από Βασίλης Βιλιάρδος
Ποιοι είναι οι στόχοι της υπερδύναμης που πολεμάει σήμερα εναντίον της Ρωσίας, μέσω του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας, καθώς επίσης εναντίον του Ιράν μαζί με το Ισραήλ, με την Κίνα στον ορίζοντα;
Πριν από όλα, ο έλεγχος των τιμών του πετρελαίου και της πληρωμής του σε δολάρια – ενώ αμέσως μετά η αναβίωση της τεχνολογικής τους κυριαρχίας, ο έλεγχος των διεθνών μεταφορικών και ενεργειακών διαδρόμων στη στεριά και στη θάλασσα, η αποκατάσταση της οικονομικής τους κυριαρχίας με το δολάριο και η διατήρηση του μονοπωλίου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του χρέους.
Θα τα καταφέρουν, όταν η οικονομία τους έχει τόσα προβλήματα, ενώ ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους είναι ο χρηματιστηριακός;
Από τον οποίο όμως θησαυρίζει μόνο το 1% του πληθυσμού τους;
Μπορεί να αποφευχθεί τελικά ένα χρηματιστηριακό κραχ που καθυστερεί ήδη για τόσα πολλά χρόνια; Μία παγκόσμια κρίση, πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008, αφού οι πάντες στη Δύση είναι πια υπερχρεωμένοι;
Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα για όλα αυτά ή να «μετρήσει» το μέγεθος των συνεπειών τους – ούτε φυσικά να προβλέψει ποια σπίθα θα ήταν ικανή για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά, η οποία όμως θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα στο πέρασμα της.
Τα τελευταία χρόνια, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/8, βιώνουμε έναν υπερπληθωρισμό άνευ προηγουμένου – ο οποίος όμως δεν αφορά τόσο τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που αυξήθηκαν για πρώτη φορά μετά την πανδημία, όσο τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, όπως οι μετοχές και τα ακίνητα.
Γιατί συνέβη; Προφανώς επειδή όλο και περισσότερα χρήματα οδηγούνται στο 1% του πληθυσμού, ενώ τα εισοδήματα του 99% παραμένουν σχεδόν στάσιμα – όπως φαίνεται στο γράφημα που αφορά μεν τις ΗΠΑ, αλλά κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ολόκληρη τη Δύση.
Screenshot
Αυτό το 1% του πληθυσμού, δεν καταναλώνει πολύ περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από το μέσο άτομο – οπότε λογικά δεν επηρεάζει τη ζήτηση και τις τιμές τους, ενώ κατευθύνει τον πλούτο του στις χρηματιστηριακές και λοιπές αγορές. Έτσι έχει δημιουργηθεί στη Δύση μία φούσκα τεραστίων διαστάσεων, η οποία όμως δεν είναι εύκολο να σπάσει, όπως οι υπόλοιπες στο παρελθόν – αφού κατευθύνεται από το 1% που αφενός μεν την ελέγχει, αφετέρου δεν έχει άλλη ανάλογη λύση για την τοποθέτηση των χρημάτων του.
Σε σχέση τώρα με τις τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή που αφορά τον κανονικό κόσμο, αυξήθηκε έντονα μετά το ξέσπασμα του πολέμου της Ουκρανίας, λόγω της ανόδου των τιμών των καυσίμων – ενώ είχε προηγηθεί το πρόβλημα των δικτύων διανομής που προκάλεσε η πανδημία. Εδώ επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν πληθωρισμό προσφοράς (ανάλυση) – ο οποίος συνήθως δεν έχει διαρκή επακόλουθα, αλλά «εφάπαξ».
Ακριβώς για το λόγο αυτό, ήταν λάθος η προσπάθεια καταπολέμησης του μέσω της αύξησης των βασικών επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες – επειδή τον τροφοδότησε, αντί να τον ανασχέσει.
Ακολούθησε όμως ένας ακόμη πόλεμος εναντίον του Ιράν – ο οποίος προκάλεσε μία δεύτερη κρίση που είναι μεν σοβαρή, αλλά όχι όσο η Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή αυτή του 2008. Η βασική αιτία έχει να κάνει απόλυτα με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Ύφεση, σήμερα έχουμε ένα άλλο κέντρο παγκόσμιας ανάπτυξης, εκτός από τις καπιταλιστικές οικονομίες: την Κίνα.
Εν προκειμένω, η Κίνα ασκεί πλέον μία τεράστια σταθεροποιητική επίδραση στην παγκόσμια οικονομία – η οποία δεν υπήρχε πριν, αφού ο πλανήτης ήταν οργανωμένος αποκλειστικά και μόνο γύρω από τις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ, το δολάριο, την αμερικανικά ελεγχόμενη ενέργεια και τους ελεγχόμενους από τις ΗΠΑ διαδρόμους μεταφορών.
Για παράδειγμα, παρά τον πόλεμο του Ιράν που μαίνεται, παράλληλα σε αυτόν της Ουκρανίας, όλοι παρατηρούμε πως η τιμή του πετρελαίου δεν έχει αυξηθεί τόσο πολύ, όσο φοβόμαστε – ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της κρίσης. Η βασική αιτία είναι το ότι, η Κίνα έχει κάνει τα παρακάτω δύο πράγματα – τα οποία έχουν διατηρήσει τις τιμές του πετρελαίου χαμηλότερες, από ότι θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά:
(α) Έχει επιταχύνει τη μετάβασή της από τα ορυκτά καύσιμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ), όπου είναι πολύ πιο μπροστά από τις περισσότερες χώρες – ενώ αυτός είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ του Trump δεν δίνουν έμφαση στις ΑΠΕ.
(β) Στο βαθμό που εξακολουθεί να βασίζεται σε ορυκτά καύσιμα, έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο απόθεμα πετρελαίου – το οποίο περιορίζει όταν υπάρχει ανάγκη τροφοδοτώντας την αγορά με τα αποθέματα της, για να μην αυξηθούν υπερβολικά οι τιμές.
Η Κίνα, η οποία είναι η παραγωγική μηχανή του πλανήτη πια, λειτουργεί έτσι ως σταθεροποιητής της παγκόσμιας οικονομίας και επιβραδυντής του πληθωρισμού – ο οποίος άλλωστε είχε εξαφανισθεί τις τελευταίες δεκαετίες πριν το 2020, ακριβώς λόγω της Κίνας που παρήγαγε φθηνά προϊόντα, τροφοδοτώντας τη Δύση και όχι μόνο.
Συνεχίζοντας, οι ΗΠΑ μετά τη δεκαετία του 1970 που χαρακτηρίσθηκε από την έξοδο τους από τον κανόνα του χρυσού, λόγω αδυναμίας τους να ανταπεξέλθουν με το κόστος των πολέμων που διεξήγαγαν, καθώς επίσης από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, τον πληθωρισμό και την κατακόρυφη άνοδο των επιτοκίων για να καταπολεμηθεί, έχουν χάσει τη βιομηχανική τους ισχύ – ενώ από χώρα πιστωτή του υπολοίπου πλανήτη, έχουν μετατραπεί σε χώρα οφειλέτη, με διαρκώς αυξανόμενα ελλείμματα και χρέη (τον Ιούνιο του 2026 στα 39,5 τρις $!).
