Πώς ο Ερντογάν μετατρέπει την Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη

Η σύνοδος κορυφής των ηγετών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα θα δώσει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μια πλατφόρμα για να προβάλει τα επιτεύγματά του στον τομέα της ασφάλειας και της διπλωματίας, καθώς και τη φιλοδοξία του να τοποθετήσει την Τουρκία ως περιφερειακή και διεθνή δύναμη. Από την αμυντική βιομηχανία μέχρι την επιρροή από την Αφρική έως τον Καύκασο: αυτοί είναι οι στόχοι του Τούρκου προέδρου.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Φωτογραφία: AP, Getty

israelhayom.com

Της Neta Bar
Δημοσιεύθηκε στις 08/07/2026, 15:30


Η σύνοδος του ΝΑΤΟ που πραγματοποιείται αυτή την εβδομάδα στην Άγκυρα αποτελεί μια κορυφαία στιγμή για την Τουρκία γενικά και για τον πρόεδρό της, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ειδικότερα. Ενώ πολλοί έχουν ασκήσει κριτική στην καταναγκαστική και επιθετική εξωτερική πολιτική του ανθρώπου που επιδίωξε να αποκαταστήσει τις ημέρες δόξας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας ότι αυτή απομόνωνε την Τουρκία και της προκαλούσε οικονομική ζημιά, τώρα φαίνεται ότι η χώρα απλώς εδραιώνει τη θέση της ως περιφερειακή δύναμη.

Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και λίγο τις εξελίξεις στη χώρα τον τελευταίο χρόνο μπορεί εύκολα να πει ότι η Τουρκία βρίσκεται εν μέσω μιας άνευ προηγουμένου διαδικασίας στρατιωτικής ενίσχυσης και εξοπλισμού, με αιχμή την τουρκική στρατιωτική βιομηχανία. Υπό αυτή την έννοια, η σύναξη του ΝΑΤΟ στην τουρκική πρωτεύουσα προσφέρει μια πρωτοφανή ευκαιρία στις τουρκικές αμυντικές εταιρείες να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.

«Είναι αδιανόητο να οικοδομηθεί ευρωπαϊκή ασφάλεια χωρίς την Τουρκία», δήλωσε ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς πίεζε συνεχώς για την «ένταξη» της Τουρκίας σε όλες τις ευρωπαϊκές δομές άμυνας και ασφάλειας, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα SAFE της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ύψους 150 δισεκατομμυρίων ευρώ — δηλαδή 171 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ο Ερντογάν και ο Τραμπ περνούν μπροστά από τιμητικό άγημα Γενιτσάρων.
Φωτογραφία: AP

Η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, με 355.000 στρατιώτες και άλλους 378.000 εφέδρους, ενώ η αμυντική της βιομηχανία έχει γνωρίσει αξιοσημείωτη άνθηση την τελευταία δεκαετία. Όμως η Άγκυρα θέλει να ξεπεράσει τον ρόλο του απλού προμηθευτή και να γίνει στρατηγικός εταίρος ικανός να υπαγορεύει πολιτική.

Η προστασία των ελληνικών θαλασσών αποτελεί συνταγματική υποχρέωση και ζήτημα εθνικής ασφάλειας άμεσα

Η προστασία της ελληνικής θάλασσας δεν είναι μόνο περιβαλλοντική πολιτική. Είναι πολιτική εθνικής ασφάλειας, οικονομικής ανάπτυξης, προστασίας της αλιείας, του τουρισμού και της δημόσιας υγείας.

Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.).

Η Ελλάδα διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή της Μεσογείου και έναν από τους σημαντικότερους θαλάσσιους φυσικούς πλούτους στον κόσμο. Η διαφύλαξη αυτού του πλούτου δεν αποτελεί επιλογή της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά συνταγματική και διεθνή νομική υποχρέωση του ελληνικού κράτους.

