«Χριστιανική»· μια διάσημη φτωχή εφημερίδα

Του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

Αν υπάρχει ένα όνομα πανελληνίως γνωστό από τον χώρο μας, από το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, αυτό είναι πανθομολογουμένως του αγωνιστή προέδρου και ιδρυτή της, Νίκου Ψαρουδάκη. Ακόμη, μέσα στον κύκλο όσων εντίμως πολιτεύονται σ’ αυτόν τον τόπο –και υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, αρκετοί ακόμα ανάμεσά μας–, ένα ακόμα όνομα λάμπει, αυτό του αγνού και ταπεινού εργάτη της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, του αγίου θα έλεγα, Μανώλη Μηλιαράκη. Κοντά σ’ αυτά, επιτρέψτε μου να προσθέσω και τη διασημότητα της εφημερίδας μας, της «Χριστιανικής», που εβδομήντα τρία χρόνια τώρα παλεύει με τα κύματα, σφοδρές καταιγίδες το πιο πολύ, όπως είναι ώς σήμερα η πολιτική ζωή της πατρίδας μας, και που έχω την ύψιστη τιμή να είμαι διευθυντής της κοντά δύο δεκαετίες.

«Χριστιανική Δημοκρατία» από το 1953

Στα χρόνια που πέρασαν από τις 18 Μαΐου του 1953, που τυπώθηκε το πρώτο της φύλλο, έως σήμερα, που ετοιμάζουμε το χιλιοστό πεντηκοστό τέταρτο, πολλές εφημερίδες άνοιξαν και έκλεισαν, πολλές ανάμεσά τους κιτρίνισαν –όχι λόγω πολυκαιρίας, αλλά από φλουριά φανερών ή κρυμμένων εξουσιών–, άλλες βυθίστηκαν μέσ’ στις τρικυμίες της πολιτικής και της αγοράς, άλλες δεν άντεξαν το βάρος της τυπωμένης σελίδας και προτίμησαν τη λευκότητα της οθόνης, άλλες χάθηκαν στα αζήτητα του –δυσεύρετου σήμερα, πρέπει να το ομολογήσουμε– αναγνώστη. Ε, λοιπόν, η μικρή, αλλά διάσημη και με αγωνιστικές δάφνες στεφανωμένη εφημερίδα μας, ακόμα αντέχει· χάρη στους αναγνώστες της, που κάθε δεκαπέντε μέρες την αναζητούν, ξέροντας ότι αξίζει τον κόπο· χάρη στους συνεργάτες της –ξεπερνούν κατά πολύ τους εκατό στον κύκλο κάθε χρονιάς οι συνεργάτες μας γραφιάδες που θα δημοσιεύσουν ειδήσεις, απόψεις, σχόλια, πάντα πρωτότυπα–, οι οποίοι στέλνουν ασμένως τα γραπτά τους να τυπωθούν στις σελίδες της· μα κυρίως χάρη στους εργάτες της –στην ταυτότητα της έκδοσης θα βρείτε μόλις έξι ονόματα, οι αφανώς εργαζόμενοι, όπως καταλαβαίνετε, είναι πολύ περισσότεροι– όσοι με αυτοθυσία και αφιλοκερδώς κοπιάζουν για να εκδίδεται και να φτάνει εγκαίρως στους συνδρομητές του το φύλλο.

