Ο Βορίδης τούς μάρανε;

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΡΙΑΝΤΗ

 

Γιατί εξεμάνη, ολοφύρεται και ξιφουλκεί εναντίον του Βορίδη αυτό το θαμπό απομεινάρι του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ; Αν κάποιοι, λόγοις και έργοις, υπήρξαν ασεβείς έναντι του Ανδρέα Παπανδρέου -δεινοί υβριστές ορισμένοι εξ αυτών-, αν κάποιοι απαξίωσαν τις επιλογές, τον προσανατολισμό και το έργο του, είναι εν πολλοίς αυτοί που διαρρηγνύουν σήμερα τα ίματιά τους και βάλλουν εναντίον του κ. Βορίδη.

Θα ήταν για γέλια -ούτε καν για μυκτηρισμό- η όψιμη έκρηξη, αν δεν συνιστούσε ταυτόχρονα μνημείο υποκριτικής ευθιξίας και κραυγαλέου καιροσκοπισμού. Αμήχανοι και ναυαγισμένοι, με το κόμμα τους στο όριο της επιβίωσης, θεώρησαν σανίδα σωτηρίας τις δηλώσεις Βορίδη, χρυσή ευκαιρία για συσπείρωση του σκορπισμένου κόσμου τους, και να τοι -ασύστολοι, αμνήμονες και προκλητικοί- στο μπαλκόνι του εγγενούς λαϊκισμού τους, να υπερασπίζονται εκείνον που ποικιλοτρόπως και βαρύτατα έχουν προσβάλει και αποδομήσει. Ας θυμηθούμε τα έργα και τις ημέρες τους:
* Οταν ο Κ. Σημίτης άρχισε μεθοδικά και συγκροτημένα την εκστρατεία μετάλλαξης του Ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, ελάχιστοι είχαν αντιδράσει. Και πάντως ουδείς από τους σημερινούς ξιφήρεις εναντίον του κ. Βορίδη. Εβλεπαν τον ριζικό αναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής και σιωπούσαν. Εβλεπαν τα πρώτα σαφή δείγματα νεοφιλελεύθερης αντίληψης και δεν έβγαζαν άχνα. Διαπίστωναν την εισδοχή φανατικών εχθρών του Παπανδρεϊσμού σε κρίσιμα πόστα και σφύριζαν αδιάφοροι. Ακουγαν τον ίδιο τον Κ. Σημίτη να μέμφεται το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ και να απαξιώνει πονηρά τον Ανδρέα Παπανδρέου (τον οποίον επικαλούνταν τυπικά στις προεκλογικές περιόδους προς άγραν ψήφων) και δεν έλεγαν λέξη. Αντιθέτως, μιλούσαν χλευαστικά για μια δράκα πιστών του Α.Γ.Π. και τους έθεταν στο περιθώριο. Μπροστά στη νομή της εξουσίας που εξασφάλιζε τότε ο Σημίτης, εκλεκτός της διαπλοκής και πρόθυμος υπηρέτης των ξένων, οι σήμερον μηνίοντες και δακρυρροούντες για την ύβριν Βορίδη δεν υπολόγιζαν αρχές και ιδεολογία. Ούτε σέβονταν το παρελθόν τους.

