος του κοινωνικού κράτους
Η ορθολογικότητα της διαμαρτυρίας κατά της μετανάστευσης

ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

Το αφήγημα των προσφύγων
Το δημογραφικό αφήγημα
Το αφήγημα της αγοράς εργασίας και της έλλειψης ειδικευμένου εργατικού δυναμικού
Το πολυπολιτισμικό αφήγημα: καινοτομία
Το πολυπολιτισμικό αφήγημα: πολυχρωμία και περιπέτεια

ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΩΝ ΔΡΩΝΤΩΝ

Η ηθική της πεποίθησης και οι συνέπειες
a) Εμπειρική ηθική και κανονιστική ηθική
b) Η θρησκεία της ισότητας
c) Η πολιτική της εξαφάνισης
Δημοκρατία ή τεχνοκρατία
Κράτος δικαίου ή πολυμερής κοινωνία

Η ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όταν, κατά τους θερινούς μήνες του 2016, ο Rolf Peter Sieferle έστελνε τμηματικά στους φίλους του, στο πλαίσιο μιας εντατικής αλληλογραφίας, τις απόψεις του σχετικά με την τρέχουσα μεταναστευτική κρίση, προκειμένου να τις σχολιάσουν και να τις συζητήσουν, κανείς μας δεν μπορούσε να υποψιαστεί ότι από αυτές επρόκειτο σύντομα να προκύψει η τελευταία του μελέτη για την κατάσταση και το μέλλον του έθνους μας.

Τότε, τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν μια καγκελάριος, καθοδηγούμενη από μια υψηλόφρονα ηθική της πεποίθησης, εξήγγειλε, in fraudem legis, μια χωρίς όρια κουλτούρα υποδοχής για τους «πρόσφυγες» και, κατά το πρώτο κύμα, ξεχύθηκαν στη χώρα μας πολύ περισσότεροι από ένα εκατομμύριο μετανάστες, στην πλειονότητά τους ανεκπαίδευτοι νεαροί μουσουλμάνοι με ελάχιστη ή καθόλου γνώση ανάγνωσης και γραφής, όλα αυτά πρέπει να του φάνηκαν σαν ένα γνώριμο μεταναστευτικό σενάριο που εκτυλισσόταν σε ταχεία προβολή. Η πολιτικομιντιακή προπαγάνδα, η οποία τέθηκε συγχρόνως μαζικά σε κίνηση και ήταν συντεθειμένη από ψευδογεγονότα, παραπλανητικές εικόνες pars pro toto με μεμονωμένες μητέρες και παιδιά που αξίωναν τη συμπόνια, προκατασκευασμένες στατιστικές και μια συνολικά ελλιπή δημοσιογραφική κάλυψη, αποσκοπούσε να δημιουργήσει στον πληθυσμό την ψευδαίσθηση ότι η πολιτική εξουσία είχε ανά πάσα στιγμή την κατάσταση υπό έλεγχο και υπηρετούσε, προς το συμφέρον της Γερμανίας, ένα μεγάλο ανθρωπιστικό έργο. Οι διάφορες όψεις της αυθάδειας των αρχών και των μέσων ενημέρωσης που μπορούσε κανείς να παρατηρήσει, προπάντων δε οι δημαγωγικοί ακροβατισμοί, κατέστησαν ένα από τα μόνιμα θέματα των συζητήσεών μας.

Ήδη στο κριτικό απέναντι στην εποχή του opus magnum με τίτλο Αλλαγή εποχής – Οι Γερμανοί στο κατώφλι του 21ου αιώνα (Epochenwechsel – Die Deutschen an der Schwelle zum 21. Jahrhundert, Propyläen, 1994), ένα έργο σχεδόν προφητικό, ο Rolf Peter Sieferle περιέγραφε το «εθνικό κράτος σε θέση άμυνας», του οποίου η ύπαρξη απειλούνταν άμεσα από τις δυνάμεις της «οικονομικής καθολίκευσης» και του «ανθρωπιστικού οικουμενισμού», ως από μια παγκοσμιοποιητική Σκύλλα και Χάρυβδη. Οι συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης για την Ευρώπη και τη Γερμανία, οι οποίες διαγράφονταν μέσα από την παρούσα οξεία κρίση, καθώς και οι συνέπειές της για την αυτόχθονη κοινωνία τους και για τα κατάλοιπα της ταυτοτικής τους κουλτούρας, τον παρακίνησαν να ασχοληθεί εκ νέου και διεξοδικά με το θέμα.

Η Παγκόσμια Διαρθρωτική Κρίση του Κεφαλαίου

από τον Τζον Μπέλαμι Φόστερ

• Τόμος 78, Τεύχος 03 (Ιούλιος-Αύγουστος 2026) Monthly Review 

«Το είδωλο του μονοπωλίου» του Paul Krafft, από το βιβλίο του WS Harris, Κεφάλαιο και Εργασία (1907).

Πιστεύω ότι δεν μας έχει δοθεί να μιλάμε με όρους μελλοντικών αιώνων... δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Η πρόκληση είναι να σώσουμε τις συνθήκες ζωής σε αυτόν τον πλανήτη, να σώσουμε το ανθρώπινο είδος, να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας, να αλλάξουμε τον κόσμο.

— Ούγκο Τσάβες 1

Η έννοια της «παγκόσμιας δομικής κρίσης του κεφαλαίου» που ορίζει την εποχή μας εισήχθη για πρώτη φορά από τον István Mészáros στην τρίτη έκδοση του βιβλίου του «Marx's Theory of Alienation» το 1971, και στη διάλεξή του στη μνήμη του Isaac Deutscher με τίτλο «Η αναγκαιότητα του κοινωνικού ελέγχου» την ίδια χρονιά. 2 Το 1995 στο βιβλίο του «Πέρα από το Κεφάλαιο », ο Mészáros διέκρινε την αναδυόμενη, εποχική δομική κρίση του κεφαλαίου από τις κυκλικές και συγκυριακές κρίσεις που αποτελούν « τον φυσικό τρόπο ύπαρξης του κεφαλαίου». Η σημερινή δομική κρίση, εξήγησε, έχει τέσσερα χαρακτηριστικά που τη διακρίνουν ιστορικά, εστιάζοντας εδώ κυρίως στις οικονομικές της διαστάσεις:Ο χαρακτήρας του είναι καθολικός , αντί να περιορίζεται σε έναν συγκεκριμένο τομέα (για παράδειγμα, οικονομικό ή εμπορικό, ή να επηρεάζει αυτόν ή εκείνον τον συγκεκριμένο κλάδο παραγωγής, ή να εφαρμόζεται σε αυτόν και όχι σε εκείνον τον τύπο εργασίας, με το συγκεκριμένο εύρος δεξιοτήτων και βαθμών παραγωγικότητας, και ούτω καθεξής).
Το πεδίο εφαρμογής του είναι πραγματικά παγκόσμιο (με την πιο απειλητικά κυριολεκτική έννοια του όρου), αντί να περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο σύνολο χωρών (όπως όλες οι μεγάλες κρίσεις στο παρελθόν).

Η χρονική του κλίμακα είναι εκτεταμένη, συνεχής —αν θέλετε: μόνιμη— και όχι περιορισμένη και κυκλική , όπως συνέβη να είναι όλες οι προηγούμενες κρίσεις του κεφαλαίου.
Ο τρόπος εκδίπλωσής του θα μπορούσε να ονομαστεί έρπουσα —σε αντίθεση με τις πιο θεαματικές και δραματικές εκρήξεις και καταρρεύσεις του παρελθόντος— προσθέτοντας παράλληλα την προϋπόθεση ότι ακόμη και οι πιο σφοδροί και βίαιοι σπασμοί δεν μπορούν να αποκλειστούν όσον αφορά το μέλλον: δηλαδή, όταν ο πολύπλοκος μηχανισμός που τώρα ασχολείται ενεργά με τη «διαχείριση κρίσεων» και με την λίγο-πολύ προσωρινή «εκτόπιση» των αυξανόμενων αντιφάσεων εξαντληθεί. 3

Αναζήτηση σανίδας σωτηρίας για το Κυπριακό

Μόνο η αφύπνιση του λαού, αν ενημερωθεί για τις συγκλίσεις των συνομιλιών και αντιληφθεί τον θανάσιμο κίνδυνο, δυνατόν να αναγκάσει την Κυβέρνησή μας να αλλάξει πολιτική στο Κυπριακό

Κυριακη 02 Αυγ 2026

Φοίβος Κλόκκαρης

Ηκινητικότητα που υπάρχει σήμερα, για να πραγματοποιηθεί πενταμερής διάσκεψη με στόχο την επανέναρξη συνομιλιών για λύση του κυπριακού προβλήματος, μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία, γιατί τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί είναι εξαιρετικά αρνητικά για την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ).

Ουσιαστικά βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο στρατηγικό αδιέξοδο, αφού οι δύο λύσεις που υπάρχουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων είναι τουρκικών όρων. Η υποστηριζόμενη από την ΚΔ λύση ΔΔΟ (συγκαλυμμένη μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών) και η υποστηριζόμενη από την Τουρκία λύση δύο κρατών (συνομοσπονδία δύο κρατών). 