Επομένως χρειάζονταν μία νέα στρατηγική, για να αποκαταστήσουν τη γεωοικονομική τους κυριαρχία – η οποία είναι, όπως συμπεραίνεται εκ των πραγμάτων, η εξής:
(α) Πριν από όλα, ο έλεγχος των τιμών του πετρελαίου και της πληρωμής του σε δολάρια – όπου η σημασία της Μέσης Ανατολής και ειδικά της Σαουδικής Αραβίας (ανάλυση), καθώς επίσης της Ρωσίας, είναι τεράστια.
Εν προκειμένω, η εισβολή στη Βενεζουέλα, καθώς επίσης ο έλεγχος και η εκμετάλλευση των πετρελαϊκών της αποθεμάτων που θα πωλούνται πια υποχρεωτικά σε δολάρια, είναι χαρακτηριστικός – ενώ τόσο η τοποθέτηση της Ουκρανίας ως σφήνα μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας (ανάλυση), όσο και η πυρπόληση ρωσικών διυλιστηρίων από τους Ουκρανούς με την καθοδήγηση των ΗΠΑ, θα έχουν πιθανότατα ως αποτέλεσμα να αναγκασθεί η Ρωσία μετά το τέλος του πολέμου να πουλάει το πετρέλαιο και το φυσικό της αέριο σε δολάρια.
(β) Η αναβίωση της τεχνολογικής τους κυριαρχίας – διατηρώντας το προβάδισμα έναντι του βασικού ανταγωνιστή τους, της Κίνας. Ας μην ξεχνάμε εδώ πως η πρωτοκαθεδρία στους ημιαγωγούς της Ταιβάν, οφείλεται στις ΗΠΑ – έτσι ώστε να υπερέχει ως προς την ευημερία του πληθυσμού της έναντι της ηπειρωτικής Κίνας, όπως η Νότια Κορέα από τη βόρεια και η πρώην Δυτική Γερμανία από την ανατολική.
Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ βοήθησαν αυτές τις χώρες, εξασφαλίζοντας την ευημερία τους, έτσι ώστε να φαίνονται οι ΗΠΑ πολυτιμότερος σύμμαχος τους σε σχέση με τη Ρωσία ή την Κίνα – κάτι που όμως δεν μπορούν πλέον να συνεχίσουν, έχοντας υπερχρεωθεί.
(γ) Ο έλεγχος των διεθνών μεταφορικών και ενεργειακών διαδρόμων στη στεριά και στη θάλασσα – εμποδίζοντας την Κίνα σε σχέση με το δρόμο του μεταξιού, με εναλλακτικό δικό τους εμπορικό και ενεργειακό δρόμο τον IMEC με αφετηρία την Ινδία. Όπως λέγεται, όλες οι διεθνείς πλωτές οδοί πρέπει να παραμείνουν υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ – ακόμη και μέσω της πειρατείας.
(δ) Η αποκατάσταση της οικονομικής τους κυριαρχίας με το νόμισμα τους – με το δολάριο (ανάλυση) που χάνει συνεχώς έδαφος τα τελευταία χρόνια, ως παγκόσμιο συναλλακτικό και αποθεματικό νόμισμα, με βασικό ανταγωνιστή του τις χώρες των BRICS+ (ανάλυση).
(ε) Η διατήρηση του μονοπωλίου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του χρέους (ανάλυση) – με αποκλεισμό άλλων χωρών, όπως της Ρωσίας ή του Ιράν, από το σύστημα εκκαθάρισης τραπεζών SWIFT (ανάλυση).
Η επιβολή οικονομικών κυρώσεων και η απομόνωση χωρών από το SWIFT, αποκλείουν τους αντιπάλους τους τόσο από το εμπόριο πετρελαίου, όσο και από το εμπόριο βιομηχανικών προϊόντων – αφού για να μπορεί μία χώρα να εξάγει ή/και να εισάγει, πρέπει να είναι σε θέση να διεκπεραιώνει τις πληρωμές της. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν δρομολογήσει βέβαια εναλλακτικά συστήματα – τα οποία όμως έχουν περιορισμένες δυνατότητες.
Περαιτέρω, η πρώτη μάχη που ξεκίνησε ο πρόεδρος Trump στα πλαίσια της νέας στρατηγικής ήταν με την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις υπόλοιπες χώρες συμμάχους των ΗΠΑ – τους υποτελείς τους καλύτερα.
Ειδικότερα, πριν πολεμήσει ουσιαστικά τους πραγματικούς εχθρούς της χώρας του, όσον αφορά την ηγεμονική θέση της διεθνώς, τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα, θέλησε να ενισχύσει τον έλεγχο της Ευρώπης – καθώς επίσης να βεβαιωθεί πως η Ευρώπη θα είναι απόλυτα εξαρτημένη από το αμερικανικό LNG και τις μεταφορές των ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο απαιτούσε τα εξής:
(α) Την ανατίναξη των αγωγών της Βόρειας Θάλασσας, δηλαδή των δύο Nord Stream – οπότε της δυνατότητας εφοδιασμού της Ευρώπης με φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο.
(β) Τον συνεχή βομβαρδισμό του ρωσικού στόλου, μέσω της Βαλτικής – σημειώνοντας πως για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Ρωσία εξήγαγε το πετρέλαιο της μέσω των ανατολικών ακτών της Λετονίας και της Βαλτικής, ενώ σήμερα η Εσθονία και η Λετονία επιτρέπουν ουσιαστικά στο ΝΑΤΟ να σταματήσει τις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου μέσω της Βαλτικής.
Ειδικά όσον αφορά το Ιράν, ένα μέρος της συμφωνίας που ήθελαν οι Αμερικανοί, ήταν να δοθούν τα έσοδα του πετρελαίου που φυσικά θα πωλούταν πλέον σε δολάρια, στις ΗΠΑ – μέσω των αποκλειστικών δικαιωμάτων πώλησης γεωργικών προϊόντων στο Ιράν. Με αυτόν τον τρόπο, οι πωλήσεις πετρελαίου σε δολάρια εκ μέρους του Ιράν, θα χρησιμοποιούνταν για την αγορά αμερικανικών προϊόντων – όπως τα έσοδα από τις πωλήσεις πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, για την αγορά αμερικανικών ομολόγων του δημοσίου.
Από την άλλη πλευρά, όταν οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν το Ιράν, πυρπολούν όλες τις γέφυρες και τις άλλες υποδομές που χρησιμοποιούνται για το δρόμο του μεταξιού – για την κινεζική πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, ένας Δρόμος» που συνδέει το Ιράν με τη Ρωσία, την Κίνα κοκ. Την ίδια στιγμή, αποκόπτεται η Κίνα από το ιρανικό πετρέλαιο – από το Ιράν που αποτελεί βασικό προμηθευτή της.
Κάτι ανάλογο είχαν πετύχει έμμεσα οι ΗΠΑ, στην περίπτωση της Ουκρανίας – όπου ο βομβαρδισμός της από τη Ρωσία κατέστρεφε τις εκεί υποδομές του δρόμου του μεταξιού, ενώ έχει εμποδίσει την Κίνα, όσον αφορά την εκμετάλλευση της ουκρανικής αγροτικής γης που είχε συμφωνηθεί.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ξεκάθαρο πως οι ΗΠΑ παρέχουν στην Ουκρανία καθοδήγηση και πυραύλους, υποδεικνύοντας της πού ακριβώς να βομβαρδίσει – έτσι ώστε η Ρωσία να μην είναι ο ωφελημένος από την επικείμενη αύξηση των τιμών του πετρελαίου.
