Σχόλιο για το προσωποπαγές κόμμα Καρυστιανού
Του Ρούντι Ρινάλντι
Πριν λίγες μέρες σε ανάρτησή μου με τίτλο «Διευκρινιστική επισήμανση για να μην χάσουμε το νου μας» είχα πει ότι θα έκανα πιο συνολική τοποθέτηση για το κόμμα Καρυστινού σε 3-4 μέρες.
Τώρα, και με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις στον χώρο αυτό, καταθέτω τις ακόλουθες σκέψεις.
Π ρ ώ τ ο
Η επιλογή «κόμμα» και μάλιστα με έντονα προσωποκεντρικά, αρχηγικά χαρακτηριστικά ήταν εντελώς λανθασμένη και στην ουσία και στην πράξη εγκατέλειπε το Κίνημα των Τεμπών. Είναι εντελώς άλλο πράγμα οργανώνω, συγκροτώ, πολιτικοποιώ ένα υπαρκτό κίνημα και ψάχνω να βρω τρόπους να μετέχει ενεργά στην πολιτική σκηνή, επενεργώντας σε συσχετισμούς και εξελίξεις, και είναι άλλο να δημιουργώ ένα εντελώς προσωποπαγές κόμμα δηλώνοντας μάλιστα ότι «θα είμαι πρώτο κόμμα στις εκλογές και θα κυβερνήσω την χώρα», με μια «εξαίρετη ομάδα σοφών», με ένα «καταπληκτικό πρόγραμμα» που όταν το αναγγείλουμε θα ενθουσιάσει τους πάντες, και με ένα «καταστατικό» που ποτέ δεν φτιάχτηκε και θα όριζε «πόσο διαφορετικοί είμαστε από όλους τους άλλους».
Στην πράξη το Κίνημα των Τεμπών εγκαταλείφθηκε. Αυτό φάνηκε εντελώς στην τρίτη επέτειο του συστημικού εγκλήματος, 28/2/26 όπου χωρίς καμία αντιπαράθεση – συζήτηση – παρέμβαση αφέθηκε ο κόσμος που πήρε μέρος στις συγκεντρώσεις να ακούει βασικά τις ομιλίες των συνδικάτων και του ΠΑΜΕ και έκτοτε ΤΙΠΟΤΑ απολύτως για το κίνημα των Τεμπών. Το περιορισμένο ενδιαφέρον για την δίκη στην Λάρισα είναι ένας δείκτης της τεράστιας υποχώρησης του κινήματος.
Δ ε ύ τ ε ρ ο
Ποτέ και σε καμία στιγμή δεν έγινε στα πλαίσια της όποιας συγκρότησης και δημιουργίας του κόμματος (που κατ’ ευφημισμό λέγεται «κίνημα») κάποια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ για κάποιο θέμα, κάποια διαδικασία ανάλυσης ή διαβούλευσης για τόσα κεντρικά και σοβαρά ζητήματα που υπάρχουν. Η «συζήτηση» στρέφονταν γύρω από ζητήματα νοσηρού διαδρομισμού και ιντριγκών ανάμεσα σε διάφορους που πλησίασαν το εγχείρημα και βεβαίως στην πεισματική άρνηση των Μαρίας Καρυστιανού και Μαρίας Γρατσία να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση. Η διακήρυξη που παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη (21/5/26) είναι εντελώς γενικόλογη και χωρίς πολιτικές αιχμές.
Η ενασχόληση με ζητήματα του «Διαδρομισμού» εμπόδισε και τίμιες δυνάμεις να προωθήσουν και να απαιτήσουν πολιτική συζήτηση, ή να προβάλουν μια συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα ή κάποιες θέσεις έστω ή και να απαιτήσουν να ανοίξουν διαδικασίες συλλογικές. Επομένως υπάρχουν και στο επίπεδο αυτό ευθύνες που πρέπει να συζητηθούν. Είναι άλλο «μπαλώνω τρύπες και παλεύω ενάντια σε άλλες ομάδες και παράγοντες» και είναι άλλο «προβάλλω μια πολιτική γραμμή και αγωνίζομαι για πολιτική συζήτηση καίριων θεμάτων».