* Οταν ο Γ. Παπανδρέου κατέστησε σαφές ότι ξεπερνά σε αντι-ανδρεϊσμό τον Κ. Σημίτη, προωθώντας την αστερόεσσα εκδοχή της μετάλλαξης, το θλιβερό τσούρμο είχε φροντίσει να προμηθευτεί βουλοκέρι και παρωπίδες. Ούτε άκουγε τη βοή «των πλησιαζόντων γεγονότων» ούτε έβλεπε το συστηματικό ξήλωμα του «παλαιού ΠΑΣΟΚ», υπό τις θριαμβικές ιαχές ημετέρων και ξένων, φανατικών εχθρών του Ανδρέα Παπανδρέου και της πολιτικής του... Και το αποκορύφωμα: δεν έβγαλαν κιχ -ελάχιστες και πάλι οι αντιδράσεις- όταν ο Γ. Παπανδρέου ενοφθάλμισε στον κορμό του κόμματος τους ακραιφνείς νεοφιλελεύθερους Ανδριανόπουλο και Μάνο, τους οποίους είχε απορρίψει ως ακραίους ώς και ο Κώστας Καραμανλής!
* Πλείστα όσα στελέχη του υφιστάμενου ΠΑΣΟΚ -από τον ογκόλιθο της πολιτικής απρέπειας Θ. Πάγκαλο, μέχρι κάποιους νεανίες που δήθεν εισκομίζουν το νέον στην πολιτική ζωή, αλλά κατ' ουσίαν διακονούν τη βαρετή και πτωχευμένη πτυχή της- φρόντισαν μέσα στο χρόνο να εκμηδενίσουν την προσφορά του Ανδρέα Παπανδρέου και να ντρέπονται για τα πεπραγμένα του κόμματός τους... Στη θέση της θεμιτής αναθεώρησης και της γόνιμης αυτοκριτικής εγκαταστάθηκε η αποδομητική μανία. Η νηφάλια αποτίμηση και η αναπόφευκτη απόδοση ευθυνών -αλλά και τιμών- έδωσαν τη θέση τους στην αδιαφορία να τεκμηριωθεί με στοιχεία ένας σοβαρός απολογισμός και να αποδοθούν τα του Καίσαρος. Παρέδωσαν ανυπεράσπιστο το έργο τους, βορά στον Βορίδη, αλλά και γενικώς στους εκ δεξιών και αριστερών επικριτές, οι οποίοι έχουν, ως εικός, κάθε δικαίωμα να αμφισβητούν, να μειώνουν ή να εκμηδενίζουν το έργο του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ...
Το φαινόμενο ΠΑΣΟΚ, όπως και η περίπτωση του ιδρυτή του, δεν αντιμετωπίζονται πρόχειρα ή ψηφοθηρικά, όπως έκανε ο Βορίδης, ούτε με βολικές μονομέρειες ένθεν και ένθεν. Το πλέον ριζοσπαστικό κόμμα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που κατάντησε σκιά του εαυτού του, ένα σύνθεμα θυελλώδους βολονταρισμού, εγγενών αντιφάσεων, ριζοσπαστικών επιλογών, μεγάλης προσφοράς αλλά και τρομακτικών ευθυνών -με ημιτελές έργο, με πολιτικό δυναμικό θλιβερά βυθισμένο στο συστημικό ίζημα, με συμπεριφορά που εξέθρεψε ανατριχιαστικά φαινόμενα διαφθοράς και συντήρησης ποικίλων παθογενών-, ένα τέτοιο φαινόμενο και ένας χαρισματικός ηγέτης μεγάλης εμβέλειας -θύμα των δικών του αντιφάσεων- δεν προσφέρονται για εύκολες καταγγελίες ούτε για λιγωτικές υμνωδίες.
Η καταδικαστική απόφανση του κ. Βορίδη, καθώς και ομοειδείς εκ μέρους αρκετών στελεχών του ΠΑΣΟΚ, ευτελίζουν την έννοια της σοβαρής αποτίμησης, αλλά ταυτόχρονα υπηρετούν καταφανώς τον στόχο της σημερινής, μνημονιακής εποχής. Δηλαδή, την κατασυκοφάντηση του κοινωνικού κράτους και την αποθέωση παντός του ιδιωτικού... Ιδού ένας επιπλέον λόγος για να σωπάσουν οι «εξεγερμένοι» του σημερινού -τρόπος του λέγειν- ΠΑΣΟΚ. Υπηρέτησαν και υπηρετούν εκθύμως την πολιτική αυτή, η οποία είναι πρωτίστως κρημνιστική για το έργο του «παλαιού ΠΑΣΟΚ» και τις εν γένει επιλογές του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Βορίδης τούς μάρανε;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