Μία αύξηση που θα προκύψει αργότερα, από το πραγματικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ για το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου – επίσης για ένα ακόμη 5%, αφού η Υεμένη βομβαρδίζει τις εγκαταστάσεις εξαγωγής της Σαουδικής Αραβίας στη Δυτική Ακτή.
Φυσικά από όλα αυτά, κυρίως βέβαια από τις συνεχείς εναλλαγές των δηλώσεων του, θησαυρίζει προσωπικά τόσο ο Trump, όσο και ο στενός του κύκλος – κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ μέχρι σήμερα, τουλάχιστον όχι σε αυτήν την έκταση.
Συνεχίζοντας, έχουμε δει τα υπόλοιπα τιμωρητικά μέτρα εναντίον των συμμάχων της υπερδύναμης – όπως με τους δασμούς που επέβαλε ο Trump και την υποχρέωση επενδύσεων στις ΗΠΑ που απαίτησε, όσον αφορά την ΕΕ, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, τον Καναδά κλπ. Επίσης στο θέμα της Γροιλανδίας, για λόγους που έχουν σχέση τόσο με τον ενδεχόμενο πλούτο του υπεδάφους της, όσο και με τη σημαντική γεωπολιτικά γεωγραφική της θέση – ενώ σε σχέση με την Ισπανία, μάλλον δεν ήταν τυχαία η πρόσφατη μεταναστευτική εισβολή από το Μαρόκο (πηγή).
Στις αρχές του έτους τώρα, ο Trump δήλωσε επανειλημμένα πως αυτό που πραγματικά θέλει, είναι να αναγκάσει τις αραβικές χώρες του ΟΠΕΚ να πληρώσουν για το αμερικανικό στρατιωτικό κόστος στον Κόλπο – όπως έχει καταφέρει με την ΕΕ που πληρώνει πλέον σχεδόν μόνη της το κόστος του πολέμου του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας με «proxy» την Ουκρανία, ενώ αυξάνει τις στρατιωτικές της δαπάνες, με στόχο το 5% του ΑΕΠ της εκάστοτε χώρας που απαιτεί ο Trump.
Ξαφνικά λοιπόν εμπνεύσθηκε από το γεγονός ότι, το Ιράν θέλει να επιβάλει διόδια στα πλοία που διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ – όπου, σύμφωνα με την εκτίμηση του Ιράν, θα του αποφέρουν περί τα 40 δις $ ετησίως. Βρήκε δηλαδή επιτέλους έναν τρόπο να χρεώνει τις χώρες του ΟΠΕΚ, πουλώντας τους προστασία από το Ιράν ή από οποιονδήποτε άλλο εισβολέα – δηλώνοντας πως θα υπάρξουν μεν διόδια στο Στενό του Ορμούζ, αλλά θα τα εισπράττουν οι ΗΠΑ, «ξεχνώντας» πως το διεθνές δίκαιο απαγορεύει την επιβολή διοδίων σε διεθνή ύδατα.
Αμέσως μετά βέβαια ο υπουργός εξωτερικών της υπερδύναμης, ο Μ. Rubio, είπε πως εάν οι ΗΠΑ εισπράξουν τα διόδια αντί για το Ιράν, θα δικαιολογούσε τον ισχυρισμό του Ιράν που θέλει να κάνει το ίδιο – σύμφωνα με τον οποίο ισχυρισμό, η σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας είναι νεκρή.
Εν προκειμένω, ο ΟΗΕ έχει αποφασίσει πως στα διεθνή ύδατα δεν επιτρέπονται τα διόδια – εκτός εάν έχουν παραχωρηθεί από τα υπογράφοντα μέρη της συμφωνίας του ΟΗΕ, όπως στην Τουρκία με πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, στην Αίγυπτο με τη διώρυγα του Σουέζ και στη διώρυγα του Παναμά.
Ως εκ τούτου, ο Trump υπαναχώρησε όπως είναι η συνήθης τακτική του – δηλώνοντας πως υπάρχει μία νέα συμφωνία με τις αραβικές χώρες του ΟΠΕΚ, με βάση την οποία θα πληρώνουν το κόστος υπεράσπισης τους στις ΗΠΑ, αλλά όχι μέσω διοδίων. Επομένως, ακόμη μία φορά χρησιμοποίησε το γνωστό τέχνασμα του – με το οποίο δηλώνει κάτι υπερβολικό, για να πετύχει να έχει σχεδόν το ίδιο αντάλλαγμα, με άλλο τρόπο.
Έτσι, οι χώρες του ΟΠΕΚ θα επενδύσουν στη βιομηχανία των ΗΠΑ ως εταίροι – όπως ακριβώς η Σαουδική Αραβία και όχι μόνο, μετά το 1975 τα κέρδη του πετρελαίου. Για παράδειγμα, η Amazon έχει δρομολογήσει ήδη μία τεράστια επένδυση στην τεχνητή νοημοσύνη στο Μπαχρέιν – θυμίζοντας πως η ΑΙ χρειάζεται μεγάλες ποσότητες ενέργειας που υπάρχει στον Κόλπο και μάλιστα σε πολύ φθηνές τιμές.
Εν προκειμένω, η ΑΙ είναι ο δεύτερος τομέας που οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να μονοπωλήσουν (ανάλυση) – αν και δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Δηλαδή, εκτός από τον έλεγχο του εμπορίου πετρελαίου και την ουσιαστική απόκτηση όλων των εσόδων από τις διεθνείς εξαγωγές πετρελαίου για τη δική τους οικονομία, οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν επιπλέον το μονοπώλιο στην τεχνολογία πληροφοριών – επίσης, στη σχετική μηχανοργάνωση και στο διαδίκτυο.
Ο λόγος δε της σταθεροποίησης του ισοζυγίου πληρωμών και του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών τους (γράφημα), ήταν αφενός μεν οι κρατικές επενδύσεις, αφετέρου οι τεράστιες ιδιωτικές ξένες επενδύσεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΑΕ, της Σαουδικής Αραβίας και του Μπαχρέιν – στις επτά χρυσές μετοχές της τεχνολογίας πληροφοριών, στα τσιπ υπολογιστών, στην Amazon, στη Google, στη Facebook κοκ. Παρεμπιπτόντως εδώ, το μεγαλύτερο οικονομικό πρόβλημα που καλείται να επιλύσει ο Trump είναι τα δίδυμα ελλείμματα των ΗΠΑ – οι οποίες, για να έχουν ανάπτυξη, θα πρέπει το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους να υπερκαλύπτει το σύνολο του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και των ιδιωτικών αποταμιεύσεων. Τα δύο τελευταία αφαιρούν ζήτηση από την αγορά – οπότε το πρώτο πρέπει να την αναπληρώνει, αλλιώς η χώρα θα βυθιστεί στην ύφεση.
Έτσι, μέσω του κράτους δηλαδή και των ξένων επενδύσεων, στηρίχθηκε βέβαια και η φούσκα των αμερικανικών χρηματιστηρίων – η οποία για να διατηρηθεί, θα πρέπει αυτές οι εταιρίες να πετύχουν μία τεράστια αύξηση των κερδών τους. Κάτι τέτοιο ασφαλώς δεν μπορούσε να στηριχθεί από τις ΗΠΑ – αφού δεν διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα σε φθηνές τιμές, ούτε αρκετό νερό για την ψύξη που χρειάζονται τα Data Centers κλπ.