Οι δύο λύσεις δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Εξυπηρετούν και οι δύο τον στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, να καταλυθεί το κράτος της ΚΔ και να επεκταθεί ο έλεγχος της Τουρκίας σε όλη την Κύπρο. Είναι ωσάν να βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες έτοιμες να περιστραφούν και να μας συνθλίψουν. Οδηγηθήκαμε σε αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο επειδή οι κυβερνήσεις μας διέπραξαν σοβαρά λάθη στη διαχείριση του Κυπριακού: (1) Δεν σεβάστηκαν την ετυμηγορία του λαού που απέρριψε τη λύση ΔΔΟ στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το 2004, (2) δεν ενημερώνουν τον λαό για τις συγκλίσεις των συνομιλιών (βασικά οι δικές μας υποχωρήσεις), που είναι γνωστές στην Τουρκία και Βρετανία, (3) τρέφουν αυταπάτες, που καλλιεργούν και στον λαό, ότι η ΔΔΟ συγκροτεί κανονικό δημοκρατικό κράτος, (4) δεν έθεσαν ως βάση των συνομιλιών, το Πρωτόκολλο 10 ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ ως ενιαίο κράτος και την Αντιδήλωση της 21/9 του 2005, όπως αναλυτικά περιγράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Σημερινή», στις 19/7/2026, ο Δρ Γιάννος Χαραλαμπίδης.

Το σκάνδαλο των τραπεζών και της ΔΕΗ

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Μακράν το μεγαλύτερο σκάνδαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είναι το ξεπούλημα των 4 συστημικών τραπεζών - τις οποίες ξεπούλησε με ένα ποσόν της τάξης των 3,5 δις € συνολικά, οπότε με ζημία περί τα 42,5 δις €, ενώ σήμερα κοστίζουν (=χρηματιστηριακή αξία) 53,52 δις €!

Δηλαδή η Alpha Bank 10,17 δις €, η ΕΤΕ 14,79 δις €, η Πειραιώς 12,42 δις € και η Eurobank 16,14 δις € - γεγονός που σημαίνει ότι, το κράτος έχει χάσει έως σήμερα 50,02 δις € από τη χαμηλή τιμή πώλησης, συν τους φόρους που τελικά θα διαμορφωθούν πάνω από 20 δις € λόγω του αναβαλλόμενου, συν τα καθαρά κέρδη περί τα 17 δις € των τελευταίων 4 ετών, συν τα μελλοντικά (2,513 δις € καθαρά κέρδη μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026)!

Συνολικά λοιπόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη χάρισε περί τα 89,5 δις € στους νέους ξένους μετόχους των συστημικών τραπεζών που τις εξαγόρασαν σε εξευτελιστικές τιμές - οι οποίοι έχουν ήδη «εξάγει» μερίσματα κλπ. της τάξης των 4,7 δις € στις χώρες τους.

Δεν είχε καν την υπευθυνότητα η ΝΔ να ζητήσει ως αντάλλαγμα τουλάχιστον τα ενυπόθηκα κόκκινα δάνεια της κρίσης, στην τιμή που τα ξεπούλησαν στα funds, συν κάποιο μικρό κέρδος - για να διευκολύνει τους δύστυχους δανειολήπτες και να μη χαθούν τόσα σπίτια, αυξάνοντας τα ενοίκια. Ούτε να διατηρήσει στην κατοχή του κράτους έστω μία συστημική τράπεζα, τη Εθνική, για να ελέγχει το τραπεζικό καρτέλ - έτσι ώστε να μην αισχροκερδεί!

Χάρισε 89,5 δις € δηλαδή μόνο στις τράπεζες χωρίς κανένα αντάλλαγμα και έχει το θράσος να μας ρωτάει πού θα βρούμε τα χρήματα, για τις παροχές σε εργαζομένους και συνταξιούχους ή για όποιες άλλες  - ενώ αντί να ασχολούνται τα κόμματα και τα ΜΜΕ με το τεράστιο αυτό σκάνδαλο, ασχολούνται με τα γυαλιά του Α. Γεωργιάδη!

Από την παράνομη είσοδο στη μαζική εισβολή μεταναστών

05/08/2026

EPA/Reduan Dris BEST QUALITY AVAILABLE

ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ

Η Θέουτα και η Μελίγια είναι παράλιες πόλεις απέναντι στο Γιβραλτάρ με πληθυσμό ισπανικής καταγωγής και αποτελούν τους δύο τελευταίους ισπανικούς θύλακες στη Βόρεια Αφρική, που συνορεύουν με το Μαρόκο, αποτελούν δε αυτόνομες περιοχές της Ισπανίας και συνεπώς έδαφος της ΕΕ, όπου ισχύουν όλοι οι κοινοτικοί κανόνες και η Συνθήκη Σένγκεν, που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση για τους πολίτες των κρατών μελών.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας με πρόσφατη Aπόφαση έκρινε, ότι οι μετανάστες που αναχαιτίζονται στη θάλασσα ενώ επιχειρούν να εισέλθουν στις παραπάνω περιοχές δεν μπορούν να επιστραφούν στη χώρα εξόδου, με συνοπτική απόρριψη της αίτησης ασύλου στη χώρα τους.

Σε μια μέρα (30/7) 60.000 παράτυποι μετανάστες εισήλθαν στη Θέουτα από τη θάλασσα με σκάφη, κολυμπώντας ή από τη παραλία υπερπηδώντας τον κυματοθραύστη, ενώ η μικρή αστυνομική δύναμη δεν μπόρεσε να σταματήσει την εισβολή, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι δομές και να δημιουργηθούν προβλήματα στη διαμονή, διατροφή και δημόσια ασφάλεια…

Κατόπιν αντίδρασης της ισπανικής κυβέρνησης 48.000 επιστρέψανε στο Μαρόκο, ενώ υπάρχουν χιλιάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι, τους οποίους λόγω νομικού κενού η Ισπανία δεν μπορεί να τους στείλει πίσω και θα τους μεταφέρει στην ενδοχώρα σε ειδικά κέντρα υποδοχής. Κατά πληροφορίες υπάρχουν 72 νεκροί μετανάστες στη θάλασσα.

Σαφώς η εισβολή στη Θέουτα δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά έγινε κατόπιν προετοιμασίας και συντονισμού με τη χρήση διαδικτύου από διάφορα σκοτεινά κέντρα, οργανισμούς, ΜΚΟ και δουλεμπόρους, που είχαν πληροφόρηση για το (από τη παραπάνω απόφαση) νομικό κενό ελέγχου για την από τη θάλασσα εισβολή των παράτυπων μεταναστών σε κοινοτικό έδαφος.

ΟΤΑΝ " ΞΕΤΙΝΑΖΕΙ" ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ,.ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ?

 

Άρθρο για το "εξαγωγικό θαύμα" της ελληνικής οικονομίας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, από τον Γιάννη Μαρίνο, πρώην ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας

Jul 26, 2026 

"Για χρόνια η κυβερνητική προπαγάνδα μας βομβαρδίζει με διθυράμβους για το «εξαγωγικό θαύμα» της ελληνικής οικονομίας. Μας λένε ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις κατακτούν τις διεθνείς αγορές, ότι τα προϊόντα μας γίνονται ολοένα πιο ανταγωνιστικά και ότι αυτό αποτελεί απόδειξη της επιτυχίας του οικονομικού μοντέλου που ακολουθείται.

Μόνο που πίσω από αυτό το «θαύμα» κρύβεται μια εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα: τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Το επισημαίνει με τρόπο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί… «αντικυβερνητικός» ο πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μαρίνος, γράφοντας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Τα στοιχεία που παραθέτει είναι αποκαλυπτικά.

Η Ελλάδα εμφανίζει σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Τον Μάιο ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών έφτασε το 4,9%, έναντι 3,2% στην ευρωζώνη. Ακόμη πιο εντυπωσιακές είναι οι διαφορές στα τρόφιμα:

➤ το κρέας αυξήθηκε στην Ελλάδα κατά 12,8%, όταν στην ευρωζώνη κατά 6,7%,

➤ το φρέσκο γάλα αυξήθηκε 4,4%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκε κατά 1,7%,

➤ τα τυριά αυξήθηκαν 3,5%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκαν κατά 1%,

➤ τα εσπεριδοειδή εκτινάχθηκαν κατά 18% στην Ελλάδα, έναντι 7,5% στην ευρωζώνη,

➤ακόμη και η σοκολάτα αυξήθηκε περισσότερο στην Ελλάδα (7,7%) απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη (5,7%).

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η ίδια η Καθημερινή δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες μια ακόμη πιο αποκαλυπτική έρευνα.

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ, ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ

(Από τον τοίχο του ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ -reloaded)

Τον Ιούνιο του 2018 (επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ), όπως έγραφε ο ΒΗΜΑτοδότης, ένας μυστηριώδης κύριος με καπελάκι τύπου Παναμά έφτασε με ένα θηριώδες τζιπ στη Βουλή για να συναντήσει έναν και μόνο πολιτικό. 