Ξεκινώντας από σήμερα, νομίζω ότι πρέπει να καταγραφεί επειγόντως η αγωνιστική ιστορία της εφημερίδας, που πλέον είναι ένα ιστορικό φύλλο και μία από τις αρχαιότερες συνεχώς εκδιδόμενες εφημερίδες της Αθήνας. Όπως επίσης πρέπει να ληφθούν πρωτοβουλίες για την οργάνωση και τη διάσωση του αρχείου της. Για την ιστορία, αρχίζω προχείρως λέγοντας ότι το πρώτο φύλλο της «Χριστιανικής» κυκλοφόρησε, ως «Χριστιανική Δημοκρατία», στις 18 Μαΐου 1953, για να αναστείλει την έκδοσή της με τη Δικτατορία του 1967 –γνωστά αυτά–, και να επανεκδοθεί τον Ιανουάριο του 1970, μετά την άρση της προληπτικής λογοκρισίας, με λογοκριμένο ωστόσο τον τίτλο της, χωρίς το «Δημοκρατία» δηλαδή, έως τις 5 Δεκεμβρίου του 1973. Τότε, επιβάλλεται από το καθεστώς της Χούντας (Ιωαννίδης) το κλείσιμό της και η εξορία του διευθυντή Νίκου Ψαρουδάκη στη Γυάρο. Το ελεύθερο ρεπορτάζ της εφημερίδας σχετικά με τις φοιτητικές κινητοποιήσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου την ίδια μοιραία εκείνη χρονιά, εν πολλοίς γραμμένο από τον αείμνηστο Μανώλη Μηλιαράκη, μαζί με την καταγγελτική κατά του καθεστώτος μαχητική αρθρογραφία του Νίκου Ψαρουδάκη, έβαλαν στο στόχαστρο την εφημερίδα: «Η “Χριστιανική” στην υπηρεσία της αλήθειας, αρχίζει τον “καλόν αγώνα” της χριστιανικής συνέπειας, αξιοπρέπειας και παρρησίας…», έτσι ξεκινούσε στο πρώτο φύλλο του 1970 η κυκλοφορία της. «Φτώχεια και αμάθεια, οι δύο αλυσίδες του λαού μας πρέπει να σπάσουν για να σωθή η Πατρίδα μας», όπως έγραφε στο εντιτόριαλ του πρώτου φύλλου της επανέκδοσής της ο Νίκος Ψαρουδάκης. Γραφόμενα που τα τήρησε ο ίδιος και οι συνεργάτες του κατά γράμμα, με τις γνωστές συνέπειες.

Φωνή αντίστασης και ο Νίκος Ψαρουδάκης στην εξορία και τη φυλακή

Να σημειώσω μόνο ότι το κλείσιμο της εφημερίδας σήμαινε για μια σειρά συνεργατών-στελεχών της το πέρασμα στην ανεργία, καθώς την υπηρετούσαν ευλόγως αμειβόμενοι, αφήνοντας ο καθένας πίσω τις άλλες του δραστηριότητες. Εν τω μεταξύ, «Η Χριστιανική», σχεδόν μοναδική φωνή αντίστασης στον αθηναϊκό Τύπο, μέσα στο καύμα των γεγονότων εκείνης της χρονιάς, εκδιδόταν από τις 5 Ιουλίου 1973 δεκαπενθήμερη. Μέχρι σήμερα κρατά αυτή τη συχνότητα κυκλοφορίας, με μια μικρή μόνο διακοπή, που κυκλοφορούσε ως εβδομαδιαία, κάθε Σάββατο, από την επανέκδοσή της, στις 27 Ιουλίου 1974, έως τη νέα δίωξη κατά του διευθυντή της Νίκου Ψαρουδάκη, Οκτώβριο του 1975.

«Η επανέκδοση της “Χριστιανικής” συμπίπτει με το ελπιδοφόρο άνοιγμα του δρόμου για τη δημοκρατική ομαλότητα», δηλώνει από τις στήλες της, στο φύλλο 53 (της Β΄ περιόδου), στις 27 Ιουλίου 1974, ο Στέργιος Χασαπίδης, τ. Βουλευτής Πιερίας (προ του 1967) της Ένωσης Κέντρου. Θαυμάζει κανείς την ετοιμότητα του επιτελείου της εφημερίδας να ξαναστηθεί μετά την πολύμηνη διάλυσή του από την Ασφάλεια και να τυπώσει φύλλο μόλις τρεις μέρες μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας. Εν τω μεταξύ, η εφημερίδα γίνεται ανάρπαστη. Διαβάζουμε στο φύλλο της 3ης Αυγούστου εκείνου του καλοκαιριού, του 1974 (φ. 54):

«Η επανέκδοση της “Χριστιανικής” σαν εβδομαδιαίου φύλλου […] αποτελεί αναμφισβήτητα ιστορικό γεγονός για τη Χώρα μας. Παλαιοί και νέοι φίλοι της “Χριστιανικής” σε ελάχιστες ώρες εσάρωσαν από τα περίπτερα και τα πρακτορεία της Αθήνας και των επαρχιών όλα τα φύλλα. Χωρίς καμμιά διαφήμιση, χωρίς τυμπανοκρουσίες· από στόμα σε στόμα διαδόθηκε ότι κυκλοφόρησε η “Χριστιανική” και τρέξανε ποιός θα προλάβει να πάρει φύλλο».