Το άρθρο 24 του Συντάγματος ορίζει ρητά ότι η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, το οποίο οφείλει να λαμβάνει προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα σύμφωνα με την αρχή της αειφορίας. Παράλληλα, η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας επιβάλλει στα κράτη την υποχρέωση προστασίας και διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Το νομικό επιχείρημα έχει διατυπωθεί με το άρθρο 24 του Συντάγματος που επιβάλλει στο κράτος την υποχρέωση προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) προβλέπει ότι τα κράτη έχουν υποχρέωση να προστατεύουν και να διαφυλάσσουν το θαλάσσιο περιβάλλον.

Σήμερα οι ελληνικές θάλασσες απειλούνται από την ανεξέλεγκτη εξάπλωση εισβολικών ειδών, όπως ο λαγοκέφαλος (που μπορεί και να έχει έρθει με την υβριδική μορφή εμβολής), ο οποίος προκαλεί σοβαρές ζημιές στην αλιεία, καταστρέφει αλιευτικά εργαλεία, διαταράσσει την οικολογική ισορροπία και εγκυμονεί κινδύνους για τη δημόσια υγεία λόγω της ισχυρής τοξικότητάς του, αλλά και της επικινδυνότητας για τη βιομηχανία του τουρισμού μας ξένου και εγχώριου.

Ο ορισμός του “γλείφτη”

Ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος σχολιάζει στη Ναυτεμπορική τη στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία, τη φωτογραφία Ρούτε–Ερντογάν, τα F-35, τους S-400 και το νέο νατοϊκό στρατηγείο στον Βόσπορο.

Σκληρή παρέμβαση για τη στάση του ΝΑΤΟ απέναντι στην Τουρκία, τη συμπεριφορά του Μαρκ Ρούτε προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά και τα μεγάλα ανοιχτά ζητήματα της Συμμαχίας έκανε ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος στη Ναυτεμπορική.

Σχολιάζοντας τη φωτογραφία του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ με τον Τούρκο πρόεδρο, ο κ. Εγκολφόπουλος χρησιμοποίησε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για εικόνα «δουλικότητας» απέναντι στον Ερντογάν. Όπως ανέφερε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με τέτοιο τρόπο μια χώρα που, κατά την άποψή του, έχει παραβιάσει κάθε έννοια δικαίου, υποστηρίζει τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ, δεν εφαρμόζει κυρώσεις κατά της Ρωσίας και ταυτόχρονα ζητά αναβαθμισμένο ρόλο εντός της Συμμαχίας.

Ο αντιναύαρχος ε.α. επισήμανε ότι η Ευρώπη έχει επιλέξει σε μεγάλο βαθμό να μην αντιδρά στις τουρκικές κινήσεις, είτε λόγω οικονομικών συμφερόντων είτε λόγω τραπεζικής έκθεσης στην Τουρκία είτε λόγω βιομηχανικών και αμυντικών σχέσεων, όπως συμβαίνει με τη Γερμανία. Ωστόσο, διαχώρισε την ευρωπαϊκή στάση από εκείνη του Μαρκ Ρούτε, τονίζοντας ότι ο γ.γ. του ΝΑΤΟ δεν φαίνεται να έχει αντίστοιχο εθνικό ή οικονομικό λόγο για να εμφανίζεται τόσο κοντά στον Ερντογάν.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο νέο νατοϊκό στρατηγείο που σχεδιάζεται στην περιοχή του Βοσπόρου, προς τη Μαύρη Θάλασσα. Σύμφωνα με τον κ. Εγκολφόπουλο, το συγκεκριμένο στρατηγείο θα έχει ναυτικό χαρακτήρα και θα συνδέεται με τον μελλοντικό έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας μετά τη λήξη του πολέμου στην Ουκρανία. Όπως εξήγησε, η εξέλιξη αυτή μπορεί να φαίνεται ως αναβάθμιση της Τουρκίας, αλλά στην πράξη φέρνει την Άγκυρα σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Ρωσία.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι υπάρχει αντίδραση ακόμη και στο εσωτερικό της Τουρκίας, καθώς η εγκατάσταση νατοϊκού στρατηγείου κοντά στα Στενά αγγίζει ευαίσθητα ζητήματα κυριαρχίας και τη Συνθήκη του Μοντρέ. Η Τουρκία, κατά την ανάλυσή του, βάζει το ΝΑΤΟ να παρακολουθεί τη Μαύρη Θάλασσα και κατ’ επέκταση τη ρωσική δραστηριότητα, γεγονός που περιορίζει το περιθώριο της Άγκυρας να πατά ταυτόχρονα σε δύο βάρκες.

