π. Κώστας Λαγός
-"Ο παππούς Ντόμπρι Ντόμπρεφ, το όνομα και το επίθετο του οποίου προέρχονται από τη λέξη «καλοσύνη» και τον οποίο πολλοί Βούλγαροι χαρακτήριζαν άγιο, είχε αφιερωθεί εδώ και δεκαετίες στη συγκέντρωση χρημάτων για την ανακαίνιση εκκλησιών.
Με μακριά αχτένιστα λευκά γένια, πάντα ντυμένος μ’ ένα μαύρο μανταρισμένο παλτό, ζητιάνευε κυρίως στον μεγάλο καθεδρικό ναό της Σόφιας Αλέξανδρος Νιέφσκι, στον οποίο είχε δωρίσει περισσότερα από 40.000 λέβα (20.000 ευρώ).
Πολλές μονές και εκκλησίες της χώρας είχαν επιβεβαιώσει πως είχαν δεχθεί ποσά από 2.500 έως 10.000 ευρώ καθεμιά."
____***____
-Θυμάται η αδελφή Θεοδώρα Ζάρκοβιτς για τον Πατριάρχη Σερβίας Παύλο:
Ήταν μεγάλος ασκητής- λέει η αδελφή Θεοδώρα, από την Πρίζρεν μέχρι την Gracanica πάντα ταξίδευε με το λεωφορείο, όπως όλος ο κόσμος. Πολλές φορές από την Gracanica μέχρι την Πρίστινα πήγαινε με τα πόδια.
Θυμάμαι, μια φορά του είπα: «Σεβασμιώτατε, είναι ντροπή να πηγαίνετε με τα πόδια μέχρι την Πρίστινα», και αυτός μου ανταπάντησε: «Σώπα Θεοδώρα, για ποια ντροπή μιλάς όταν Κύριος ο Θεός μου έδωσε τα πόδια με αυτά να περπατάω». Ήταν ένας ζωντανός άγιος που περπατάει…
Περπατούσε πολύ, ενώ για τις μετακινήσεις του χρησιμοποιούσε το λεωφορείο και το τρένο. Τα παπούτσια του τα έφτιαχνε μόνος του από λάστιχα αυτοκινήτων. Όλοι γνώριζαν ότι δεν είχε πατήσει «ούτε μυρμήγκι».
Έλεγε μια φορά :
«Βλέπετε τι καλά παπούτσια έχω; Τα βρήκα κοντά στον κάδο όταν πήγα στο πατριαρχείο. Κάποιος τα πέταξε, αλλά είναι γνήσιο δέρμα. Τα έραψα λίγο – και ιδού, μπορούν να χρησιμεύσουν για πολύ καιρό».
Σχόλια
- «Αν είχες πάει στο Διονύσιο, δε θα έτρωγες τώρα ελιές», είπε ο Πλάτωνας στον Διογένη και ο Διογένης, αποστομωτικός, τού απάντησε αντιστρέφοντας: «Αν έτρωγες ελιές, δεν θα χρειαζόταν να πας στον Διονύσιο.»
- Όταν πεθαίνει ένας αρχιερέας, η περιουσία του και τα άμφιά του πάνε στους κληρονόμους του και όχι στην Εκκλησία. Οπότε ως ιδιώτης προσέρχεται στη Θεία Λειτουργία φορώντας πολυτελή άμφια των οποίων το φως μάλλον δεν αφήνει να φανεί το φως του Χριστού παρά το ακτινοβολούν.
-Την εποχή του Ιωάννη του Χρυσοστόμου και του Μεγάλου Βασιλείου, το μόνο που ξεχώριζε τον επίσκοπο από τον πρεσβύτερο στην αμφίεση ήταν ένα μικρό ωμοφόριο. Δεν είναι καλά παραδείγματα αυτοί οι δύο για να δικαιολογείται η αμφίεση Μήδου Σατράπη...
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.