Του Κώστα Πατλακιδη
Κάθε φορά που τα πράγματα πορεύονται κατά τρόπο που να μην αντέχουμε, που να πρέπει να αποδοθούν ευθύνες, γίνεται κάτι, ταχυδακτυλουργικό κι επιτηδείως που μεταθέτει το πρόβλημα στην ανωριμότητα ή στην ανικανότητά μας να επιλέξουμε το σωστό.
Έτσι, το πρόβλημα της ακρίβειας του ηλεκτρικού ρεύματος, από θέμα ακρίβειας μετατέθηκε ως πρόβλημα λόγω της ανεπάρκειάς μας να επιλέξουμε το σωστό πρόγραμμα τιμολόγησης.
Όπως το πρόβλημα της αποψίλωσης των χωριών και των κοινοτήτων, της αποεθνικοποίησης των Περιφερειών γενικότερα, έγινε πρόβλημα επιδότησης κάθε απελπισμένου να διαλέξει τον τόπο που θα εγκατασταθεί κατόπιν επιδότησης, στα Φουρνά Ευρυτανίας, στο Τρίγωνο Έβρου και αλλού, συγκαλύπτοντας ότι δεν υπάρχει άλλη χώρα στην Ευρώπη, και ίσως και στον κόσμο, που να συγκεντρώνει το μισό του πληθυσμού στην πρωτεύουσα, γεγονός που δημιουργεί αλυσιδωτά τα πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά αδιέξοδα που δημιουργεί η χώρα.
Τώρα, το πρόβλημα της αδυναμίας της μεγάλης πλειοψηφίας να ανταπεξέλθει στις σπουδές και στα προβλήματα των παιδιών της, με ταχυδακτυλουργικό τρόπο έγινε πρόταση αποταμίευσης. Αν ήμουν εικοσάχρονος μπορεί και να σκεφτόμουν ότι δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα και γι’ αυτό προτείνουν την αποταμίευση με τον βαρύγδουπο τίτλο «και συνδρομή της Πολιτείας». Τώρα είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι γνωρίζουν, όπως γνωρίζουν ότι ως κοινωνία δεν αντέχουμε άλλο, και προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο και ρόλο.
Ακόμη κι ένας φοιτητής ψυχολογίας, ενδεχομένως και πρωτοετής, γνωρίζει πως όταν δεν μπορείς να βγάλεις τον μήνα, να ανταποκριθείς σε συγκεκριμένους λογαριασμούς και έξοδα δεν σου μένει χρόνος και διάθεση για να συγκροτήσεις την σκέψη και τον λόγο σου, πόσο μάλλον να διαθέσεις χρόνο για να συνδιαμορφώσεις κάτι που να αντιτίθεται σε ένα πρόγραμμα στο οποίο ό,τι γίνεται το κάνεις για την επιβίωση. Διατελείς δυστυχής υπό το κράτος διαρκούς πανικού. Για να επιβιώσεις και όχι για να ζήσεις.
Το άλλο επίσης, που μένει ΚΡΥΦΟ, είναι, πως όταν έχεις να κάνεις με μια ελίτ που δεν την ενδιαφέρουν η χώρα και η άνθρωποί της, μια ελίτ που μαζεύει τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των νεοφιλελεύθερων εταίρων της, ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ επιστροφής στον ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, όταν λειτουργείς μέσα σ’ ένα πλαίσιο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, και μάλιστα νεοφιλελεύθερου (ακόμη κι ο Έριχ Φρομ έχει μιλήσει σχετικά, εδώ και 70 και βάλε χρόνια, τοτε που οι ΗΠΑ άφηναν πίσω τους το αποταμιευτικό μοντέλο).
Η μόνη επιλογή που ενδεχομένως μπορεί να μας βγάλει απ’ το αδιέξοδο είναι ένα άλλο οικονομικό και κοινωνικο-πολιτισμικό μοντέλο. Το οποίο θα εκκινεί από την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, κι επειδή δεν μπορεί να γίνει μόνο του πλέον, θα προχωρά μαζί με την διοικητική ανασυγκρότηση του Κράτους, με την Περιφερειακή δηλαδή συγκρότησή του όπως έλεγε κι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.
Το πρόβλημά μας, και αναφέρομαι στην χώρα, είναι ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ πλέον και όχι λειτουργικό ή διαχειριστικό. Δυστυχώς…
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.