Γιατί η 24η Ιουλίου δεν πρέπει να γιορτάζεται ως ημέρα μετάβασης στην δημοκρατία

Δεξίωση για την 48η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, Κυριακή 24 Ιουλίου 2022. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

Γεννήθηκα τέσσερις ημέρες μετά την μετάβαση

στην δημοκρατία, στις 28 Ιουλίου 1974

Αλέξης Τσίπρας

Θα διατυπώσω μια σειρά παρατηρήσεων για το ΝΑΤΟ, την θέση της χώρας μας σ’ αυτό, το ρόλο του στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων συγκροτούν και τα διδάγατα που πρέπει να αφομοιώσουμε ως λαός για να βαδίσουμε με σιγουριά στο μέλλον επί τη βάση μιας νέας στρατηγικής κουλτούρας. Θα ξεκινήσω με κάποιες ιστορικές παρατηρήσεις, γιατί η πραγματικότητά μας είναι ιστορικά διαμορφωμένη και η ιστορία βαραίνει πάρα πολύ στο παρόν και, σε μερικές περιπτώσεις, αυτο-προτείνει στρατηγικές για το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη: Ο άνθρωπος που επινόησε το ΝΑΤΟ, που έβαλε τη σφραγίδα του σ’ αυτό, που επέμενε με νύχια και με δόντια να δημιουργηθεί, ήταν ένας δικηγόρος της Ουάσιγντον, Αγγλικής καταγωγής, πολύ γνώριμος λόγω του Κυπριακού ζητήματος, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντην Άτσεσον. Η συμβολή του Άτσεσον, καθοριστικότατη, δεν ήταν η δημιουργία ενός Ψυχροπολεμικού οργανισμού ασφάλειας προκειμένου να προστατεύσει την Ευρώπη από μια Σοβιετική εισβολή. Τέτοια απειλή δεν υπήρχε. Η συμβολή του έγκειται στο ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι η εμπέδωση διαρκούς ηγεμονίας επί της Ευρώπης, η εγκατάσταση και ο έλεγχος από τις ΗΠΑ πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και η δημιουργία πλούσιας αγοράς για τη διείσδυση Αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του Άτσεσον.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ταυτόχρονη είσοδος της Τουρκίας και της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1952 μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν ισοβαρής. Το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ προσδιόρισε την Τουρκία ως σύμμαχο με πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική βαρύτητα. Η εκτίμηση ήταν ότι η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις σε ευρύ θέατρο επιχειρήσεων ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τους εχθρούς του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα όχι. Έτσι, το ΝΑΤΟ φρόντισε να εξοπλίσει την Τουρκία κατά το μέγιστο δυνατόν, ενώ στην Ελλάδα φρόντισε να εξοπλίσει περισσότερο ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής με μεγάλη παρουσία μυστικών υπηρεσιών και δομές τύπου Γκλάντιο. Και αυτό λόγω της μεγάλης επιρροής της κομμουνιστικής ιδεολογίας μετά τον εμφύλιο.

ΙΣΡΑΗΛ: Ο ΔΗΜΙΟΣ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ(ΑΥΤΟ) ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΤΟΥ

Μαουρίτσιο Μπλοντέ

Μάρκο Τοσάτι
Αγαπητοί φίλοι και εχθροί του Stilum Curiae, σας εφιστούμε την προσοχή σε αυτό το άρθρο που δημοσιεύτηκε από τη Lavinia Marchetti στο προφίλ της στο Substack, το οποίο σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε. Καλή ανάγνωση και συμμετοχή

Κλινικό ημερολόγιο μιας κοινότητας που δηλητηριάζει τον εαυτό της ενώ παράλληλα εξοντώνει