Όπως λοιπόν έχουν μεταφέρει εκτός της χώρας τη μεταποιητική βιομηχανία τους, για να παράγει φθηνότερα, τώρα σχεδιάζουν να μεταφέρουν εκτός και τη βιομηχανία της τεχνητής νοημοσύνης – για την οποία δεν υπάρχει καλύτερη περιοχή, από τις χώρες του ΟΠΕΚ και μάλιστα τις αραβικές.
Το Ιράν
Περαιτέρω, το τελευταίο χρονικό διάστημα το Ιράν που δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς, τουλάχιστον όσον αφορά τις στρατηγικές του αντιλήψεις και δυνατότητες, επικέντρωσε τους βομβαρδισμούς του στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ και στην επένδυση της Amazon στην τεχνολογία πληροφοριών στο Μπαχρέιν – για τους εξής πιθανότατα λόγους:
(α) Για να διώξει τις ΗΠΑ από ολόκληρη την περιοχή της δυτικής Ασίας – ξεκινώντας από τις στρατιωτικές βάσεις. Έτσι τις έχει βομβαρδίσει σχεδόν όλες, με εξαίρεση αυτές στο Ισραήλ – κάτι που δεν είναι σε θέση να αντέξουν οι ΗΠΑ, τουλάχιστον οικονομικά, επειδή δεν μπορούν να τις προστατεύσουν από τους ιρανικούς πυραύλους, όπως έχει αποδειχθεί.
(β) Για να τερματίσει τη χρηματοοικονομική συμβίωση μεταξύ των ΗΠΑ και των τοπικών αραβικών μοναρχιών – δηλαδή τις επενδύσεις των εσόδων από τις εξαγωγές πετρελαίου τους σε αμερικανικές μετοχές, σε ομόλογα των ΗΠΑ και στην αμερικανική βιομηχανία της τεχνητής νοημοσύνης.
Εάν τα καταφέρει, δεν θα υπάρχει καμία οικονομική συμβίωση – καμία σύνδεση μεταξύ της αμερικανικής οικονομίας και των αραβικών οικονομιών, οπότε θα αναγκασθούν οι ΗΠΑ να εγκαταλείψουν την περιοχή. Αυτός είναι ο λόγος που το Ιράν θεωρεί τον πόλεμο υπαρξιακό – γνωρίζοντας πως οι ΗΠΑ σχεδίαζαν έναν ανάλογα γρήγορο πόλεμο εναντίον τους, όπως με τη Βενεζουέλα.
Την απαγωγή δηλαδή του προέδρου, τη γρήγορη αλλαγή καθεστώτος με κάποιο που θα συμφωνούσε να παραδώσει τον έλεγχο του πετρελαίου στις ΗΠΑ και την κατάθεση όλων των εσόδων των εξαγωγών πετρελαίου, σε έναν αμερικανικό τραπεζικό λογαριασμό – τον οποίο θα διαχειρίζεται το υπουργείο οικονομικών της υπερδύναμης και θα ξοδεύει τα χρήματα του, για την αγορά αμερικανικών αγαθών από το Ιράν.
Όσον αφορά τη συμφωνία ειρήνης που οι ΗΠΑ δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να τηρήσουν τους όρους της, επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή με την καταβολή ενός συμβολικού ποσού 12 δις $ – τα οποία όμως θα προέρχονταν από τα 100 δις $ περίπου των ιρανικών αποταμιεύσεων που οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει στους συμμάχους τους, ειδικά στα Εμιράτα και στις αραβικές χώρες του ΟΠΕΚ, να κατασχέσουν (όπως τα συναλλαγματικά αποθέματα της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας στην ΕΕ, ανάλυση).
Η αιτία της κατάσχεσης είναι η αντεπίθεση του Ιράν, μετά την επίθεση που δέχθηκε – για την οποία αντεπίθεση οι ΗΠΑ θέλουν να αποζημιωθούν, όσον αφορά το κόστος τους! Δηλαδή, η υπερδύναμη είχε την απαίτηση να μην αντεπιτεθεί το Ιράν και να μην της προξενήσει ζημίες – ενώ δεν είχε ποτέ την πρόθεση να επιτρέψει στο Ιράν να χρεώνει διόδια ή, έστω, διοικητικά τέλη για την καταγραφή και το συντονισμό των διερχομένων πλοίων.
Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος δεν είναι υπαρξιακός μόνο για το Ιράν που θέλει να υπερασπίσει την εθνική του κυριαρχία και την ύπαρξη του απέναντι στην εισβολή των ΗΠΑ – αλλά, επίσης, για το σχέδιο των ΗΠΑ που αφορά τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. Επομένως θα συνεχισθεί, παρά τις περιστασιακές δηλώσεις του Trump – οδηγώντας σταδιακά στο μπλοκάρισμα το εμπορίου πετρελαίου και των υπολοίπων προϊόντων της περιοχής που είναι επίσης σημαντικά για τον πλανήτη, όπως το ήλιον, η ουρία κλπ.
Θα οδηγήσει επίσης στη διακοπή της παραγωγής πετρελαίου και LNG που θα προκαλέσουν μία μεγάλη παγκόσμια κρίση – παραγωγική, οικονομική και χρηματοπιστωτική, όπου δύσκολα θα αποφευχθεί ένα καταστροφικό χρηματιστηριακό κραχ.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, εύλογα αναρωτιέται κανείς ποια είναι η πιθανότητα να πετύχουν οι ΗΠΑ τους στόχους τους, με το διπλό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν – ενώ στον ορίζοντα διαγράφεται η επίθεση εναντίον της Κίνας, μέσω της Ταιβάν (ανάλυση).
Εν προκειμένω, να σταματήσουν την κινεζική τεχνολογική εξέλιξη, πόσο μάλλον να κυριαρχήσουν στην υψηλή τεχνολογία, μετά τις τελευταίες επιτυχίες της Κίνας στην τεχνητή νοημοσύνη, είναι μάλλον ουτοπικό – ενώ η Ρωσία φαίνεται πρόθυμη να φτάσει μέχρι το τέλος και το Ιράν δεν είναι δυνατόν να ηττηθεί. Είναι δε σε θέση να καταστρέψει τα κέντρα δεδομένων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή – καθώς επίσης τις στρατιωτικές βάσεις, τα κέντρα αφαλάτωσης κοκ.
Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια σε θέση οι ΗΠΑ να ανταπεξέλθουν με τις οικονομικές συνέπειες όλων αυτών των πολέμων; Είτε πρόκειται για ενεργειακούς, είτε για οικονομικούς, είτε για συμβατικούς πολέμους εναντίον της Ρωσίας, του Ιράν και κάποια στιγμή της Κίνας;
Πόσο μάλλον όταν η οικονομία τους έχει τόσα προβλήματα, ενώ ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους είναι ο χρηματιστηριακός; Από τον οποίο όμως θησαυρίζει μόνο το 1% του πληθυσμού τους; Μπορεί να αποφευχθεί τελικά ένα χρηματιστηριακό κραχ που καθυστερεί ήδη για τόσα πολλά χρόνια; Μία παγκόσμια κρίση, πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008, αφού οι πάντες στη Δύση είναι πια υπερχρεωμένοι;
Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα για όλα αυτά ή να «μετρήσει» το μέγεθος των συνεπειών τους – ούτε φυσικά να προβλέψει ποια σπίθα θα ήταν ικανή για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά, η οποία όμως θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα στο πέρασμα της.
