Του Ηλία Μαλεβίτη
Μια σημείωση για τη χτεσινή μέρα, από την έντιμη, γενναία, καθαρή κι ευαίσθητη φωνή του Λουΐς Σεπούλβεδα, που έφυγε τόσο γρήγορα μέσα στον κόβιντ. Μια σημείωση 25 ήδη χρόνων, που φωτίζει όμως διαυγέστατα και το σήμερα.
Αντιγράφω από τις «Σημειώσεις εν καιρώ πολέμου», στην αψεγάδιαστη μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη, από το σύντομο άρθρο του
«Η καταραμένη μέρα»:
«Εδώ και 30 χρόνια κουβαλάω αυτή την καταραμένη ημερομηνία σαν ταφόπλακα με την οποία μια χώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σκέπασε τα νιάτα μου και τα νιάτα χιλιάδων ανθρώπων όπως εγώ· γιατί το φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα που κατέλυσε τη δημοκρατία στη Χιλή, δεν ήταν ιδέα του Πινοτσέτ ή των άλλων επίορκων αξιωματικών, δεν ήταν αποκλειστική ευθύνη του Κίσιντζερ, του επόμενου που πρέπει να καθίσει στο εδώλιο της διεθνούς ποινικού δικαστηρίου, ούτε μόνο του Νίξον, του μεγάλου παλιάτσου της δεκαετίας του '70. Αυτοί που αποφάσισαν να συντρίψουν τη χιλιανή δημοκρατία, οι ίδιοι που σήμερα καταστρέφουν την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, το Εκουαδόρ, ίσως και την Βραζιλία, γιατί ξέρουν πως το καθαρό δημοκρατικό παιχνίδι δεν θα τους είχε επιτρέψει ποτέ να εφαρμόσουν οικονομικά μοντέλα βασισμένα στην άρνηση όλων των αξιών του δυτικού πολιτισμού, στον οποίο έχουμε δικαίωμα να προσβλέπουμε όλοι εμείς οι κάτοικοι του τρίτου κόσμου.
Η μεγάλη τραγωδία του τέλους του 20ού αιώνα και των αρχών του 21ου ξεκίνησε στη Χιλή, γιατί η χώρα μου υπήρξε το πεδίο πειραματισμών, το "δεδικασμένο" χάρη στο οποίο, αργότερα, η Μάργκαρετ Θάτσερ και ο Ρόναλντ Ρέιγκαν θεώρησαν πως μπορεί η ελευθερία του εμπορίου να επικρατήσει της ηθικής, και ο οικονομικός δαρβινισμός, της ευγενούς ιδέας των ίσων ευκαιριών.
Στη Χιλή ξεκίνησε το παγκόσμιο πείραμα που εκφύλισε την πολιτική, που διέφθειρε την "τέχνη του εφικτού" και επέβαλε τη δύναμη ως το μοναδικό επιχείρημα της εξουσίας. Αυτή είναι η μεγάλη ήττα της γενιάς μου, αυτή είναι η ήττα μου ως πολίτη του κόσμου, κι είναι βαριά σαν ταφόπετρα που κάθε χρόνο, στις 11 Σεπτεμβρίου, γίνεται ακόμα βαρύτερη.
Πέρσι, την ίδια καταραμένη ημερομηνία, συνέβη η προβλέψιμη τραγωδία της Νέας Υόρκης· προβλέψιμη, γιατί δε χρειάζεται να είσαι μέγας ειδήμων του Μεσανατολικού για να ξέρεις ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν απελευθερώσει μιαν ανεξέλεγκτη ενέργεια μίσους, εκπαιδεύοντας τρομοκράτες του Αφγανιστάν, υποστηρίζοντας τους σατράπες της Σαουδικής Αραβίας, του Κουβέιτ, των Αραβικών Εμιράτων, σημείων του πλανήτη όπου δεν είναι σεβαστό ούτε ένα ανθρώπινο δικαίωμα, και καταπίνοντας τη ρατσιστική πολιτική της Δεξιάς στο Ισραήλ.
Η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών υπήρξε ανέκαθεν η πολιτική ενός έθνους χωρίς Ιστορία, με συμμορίες συνδεδεμένες με τα ισχυρά οικονομικά κέντρα ή με λόμπι που υπαγορεύουν τις αποφάσεις της κυβέρνησης. Ο μονοπλευρισμός του Μπους δεν είναι καινούργιος· υπακούει στο παραδοσιακό σχήμα του άξεστου και εγωκεντρικού Αμερικάνου, στην πεποίθηση ότι η λογική συναρτάται με τα συμφέροντα της συμμορίας που νέμεται την εξουσία.
Με βαραίνουν τα θύματα της δικής μου 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά και τα θύματα της αμερικανικής 11ης Σεπτεμβρίου· όμως, με μια μεγάλη διαφορά: οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μου *ήξεραν* γιατί τους σκότωναν, ήξεραν πως αυτό ήταν το τίμημα για το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, ενώ τα φτωχά θύματα του Trade World Center δεν έμαθαν ποτέ γιατί πέθαναν».
~·~
Από όλες τις ταινίες και τα ντοκιμαντέρ του Πατρίσιο Γκουσμάν για την τραγωδία της Χιλής, θέλω να μνημονεύσω ξεχωριστά το "Μαργαριταρένιο κουμπί" και κυρίως τη "Νοσταλγία του φωτός". Το ξάφνιασμα μιας τόσο ιδιοφυούς και λεπταίσθητης σκηνοθετικής παρουσίασης κι η συγκίνηση απερίγραπτη:
«Όσοι έχουν μνήμη μπορούν να ζήσουν στον εύθραυστο παρόντα χρόνο.
Όσοι δεν έχουν μνήμη δεν ζουν πουθενά».
[Βρείτε τα, δείτε τα.]
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.