Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Υπάρχει μια μορφή αγάπης που μάλλον δεν τραγουδιέται, που δεν γράφουν γι' αυτήν οι ποιητές, που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες ή στα δώρα, που δεν γράφεται σε ερωτικά μηνύματα και σε στιχάκια, που δεν ξέρει από μεγάλα λόγια και αιώνιες υποσχέσεις.
Είναι μάλλον μια ήσυχη μορφή αγάπης. Είναι η στιγμή που κάποιος κοιτάζει τις πληγές του και αποφασίζει να μην τις φορτώσει σε εκείνον που αγαπά. Είναι η στιγμή που λέει: «Δεν θέλω να συνεχίσω να σε πληγώνω με όσα δεν έχω θεραπεύσει μέσα μου.». Είναι η στιγμή που αναλαμβάνει την ενήλικη ευθύνη του πόνου του. Όχι για να το παίξει δυνατός, τέλειος ή θύμα, αλλά ΑΠΟ αγάπη.
Οι πιο πολλοί μπαίνουμε σε σχέσεις κρατώντας ακόμη στα χέρια μας τα συντρίμμια παλιών ιστοριών. Φόβους, εγκαταλείψεις, ταπεινώσεις, απώλειες, μειονεξίες, ανεπάρκειες, συναισθηματικές στερήσεις, δυσπιστίες.
Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ζητάμε από τον άλλον να τα κουβαλήσει μαζί μας. Να πληρώσει τα χρέη που δεν δημιούργησε.
Να αποδείξει ξανά και ξανά ότι δεν θα φύγει, να μας προσφέρει ό,τι δεν μας χάρισε η μάνα μας και ο πατέρας μας. Να μας φροντίσει, να θεραπεύσει πληγές που άνοιξαν άλλοι. Να γίνει μητέρα, πατέρας, σωτήρας και καταφύγιο.
Όμως ο έρωτας δεν είναι για να επανορθώνει διαρκώς το παρελθόν. Δεν είναι ένα συνεργείο συνεχούς επισκευής κακομεταχειρισμένων αυτοκινήτων που "βγάζουν" μόνο προβλήματα. Ο έρωτας δεν είναι η χαρά του φαναρτζή.
Ο έρωτας ανθίζει όταν δύο άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη της δικής τους ιστορίας. Όταν μπορούν να πουν: «Αυτό είναι δικό μου. Δεν θα στο φορτώσω για να το κουβαλήσεις εσύ.»
Υπάρχει κάτι βαθιά ερωτικό σε έναν άνθρωπο που δουλεύει με τον εαυτό του και δεν το κάνει από ναρκισσισμό, ούτε από καποια εμμονή με την αυτοβελτίωση. Γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο αγαπητικό από το να θέλεις να γίνεις πιο ασφαλής τόπος για τον άνθρωπο που αγαπάς. Να γίνεις (και) για χάρη του πιο αληθινός, πιο παρών, πιο διαθέσιμος
Υπάρχει κάτι συγκινητικό σε κάποιον που αντί να λέει «Έτσι είμαι εγώ.» ρωτά «Τι από αυτό που "είμαι" γεννήθηκε από τον φόβο μου;», «τι από αυτό που "είμαι" είναι τραύμα κι εγώ έμαθα να αποκαλώ χαρακτήρα;», «τι από αυτό που "είμαι" χρειάζεται να το αποχαιρετήσω για να μπορέσω να σε αγαπήσω καλύτερα;»
Γιατί η αγάπη δεν εκφράζεται μόνο στις αγκαλιές, στις λέξεις ή στα βλέμματα. Εκφράζεται κι όταν κοιτάζουμε κατάματα τα σκοτάδια μας. Όταν αναγνωρίζουμε τα μοτίβα που επαναλαμβάνουμε. Όταν σταματάμε να μετατρέπουμε τις ανασφάλειές μας σε κατηγορίες προς τον άλλο. Όταν δεν κάνουμε το φόβο μας έλεγχο, τη ζήλια μας σε περιορισμό, το άγχος εγκατάλειψης μας απαίτηση ή την ντροπή μας θυμό.
Ίσως η πιο μεγαλειώδης έκφραση αγάπης να είναι όταν τολμήσουμε να πούμε «Αυτό τελειώνει εδώ. Δεν θα το κληρονομήσει η σχέση μας. Δεν θα το κληρονομήσουν τα παιδιά μας. Δεν θα το φορτωθεί ο άνθρωπος που αγαπώ.» Για να μπορέσει και ο άλλος να αναπνεύσει δίπλα μας. Για να μη χρειάζεται να λυγίζει γύρω από τις ρωγμές μας για να διατηρήσει την ειρήνη. Για να μην πονά στο όνομα της αγάπης.
Και μ' αυτή την έννοια η θεραπεία δεν είναι μόνο προσωπικό ταξίδι. Είναι μια βαθιά ερωτική πράξη. Είναι μια σιωπηλή προσφορά προς τον άνθρωπο που κρατάμε στην αγκαλιά μας.
Σαν να του ψιθυρίζουμε «Θέλω να είμαι ασφαλής για σένα. Θέλω να σε συναντήσω ως αυτό που είμαι. Όχι ως αυτό που μου συνέβη. Όχι μέσα από τους φόβους μου. Όχι μέσα από τις παλιές μου πληγές. Αλλά μέσα από την αλήθεια μου.»
Κι αν το καλοσκεφτείς δεν υπάρχει πιο τρυφερή μορφή αφοσίωσης από έναν άνθρωπο που επιλέγει να γίνει καλύτερος όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για εκείνον που αγαπά.
Είναι μια αγάπη που θεραπεύει ολόκληρες γενιές.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.