Αυτός δεν ήταν άλλος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ ο μυστηριώδης κύριος ήταν ο πλουσιότερος Τούρκος επιχειρηματίας Ραχμί Κοτς, ο όμιλος του οποίου ανήκει στο κλαμπ των 50 πιο ισχυρών στον πλανήτη. 

Αν και το τι πραγματικά ειπώθηκε μεταξύ των δύο αντρών δεν γνωστοποιήθηκε ποτέ, το ρεπορτάζ έλεγε ότι συζήτησαν τα επενδυτικά σχέδια του Κοτς στην Ελλάδα.

Ο πολύπειρος Τούρκος μεγιστάνας είναι δεδομένο ότι «έβλεπε» να έρχεται στην πρωθυπουργία ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μεταξύ των επιχειρήσεων της δυναστείας Κοτς στην Τουρκία συγκαταλέγεται και το πλειοψηφικό πακέτο στην κρατική τουρκική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ). 

Η συνάντηση δεν ήταν καθόλου τυχαία καθώς ο Ρ. Κοτς γνώριζε πάρα πολύ καλά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. 

Οι σχέσεις των δύο πάνε χρόνια πίσω. 

Δεν υπάρχει όμως μόνο αυτή η σχέση που ενώνει τις δύο οικογένειες. 

Η σύζυγος του Κυρ. Μητσοτάκη Μαρέβα Γκραμπόφσκι διατηρεί στενές επαφές με έναν από τους γιους του Ρ. Κοτς, τον Μεχμέτ.

Αυτή η γνωριμία ξεκίνησε πριν από χρόνια, όταν οι δυο τους είχαν συναντηθεί στα έδρανα γνωστών πανεπιστημίων του εξωτερικού. 

Και οι δυο τους στο επίσημο βιογραφικό τους αναφέρονται στις σπουδές τους στο αμερικανικό Columbia. 

Τον Σεπτέμβριο του 2019 η σύζυγος του Ελληνα πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια ιδιωτικής της επίσκεψης στην Τουρκία επισκέφτηκε το νέο κτίριο Arter στην Κωνσταντινούπολη, ένας από τους πιο γνωστούς χώρους πολιτισμού και τεχνών στη χώρα. 

Αυτός χρηματοδοτήθηκε και ανήκει στην οικογένεια Κοτς. 

Η Μ. Γκραμπόφσκι όχι μόνο φωτογραφήθηκε στο Arter μαζί με τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον βαθύπλουτο Τούρκο επιχειρηματία Ρ. Κοτς, αλλά ανήρτησε και τη φωτογραφία στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.

Οταν κάποιος λόγω ή έργω υποκινεί αμέσως τέ ή εμμέσως εις μή υπεράσπισιν τής πατρίδος διώκεται αυτεπαγγέλτως και δέν καλύπτεται υπό οιασδήποτε τεχνητής Ασυλίας..

Γράφει ο Επίλαρχος ε.α ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΠΑΝΗΣ.

Προσφάτως ο Ελληνικός λαός έκπληκτος και μή πιστεύων εις τά αυτιά του ήκουσεν τον ανώτατον άρχοντα τής Χώρας δηλ.

τόν Πρόεδρον τής Δημοκρατίας κ.Τασούλα επί τη ανακαινίσει νέο-Οθωμανικού τινός τεμένος εις τά Ιωάννινα να πέμπη μίαν Εθνικώς κατάπτυστον και ηθικώς αδιανόητον έμμεσον υπόδει-ξιν ότι «ΟΤΑΝ ΠΟΛΕΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΕΝΩ ΑΝ ΠΑΡΑΔΙΔΗΤΑΙ ΤΑ ΕΧΕΙ».«Ω ανάξιοι απόγονοι αξίων προγόνων».Αιδώς

Και έπεμψεν αυτήν τήν «εγκληματικήν και προδοτικήν πατρι-ωτικώς» φράσιν παραλληλίζων κατ’ αισχρόν τρόπον δύο γεγονότα κατά τά οποία οι μέν Θεσσαλονικείς το 1430 αντιμε-τωπίσαντες τούς Οθωμανούς κατεσφάγησαν και εξωντώθησαν αγρίως επειδή τούς επολέμησαν οι δε Ιωαννίται συμβιβασ-θέντες και παραδοθέντες έλαβον πλείστα όσα προνόμια παρά των Οθωμανών.

Εν άλλοις είναι ώς να έλεγεν εις τον λαόν.«Εάν δεν πολεμήσω-μεν κατά των εποφθαλμιούντων και συνεχώς απειλούντων Τούρκων με τήν «Γαλαζια πατρίδα» τότε θα έχωμεν οφέλη τινά,ώς τά άλλοτε Οθωμανικά προνόμια,από τον Ερντογάν.

«Ο tempοra Ο mores=Ω καιροί,ώ ήθη» ανέκραξεν ο Κικέρων εις τον κατά Καταλίνα λόγον του δηλών τήν παρακμήν τής τότε Κοινωνίας.Καί παρ’ ημίν κατά τον Ανθιμον Γαζή 6/7/1821 ορών τον Μητροπολίτην Λαρίσης Μελέτιον να Οθωμανίζη και προ-δίδη τον αγώνα ανεφώνησεν:«Εις χείρας ποίων ποιμένων έμεινε το δυστυχές Γένος;».Καί σήμερον κατ’ αναντιστοιχίαν ο λαός ανακράζει:«Ω Ελληνικόν Εθνος εις ποίων ηγετών τάς χείρας περιήλθες…».!!!Δεν νομίζω ότι ακόμη και ο τελευταίος απαίδευτος τών Ελληνων θα διενοείτο και θα ετόλμα ποτέ να είπη τοιαύτην Εθνικώς προδοτικήν φράσιν.

Να σταματήσουμε το εθνικό έγκλημα

Επειδή οι ενεργειακές εφεδρείες είναι εθνικό κεφάλαιο δείτε την συνέντευξη του Κώστα Δημητριάδη με τον Πάρις Καρβουνόπουλος

Είναι πλέον ύποπτη η επιμονή της κυβέρνησης να «εξαφανίσει» τον λιγνίτη και έτσι να καταστρέψει οποιαδήποτε ενεργειακή εφεδρεία της χώρας. Και είναι ύποπτη γιατί μόνο κάποιος που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα θα έκανε κάτι τέτοιο την ώρα που δύο «ενεργειακοί» πόλεμοι βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να τινάξει στον αέρα κυριολεκτικά υποδομές λιγνίτη στη δυτική Μακεδονία και 50 πολίτες απ' όλη τη χώρα προσέφυγαν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας . Έκαναν αίτηση ακύρωσης και αναστολής εκτέλεσης της κατεδάφισης των πύργων ψύξης, στρεφόμενοι κατά της ΔΕΗ, του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας και της ΡΑΑΕΥ, προκειμένου να αποτραπεί η παράνομη και αντισυνταγματική αυτή ενέργεια.

 
Ένας απ' αυτούς ο κ.Κώστας Δημητριάδης μιλά στο militaire news και είναι κατατοπιστικός και αποκαλυπτικός.

Ομιλία εις την Θείαν Μεταμόρφωσιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Ὅπου καί ἀπόδειξη ὅτι, ἄν καί εἶναι ἄκτιστο τό κατ᾽ αὐτήν θειότατο φῶς, ὅμως δέν εἶναι οὐσία τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας προεῖπε γιά τό εὐαγγέλιο ὅτι «λόγο συντετμημένο θά δώσει ὁ Κύριος ἐπί τῆς γῆς» (Ἠσ. 10, 25). Συντετμημένος λόγος εἶναι ἐκεῖνος, πού μέσα σέ λίγες λέξεις περικλείει πλούσιο νόημα. Ἄς ἐπανεξετάσουμε λοιπόν σήμερα ὅσα ἔχουμε ἐκθέσει κι ἄς προσθέσουμε ὅσα ὑπολείπονται, γιά νά ἐμφορηθοῦμε ἀκόμη περισσότερο ἀπό τά ἐναποκείμενα ἄφθαρτα νοήματα καί ὁλόκληροι νά καταληφθοῦμε ἀπό τά θεῖα.

«Τόν καιρό ἐκεῖνο παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη καί τούς ἀνεβάζει σέ ὄρος ὑψηλό κατ᾽ ἰδίαν. Ἐκεῖ μεταμορφώθηκε ἐνώπιόν τους καί ἔλαμψε τό πρόσωπό Του ὅπως ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17, 1). Ἰδού τώρα εἶναι καιρός εὐπρόσδεκτος, σήμερα ἡμέρα σωτηρίας, ἀδελφοί, ἡμέρα θεία, νέα καί ἀΐδιος, πού δέν μετρεῖται μέ διαστήματα, δέν αὐξομειώνεται, δέν διακόπτεται ἀπό νύκτα. Διότι εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Ἥλιου τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος δέν ὑφίσταται ἀλλοίωση ἤ σκιά ἕνεκα μετατροπῆς» (Ἰακ. 1, 7). Αὐτός, ἀφ᾽ ὅτου φιλανθρώπως ἔλαμψε σέ μᾶς μέ εὐδοκία τοῦ Πατρός καί συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μᾶς ἐξήγαγε ἀπό τό σκοτάδι στό θαυμαστό του φῶς, συνεχίζει γιά πάντα νά λάμπει πάνω ἀπό τά κεφάλια μας ὡς ἄδυτος ἥλιος.

