Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπόρεσαν να βασίζονται όχι μόνο στη στρατιωτική τους ισχύ, όχι μόνο στο δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα, αλλά και, αν όχι κυρίως, σε ένα δίκτυο συμμαχιών των οποίων η αρχή ήταν να ευθυγραμμίσουν την ασφάλειά τους με αυτήν της Ουάσιγκτον, επειδή οι αμερικανικές δεσμεύσεις θεωρούνταν αξιόπιστες. Τώρα όλα αλλάζουν, όχι μόνο επειδή, όπως συμβαίνει στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ είναι φυσικά ανίκανες να υπερασπιστούν τους φίλους τους από τις συνέπειες του πλέον απερίσκεπτου ιμπεριαλισμού τους, αλλά επειδή η παρακμή έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν μπορούν πλέον να τηρηθούν οι σωστές διπλωματικές διαδικασίες. Αυτό έχει ήδη φανεί με τους δασμούς που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη, η οποία είχε την τρομερή ιδέα να εισέλθει βίαια στο ουκρανικό ζήτημα, καταστρέφοντας έτσι τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίστηκε η οικονομία της. Για να μην αναφέρουμε το φυσικό αέριο που πωλείται σε τετραπλάσια τιμή από το ρωσικό φυσικό αέριο και τριπλάσια τιμή από αυτήν που χρεώνεται στις ΗΠΑ.
Αλλά τώρα φαίνεται ότι δεν υπάρχει όριο σε αυτή την απροκάλυπτη βία κατά των «φίλων», η οποία, δυστυχώς, δεν είναι λιγότερο ακραία από αυτή που ασκείται στους εχθρούς. Εχθροί που μπορούν τουλάχιστον να απαντήσουν με τον ίδιο τρόπο. Ο Τραμπ απείλησε πρόσφατα να βομβαρδίσει το Ομάν λόγω των συμφωνιών που συνάπτει η χώρα με το Ιράν σχετικά με τη διαχείριση του Ορμούζ. Ωστόσο, το Σουλτανάτο είναι ένας έμπιστος φίλος των ΗΠΑ εδώ και χρόνια: «Αν το Ομάν μπει εμπόδιο, θα τους βομβαρδίσουμε ανελέητα», σύμφωνα με τις καλοπροαίρετες μεθόδους του Ντόναλντ. Αλλά το αποκορύφωμα έχει επιτευχθεί με τη Νότια Κορέα: την περασμένη Κυριακή, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι είχε δώσει εντολή στο Υπουργείο Άμυνας να μειώσει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, επικαλούμενος την άρνηση του συμμάχου των ΗΠΑ να πάει σε πόλεμο στο Ιράν, παρόλο που κανένας από τους παραδοσιακούς συμμάχους του δεν έχει ταχθεί σοβαρά εναντίον του Ιράν. Αλλά κατά τη λήψη αυτής της απόφασης, επηρεάστηκε από την «εξαιρετική» σχέση του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν. Πράγματι, ο ένοικος του Λευκού Οίκου υπονόησε ότι οι μεγάλης κλίμακας ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις στέλνουν ένα «εντελώς ακατάλληλο και εχθρικό μήνυμα» στη Βόρεια Κορέα, ένα πυρηνικά οπλισμένο κράτος με το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν επίσημες διπλωματικές σχέσεις, αλλά το οποίο, σύμφωνα με τον Τραμπ, συμπεριφερόταν πάντα με «μη απειλητικό και σεβαστό» τρόπο καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρίας του.
Έτσι, η Νότια Κορέα, ένα βασικό προπύργιο της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον Ειρηνικό, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπη με έναν πολύ πιο ισχυρό Βορρά. Για δεκαετίες, η Σεούλ βασιζόταν στην αμερικανική ομπρέλα, αφήνοντας ουσιαστικά στις ΗΠΑ το μονοπώλιο της δικής της άμυνας. Πράγματι, λόγω της παρέμβασης της Ουάσινγκτον, έπρεπε πάντα να διατηρεί εχθρικές σχέσεις με τον Βορρά αντί να συμμετέχει σε διάλογο και ανταλλαγή. Τώρα, συνειδητοποιεί ότι ο Λευκός Οίκος θα μπορούσε να τη δει ως αναλώσιμο πιόνι. Πράγματι, η μείωση ή η διακοπή των αμερικανικών στρατιωτικών ασκήσεων στην Νότια Κορέα ήταν συχνά προϋπόθεση για την έναρξη διαπραγματεύσεων από την Πιονγιάνγκ. Η δήλωση του Τραμπ, επομένως, πιθανότατα αποτελεί σημείο εκκίνησης για διαπραγματεύσεις που αποσκοπούν στην επίτευξη κάποιου είδους ειρηνευτικής συμφωνίας με τη Βόρεια Κορέα και στην παρουσίαση αυτής της ειρηνευτικής προσπάθειας ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών. Αλλά πίσω από αυτό κρύβεται το πολύ πιο συγκεκριμένο γεγονός ότι η Βόρεια Κορέα έχει γίνει μια σοβαρή στρατιωτική και βιομηχανική δύναμη την οποία πρέπει να συνυπολογίσει η Ουάσινγκτον, ενώ η οικονομία της Νότιας Κορέας ουσιαστικά ελέγχεται από τις ΗΠΑ και έχει μικρό περιθώριο ελιγμών, όπως και η Ευρώπη. Το Πεντάγωνο γνωρίζει, ή ίσως απλώς διαισθάνεται, ότι οι στρατιωτικές ασκήσεις είναι ένα πράγμα, αλλά ένας πραγματικός πόλεμος θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό, και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Νότιας Κορέας έχει κουραστεί να θεωρεί τον Βορρά εχθρό.
Πηγή: 