Από μαρτυρίες φίλων γνωρίζουμε ότι, όχι μόνο εξαντλήθηκε το τιράζ της εφημερίδας μέσα σε λίγες ώρες, αλλά κυκλοφορούσαν χέρι χέρι φωτοκόπιες του ανεύρετου πλέον στα πρακτορεία φύλλου. Τέτοια ήταν η δίψα του κόσμου για αλήθεια και αγωνιστική συνέπεια – τέτοια είναι, πιστεύω και σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών, κάτω από τον πυκνό μπουχό της παραπληροφόρησης. Ένας από τους λόγους καθίζησης σήμερα της κυκλοφορίας των εφημερίδων, ο κυριώτερος, φρονώ, μαζί με την άκοπη και ανέξοδη περιδιάβαση στον κυκεώνα του διαδικτύου φυσικά, είναι η από καιρό χαμένη αξιοπιστία του Τύπου, οι στρεψόδικες “αλήθειες” που τυπώνουν τα φύλλα στις σελίδες τους και οι εξωνημένες γραφίδες που κυριαρχούν πλέον καθολικά.

Όλα αυτά αποτελούν Ιστορία. Την Ιστορία του Κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, την Ιστορία της εφημερίδας «Χριστιανική», μα και Ιστορία της Δημοκρατίας, όση απέμεινε τελοσπάντων, Ιστορία του Τύπου και της ελευθερίας του στην πατρίδα μας. Δεν θα επεκταθώ. Θέλω στα λίγα λεπτά που απομένουν να αναφερθώ σε μια λιγότερο ηρωική περίοδο του φύλλου, μα ταυτόχρονα την πιο σταθερή, ως προς την έκδοσή του και την προσφορά του, περίοδο σε καιρούς πολιτικά ολοένα και πιο σκοτεινούς.

Νέο ταμπλόιντ και σταθερή κυκλοφορία με τον Μανώλη Μηλιαράκη

Στις 10 Οκτωβρίου του 1985, με διευθυντή τον Μανώλη Μηλιαράκη πλέον, η εφημερίδα τυπώνεται σε νέο μικρό σχήμα –το λεγόμενο ταμπλόιντ–, με δώδεκα σελίδες και «άλλαξε η μέρα κυκλοφορίας από Σάββατο σε Πέμπτη», μέρα που εκδίδεται μέχρι σήμερα. Η εφημερίδα έχει αποκτήσει πλέον ένα περίπυστο κύρος και δημοσιεύει, εκτός από πλήθος ειδήσεων που οι πιο πολλές σπάνια σπάνε το τείχος του αστικού Τύπου, εξίσου μαχητικά άρθρα – όχι μόνο του έως το 1989 προέδρου της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» Νίκου Ψαρουδάκη. Με μόνιμους συνεργάτες ήδη από την προδικτατορική περίοδο, όπως ο πολιός Ζώης Μεταξάς, που ακόμα κρατά μια χριστιανική νεότητα, και νεώτερους, όπως ο Μηλιαράκης, ο Στέλιος Παπαθεμελής, ο Γιώργος Ροδίτης, ο αείμνηστος Τάκης Γιωτόπουλος, ο καθηγητής Γιάννης Γραμματικάκης, ο οποίος το 1989 ανέλαβε διεθυντής του φύλλου, ο Γιάννης Ζερβός, σήμερα πρόεδρος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο Ηρακλής Κανακάκης, ακούραστος και αειθαλής, ο Κώστας Καμαριάρης, ο χρηματίσας αντιπρόεδρος, ο αείμνηστος επίσης γιατρός Παναγιώτης Κωνσταντινόπουλος, ο Απόστολος Παπαδημητρίου, παλαιό στέλεχος της ΔΕΗ, ο εκπαιδευτικός Μιχάλης Μανωλόπουλος, η αείμνηστη Μαρία Μπινιάρη, ο εκ των στελεχών του υπουργείου Παιδείας επίσης εκπαιδευτικός Θανάσης Κουρταλίδης, ο πρόωρα χαμένος Σταμάτης Παπασταματέλος, ο θεολόγος και λογοτέχνης Κώστας Γάλλος, ο τέως υπουργός Μανώλης Δρεττάκης, νεωστί συνεργάτες, όπως ο παρακαθήμενος καθηγητής Νότης Μαριάς, εκ Κύπρου ο Γιάννης Πεγειώτης, ο Κώστας Χατζηαντωνίου, ο Κώστας Κουτσουρέλης, ο Ηρακλής Λογοθέτης, ή νέοι συντάκτες μας, όπως η Σοφία Παπανικολάου, ο Γιώργος Νεκτάριος Παναγιωτίδης, ο Βασίλης Σπυρόπουλος, ο Δημήτρης Μπαλτάς, για να μνημονεύσω τους πιο τακτικούς, και πλήθος άλλοι.