Ἐπειδή, λοιπόν, εἶναι δικαιοσύνης καί ἀλήθειας ἥλιος, δέν ἀνέχεται νά φέγγει καί νά γνωρίζεται ἀπό αὐτούς πού μετέρχονται τό ψεῦδος ἤ ὑψώνουν τήν ἀδικία μέ λόγια ἤ τήν ἐπιδεικνύουν μέ ἔργα. Ἀλλά ἐμφανίζεται καί γίνεται πιστευτός ἀπό τούς ἐργάτες τῆς δικαιοσύνης καί τούς ἐραστές τῆς ἀλήθειας καί αὐτούς εὐφραίνει μέ τίς λάμψεις Του. Αὐτό εἶναι πού λέει ἡ Γραφή «Φῶς ἀνέτειλε γιά τόν δίκαιο καί ἡ σύζυγός του εὐφροσύνη» (Ψαλμ. 96, 12). Γι᾽ αὐτό καί ὁ ψαλμωδός προφήτης ἄδει πρός τόν Θεό: «Τό Θαβώρ καί ὁ Ἑρμών θά ἀγαλλιάσουν στό ὄνομά σου» (Ψαλμ. 88, 12), προαναγγέλλοντας τήν εὐφροσύνη πού προκλήθηκε ἀργότερα στό ὄρος ἀπό τήν ἔλλαμψη ἐκείνη σ᾽ αὐτούς πού τήν εἶδαν. Ὁ δέ Ἠσαΐας λέει: «λύσε κάθε δεσμό ἀδικίας, διάλυσε τούς κόμπους βιαίων συνθηκῶν, κάθε ἄδικη συμφωνία ἀναίρεσε» (Ἠσ. 58, 6). Καί κατόπιν: «Τότε θά ξεχυθεῖ σάν τήν αὐγή τό φῶς σου καί τά ἰάματά σου γρήγορα θά ἀνατείλουν, θά πορεύεται ἐνώπιόν σου ἡ δικαιοσύνη σου καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ θά σέ προστατεύει» (Ἠσ. 58, 8).

Καί πάλι, «ἐάν ἀφαιρέσεις ἀπό σένα δεσμό καί χειρονομία καταδικαστική καί κακολογία, καί δώσεις στόν πεινασμένο ἄρτο μέ τήν ψυχή σου καί χορτάσεις ψυχή ταπεινωμένη, τότε θά ἀνατείλει μέσα ἀπό τό σκοτάδι τό φῶς σου καί τό σκοτάδι σου θά γίνει σάν μεσημέρι» (Ἠσ. 58, 9). Πράγματι, τούς καθιστᾶ κι αὐτούς ἄλλους ἥλιους, πάνω στούς ὁποίους ὁ ἥλιος αὐτός θά λάμψει ἀπλέτως· «διότι θά λάμψουν καί οἱ δίκαιοι ὅπως ὁ ἥλιος στήν βασιλεία τοῦ Πατρός τους» (Ματθ. 13, 43).

Ἄς ἀποβάλλουμε λοιπόν, ἀδελφοί, τά ἔργα τοῦ σκότους, κι ἄς ἐργαζόμαστε τά ἔργα τοῦ φωτός, ὥστε ὄχι μόνο νά βαδίσουμε εὐσχημόνως σάν σέ τέτοια ἡμέρα, ἀλλά καί ἡμέρας υἱοί νά γίνουμε. Καί ἄς ἀνεβοῦμε στό ὄρος, ὅπου ὁ Χριστός ἔλαμψε, γιά νά δοῦμε τί συνέβη ἐκεῖ. Ἤ μᾶλλον, ἐάν εἴμαστε ὅπως πρέπει καί ἔχουμε γίνει ἄξιοι τέτοιας ἡμέρας, ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θά μᾶς ἀνεβάσει στόν κατάλληλο καιρό. Τώρα ὅμως, παρακαλῶ, ἐντείνετε καί ἀνυψῶστε τούς ὀφθαλμούς τῆς διάνοιας πρός τό φῶς τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἕως ὅτου μεταμορφωθεῖτε μέ τήν ἀνακαίνιση τοῦ νοῦ σας καί ἔτσι ἀποκτώντας τήν θεία αἴγλη ἀπό ψηλά, νά γίνετε σύμμορφοι μέ τό ὁμοίωμα τῆς δόξας τοῦ Κυρίου (Φιλ. 3, 21), τοῦ ὁποίου τό πρόσωπο ἐπάνω στό ὄρος ἔλαμψε σήμερα σάν τόν ἥλιο.

Στη μεταμοντερνικότητα που διαφαίνεται στον ορίζοντα, «οι φυλές» επιστρέφουν

Michel Maffesoli

Πηγή: GRECE Ιταλίας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – Στο τελευταίο του βιβλίο , Mes tribus , ο κοινωνιολόγος ανακοινώνει το τέλος του δημοκρατικού ιδεώδους. Σύμφωνα με τον ίδιο, εγκαταλείπουμε τον ατομικισμό και τον προοδευτισμό για να επιστρέψουμε σε πιο παραδοσιακές αξίες και σε «ένα φυλετικό πνεύμα».

Ο Michel Maffesoli είναι κοινωνιολόγος και ομότιμος καθηγητής στη Σορβόννη. Το τελευταίο του δημοσιευμένο έργο είναι το Mes tribus (Éditions du Cerf, Μάιος 2026).

LE FIGARO – Το βιβλίο σας έχει τίτλο Mes tribus (Οι φυλές μου) . Τι σημαίνει αυτό; Δεν είναι η σκέψη σας κοινοτιστική;

Μισέλ ΜΑΦΕΣΟΛΙ – Δεν μου αρέσει ο όρος «κοινοτισμός», τον οποίο η διανόηση επαναλαμβάνει ασταμάτητα. Ενώ μας επιτρέπει να επισημάνουμε σωστά ορισμένες τάσεις, είναι πιο εμπλουτιστικό να επιστρέψουμε στην ετυμολογία του. Η ελληνική λέξη «εποχή» σημαίνει «παρένθεση». Λοιπόν, η σύγχρονη παρένθεση στην οποία ζούμε κλείνει. Στη μεταμοντερνικότητα που διαφαίνεται στον ορίζοντα, το κλασικό δημοκρατικό ιδανικό δεν λειτουργεί πλέον. Από αυτή τη δυσλειτουργία προκύπτει ένα νέο κοινοτιστικό ιδανικό, που βασίζεται στην αντιπαράθεση αυτού που αποκαλώ «φυλές»: ομάδες εντός των οποίων τα άτομα ενώνονται επειδή μοιράζονται ένα ή περισσότερα κοινά στοιχεία, χωρίς απαραίτητα να υπονοούν απόρριψη των άλλων.

Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές διαιρέσεις στην κοινωνία μας, ενώ, κατά τη γνώμη σας, αυτές οι φυλές θα έπρεπε να μπορούν να συνυπάρχουν και να είναι ενωμένες;

Η μεγάλη ιδέα της σύγχρονης εποχής εδραιώθηκε τον 19ο αιώνα γύρω από τη φόρμουλα «η Δημοκρατία είναι μία και αδιαίρετη», αυτό που ο Αύγουστος Κοντ ονόμασε « reductio ad unum ». Το έθνος-κράτος ήταν η συγκεκριμένη έκφρασή της. Κι όμως, δεν ζούμε πλέον σε αυτή τη Δημοκρατία. Ωστόσο, η διανόηση αρνείται να δει ότι αναδύεται ένα πραγματικό μωσαϊκό. Μαθαίνουμε, με δυσκολία, έναν νέο τρόπο να ζούμε μαζί.

Η πρόκληση, επομένως, είναι να παρατηρήσουμε προσεκτικά αυτές τις αναδυόμενες φυλές, να τις κατανοήσουμε αντί να τις στιγματίσουμε. Εδώ, δύο λογικές συγκρούονται, όπως εύστοχα απέδειξε ο Μαξ Βέμπερ. Η πρώτη, αυτή της πνευματικής ελίτ, συνίσταται στο να πει πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος. Η δεύτερη, η οποία είναι δική μου, είναι αυτή της πραγματικότητας και της παρούσας στιγμής: πρέπει να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη αυτών των φυλών και να τις λάβουμε υπόψη πριν να είναι πολύ αργά.

Μιλάτε για το «zeitgeist» και τον «μύθο της προόδου»: υπάρχει κανείς που τους αντιτίθεται;

Το πνεύμα της εποχής για το οποίο μιλάω προέρχεται από την εγελιανή ιδέα που βασίζεται στην αρχή του φανταστικού. Σε αυτό το πλαίσιο θα υποστηρίξουμε ότι, όπως ακριβώς υπάρχουν κοινές πνευματικές και κλιματικές αλλαγές, υπάρχουν επίσης και διανοητικές, πνευματικές και κλιματικές αλλαγές. Αυτό είναι που διακυβεύεται, από την οπτική μου γωνία. Ζούμε τις μεγάλες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας, μεταξύ ενδιάμεσων και λυκόφωτων περιόδων, στις οποίες αισθανόμαστε τι πλησιάζει στο τέλος του, αλλά στις οποίες μπορούμε μόνο να τραυλίζουμε για αυτό που γεννιέται.