Πηγές: Financial Times, Fed, M. Hudson, Makrokop.
ΠΗΓΗ:https://analyst.gr/2026/08/05/oi-ipa-tou-trump-enantion-oloklirou-tou-planiti/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Ανάλυση
Τα τελευταία χρόνια, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/8, βιώνουμε έναν υπερπληθωρισμό άνευ προηγουμένου – ο οποίος όμως δεν αφορά τόσο τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που αυξήθηκαν για πρώτη φορά μετά την πανδημία, όσο τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, όπως οι μετοχές και τα ακίνητα.
Γιατί συνέβη; Προφανώς επειδή όλο και περισσότερα χρήματα οδηγούνται στο 1% του πληθυσμού, ενώ τα εισοδήματα του 99% παραμένουν σχεδόν στάσιμα – όπως φαίνεται στο γράφημα που αφορά μεν τις ΗΠΑ, αλλά κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ολόκληρη τη Δύση.
Screenshot
Αυτό το 1% του πληθυσμού, δεν καταναλώνει πολύ περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από το μέσο άτομο – οπότε λογικά δεν επηρεάζει τη ζήτηση και τις τιμές τους, ενώ κατευθύνει τον πλούτο του στις χρηματιστηριακές και λοιπές αγορές. Έτσι έχει δημιουργηθεί στη Δύση μία φούσκα τεραστίων διαστάσεων, η οποία όμως δεν είναι εύκολο να σπάσει, όπως οι υπόλοιπες στο παρελθόν – αφού κατευθύνεται από το 1% που αφενός μεν την ελέγχει, αφετέρου δεν έχει άλλη ανάλογη λύση για την τοποθέτηση των χρημάτων του.
Σε σχέση τώρα με τις τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή που αφορά τον κανονικό κόσμο, αυξήθηκε έντονα μετά το ξέσπασμα του πολέμου της Ουκρανίας, λόγω της ανόδου των τιμών των καυσίμων – ενώ είχε προηγηθεί το πρόβλημα των δικτύων διανομής που προκάλεσε η πανδημία. Εδώ επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν πληθωρισμό προσφοράς (ανάλυση) – ο οποίος συνήθως δεν έχει διαρκή επακόλουθα, αλλά «εφάπαξ».
Ακριβώς για το λόγο αυτό, ήταν λάθος η προσπάθεια καταπολέμησης του μέσω της αύξησης των βασικών επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες – επειδή τον τροφοδότησε, αντί να τον ανασχέσει.
Ακολούθησε όμως ένας ακόμη πόλεμος εναντίον του Ιράν – ο οποίος προκάλεσε μία δεύτερη κρίση που είναι μεν σοβαρή, αλλά όχι όσο η Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή αυτή του 2008. Η βασική αιτία έχει να κάνει απόλυτα με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Ύφεση, σήμερα έχουμε ένα άλλο κέντρο παγκόσμιας ανάπτυξης, εκτός από τις καπιταλιστικές οικονομίες: την Κίνα.
Εν προκειμένω, η Κίνα ασκεί πλέον μία τεράστια σταθεροποιητική επίδραση στην παγκόσμια οικονομία – η οποία δεν υπήρχε πριν, αφού ο πλανήτης ήταν οργανωμένος αποκλειστικά και μόνο γύρω από τις χρηματοπιστωτικές αγορές των ΗΠΑ, το δολάριο, την αμερικανικά ελεγχόμενη ενέργεια και τους ελεγχόμενους από τις ΗΠΑ διαδρόμους μεταφορών.
Για παράδειγμα, παρά τον πόλεμο του Ιράν που μαίνεται, παράλληλα σε αυτόν της Ουκρανίας, όλοι παρατηρούμε πως η τιμή του πετρελαίου δεν έχει αυξηθεί τόσο πολύ, όσο φοβόμαστε – ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της κρίσης. Η βασική αιτία είναι το ότι, η Κίνα έχει κάνει τα παρακάτω δύο πράγματα – τα οποία έχουν διατηρήσει τις τιμές του πετρελαίου χαμηλότερες, από ότι θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά:
(α) Έχει επιταχύνει τη μετάβασή της από τα ορυκτά καύσιμα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ), όπου είναι πολύ πιο μπροστά από τις περισσότερες χώρες – ενώ αυτός είναι ο λόγος που οι ΗΠΑ του Trump δεν δίνουν έμφαση στις ΑΠΕ.
(β) Στο βαθμό που εξακολουθεί να βασίζεται σε ορυκτά καύσιμα, έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο απόθεμα πετρελαίου – το οποίο περιορίζει όταν υπάρχει ανάγκη τροφοδοτώντας την αγορά με τα αποθέματα της, για να μην αυξηθούν υπερβολικά οι τιμές.
Η Κίνα, η οποία είναι η παραγωγική μηχανή του πλανήτη πια, λειτουργεί έτσι ως σταθεροποιητής της παγκόσμιας οικονομίας και επιβραδυντής του πληθωρισμού – ο οποίος άλλωστε είχε εξαφανισθεί τις τελευταίες δεκαετίες πριν το 2020, ακριβώς λόγω της Κίνας που παρήγαγε φθηνά προϊόντα, τροφοδοτώντας τη Δύση και όχι μόνο.
Οι ΗΠΑ
Συνεχίζοντας, οι ΗΠΑ μετά τη δεκαετία του 1970 που χαρακτηρίσθηκε από την έξοδο τους από τον κανόνα του χρυσού, λόγω αδυναμίας τους να ανταπεξέλθουν με το κόστος των πολέμων που διεξήγαγαν, καθώς επίσης από την πρώτη πετρελαϊκή κρίση, τον πληθωρισμό και την κατακόρυφη άνοδο των επιτοκίων για να καταπολεμηθεί, έχουν χάσει τη βιομηχανική τους ισχύ – ενώ από χώρα πιστωτή του υπολοίπου πλανήτη, έχουν μετατραπεί σε χώρα οφειλέτη, με διαρκώς αυξανόμενα ελλείμματα και χρέη (τον Ιούνιο του 2026 στα 39,5 τρις $!).
Επομένως χρειάζονταν μία νέα στρατηγική, για να αποκαταστήσουν τη γεωοικονομική τους κυριαρχία – η οποία είναι, όπως συμπεραίνεται εκ των πραγμάτων, η εξής:
(α) Πριν από όλα, ο έλεγχος των τιμών του πετρελαίου και της πληρωμής του σε δολάρια – όπου η σημασία της Μέσης Ανατολής και ειδικά της Σαουδικής Αραβίας (ανάλυση), καθώς επίσης της Ρωσίας, είναι τεράστια.
Εν προκειμένω, η εισβολή στη Βενεζουέλα, καθώς επίσης ο έλεγχος και η εκμετάλλευση των πετρελαϊκών της αποθεμάτων που θα πωλούνται πια υποχρεωτικά σε δολάρια, είναι χαρακτηριστικός – ενώ τόσο η τοποθέτηση της Ουκρανίας ως σφήνα μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας (ανάλυση), όσο και η πυρπόληση ρωσικών διυλιστηρίων από τους Ουκρανούς με την καθοδήγηση των ΗΠΑ, θα έχουν πιθανότατα ως αποτέλεσμα να αναγκασθεί η Ρωσία μετά το τέλος του πολέμου να πουλάει το πετρέλαιο και το φυσικό της αέριο σε δολάρια.