Με το νέο της σκαρί, η εφημερίδα μας έπλευσε και πλέει σε καιρούς φουρτουνιασμένους στα επόμενα σαράντα χρόνια. Θυμίζω επί τροχάδην, τις πολιτικές ανατροπές με το σκάνδαλο Κοσκωτά την περίοδο του 1989-90, την «κάθαρση» και τον «εκσυγχρονισμό» που εξήγγειλε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πατήρ· με το Μακεδονικό να φουντώνει· με τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, όταν η «Χριστιανική», με διευθυντή της πλέον τον καθηγητή του Φυσικού Γιάννη Γραμματικάκη, ανέλαβε πρωτοβουλίες υποστήριξης, οργανώνοντας εκδηλώσεις στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μεγάλη συναυλία στο Ηρώδειο, που αγκαλιάστηκε από πλήθος κόσμου για στήριξη της Εκκλησίας της Αλβανίας, που ανασυγκροτούνταν με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο· με την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» του 1992, το νέο ευρωπαϊκό Σύνταγμα και τις προκλήσεις γενικότερα από τη συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οργανώθηκαν, εν τω μεταξύ, όλα αυτά τα χρόνια εκδηλώσεις και Συνέδρια τόσο για φλέγοντα πολιτικά ζητήματα όσο και για ζητήματα πολιτισμού, με τη συμμετοχή πλειάδας ειδημόνων. Η μαχητική πολιτεία της «Χριστιανικής» συνεχίστηκε στα χρόνια αυτά με την πρόκληση του Σχεδίου Ανάν· με τη φιέστα των Ολυμπιακών Αγώνων, που στοίχησε, φευ, τόσο ακριβά, όχι μόνο οικονομικά· με την εισαγωγή του ευρώ το 2002· με την κρίση των Μνημονίων από το 2010, όπου η «Χριστιανική», σχεδόν μόνη στην αρχή, έδειξε τη φάκα πίσω από το τυράκι τού δήθεν «νοικοκυρέματος» της ελληνικής οικονομίας, μιλώντας για υποθήκευση της Ελλάδας και για «Νέα Γερμανική Κατοχή» – τα ζήσαμε όλα αυτά δυστυχώς. Οι εκδόσεις μας εκείνων των φορτισμένων ημερών του καλοκαιριού του 2010 παραμένουν επίκαιρες και οι προβλέψεις μας αληθινές. Η εφημερίδα μας στάθηκε αντίθετη, πολύ πριν γιγαντωθεί το μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής», στην αναβίωση φασιστικών και νεοναζιστικών ομάδων και κομμάτων, όταν η «Χριστιανική» πρώτη σήκωσε το γάντι των δικαστικών αγώνων, μετά την αγωγή εναντίον της του περιοδικού «Δαυλός», που κινδύνευσε παρ’ ολίγον να την κλείσει και να τη φιμώσει για μία ακόμα φορά. Τελευταία, αλλ’ όχι έσχατη, φάση αυτών των αγώνων, η σθεναρή αντίσταση στη λαίλαπα του ληστρικού νεοφιλελευθερισμού, με πλήθος ενημερωτικά άρθρα και αναλύσεις, με εκδόσεις, όπως τα βιβλία του νέου σήμερα αντιπροέδρου της Χριστιανικής Δημοκρατίας Γιώργου Νεκτάριου Παναγιωτίδη, και με εκδηλώσεις, οι οποίες επίσης τυχαίνουν ευρείας αντίληψης από τον λαό.