Το Κίνημα των Τεμπών όχι μονάχα εγκαταλείφθηκε αλλά και σαμποταρίστηκε όταν από την αρχή ήταν επιλογή της Μ. Καρυστιανού να μην ανοίξει καμία διαδικασία, να μην οργανωθεί (ή αυτοοργανωθεί το κίνημα). Ακόμα η επιλογή «θα κάνω προσωπικό κόμμα» σήμαινε στην πράξη «απεχθάνομαι κάθε μορφής συλλογικότητα», δεν κάνω καμία ενοποιητική κίνηση προς διάφορες δυνάμεις άτομα και συλλογικότητες, δεν άφηνε κανένα περιθώριο σύνθεσης και ενότητας δυνάμεων. Ακόμα χειρότερα όποιους έλεγαν την γνώμη τους και δεν ήταν αρεστή στην «Αρχηγό» αργά η γρήγορα έμπαιναν στην μαύρη λίστα των διαφωνούντων, των ξένων στοιχείων που ήθελαν το κακό του Κινήματος και άλλα τέτοια αποτροπιαστικά και γελοία.
Τ ρ ί τ ο κ α ι π ο λ ύ β α σ ι κ ό
Η κυρία Καρυστιανού, αλλά και το κόμμα που δημιούργησε δεν βρήκε ούτε μια λέξη, ούτε μια αράδα, ούτε μια σημείωση, αρνήθηκε να μιλήσει και να πάρει θέση για τον πόλεμο που κήρυξαν ΗΠΑ και Ισραήλ ενάντια στο Ιράν. Δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει τον βομβαρδισμού του σχολείου τις πρώτες μέρες με θύματα 160 κορίτσια- μαθήτριες. Δεν αισθάνθηκε καθόλου την ανάγκη να διαχωριστεί από την θρασύτατη δήλωση του Τραμπ ότι θα εξαφανίσει σε μια νύχτα έναν πολιτισμό χιλιάδων ετών.
Όταν λέω ότι η ίδια η διακήρυξη δεν έχει καμία αιχμή, εννοώ πώς ενώ ο πόλεμος ξεκίνησε στις 28/2/26, η διακήρυξη παρουσιάστηκε στην εκδήλωση της Θεσσαλονίκης στις 21/5/26. Σε αυτήν δεν υπάρχει καμία αναφορά στον συγκεκριμένο πόλεμο, στις επιπτώσεις του, στην παγκόσμια σημασία του.
Το να μην πάρεις μια θέση, το να συνεχίζεις αμέριμνα σαν να μην υπάρχει το γεγονός του πολέμου και της στρατιωτικοποίησης, να μην βλέπεις την κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου από ΗΠΑ και Ισραήλ είναι ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΟΤΑΤΗ στάση και είναι εντελώς ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΗ. Εκτός αν επί της ουσίας θέλει αυτός ο οργανισμός να μην διαφοροποιηθεί από την «σωστή πλευρά της ιστορίας».
Τ έ τ α ρ τ ο (κ α ι φ τ ά ν ε ι)
Ο τρόπος που αντιμετώπισε ή ίδια η κ. Καρυστιανού βασικούς συνεργάτες στο Κίνημα των Τεμπών και μετά στο εγχείρημα της «Ελπίδας» (όπως ο Βασίλης Κοκοτσάκης) και τώρα ο βασικός συντονιστής Θανάσης Αυγερινός, δείχνει ότι το «δεν είμαστε σαν τους άλλους» δεν ισχύει. Λέει τα ίδια και κατηγορεί με τον πιο κλασικό αντιδραστικό, αυταρχικό (για να μην πω άλλες λέξεις) τρόπο πως ήταν βαλτοί, είχαν άλλους σκοπούς, ήθελαν να σαμποτάρουν, είχαν ιδιοτελείς στόχους και άλλα. Ενώ δεν ξέρει τα «βου και α = βα» της πολιτικής και νομίζει ότι θα γίνει και πρωθυπουργός, έχει μάθει όλα τα σιχαμένα αντιδραστικά κόλπα για την αντιμετώπιση της διαφωνίας ή της διαφορετικής άποψης. Στο εγγύς μέλλον θα φανούν και διάφορα «πλαγιοκοπήματα» και «διεισδύσεις» που πραγματοποιούνται και θα φανεί πόσο άδεια και πόσο επιζήμια είναι όσα γίνονται στο όνομα της ελπίδας και του διαφορετικού από τον συγκεκριμένο οργανισμό… Κρίμα…
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.