Ο Αλέκος Γιωτόπουλος και η Δημοκρατία που Εκδικείται
Του Δημήτρη Μπελαντή
Η εξαναγκαστική επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στην φυλακή μετά από 24 εξοντωτικά χρόνια και λίγες ημέρες ελευθερίας, με πρωτοβουλία ....του Αρείου Πάγου, και με την "Δημοκρατία να μην συγχωρεί" , ενώ ακόμη και με την ναζιστική Χρυσή Αυγή η Δημοκρατία τηρεί τον νόμο, ενώ ελάχιστοι πρωταίτιοι της χούντας δεν πέθαναν στο σπίτι τους, αποτελεί "ύβριν", πρωτοφανή σκοταδισμό και βαρβαρότητα. Όνειδος για την Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ένας άνθρωπος που καταδικάσθηκε άδικα και αναπόδεικτα αποκλειστικά με βάση τις "ομολογίες" άλλων συγκατηγορουμένων του, οι οποίες συχνά αποσπάσθηκαν με "φυσική πίεση" ,για να το διατυπώσω ευγενικά ( βλ. Σάββας Ξηρός στον Ευαγγελισμό τον Ιούλιο του 2002).Που εφαρμόστηκε πάνω του σαρωτικά η αρχή της συλλογικής ευθύνης και του αποδόθηκε αυθαίρετα η ηθική αυτουργία για ΟΛΕΣ τις ενέργειες της 17Ν.
Ένας εξαιρετικά σεμνός και αξιοπρεπής άνθρωπος και αντιδικτατορικός αγωνιστής, που ούτε παρακάλεσε για τίποτε ούτε έβγαινε στις κάμερες κάθε λίγο ούτε ικέτευσε, πέρα από το αίτημα για αυτονόητα δικαιώματά του όπως το να σπουδάσει.
Ένας άνθρωπος, τέλος, και ας το γράψουμε και αυτό που πέρα από ένα στιγμιαίο κίνημα του 2002-2004 ( Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου) δεν είχε πίσω του όλα αυτά τα μολυβένια χρόνια ούτε την Αριστερά ούτε τον αντιεξουσιαστικό χώρο ούτε "βεντέτες" και δικηγόρους της Αριστεράς και των κινημάτων, ούτε κανένα ειδικό κίνημα για τα δικαιώματά του ή την απόλυσή του. Μόνος του, όρθιος, αξιοπρεπής μέσα στην έγκλειστη μοναξιά του. Όμορφος ηθικά και πολιτικά.
Δεν εννοώ ότι όσοι από τους καταδικασμένους για την υπόθεση της 17Ν είχαν ένα κίνημα να διεκδικεί τα δικαιώματά τους έκαναν κάτι λάθος ή επιλήψιμο ή ότι αυτά τα κινήματα ήταν πολιτικά λάθος. Κάθε άλλο. Θα μείνω, όμως, πάντοτε με την εύλογη απορία γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη με τον Αλέκο Γιωτόπουλο, γιατί κανένα "αριστερό" κίνημα δικαιωμάτων ή αναρχικό ή ό,τι, δεν τον υποστήριξε. Γιατί ως αιχμάλωτος του κράτους παραδόθηκε από την Αριστερά και την αναρχία στην άγνοια και τη μοναξιά. Επειδή δεν συντήρησε μια ιδέα ή ένα σύμβολο ή μια φαντασίωση που δεν του αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα; Μάλλον γι' αυτό. Είναι επιζήμιο να αγνοείς τις φαντασιώσεις των ανθρώπων σε έναν μεταμοντέρνο κόσμο προσομοιώσεων. Και να αποφεύγεις το Θέαμα.
Μιχάλης Τρεμόπουλος
Έψαξα να δω τι είδους διδακτορικό έχει κάνει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και πραγματικά είναι εντυπωσιακό πώς το κατάφερε χωρίς υπολογιστή!
Έκανε τη διατριβή του αποκλειστικά μέσα στις φυλακές, μάλιστα χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή. Και ανακηρύχθηκε ομόφωνα διδάκτορας Μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Ο Γιωτόπουλος γεννήθηκε στο Παρίσι το 1944 και ακολούθησε τις περιπλανήσεις του αρχειομαρξιστή πατέρα του Δημήτρη Γιωτόπουλου, περνώντας τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του στην Αθήνα, στο Χαλάνδρι. Μετά το 1962 επέστρεψε στο Παρίσι και σπούδασε εκεί μαθηματικά και οικονομικά.
Όταν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, βιοποριζόταν παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά, μαθηματικά και γαλλικά. Το βιοκλιματικό σπίτι του στους Λειψούς το είχε σχεδιάσει γνωστός οικολόγος αρχιτέκτονας.
Μετά τη σύλληψή του τον Ιούλιο του 2002, πραγματοποίησε ως φυλακισμένος μεταπτυχιακές σπουδές στο πρόγραμμα σπουδών επιπέδου Master 2, στα Θεμελιώδη Μαθηματικά με ειδίκευση στον τομέα της μηχανικής ρευστών στο πανεπιστήμιο Paris 7 και μετά πήρε και το διδακτορικό.
Παρόλο που από την πρώτη στιγμή αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με τη 17 Ν και όλες τις κατηγορίες, έχει καταδικαστεί 17 φορές σε ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για ηθική αυτουργία σε 17 δολοφονίες, καθώς επίσης και σε ληστείες και εκρήξεις.