Η κλοπή της σκέψης

Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Κάποιος αποφασίζει ότι οι άνδρες πρέπει να ξυρίζουν τα μαλλιά τους στα πλάγια, και όλοι τρέχουν στον κουρέα, ή μάλλον, στον κομμωτή.

Οι ίδιοι άνθρωποι επιλέγουν μια καλλονή που απαιτεί τατουάζ στο σώμα τους, και οι μάζες κάνουν τατουάζ με χαρά, αδειάζοντας και τα πορτοφόλια τους.

Άλλοι αποφασίζουν ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια πρέπει να δείχνουν τα οπίσθιά τους στην παραλία, και σαν δια μαγείας, εμφανίζεται η μαζική επίδειξη οπισθίων, πολύ χρήσιμη για τους κατασκευαστές που φτιάχνουν ακριβά μαγιό από λίγα μόνο εκατοστά υφάσματος.


Μήπως η μοναξιά των ατομικιστικών ατόμων χωρίς κληρονόμους σε αρρωσταίνει; Αγοράστε ένα, ή δύο, ή περισσότερα σκυλιά, και γίνετε πελάτες σούπερ μάρκετ που ειδικεύονται στην ευημερία των παρένθετων παιδιών σας.

Επιδεικνύουμε ποιοι είμαστε, εκθέτουμε κάθε στιγμή της ζωής μας στο βραστό καζάνι των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ξεχνώντας κάθε ιδιωτικότητα, σβήνοντας τη σεμνότητα των πράξεων και των συναισθημάτων, εκθέτοντας ανέμελα πτυχές της ζωής που πάντα παρέμεναν κρυμμένες.
Το αποκαλούν διαφάνεια, και ποιος ξέρει γιατί είναι υποχρέωση, ακόμη και αξία.

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί, δικαιολογημένη με νέες και κενές λέξεις: ένταξη , ανθεκτικότητα, βιωσιμότητα .
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι -δεν είμαστε πλέον λαός- τα πιστεύουν όλα, συμπεριφερόμενοι ακριβώς όπως θέλουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία.

Αναβίωση του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού

Από τον Κώστα Βασιλίτσα

 

«Κάθε δολάριο είναι πιτσιλισμένο με λάσπη από τις «κερδοφόρες» πολεμικές προμήθειες... κάθε δολάριο είναι καλυμμένο με αίμα».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Profiting Without Producing: How Finance Exploits Us All (Verso, 2013) και The State of Capitalism: Economy, Society and Hegemony (Verso, 2023).

Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία συσσωρεύονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αναταραχής. Ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της γεωπολιτικής, όπως εκδηλώνεται στις μάχες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022 - με την άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους - και στην καταστροφή της Μέσης Ανατολής και την καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας και του λαού από το Ισραήλ. Παράλληλα με την ανοιχτή βία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ασκήσει εκτεταμένο οικονομικό καταναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εμπορικών κυρώσεων στη Ρωσία, παγώματος των αποθεματικών της κεντρικής της τράπεζας και χρήσης μηχανισμών διατραπεζικών πληρωμών για την απομόνωση της ρωσικής και άλλων οικονομιών από τα παγκόσμια νομισματικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ έφερε μια έντονη κλιμάκωση. Μέσα στον πρώτο χρόνο του, ο Τραμπ ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία δασμών εναντίον των σημαντικότερων εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, διακήρυξε τη δική του εκδοχή του Δόγματος Μονρόε για το δυτικό ημισφαίριο, απείλησε με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, απήγαγε στρατιωτικά τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας μετά την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού και σφίγγει τον κλοιό στην Κούβα. Πάνω απ 'όλα, ο Τραμπ, μαζί με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν απρόκλητο πόλεμο καταστροφής εναντίον του Ιράν με βαθιές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Το μοτίβο είναι πλέον σαφές: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιθετική γεωπολιτική δύναμη, ανοιχτά καταπιεστική, και αναπτύσσει στρατιωτικά και οικονομικά εργαλεία με μειωμένη αυτοσυγκράτηση. Τι συνδέει την αναβίωσή του με την τρέχουσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Πώς συνδέεται η γεωπολιτική αναταραχή με την καπιταλιστική αναπαραγωγή σε μια εποχή που η παραγωγική συσσώρευση έχει επιβραδυνθεί σε μια συρρίκνωση στον ιστορικό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο συνεχίζει να επεκτείνεται και να τροφοδοτεί την κερδοσκοπία;

Η εμφανής αναταραχή της παγκόσμιας τάξης έχει διάφορα ονόματα μεταξύ των επικριτών του καπιταλισμού. Σημαντικότερη μεταξύ αυτών είναι η «πολυκρίση», η οποία παρουσιάζει τις ταυτόχρονες οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, οικολογικές και γεωπολιτικές έκτακτες ανάγκες της εποχής μας ως μια ενδεχόμενη συσσώρευση κλυδωνισμών.1 Αλλά ο όρος αποτυπώνει τη συνύπαρξη και όχι την αιτιώδη συνάφεια . Δεν προσφέρει καμία ιεραρχία μεταξύ μηχανισμών και καμία εξήγηση των δομικών σχέσεων μεταξύ παραγωγής, χρηματοπιστωτικού τομέα και κρατικής εξουσίας που από κοινού δημιουργούν κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις.

Ανομία και αποσύνθεση

Francesco Petrone

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Όταν η λεγόμενη διαβολική δράση είναι πιο κοντά από ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

Για τον Ferdinand Tönnies, κάθε κοινότητα βασίζεται σε κοινά συναισθήματα, συνήθειες, μνήμη και εμπιστοσύνη. Είναι το χωριό, η οικογένεια, το παραδοσιακό έθνος. Το αντίθετο της κοινωνίας, η οποία αντ' αυτού βασίζεται σε συμβόλαια, υπολογισμούς και ατομικό συμφέρον.


Για τον Émile Durkheim, η αληθινή κόλλα είναι η ιερή κοινοπολιτεία.

Ο Max Weber, ωστόσο, απηχεί τον Tönnies και λέει ότι η κοινότητα προκύπτει από το αίσθημα του ανήκειν. Μπορεί να είναι εθνικότητα, γλώσσα ή θρησκεία.

Για τον Benedetto Croce, ένα έθνος δεν είναι συμβόλαιο. Είναι κοινή μνήμη, κοινός πόνος, κοινά σύμβολα. Αν τα χάσεις, γίνεσαι μια συγκυριαρχία.

Ο Robert Putnam λέει ότι οι κοινωνίες λειτουργούν όταν υπάρχει εμπιστοσύνη και αμοιβαιότητα. Αυτή η εμπιστοσύνη ονομάζεται «κοινωνικό κεφάλαιο».

Η έννοια είναι ίδια για όλους: μια κοινωνία που χάνει κοινά συναισθήματα γίνεται απλώς μια αγορά. Αντίθετα, η κοινωνία τείνει να αποσυντίθεται λόγω υπερβολικού ατομικισμού, επειδή η κόλλα που την κρατούσε ενωμένη έχει χαθεί. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε αξία γίνεται μια γνώμη που πρέπει να αμφισβητηθεί. Αν η ηθική δεν είναι πλέον κοινή, ούτε καν η πνευματικότητα, και το αίσθημα της κοινότητας έχει καταρρεύσει, αυτό σημαίνει ότι ένας «διαβολικός» παράγοντας έχει επικρατήσει. Η λέξη «διάβολος» προέρχεται από την ελληνική λέξη «διάβολος», που σημαίνει αυτός που διαιρεί, που σπέρνει τη διχόνοια. «Δια-βάλω» σημαίνει να ρίχνεις ανάμεσα, να ρίχνεις στη μέση. Αρχικά, λοιπόν, η λέξη «διαβολικός» δεν ήταν απλώς «δαιμονική» και δεν είχε μεταφυσική χροιά. Ήταν «αυτό που διασπά, που διαιρεί αυτό που κάποτε ήταν ενωμένο».

Το καλοκαίρι που τέλειωσε η ειρήνη

Pietro Hänseler

Πηγή: Forumgeopolitica

Το Ιράν και η Ρωσία έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη με τη Δύση. Κατά συνέπεια, οι συγκρούσεις θα επιλυθούν στο πεδίο της μάχης και θα διαρκέσουν για πολύ καιρό. Η διεθνής έννομη τάξη είναι νεκρή, η παγκόσμια ειρήνη είναι νεκρή: είναι πόλεμος. Παγκόσμιος πόλεμος. Λίγοι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό.