(β) Η αναβίωση της τεχνολογικής τους κυριαρχίας – διατηρώντας το προβάδισμα έναντι του βασικού ανταγωνιστή τους, της Κίνας. Ας μην ξεχνάμε εδώ πως η πρωτοκαθεδρία στους ημιαγωγούς της Ταιβάν, οφείλεται στις ΗΠΑ – έτσι ώστε να υπερέχει ως προς την ευημερία του πληθυσμού της έναντι της ηπειρωτικής Κίνας, όπως η Νότια Κορέα από τη βόρεια και η πρώην Δυτική Γερμανία από την ανατολική.
Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ βοήθησαν αυτές τις χώρες, εξασφαλίζοντας την ευημερία τους, έτσι ώστε να φαίνονται οι ΗΠΑ πολυτιμότερος σύμμαχος τους σε σχέση με τη Ρωσία ή την Κίνα – κάτι που όμως δεν μπορούν πλέον να συνεχίσουν, έχοντας υπερχρεωθεί.
(γ) Ο έλεγχος των διεθνών μεταφορικών και ενεργειακών διαδρόμων στη στεριά και στη θάλασσα – εμποδίζοντας την Κίνα σε σχέση με το δρόμο του μεταξιού, με εναλλακτικό δικό τους εμπορικό και ενεργειακό δρόμο τον IMEC με αφετηρία την Ινδία. Όπως λέγεται, όλες οι διεθνείς πλωτές οδοί πρέπει να παραμείνουν υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ – ακόμη και μέσω της πειρατείας.
(δ) Η αποκατάσταση της οικονομικής τους κυριαρχίας με το νόμισμα τους – με το δολάριο (ανάλυση) που χάνει συνεχώς έδαφος τα τελευταία χρόνια, ως παγκόσμιο συναλλακτικό και αποθεματικό νόμισμα, με βασικό ανταγωνιστή του τις χώρες των BRICS+ (ανάλυση).
(ε) Η διατήρηση του μονοπωλίου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του χρέους (ανάλυση) – με αποκλεισμό άλλων χωρών, όπως της Ρωσίας ή του Ιράν, από το σύστημα εκκαθάρισης τραπεζών SWIFT (ανάλυση).
Η επιβολή οικονομικών κυρώσεων και η απομόνωση χωρών από το SWIFT, αποκλείουν τους αντιπάλους τους τόσο από το εμπόριο πετρελαίου, όσο και από το εμπόριο βιομηχανικών προϊόντων – αφού για να μπορεί μία χώρα να εξάγει ή/και να εισάγει, πρέπει να είναι σε θέση να διεκπεραιώνει τις πληρωμές της. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν δρομολογήσει βέβαια εναλλακτικά συστήματα – τα οποία όμως έχουν περιορισμένες δυνατότητες.
Οι μάχες του Trump
Περαιτέρω, η πρώτη μάχη που ξεκίνησε ο πρόεδρος Trump στα πλαίσια της νέας στρατηγικής ήταν με την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τις υπόλοιπες χώρες συμμάχους των ΗΠΑ – τους υποτελείς τους καλύτερα.
Ειδικότερα, πριν πολεμήσει ουσιαστικά τους πραγματικούς εχθρούς της χώρας του, όσον αφορά την ηγεμονική θέση της διεθνώς, τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα, θέλησε να ενισχύσει τον έλεγχο της Ευρώπης – καθώς επίσης να βεβαιωθεί πως η Ευρώπη θα είναι απόλυτα εξαρτημένη από το αμερικανικό LNG και τις μεταφορές των ΗΠΑ. Κάτι τέτοιο απαιτούσε τα εξής:
(α) Την ανατίναξη των αγωγών της Βόρειας Θάλασσας, δηλαδή των δύο Nord Stream – οπότε της δυνατότητας εφοδιασμού της Ευρώπης με φθηνό ρωσικό φυσικό αέριο.
(β) Τον συνεχή βομβαρδισμό του ρωσικού στόλου, μέσω της Βαλτικής – σημειώνοντας πως για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Ρωσία εξήγαγε το πετρέλαιο της μέσω των ανατολικών ακτών της Λετονίας και της Βαλτικής, ενώ σήμερα η Εσθονία και η Λετονία επιτρέπουν ουσιαστικά στο ΝΑΤΟ να σταματήσει τις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου μέσω της Βαλτικής.
Ειδικά όσον αφορά το Ιράν, ένα μέρος της συμφωνίας που ήθελαν οι Αμερικανοί, ήταν να δοθούν τα έσοδα του πετρελαίου που φυσικά θα πωλούταν πλέον σε δολάρια, στις ΗΠΑ – μέσω των αποκλειστικών δικαιωμάτων πώλησης γεωργικών προϊόντων στο Ιράν. Με αυτόν τον τρόπο, οι πωλήσεις πετρελαίου σε δολάρια εκ μέρους του Ιράν, θα χρησιμοποιούνταν για την αγορά αμερικανικών προϊόντων – όπως τα έσοδα από τις πωλήσεις πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, για την αγορά αμερικανικών ομολόγων του δημοσίου.
Από την άλλη πλευρά, όταν οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν το Ιράν, πυρπολούν όλες τις γέφυρες και τις άλλες υποδομές που χρησιμοποιούνται για το δρόμο του μεταξιού – για την κινεζική πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, ένας Δρόμος» που συνδέει το Ιράν με τη Ρωσία, την Κίνα κοκ. Την ίδια στιγμή, αποκόπτεται η Κίνα από το ιρανικό πετρέλαιο – από το Ιράν που αποτελεί βασικό προμηθευτή της.
Κάτι ανάλογο είχαν πετύχει έμμεσα οι ΗΠΑ, στην περίπτωση της Ουκρανίας – όπου ο βομβαρδισμός της από τη Ρωσία κατέστρεφε τις εκεί υποδομές του δρόμου του μεταξιού, ενώ έχει εμποδίσει την Κίνα, όσον αφορά την εκμετάλλευση της ουκρανικής αγροτικής γης που είχε συμφωνηθεί.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ξεκάθαρο πως οι ΗΠΑ παρέχουν στην Ουκρανία καθοδήγηση και πυραύλους, υποδεικνύοντας της πού ακριβώς να βομβαρδίσει – έτσι ώστε η Ρωσία να μην είναι ο ωφελημένος από την επικείμενη αύξηση των τιμών του πετρελαίου.
Μία αύξηση που θα προκύψει αργότερα, από το πραγματικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ για το 20% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου – επίσης για ένα ακόμη 5%, αφού η Υεμένη βομβαρδίζει τις εγκαταστάσεις εξαγωγής της Σαουδικής Αραβίας στη Δυτική Ακτή.
Φυσικά από όλα αυτά, κυρίως βέβαια από τις συνεχείς εναλλαγές των δηλώσεων του, θησαυρίζει προσωπικά τόσο ο Trump, όσο και ο στενός του κύκλος – κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ μέχρι σήμερα, τουλάχιστον όχι σε αυτήν την έκταση.