Μόλις δώδεκα σελίδες πλούσιας ύλης

Όλα αυτά τα χρόνια, αυτό το φτενό, αλλά πάντα πλούσιο σε ύλη φύλλο των δώδεκα μόλις σελίδων που κρατάτε στα χέρια σας, δεν υπέστειλε, συν Θεώ, μέχρι σήμερα τη σημαία των αγώνων για καθαρή και τίμια ενημέρωση χωρίς πληρωμένες γραφίδες, για θαρρετή άποψη, εκεί που πολλές φορές η πλάστιγγα της κοινής γνώμης και των ΜΜΕ έκλινε αντίθετα, επιμένοντας «στον “καλόν αγώνα” της χριστιανικής συνέπειας, αξιοπρέπειας και παρρησίας», χωρίς εκπτώσεις, ακριβώς όπως στη δύσκολη δεκαετία του 1970. Η πορεία δεν είναι εύκολη, μάλιστα για ένα έντυπο που μοιράζεται τη φτώχεια του μη προνομιούχου Έλληνα πολίτη, που δεν απέκτησε ποτέ κάποιο είδος κινητής ή ακίνητης περιουσίας και που στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στους αναγνώστες, το ίδιο φτωχούς κατά κανόνα, τους συνδρομητές και τους φίλους του αγώνα της.

Σήμερα, εβδομήντα τρία χρόνια μετά· με τις συνθήκες να έχουν αλλάξει άρδην στον Τύπο, με την πρόκληση των νέων μέσων, όπου και εκεί γρήγορα η «Χριστιανική» προσαρμόστηκε με την πλούσια ιστοσελίδα της· με τις έμμεσες προσπάθειες φίμωσης του ανεξάρτητου Τύπου, όπως η αστρονομική αύξηση ταχυδρομικών τελών με ταυτόχρονη διάλυση των Υπηρεσιών – το 1985 η εφημερίδα υποσχόταν την παραλαβή του φύλλου ταχυδρομικά ακόμα και την ίδια μέρα της κυκλοφορίας της, ενώ σήμερα ακόμα και η μηνιαία καθυστέρηση είναι συνήθης· με την παντελή εξαίρεσή μας από οποιαδήποτε κρατική διαφήμιση· με την ολοκληρωτική επέλαση της «νέας ομιλίας» κατά Όργουελ, της πολιτικής ορθότητας· με την προέλαση του δόγματος «ΤΙΝΑ» (There Is No Alternative = Δεν έχει εναλλακτική πολιτική και οικονομική οδό), η φτωχή εφημερίδα μας συνεχίζει την κυκλοφορία της εμπιστευόμενη τον πλούτο των αγωνιστικών αισθημάτων των πάμπολλων φίλων της.

Εμπνεόμενοι πάντοτε από το όραμα του Ευαγγελίου της Ειρήνης για μια δίκαιη –έστω δικαιότερη– κοινωνία· για έναν κόσμο όχι μόνο ανοχής, αλλά συμπάθειας και καλωσύνης· για μια δίκαιη –έστω δικαιότερη– θέση της Ελλάδας στον κόσμο· για την ενημέρωση, γιατί όχι και τη μόρφωση του ελληνικού λαού, ώστε να σταθεί στέρεος στην πολύφερνη παράδοσή του· γι’ αυτό, τέλος, που το λογοκριθέν από τη Χούντα ουσιαστικό του τίτλου της σημαίνει: Δημοκρατία.

Σας ευχαριστώ όλους για τη συμμετοχή σας,

Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Διευθυντής της «Χριστιανικής»

Η εισήγηση του διευθυντή της “Χ” Κωνσταντίνου Μπλάθρα στην Εκδήλωση στήριξης για τα 73 χρόνια της «Χριστιανικής» στην αίίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ, 28 Μαΐου 2026

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1CwUC366Df/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com