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να επισημάνει τις κύριες τάσεις που παρατηρώ αυτήν τη στιγμή. Στόχος τους είναι να διεγείρουν την περισυλλογή. Ζητώ συγγνώμη που δημιούργησα ένα μικρό τέρας, δεδομένης της τεράστιας ποικιλίας πτυχών που πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Εκτός από τις πολυάριθμες συγκρούσεις στην Αφρική, δύο μεγάλες συγκρούσεις μαίνονται αυτή τη στιγμή: η μία στην Ευρώπη και η άλλη στη Μέση Ανατολή. Και οι δύο έχουν σχεδιαστεί προσεκτικά εδώ και δεκαετίες. Αρχίζουν να εμφανίζονται ρωγμές στον δυτικό λόγο μεταξύ των πιο απαιτητικών δυτικών μυαλών, οδηγώντας τη δυτική προπαγάνδα να γίνεται ολοένα και πιο επιθετική σε μια προσπάθεια να επηρεάσει για άλλη μια φορά την κοινή γνώμη.

Ένα παράδειγμα του πώς η προπαγάνδα στη Γερμανία, για παράδειγμα, έχει καταφέρει να εκτοπίσει πλήρως τον πληθυσμό είναι ένα άρθρο στην εφημερίδα «Bild» στις 13 Ιουλίου, με τίτλο «Ο Πούτιν ξεμένει από βενζίνη – Οι Ρώσοι πληρώνουν σχεδόν 4 ευρώ ανά λίτρο βενζίνης».

Bild-Zeitung, 13.7.2026

Και αυτό, παρόλο που οι πραγματικές τιμές είναι ευδιάκριτες στην εικόνα: για παράδειγμα, 73,11 ρούβλια (0,82 ευρώ). Στις 29 Ιουλίου, η μέση τιμή του Leadless 95 στη Ρωσία ήταν 71,83 ρούβλια (0,79 ευρώ).

Από την άλλη πλευρά, αγνοούνται σημαντικά νέα , όπως η επιβολή κυρώσεων από την Κίνα εναντίον 14 ευρωπαϊκών εταιρειών (Lafert SpA, Rheinmetall AG, Tatra Trucks, Vigo Photonics, Cavok UAS, Antraco Chemie-Handelsgesellschaft και Sindlhauser Materials, μεταξύ άλλων). Πρόκειται για αμυντικές εταιρείες ή υπεργολάβους στον τομέα της άμυνας. Αυτά τα νέα είναι σημαντικά και θα εμποδίσουν σημαντικά την στρατιωτική ενίσχυση της Γερμανίας.

«Χωρίς σύνορα»: είναι ψεύτικα ή μήπως υπάρχουν;

Andrea Zhok

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Ενόψει των γεγονότων στη Θέουτα, οι προοπτικές «χωρίς σύνορα» έχουν επανεμφανιστεί, μεταξύ άλλων.

Το «χωρίς σύνορα» αναφέρεται σε μια σειρά ιδεών σύμφωνα με τις οποίες η κατάργηση των συνόρων μεταξύ κρατών θα ήταν σωστή, καλή και μια αποζημίωση για την εκμετάλλευση των δυτικών αποικιών.

Αυτές οι τρεις ιδέες έχουν αποτύχει.

1) Η ιδέα ότι η κατάργηση των συνόρων θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να βελτιώσει τη δικαιοσύνη είναι παράλογη. Τα σύνορα μεταξύ κρατών δημιουργούνται για να ορίσουν τις περιοχές δικαιοδοσίας στις οποίες ισχύουν οι νόμοι ενός κράτους. Χωρίς σύνορα, δεν θα γνωρίζαμε αν θα έπρεπε να εφαρμοστεί στο Βιτέρμπο η ιταλική, η κινεζική ή η σουδανική νομοθεσία.
Το αποτέλεσμα της κατάργησης των συνόρων θα ήταν η μη εφαρμογή του νόμου και, ως εκ τούτου, θα επικρατούσε η κυριαρχία του ισχυρότερου.

2) Μερικοί άνθρωποι βλέπουν την κατάργηση των συνόρων απλώς ως μια αυτόματη άδεια για καθολική κινητικότητα, ελεύθερη είσοδο σε κάθε χώρα. Αλλά κάθε σύστημα δημόσιων υπηρεσιών (οδικές υποδομές, ανακούφιση για τους άπορους, νοσοκομειακές υπηρεσίες, υποχρεωτική εκπαίδευση, καθαρισμός δρόμων, υπηρεσίες ασφαλείας κ.λπ.) παρέχεται με βάση τις παρελθούσες ανάγκες, για έναν δεδομένο αριθμό ατόμων (ιθαγένεια) και με βάση τις συνεισφορές αυτών των πολιτών με την πάροδο του χρόνου (φόροι). Η παροχή αυτών των υπηρεσιών έχει περιθώρια ελαστικότητας, αλλά όχι άπειρα. Οι μετακινήσεις πληθυσμού που αλλοιώνουν σημαντικά τις ανάγκες διαταράσσουν τις δημόσιες υπηρεσίες.

Η πολιτική της αγανάκτησης: Γιατί η εξουσία μας προσκαλεί σε μια ηθική στάση

Antonio Martone - 04/08/2026

Πηγή: The Slingshot

Υπάρχει ένας πολιτικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες δυτικές δημοκρατίες, ο οποίος σπάνια αναγνωρίζεται ως τέτοιος. Συνίσταται στη συστηματική μετατόπιση της ηθικής προσοχής των πολιτών σε ό,τι συμβαίνει αλλού, μετασχηματίζοντας την πολιτική συνείδηση ​​σε μια ηθική αγανάκτησης.

Κάθε μέρα, καλούμαστε να κρίνουμε τον Πούτιν, τον Σι Τζινπίνγκ, τον Χαμενεΐ, τον Μαδούρο και τον Κιμ Γιονγκ Ουν. Φυσικά, καμία από αυτές τις κυβερνήσεις δεν μπορεί να θεωρηθεί μοντέλο δημοκρατίας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι το κρίσιμο ζήτημα. Το ερώτημα είναι άλλο: ποια είναι η σχέση μεταξύ της αγανάκτησής μας και της πολιτικής ευθύνης;

Εδώ αναδύεται το παράδοξο της σύγχρονης δημοκρατίας. Μας ζητείται συνεχώς να κρίνουμε ηθικά τις κυβερνήσεις που δεν εκλέγουμε, στις οποίες δεν ασκούμε καμία επιρροή και στις οποίες η γνώμη μας δεν έχει καμία πολιτική επίδραση.

Ταυτόχρονα, δίνουμε όλο και λιγότερη προσοχή στις αποφάσεις που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις που μιλούν στο όνομά μας, χρησιμοποιούν τους πόρους μας, υπογράφουν διεθνείς συμφωνίες, στέλνουν όπλα, χρηματοδοτούν πολέμους και επαναπροσδιορίζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες.
Η αγανάκτηση αντικαθιστά την ευθύνη. Όταν ένας Ιταλός πολίτης αφιερώνει ώρες συζητώντας την αυταρχική φύση της Ρωσίας ή του Ιράν, αλλά αγνοεί εντελώς τις αποφάσεις που λαμβάνει η ίδια του η κυβέρνησή σχετικά με τις στρατιωτικές δαπάνες, τις βάσεις του ΝΑΤΟ, τις διεθνείς αποστολές ή τις προμήθειες όπλων, η πολιτική του συνείδηση ​​έχει ήδη αποικιστεί επειδή του έχει προταθεί το λάθος αντικείμενο της ευθύνης του.

Η πολιτική δεν συμπίπτει με την ηθική. Η ηθική κρίνει καθολικά. Πρέπει να καταδικάζει κάθε βασανιστήριο, κάθε καταστολή, κάθε απαγχονισμό, κάθε σφαγή, ανεξάρτητα από το ποιος τα διαπράττει. Η πολιτική, από την άλλη πλευρά, προκύπτει πάντα από μια εντοπισμένη ευθύνη. Δεν μπορώ να εμποδίσω την Τεχεράνη να απαγχονίσει έναν αντιφρονούντα. Ωστόσο, μπορώ να αμφισβητήσω την κυβέρνησή μου όταν αποφασίζει να συμμετάσχει σε έναν πόλεμο, να χρηματοδοτήσει μια σύγκρουση ή να υποστηρίξει στρατηγικές που θεωρώ καταστροφικές. Η διαφορά είναι τεράστια. 

Ησύγχρονη εξουσία, ωστόσο, τείνει να την σβήνει. Έτσι, αναδύεται μια νέα ανθρωπολογική φιγούρα: ο ηθικά αγανακτισμένος και πολιτικά ανίκανος πολίτης.

Η μαζική μετανάστευση δεν είναι ένα αυθόρμητο φαινόμενο

Matteo Martini - 04/08/2026

Πηγή: Ματέο Μαρτίνι

Τα γεγονότα στη Θέουτα δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί πλήρως και παραμένουν ασαφή (χρησιμοποίησε ο ισπανικός στρατός βία κρυφά; Υπήρξαν πολλές λεηλασίες; Πόσοι μετανάστες παρέμειναν;), αλλά φαίνεται ότι αντιμετωπίστηκαν αρκετά καλά και η αντίδραση ήταν αντικειμενικά άμεση (ίσως οι ισπανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν ήδη μια ιδέα για το τι συνέβαινε).