Το τέχνασμα του Trump
Συνεχίζοντας, έχουμε δει τα υπόλοιπα τιμωρητικά μέτρα εναντίον των συμμάχων της υπερδύναμης – όπως με τους δασμούς που επέβαλε ο Trump και την υποχρέωση επενδύσεων στις ΗΠΑ που απαίτησε, όσον αφορά την ΕΕ, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, τον Καναδά κλπ. Επίσης στο θέμα της Γροιλανδίας, για λόγους που έχουν σχέση τόσο με τον ενδεχόμενο πλούτο του υπεδάφους της, όσο και με τη σημαντική γεωπολιτικά γεωγραφική της θέση – ενώ σε σχέση με την Ισπανία, μάλλον δεν ήταν τυχαία η πρόσφατη μεταναστευτική εισβολή από το Μαρόκο (πηγή).
Στις αρχές του έτους τώρα, ο Trump δήλωσε επανειλημμένα πως αυτό που πραγματικά θέλει, είναι να αναγκάσει τις αραβικές χώρες του ΟΠΕΚ να πληρώσουν για το αμερικανικό στρατιωτικό κόστος στον Κόλπο – όπως έχει καταφέρει με την ΕΕ που πληρώνει πλέον σχεδόν μόνη της το κόστος του πολέμου του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας με «proxy» την Ουκρανία, ενώ αυξάνει τις στρατιωτικές της δαπάνες, με στόχο το 5% του ΑΕΠ της εκάστοτε χώρας που απαιτεί ο Trump.
Ξαφνικά λοιπόν εμπνεύσθηκε από το γεγονός ότι, το Ιράν θέλει να επιβάλει διόδια στα πλοία που διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ – όπου, σύμφωνα με την εκτίμηση του Ιράν, θα του αποφέρουν περί τα 40 δις $ ετησίως. Βρήκε δηλαδή επιτέλους έναν τρόπο να χρεώνει τις χώρες του ΟΠΕΚ, πουλώντας τους προστασία από το Ιράν ή από οποιονδήποτε άλλο εισβολέα – δηλώνοντας πως θα υπάρξουν μεν διόδια στο Στενό του Ορμούζ, αλλά θα τα εισπράττουν οι ΗΠΑ, «ξεχνώντας» πως το διεθνές δίκαιο απαγορεύει την επιβολή διοδίων σε διεθνή ύδατα.
Αμέσως μετά βέβαια ο υπουργός εξωτερικών της υπερδύναμης, ο Μ. Rubio, είπε πως εάν οι ΗΠΑ εισπράξουν τα διόδια αντί για το Ιράν, θα δικαιολογούσε τον ισχυρισμό του Ιράν που θέλει να κάνει το ίδιο – σύμφωνα με τον οποίο ισχυρισμό, η σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας είναι νεκρή.
Εν προκειμένω, ο ΟΗΕ έχει αποφασίσει πως στα διεθνή ύδατα δεν επιτρέπονται τα διόδια – εκτός εάν έχουν παραχωρηθεί από τα υπογράφοντα μέρη της συμφωνίας του ΟΗΕ, όπως στην Τουρκία με πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, στην Αίγυπτο με τη διώρυγα του Σουέζ και στη διώρυγα του Παναμά.
Ως εκ τούτου, ο Trump υπαναχώρησε όπως είναι η συνήθης τακτική του – δηλώνοντας πως υπάρχει μία νέα συμφωνία με τις αραβικές χώρες του ΟΠΕΚ, με βάση την οποία θα πληρώνουν το κόστος υπεράσπισης τους στις ΗΠΑ, αλλά όχι μέσω διοδίων. Επομένως, ακόμη μία φορά χρησιμοποίησε το γνωστό τέχνασμα του – με το οποίο δηλώνει κάτι υπερβολικό, για να πετύχει να έχει σχεδόν το ίδιο αντάλλαγμα, με άλλο τρόπο.
Έτσι, οι χώρες του ΟΠΕΚ θα επενδύσουν στη βιομηχανία των ΗΠΑ ως εταίροι – όπως ακριβώς η Σαουδική Αραβία και όχι μόνο, μετά το 1975 τα κέρδη του πετρελαίου. Για παράδειγμα, η Amazon έχει δρομολογήσει ήδη μία τεράστια επένδυση στην τεχνητή νοημοσύνη στο Μπαχρέιν – θυμίζοντας πως η ΑΙ χρειάζεται μεγάλες ποσότητες ενέργειας που υπάρχει στον Κόλπο και μάλιστα σε πολύ φθηνές τιμές.
Εν προκειμένω, η ΑΙ είναι ο δεύτερος τομέας που οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να μονοπωλήσουν (ανάλυση) – αν και δεν θα είναι καθόλου εύκολο. Δηλαδή, εκτός από τον έλεγχο του εμπορίου πετρελαίου και την ουσιαστική απόκτηση όλων των εσόδων από τις διεθνείς εξαγωγές πετρελαίου για τη δική τους οικονομία, οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν επιπλέον το μονοπώλιο στην τεχνολογία πληροφοριών – επίσης, στη σχετική μηχανοργάνωση και στο διαδίκτυο.
Ο λόγος δε της σταθεροποίησης του ισοζυγίου πληρωμών και του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών τους (γράφημα), ήταν αφενός μεν οι κρατικές επενδύσεις, αφετέρου οι τεράστιες ιδιωτικές ξένες επενδύσεις, συμπεριλαμβανομένων των ΗΑΕ, της Σαουδικής Αραβίας και του Μπαχρέιν – στις επτά χρυσές μετοχές της τεχνολογίας πληροφοριών, στα τσιπ υπολογιστών, στην Amazon, στη Google, στη Facebook κοκ. Παρεμπιπτόντως εδώ, το μεγαλύτερο οικονομικό πρόβλημα που καλείται να επιλύσει ο Trump είναι τα δίδυμα ελλείμματα των ΗΠΑ – οι οποίες, για να έχουν ανάπτυξη, θα πρέπει το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους να υπερκαλύπτει το σύνολο του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και των ιδιωτικών αποταμιεύσεων. Τα δύο τελευταία αφαιρούν ζήτηση από την αγορά – οπότε το πρώτο πρέπει να την αναπληρώνει, αλλιώς η χώρα θα βυθιστεί στην ύφεση.
Έτσι, μέσω του κράτους δηλαδή και των ξένων επενδύσεων, στηρίχθηκε βέβαια και η φούσκα των αμερικανικών χρηματιστηρίων – η οποία για να διατηρηθεί, θα πρέπει αυτές οι εταιρίες να πετύχουν μία τεράστια αύξηση των κερδών τους. Κάτι τέτοιο ασφαλώς δεν μπορούσε να στηριχθεί από τις ΗΠΑ – αφού δεν διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα σε φθηνές τιμές, ούτε αρκετό νερό για την ψύξη που χρειάζονται τα Data Centers κλπ.
Όπως λοιπόν έχουν μεταφέρει εκτός της χώρας τη μεταποιητική βιομηχανία τους, για να παράγει φθηνότερα, τώρα σχεδιάζουν να μεταφέρουν εκτός και τη βιομηχανία της τεχνητής νοημοσύνης – για την οποία δεν υπάρχει καλύτερη περιοχή, από τις χώρες του ΟΠΕΚ και μάλιστα τις αραβικές.