Στην απολογία του είχε δηλώσει ότι: «δεν συμφωνώ με τις ενέργειες της 17 Νοέμβρη, αλλά και δεν τις καταδικάζω. Η δράση της οργάνωσης αποτελεί ένοπλη πολιτική πάλη, που είχε στόχο την ανατροπή του συστήματος. Μία τέτοια δράση που δεν αναπτύχθηκε σε αγγελική κοινωνία, δεν μπορεί να κρίνεται με βάση τον ποινικό κώδικα».
Σε ειδική αίθουσα στις φυλακές Κορυδαλλού, το 2021 ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος υπερασπίστηκε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Σχετικά με την επίλυση των εξισώσεων Navier-Stokes χωρίς κατακόρυφο ιξώδες» ενώπιον κριτικής επιτροπής αποτελούμενης από τους Michel Broué, Πανεπιστήμιο του Παρισιού, (Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής), Isabelle Gallagher, Πανεπιστήμιο του Παρισιού Diderot (διευθύντρια της διατριβής), τους εισηγητές Pierre-Gilles Lemarié (Πανεπιστήμιο του Evry) και Annne-Laure Dalibard (Πανεπιστήμιο της Σορβόννης), Georges Skandalis (Παρίσι Diderot) και Frédéric Charve, Πανεπιστήμιο του Παρισιού-Est Créteil, (εξεταστές).
Η επιτροπή ανακήρυξε ομόφωνα τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο Διδάκτορα Μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Είναι η πρώτη φορά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γαλλία, που ένας κρατούμενος καταφέρνει να παρακολουθήσει πανεπιστημιακές σπουδές από τον πρώτο κύκλο έως την υπεράσπιση της διδακτορικής του διατριβής στη φυλακή.
Ο Γιωτόπουλος ευχαρίστησε θερμά τον François Chouquet, καθηγητή Φιλοσοφίας και διευθυντή της Υπηρεσίας για τους Φοιτητές που στερούνται την ελευθερία τους (SEE), καθώς και τη Nathalie Cuny, γραμματέα του SEE, μια Υπηρεσία που δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 στο πανεπιστήμιο Paris VII.
Ο ίδιος έχει πει:
«Η χρήση υπολογιστή, απαραίτητη για τις σπουδές μου, μου είχε απαγορευτεί. Υπέβαλα πολλές φορές το αίτημα, το ίδιο το πανεπιστήμιο απεύθυνε επίσημο αίτημα στη διοίκηση του σωφρονιστικού καταστήματος, η οποία δεν το έκανε δεκτό, μολονότι ο Συνήγορος του Πολίτη το είχε υπερασπιστεί. Χωρίς υπολογιστή, όλα προχωρούσαν αργά. Όλα τα κείμενά μου ήταν χειρόγραφα! Όλα γινόταν μέσω ταχυδρομείου. Η σύντροφός μου έπρεπε να τα ταχυδρομεί, να τα στέλνει στη Nathalie Cuny που τα μοίραζε στους διδάσκοντες, και μου τα επέστρεφε με τον ίδιο τρόπο…, που δεν ήταν ο πιο γρήγορος, αλλά ήταν ο πιο ασφαλής για να αποφεύγονται οι «απώλειες». Χωρίς υπολογιστή, το επαναλαμβάνω, δεν είχα και τη δυνατότητα να μάθω τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. (…)
Και βέβαια θέλω να εκφράσω όλη την ευγνωμοσύνη μου στην επιβλέπουσα της διατριβής μου Isabelle Gallagher, που με καθοδηγούσε στις τηλεφωνικές μας συνδιαλέξεις τόσων χρόνων. Δεν είχαμε άλλο μέσο επικοινωνίας. Εξάλλου, κανείς δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου, εγώ πρέπει να το κάνω από ένα καρτοτηλέφωνο στους διαδρόμους της φυλακής. Δεν ήταν και οι πιο ιδανικές συνθήκες να μιλάς για μαθηματικά όρθιος, χωρίς να κρατάς σημειώσεις και χωρίς πίνακα για να κάνεις υπολογισμούς, μέσα στη φασαρία μιας φυλακής όπου τα πάντα αντηχούν.
Τα μαθηματικά με έσωσαν. Τους πρώτους έξι μήνες όταν βρισκόμουν σε πλήρη απομόνωση, τα μαθηματικά με έβγαλαν από την κόλαση που είναι η ελληνική φυλακή. Σας είμαι ευγνώμων γιατί μου επιτρέψατε να διατηρήσω την ανθρώπινη και διανοητική μου αξιοπρέπεια».
«Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τη σύντροφό μου Μαϊτέ για όλη την υλική συνδρομή της στα μακρά χρόνια των σπουδών μου».
Ο 82χρονος σήμερα Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ξαναμπαίνει στη φυλακή για να δοκιμάσει να ζητήσει ξανά τη νομότυπη αποφυλάκισή του. Είναι φανερό ότι όσοι είχαν θύματα από τη 17 Ν -και ιδίως οι Αμερικάνοι- δεν ενδιαφέρονται για ανθρώπινα δικαιώματα αλλά για εκδικητική αντιμετώπιση.
Τη διαφοροποίησή μας από τις βίαιες πρακτικές τις 17 Ν και τις φτωχές αναλύσεις τους τις έχουμε δημόσια κριτικάρει όταν ακόμη κρατούσαν το πιστόλι στο χέρι. Τώρα πρέπει να κυριαρχήσουν τα ανθρωπιστικά κριτήρια και η προστασία της άσκησης των νόμιμων δικαιωμάτων.
👉 Το διδακτορικό είναι διαθέσιμο στο σχετικό αποθετήριο: https://theses.hal.science/tel-04212448
Ένα άρθρο, που συμπυκνώνει τη διδακτορική διατριβή είναι εδώ: https://hal.science/hal-03585502v1/document
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.