Το ότι το περιστατικό δεν ήταν αυθόρμητο παραδέχτηκε ακόμη και ο άφατος Tg1, χωρίς ποτέ να αναφέρει τον άξονα Ραμπάτ-Ουάσινγκτον-Τελ Αβίβ: Οι σχολιαστές της RAI κατηγορούν ένα απροσδιόριστο «οργανωμένο έγκλημα» (υποθέτω τη Στοά των Ντροπαλών της Ζυρίχης ή το ίδιο το SPECTRE).
Από τη RAI, το Radio Affirmazioni Insulse, δεν θα μπορούσε κανείς να περιμένει περισσότερα. Ή καλύτερα.
Αλλά ήδη, μπορούμε να κάνουμε έναν απολογισμό της πολιτικής επιστημολογίας. Και ας είναι υπομονετικοί, ακόμα κι αν είναι ενοχλητικοί.

Πολλοί έξυπνοι και διορατικοί αριστεροί παρατηρητές έχουν σοφά και σωστά αναγνωρίσει τη μαζική μετανάστευση 60.000 Μαροκινών, κυρίως νέων ανδρών, ως αντίποινα για την αποσύνδεση του Σάντσες από τον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα και την παράνομη αμερικανική επιθετικότητα κατά του Ιράν. Το Βασίλειο του Μαρόκου, η μόνη χώρα της Βόρειας Αφρικής που υπέγραψε τις Συμφωνίες του Αβραάμ και ένθερμος σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν θα δίσταζε να κάνει αυτή την χάρη. Ακόμα και το γεγονός ότι ο Σάντσες, ιστορικός υποστηρικτής του Μετώπου Πολισάριο, ταξίδεψε στην Αλγερία πριν από μια εβδομάδα μπορεί να μην έφερε τον Μαροκινό βασιλιά σε καλύτερη κατάσταση.
Εν ολίγοις, τα γεωπολιτικά κίνητρα εντοπίστηκαν αμέσως.

Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, όσοι το έκαναν ήταν αριστεροί παρατηρητές, συμπεριλαμβανομένων θεσμικών προσωπικοτήτων και λίγο-πολύ δημοσιογράφων mainstream, οι οποίοι συνήθως δεν ασχολούνται ποτέ με το ζήτημα της μαζικής μετανάστευσης καθαυτής, αν μη τι άλλο μόνο ως απάντηση και κυρίως για να τονίσουν τον ρατσισμό, τον εργαλειισμό ή τον λαϊκισμό όσων θίγουν το ζήτημα. Επιπλέον, η πιθανότητα η ίδια η μετανάστευση να κατευθύνεται εξωτερικά συνήθως απορρίπτεται ως παράνοια ή «θεωρία συνωμοσίας».

«Έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος», αλλά «εμείς είμαστε διαφορετικοί»…

Σχόλιο για το προσωποπαγές κόμμα Καρυστιανού

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Πριν λίγες μέρες σε ανάρτησή μου με τίτλο «Διευκρινιστική επισήμανση για να μην χάσουμε το νου μας» είχα πει ότι θα έκανα πιο συνολική τοποθέτηση για το κόμμα Καρυστινού σε 3-4 μέρες.

Τώρα, και με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο αυτό, καταθέτω τις ακόλουθες σκέψεις.

Π ρ ώ τ ο

Η επιλογή «κόμμα» και μάλιστα με έντονα προσωποκεντρικά, αρχηγικά χαρακτηριστικά ήταν εντελώς λανθασμένη και στην ουσία και στην πράξη εγκατέλειπε το Κίνημα των Τεμπών. Είναι εντελώς άλλο πράγμα οργανώνω, συγκροτώ, πολιτικοποιώ ένα υπαρκτό κίνημα και ψάχνω να βρω τρόπους να μετέχει ενεργά στην πολιτική σκηνή, επενεργώντας σε συσχετισμούς και εξελίξεις, και είναι άλλο να δημιουργώ ένα εντελώς προσωποπαγές κόμμα δηλώνοντας μάλιστα ότι «θα είμαι πρώτο κόμμα στις εκλογές και θα κυβερνήσω την χώρα», με μια «εξαίρετη ομάδα σοφών», με ένα «καταπληκτικό πρόγραμμα» που όταν το αναγγείλουμε θα ενθουσιάσει τους πάντες, και με ένα «καταστατικό» που ποτέ δεν φτιάχτηκε και θα όριζε «πόσο διαφορετικοί είμαστε από όλους τους άλλους». 

Στην πράξη το Κίνημα των Τεμπών εγκαταλείφθηκε. Αυτό φάνηκε εντελώς στην τρίτη επέτειο του συστημικού εγκλήματος, 28/2/26 όπου χωρίς καμία αντιπαράθεση – συζήτηση – παρέμβαση αφέθηκε ο κόσμος που πήρε μέρος στις συγκεντρώσεις να ακούει βασικά τις ομιλίες των συνδικάτων και του ΠΑΜΕ και έκτοτε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για το κίνημα των Τεμπών. Το περιορισμένο ενδιαφέρον για την δίκη στην Λάρισα είναι ένας δείκτης της τεράστιας υποχώρησης του κινήματος.

Δ ε ύ τ ε ρ ο

Ποτέ και σε καμία στιγμή δεν έγινε στα πλαίσια της όποιας συγκρότησης και δημιουργίας του κόμματος (που κατ’ ευφημισμό λέγεται «κίνημα») κάποια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για κάποιο θέμα, κάποια διαδικασία ανάλυσης ή διαβούλευσης για τόσα κεντρικά και σοβαρά ζητήματα που υπάρχουν. Η «συζήτηση» στρέφονταν γύρω από ζητήματα νοσηρού διαδρομισμού και ιντριγκών ανάμεσα σε διάφορους που πλησίασαν το εγχείρημα και βεβαίως στην πεισματική άρνηση των Μαρίας Καρυστιανού και Μαρίας Γρατσία να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση. Η διακήρυξη που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη (21/5/26) είναι εντελώς γενικόλογη και χωρίς πολιτικές αιχμές.

Η ενασχόληση με ζητήματα του «Διαδρομισμού» εμπόδισε και τίμιες δυνάμεις να προωθήσουν και να απαιτήσουν πολιτική συζήτηση, ή να προβάλουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα ή κάποιες θέσεις έστω ή και να απαιτήσουν να ανοίξουν διαδικασίες συλλογικές. Επομένως υπάρχουν και στο επίπεδο αυτό ευθύνες που πρέπει να συζητηθούν. Είναι άλλο «μπαλώνω τρύπες και παλεύω ενάντια σε άλλες ομάδες και παράγοντες» και είναι άλλο «προβάλλω μια πολιτική γραμμή και αγωνίζομαι για πολιτική συζήτηση καίριων θεμάτων».

Το Κίνημα των Τεμπών όχι μονάχα εγκαταλείφθηκε αλλά και σαμποταρίστηκε όταν από την αρχή ήταν επιλογή της Μ. Καρυστιανού να μην ανοίξει καμία διαδικασία, να μην οργανωθεί (ή αυτοοργανωθεί το κίνημα). Ακόμα η επιλογή «θα κάνω προσωπικό κόμμα» σήμαινε στην πράξη «απεχθάνομαι κάθε μορφής συλλογικότητα», δεν κάνω καμία ενοποιητική κίνηση προς διάφορες δυνάμεις άτομα και συλλογικότητες, δεν άφηνε κανένα περιθώριο σύνθεσης και ενότητας δυνάμεων. Ακόμα χειρότερα όποιους έλεγαν την γνώμη τους και δεν ήταν αρεστή στην «Αρχηγό» αργά η γρήγορα έμπαιναν στην μαύρη λίστα των διαφωνούντων, των ξένων στοιχείων που ήθελαν το κακό του Κινήματος και άλλα τέτοια αποτροπιαστικά και γελοία.

Τ ρ ί τ ο   κ α ι  π ο λ ύ  β α σ ι κ ό

Η κυρία Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα που δημιούργησε δεν βρήκε ούτε μια λέξη, ούτε μια αράδα, ούτε μια σημείωση, αρνήθηκε να μιλήσει και να πάρει θέση για τον πόλεμο που κήρυξαν ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει τον βομβαρδισμού του σχολείου τις πρώτες μέρες με θύματα 160 κορίτσια- μαθήτριες. Δεν αισθάνθηκε καθόλου την ανάγκη να διαχωριστεί από την θρασύτατη δήλωση του Τραμπ ότι θα εξαφανίσει σε μια νύχτα έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών.

Όταν λέω ότι η ίδια η διακήρυξη δεν έχει καμία αιχμή, εννοώ πώς ενώ ο πόλεμος ξεκίνησε στις 28/2/26, η διακήρυξη παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης στις 21/5/26. Σε αυτήν δεν υπάρχει καμία αναφορά στον συγκεκριμένο πόλεμο, στις επιπτώσεις του, στην παγκόσμια σημασία του. 

ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Πριν από μερικούς μήνες, στις 17/4,  δημοσιοποίησα μια Δήλωση Διάψευσης, διευκρινίζοντας ότι δεν έχω καμία οργανική σχέση με το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Το έκανα παρότι εξακολουθούσα -και εξακολουθώ- να τρέφω βαθύ σεβασμό για τον αγώνα της ως μητέρας που διεκδικεί την αλήθεια και τη δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών.

Αρκετοί τότε δεν κατάλαβαν την επιλογή μου, ενώ οι γνωστοί και πάντα σοφοί «εγωσταλεγάκηδες» έσπευσαν να πανηγυρίσουν την προβλεπτική τους ικανότητα. Η πραγματικότητα είναι λιγότερο εντυπωσιακή. Ήδη από τις πρώτες εβδομάδες είχα ο ίδιος βιωματική εμπειρία και σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο λήψης αποφάσεων, τις σχέσεις εμπιστοσύνης και τη λειτουργία του εγχειρήματος - επιφυλάξεις που σήμερα επανέρχονται δημόσια μέσα από τις διαδοχικές αποχωρήσεις στελεχών και τις αιχμές που διατυπώνονται, μεταξύ άλλων, και από τον πολύ αγαπητό μου Θανάση Αυγερινό. Η αλήθεια είναι ότι η πολιτική μου πρόταση για μια Φροντιστική Δημοκρατία "πήγε κουβά", αλλά δεν έχει και πολύ νόημα να σταθώ σε καταθεση "αποδείξεων" ότι αυτές οι αιτιάσεις ήταν και είναι βάσιμες. Εκείνο, όμως, που γνωρίζω είναι ότι η επανάληψη ενός μοτίβου αξίζει πάντοτε να μας προβληματίζει περισσότερο από την αναζήτηση ενόχων.

Το ερώτημα δεν είναι πραγματικά ποιος έχει δίκιο. Με ενδιαφέρει κάτι βαθύτερο.

Μπορεί άραγε το ψυχικό τραύμα να επηρεάζει όχι μόνο την προσωπική μας ζωή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο συγκροτούμε συλλογικά κινήματα, επιλέγουμε συνεργάτες, εμπιστευόμαστε ανθρώπους ή διαχειριζόμαστε τη διαφωνία; 

Ιδιαίτερα, μάλιστα, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου εξαιρετικά οργανωμένοι μηχανισμοί επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής αντιπαράθεσης γνωρίζουν πώς να αξιοποιούν τις ήδη υπάρχουσες ρωγμές εμπιστοσύνης.

Ο Bessel van der Kolk γράφει: «Το τραύμα μας καθιστά ευάλωτους στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση.» Πρόκειται για μια φράση που συνήθως διαβάζεται ως προειδοποίηση απέναντι στους άλλους. Ίσως όμως αφορά και εμάς τους ίδιους. Γιατί το τραύμα δεν αλλάζει μόνο αυτό που αισθανόμαστε. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους. Όταν ο ψυχισμός λειτουργεί σε κατάσταση επιβίωσης, ο κόσμος παύει να είναι ένας χώρος διερεύνησης και γίνεται ένας χώρος πιθανών απειλών.

Παρέδωσαν τους κρατούμενους στους ναζί κατακτητές

«Στις 6 του Απρίλη 1941 εισβάλλουν στην Ελλάδα οι χιτλερικές ορδές... Οι κρατούμενοι της Ακροναυπλίας περιμέναμε αυτήν την επίθεση και δε μας ξάφνιασε. Γίνονταν στην Ακροναυπλία συζητήσεις, αν ο λαός και ο στρατός μας θα μπορούσαν να αντέξουν στη φοβερή επίθεση των χιτλερικών με τα άρματα μάχης, τα μηχανοκίνητα στρατεύματα και τις εκατοντάδες αεροπλάνα. Σ' αυτές τις τραγικές στιγμές, οι ξενόδουλοι στρατηγοί του δικτάτορα Μεταξά και του βασιλιά Γλίξμπουργκ, ενώ ο στρατός με συγκρατημένη την ανάσα και ματωμένος πολεμούσε, προδίνουν στρατό και λαό και διευκολύνουν την υποδούλωση της χώρας στους Χίτλερ και Μουσολίνι. 

Οι προδότες στρατηγοί Τσολάκογλου, Μπάκος, Δεμέστιχας, Πολύζος και άλλοι, που διηύθυναν τις ελληνικές μεραρχίες στην Ηπειρο, συνθηκολόγησαν. Ανοιξαν τα σύνορα στις στρατιές του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Τα χιτλερικά τανκς προχωρούν χωρίς αντίσταση για να καταλάβουν την Αθήνα, την πρωτεύουσα της Ελλάδας. Οι αγγλικές μεραρχίες του στρατηγού Ουίνστον υποχωρούν χωρίς να δώσουν καμιά μάχη. Το μόνο που ενδιαφέρονται είναι πώς να σώσουν τον εαυτό τους, αδιαφορώντας για την Ελλάδα και το λαό της...

Η χιτλερική αεροπορία βομβαρδίζει το κάτεργο της Ακροναυπλίας. Απ' τις 21 έως τις 25 του Απρίλη 1941 οι δεσμώτες της Ακροναυπλίας περνούν εφιαλτικές μέρες. Επί πέντε μέρες από τις 6 η ώρα το πρωί, μέχρι τις 6 η ώρα το βράδυ χιτλερικά αεροπλάνα τύπου Στούκας βομβαρδίζουν κατά κύματα την Ακροναυπλία και τα αγγλικά καράβια στον Αργολικό Κόλπο.

...Σφυρίζουν τα Στούκας και πέφτουν σαν το χαλάζι οι χιτλερικές βόμβες. Και το βράδυ σαν βασίλευε ο ήλιος, κουρασμένοι και ανάστατοι, πέφταμε να κοιμηθούμε. Πόσο βαρύς ήταν αυτός ο ύπνος! Στα όνειρά μας βλέπαμε, πως μας βομβαρδίζουν τα Στούκας...

Οι χιτλερικοί αεροπόροι βομβάρδιζαν τα αγγλικά καράβια, αλλά είχαν, επίσης, για στόχο τους και την Ακροναυπλία, όπως μας είπαν οι ίδιοι οι Γερμανοί, όταν κατέλαβαν το Ναύπλιο:

-- Ακόμη ζείτε! Ηταν οι πρώτες λέξεις των χιτλερικών αξιωματικών, όταν μπήκαν στην Ακροναυπλία. Εμείς σας ρίξαμε εκατοντάδες βόμβες...

Σωθήκαμε μόνο στην τύχη. Μα και γιατί, όπως ήταν κωνικός ο βράχος της Ακροναυπλίας, οι βόμβες έπεφταν ξυστά και παρασύρονταν στη θάλασσα. Μια δέσμη από βόμβες, που έπεσαν δίπλα στο κτίριο της Ακροναυπλίας, δεν έσκασαν. Ισως κάποιο σαμποτάζ πατριώτη της Γερμανίας να έσωσε τη ζωή εκατοντάδων κρατουμένων.

Ο Οδυσσέας του Νόλαν.

Χαρίτων Χαριτωνίδης 

Μια από τις πιο τολμηρές επιλογές του Νόλαν είναι ο ίδιος ο Οδυσσέας –και δεν είδα να γίνεται κουβέντα για αυτό από τους ομηραμύντορες. 

Όταν έμαθα ότι ο Νόλαν διάλεξε τον Ματ Ντέιμον για Οδυσσέα, απογοητεύτηκα βαθιά. Ο Ματ Ντέιμον είναι «καλό παιδί,» «αγνή καρδιά,» «καθαρό βλέμμα». Πού είναι αεικίνητο μάτι του Οδυσσέα, που σκανάρει και ζυγίζει τα πάντα στο λεπτό; Πού είναι τα σαρκαστικά ζυγωματικά, το μυτερό γενάκι, δηλαδή τα  σ τ ε ρ ε ο τ υ π ι κ ά  χαρακτηριστικά του δαιμόνιου; Διότι όταν βρισκόμαστε στον ομηρικό κόσμο,  ο φ ε ί λ ο υ μ ε  να είμαστε στερεοτυπικοί –ρωτήστε τον Μίλμαν Πάρρυ.

Αυθαιρετεί ο Νόλαν απέναντι στον ήρωα του Ομήρου;

Ύστερα όμως θυμήθηκα ότι την ίδια απογοήτευση ένιωθα με τις απεικονίσεις του Οδυσσέα στα αρχαιοελληνικά αγγεία. Δεν έβλεπα αυτό που φανταζόμουν από τους στίχους  –και το οποίο ενσάρκωσε μια για πάντα ο Κερκ Ντάγκλας σ’ εκείνη την κατά τ’ άλλα μέτρια ταινία. Αντί για «Κερκ Ντάγκλας» έβλεπα έναν μάλλον αγαθό γενειοφόρο.

Και θυμήθηκα κάτι ακόμα, που συνήθως ξεχνάμε. Ο Οδυσσέας του Ομήρου είναι μεν ο «πολύτροπος,» ο «πολυμήχανος,» ο «πολύμητις,» και όλα αυτά τα επίθετα που εξαίρουν την ευφυΐα του…