Του Κώστα Χατζηαντωνίου
ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΞΗΡΑΙΝΕΤΑΙ
ή πέφτει χτυπημένο από κεραυνό, υπάρχει κάτι χειρότερο. Το δέντρο που σαπίζει. Κόψετε ή κάψετε τον κορμό ενός δέντρου· αυτό μπορεί τελικά να ξαναφυτρώσει. Αν όμως οι ρίζες, που αντιπροσωπεύουν το βιολογικό θεμέλιο ενός λαού και της επικράτειάς του, σαπίσουν (αφού η γη στην οποία φύονται μολύνθηκε ανεπανόρθωτα), τότε όλα τελείωσαν.
Σήμερα, είναι εμφανής πια, η κυριαρχία του υποκόσμου σε κάθε πεδίο της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής ζωής του τόπου. Τα σημάδια καθημερινά, σε κάθε πτυχή του βίου. Πλάι σε αυτούς που επιτελούν το έργο δολοφονικών ξυλοκόπων, οι δήθεν υπεράνω, που θέλουν να «διατηρήσουν» τον πολιτισμό του πατρικού δέντρου ως μνημείο του παρελθόντος, σαν σε φορμαλδεΰδη, για τους «ουδέτερους» μελετητές. Στο μεταξύ οι ρίζες όλο και σαπίζουν, ο κορμός όλο και ξηραίνεται.
Ας το πούμε χωρίς περιστροφές. Αυτός ο αιώνας θα είναι ένας αιώνας είτε αναγέννησης είτε ή εξαφάνισης αυτής της χώρας μέσω της μετατροπής της σε ένα στείρο, κοσμοπολίτικο πάρκο ψυχαγωγίας, ενώ τριγύρω, άλλοι λαοί θα διατηρήσουν την ταυτότητά τους και θα αναπτύξουν τη δύναμή τους. Η Ελλάδα απειλείται σήμερα από δύο ιούς: αυτόν της αυτο-λησμοσύνης, της εσωτερικής ξηρασίας και αυτόν του υπερβολικού «ανοίγματος στον άλλον».
Αν ο τόπος δεν ανασυνταχθεί, δεν επιστρέψει σύντομα στην μνήμη του, αν δεν επιδιώξει ξανά την Προμηθεϊκή του φιλοδοξία, δεν δει ξανά σε αυτό το «λυκόφως των θεών» την αρχή της φωτοσύνθεσης (δηλαδή της χρήσης της δύναμης του φωτός), μέλλον δεν υπάρχει. Το πολύ που θα μπορούμε να ελπίζουμε είναι να βρούμε έναν τρόπο αναισθητοποίησης ώστε να μην νιώθουμε τον πόνο όταν θα κόβουν ό,τι απέμεινε από το δέντρο, ακούγοντας ανθρωπιστικές ψαλμωδίες.
Ο αιώνας μας θα είναι ένας αιώνας σιδήρου και καταιγίδων. Δεν θα μοιάζει καθόλου με τις αρμονικές προβλέψεις που διατυπώνονταν την δεκαετία του 1990. Η εποχή μας θα είναι αναπόφευκτα μια εποχή αναγέννησης ή απώλειας, ένας αιώνας πεπρωμένου που θα χαρίσει είτε ζωή είτε θάνατο. Αλλά το πεπρωμένο δεν είναι τύχη. Οι Έλληνες και όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί γνωρίζουν βαθιά μέσα τους ότι ακόμη και οι θεοί δεν είναι παντοδύναμοι ενάντια στην ανθρώπινη θέληση....
... Γιατί η γη μας είναι πάντα εύφορη, ο ουρανός μας πάντα φωτεινός και ένας μόνο σπόρος είναι αρκετός για να αναζωπυρώσει την ζωή. Ο ήλιος μας θα στεγνώσει την άρρωστη υγρασία. Ο ήλιος μας πάντα θα θρέφει τα φύλλα, τα οποία, σε αντάλλαγμα, θα παράγουν το ζωτικό οξυγόνο. Έτσι όπως ακολουθεί αιώνια το ανθισμένο φύλλωμα την Απολλώνια αρχή.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.