Το Ιράν
Περαιτέρω, το τελευταίο χρονικό διάστημα το Ιράν που δεν πρέπει να υποτιμάει κανείς, τουλάχιστον όσον αφορά τις στρατηγικές του αντιλήψεις και δυνατότητες, επικέντρωσε τους βομβαρδισμούς του στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ και στην επένδυση της Amazon στην τεχνολογία πληροφοριών στο Μπαχρέιν – για τους εξής πιθανότατα λόγους:
(α) Για να διώξει τις ΗΠΑ από ολόκληρη την περιοχή της δυτικής Ασίας – ξεκινώντας από τις στρατιωτικές βάσεις. Έτσι τις έχει βομβαρδίσει σχεδόν όλες, με εξαίρεση αυτές στο Ισραήλ – κάτι που δεν είναι σε θέση να αντέξουν οι ΗΠΑ, τουλάχιστον οικονομικά, επειδή δεν μπορούν να τις προστατεύσουν από τους ιρανικούς πυραύλους, όπως έχει αποδειχθεί.
(β) Για να τερματίσει τη χρηματοοικονομική συμβίωση μεταξύ των ΗΠΑ και των τοπικών αραβικών μοναρχιών – δηλαδή τις επενδύσεις των εσόδων από τις εξαγωγές πετρελαίου τους σε αμερικανικές μετοχές, σε ομόλογα των ΗΠΑ και στην αμερικανική βιομηχανία της τεχνητής νοημοσύνης.
Εάν τα καταφέρει, δεν θα υπάρχει καμία οικονομική συμβίωση – καμία σύνδεση μεταξύ της αμερικανικής οικονομίας και των αραβικών οικονομιών, οπότε θα αναγκασθούν οι ΗΠΑ να εγκαταλείψουν την περιοχή. Αυτός είναι ο λόγος που το Ιράν θεωρεί τον πόλεμο υπαρξιακό – γνωρίζοντας πως οι ΗΠΑ σχεδίαζαν έναν ανάλογα γρήγορο πόλεμο εναντίον τους, όπως με τη Βενεζουέλα.
Την απαγωγή δηλαδή του προέδρου, τη γρήγορη αλλαγή καθεστώτος με κάποιο που θα συμφωνούσε να παραδώσει τον έλεγχο του πετρελαίου στις ΗΠΑ και την κατάθεση όλων των εσόδων των εξαγωγών πετρελαίου, σε έναν αμερικανικό τραπεζικό λογαριασμό – τον οποίο θα διαχειρίζεται το υπουργείο οικονομικών της υπερδύναμης και θα ξοδεύει τα χρήματα του, για την αγορά αμερικανικών αγαθών από το Ιράν.
Όσον αφορά τη συμφωνία ειρήνης που οι ΗΠΑ δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να τηρήσουν τους όρους της, επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή με την καταβολή ενός συμβολικού ποσού 12 δις $ – τα οποία όμως θα προέρχονταν από τα 100 δις $ περίπου των ιρανικών αποταμιεύσεων που οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει στους συμμάχους τους, ειδικά στα Εμιράτα και στις αραβικές χώρες του ΟΠΕΚ, να κατασχέσουν (όπως τα συναλλαγματικά αποθέματα της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας στην ΕΕ, ανάλυση).
Η αιτία της κατάσχεσης είναι η αντεπίθεση του Ιράν, μετά την επίθεση που δέχθηκε – για την οποία αντεπίθεση οι ΗΠΑ θέλουν να αποζημιωθούν, όσον αφορά το κόστος τους! Δηλαδή, η υπερδύναμη είχε την απαίτηση να μην αντεπιτεθεί το Ιράν και να μην της προξενήσει ζημίες – ενώ δεν είχε ποτέ την πρόθεση να επιτρέψει στο Ιράν να χρεώνει διόδια ή, έστω, διοικητικά τέλη για την καταγραφή και το συντονισμό των διερχομένων πλοίων.
Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος δεν είναι υπαρξιακός μόνο για το Ιράν που θέλει να υπερασπίσει την εθνική του κυριαρχία και την ύπαρξη του απέναντι στην εισβολή των ΗΠΑ – αλλά, επίσης, για το σχέδιο των ΗΠΑ που αφορά τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας. Επομένως θα συνεχισθεί, παρά τις περιστασιακές δηλώσεις του Trump – οδηγώντας σταδιακά στο μπλοκάρισμα το εμπορίου πετρελαίου και των υπολοίπων προϊόντων της περιοχής που είναι επίσης σημαντικά για τον πλανήτη, όπως το ήλιον, η ουρία κλπ.
Θα οδηγήσει επίσης στη διακοπή της παραγωγής πετρελαίου και LNG που θα προκαλέσουν μία μεγάλη παγκόσμια κρίση – παραγωγική, οικονομική και χρηματοπιστωτική, όπου δύσκολα θα αποφευχθεί ένα καταστροφικό χρηματιστηριακό κραχ.
Επίλογος
Ολοκληρώνοντας, εύλογα αναρωτιέται κανείς ποια είναι η πιθανότητα να πετύχουν οι ΗΠΑ τους στόχους τους, με το διπλό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και του Ιράν – ενώ στον ορίζοντα διαγράφεται η επίθεση εναντίον της Κίνας, μέσω της Ταιβάν (ανάλυση).
Εν προκειμένω, να σταματήσουν την κινεζική τεχνολογική εξέλιξη, πόσο μάλλον να κυριαρχήσουν στην υψηλή τεχνολογία, μετά τις τελευταίες επιτυχίες της Κίνας στην τεχνητή νοημοσύνη, είναι μάλλον ουτοπικό – ενώ η Ρωσία φαίνεται πρόθυμη να φτάσει μέχρι το τέλος και το Ιράν δεν είναι δυνατόν να ηττηθεί. Είναι δε σε θέση να καταστρέψει τα κέντρα δεδομένων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή – καθώς επίσης τις στρατιωτικές βάσεις, τα κέντρα αφαλάτωσης κοκ.
Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια σε θέση οι ΗΠΑ να ανταπεξέλθουν με τις οικονομικές συνέπειες όλων αυτών των πολέμων; Είτε πρόκειται για ενεργειακούς, είτε για οικονομικούς, είτε για συμβατικούς πολέμους εναντίον της Ρωσίας, του Ιράν και κάποια στιγμή της Κίνας;
Πόσο μάλλον όταν η οικονομία τους έχει τόσα προβλήματα, ενώ ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους είναι ο χρηματιστηριακός; Από τον οποίο όμως θησαυρίζει μόνο το 1% του πληθυσμού τους; Μπορεί να αποφευχθεί τελικά ένα χρηματιστηριακό κραχ που καθυστερεί ήδη για τόσα πολλά χρόνια; Μία παγκόσμια κρίση, πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008, αφού οι πάντες στη Δύση είναι πια υπερχρεωμένοι;
Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα για όλα αυτά ή να «μετρήσει» το μέγεθος των συνεπειών τους – ούτε φυσικά να προβλέψει ποια σπίθα θα ήταν ικανή για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά, η οποία όμως θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα στο πέρασμα της.
Πηγές: Financial Times, Fed, M. Hudson, Makrokop.
ΠΗΓΗ:https://analyst.gr/2026/08/05/oi-ipa-tou-trump-enantion-oloklirou-tou-planiti/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.