Λαβίνια Μαρκέτι

Σε αυτό το άρθρο, θέλω να προσπαθήσω να απαντήσω σε ένα ερώτημα που μέχρι τώρα ήταν δύσκολο, σχεδόν αδύνατο να απαντηθεί: τι συμβαίνει σε μια κοινωνία που διαπράττει γενοκτονία; Γνωρίζουμε, σε ατομικό επίπεδο, τι συμβαίνει στο μυαλό όσων σκοτώνουν: από την ψυχοπάθεια μέχρι την ενοχή του Ντοστογιέφσκι. Είναι πιο δύσκολο, ωστόσο, να γνωρίζουμε αυτά τα δεδομένα μέσα σε μια ολόκληρη κοινωνία. Σίγουρα, κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει όταν μια κοινότητα δημοσιεύει, σε μια από τις πιο έγκυρες εφημερίδες της, την αναφορά της δικής της διάλυσης, ενώ την παράγει με τα ίδια της τα χέρια. Αυτή είναι η περίπτωση στις σελίδες επτά και οκτώ της Haaretz, στο τεύχος του Σαββάτου 28 Ιουνίου, όπου ο δημοσιογράφος Tom Levinson συνέγραψε μια έρευνα που το συντακτικό προσωπικό τιτλοφόρησε κατηγορηματικά: «Μια κοινωνία που καταρρέει. Το Ισραήλ υποφέρει από κρίση ψυχικής υγείας λόγω του πολέμου στη Γάζα». Μια κοινωνία που καταρρέει.

Όποιος περιμένει τη συνήθη ρητορική της θυσίας ή μια ψυχρή καταγραφή των απωλειών από τον Τύπο μιας χώρας σε πόλεμο, θα βρει ακριβώς το αντίθετο σε αυτές τις σελίδες. Συναντά μια λίστα με προσωπικότητες του τομέα της υγειονομικής περίθαλψης αναμεμειγμένη με τις φωνές των επικεφαλής γιατρών που ερωτήθηκαν και τις αφηγήσεις άυπνων ασθενών, συντεταγμένων στη φαινομενικά άνυδρη γλώσσα των κλινικών στατιστικών για να πιστοποιήσουν ότι το συλλογικό ισραηλινό σώμα αρρωσταίνει από τη βία που ασκεί. Η έρευνα δεν το δηλώνει με αυτά τα λόγια, αλλά το καθιστά κατανοητό σε όσους, εδώ και χρόνια, έχουν μελετήσει τις εξωτερικές επιπτώσεις που έχει αυτή η κοινωνία στους «εχθρούς» της και στον κόσμο. Τι σημαίνει για έναν πληθυσμό να συντάσσει μια αναφορά για την αυτοκαταστροφή του σε πραγματικό χρόνο, ενώ η δράση που την παράγει συνεχίζεται;

Τέλος εποχής ...

Της Αγγέλας Καστρινάκη 

ΝΕΑ 04.06.2026

Πάντα τέτοιες μέρες οι πανεπιστημιακοί παθαίναμε κρίση ταυτότητας. Είχαμε διδάξει όλο το εξάμηνο ψυχή τε και σώματι κι όταν έφτανε η ώρα των εξετάσεων και της διόρθωσης των γραπτών αναρωτιόμασταν τι νόημα έχει το επάγγελμά μας. Διορθώναμε με τις ώρες σκυμμένοι πάνω απ’ τα γραπτά και βλέπαμε πόσο περιορισμένη ήταν η ανταπόκριση σε όσα είχαμε προσπαθήσει να μεταδώσουμε. Κυκλοφορούσαν και μερικά ανέκδοτα: ό,τι και να ’χει γράψει, αν βάλει τον Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και όχι στον Α΄, πρέπει να περάσει – χρειαζόμαστε ένα 50% επιτυχίας, τουλάχιστον…

Και τι έχει αλλάξει φέτος και χρησιμοποιώ τον δραματικό τίτλο «τέλος εποχής»; Λοιπόν, φέτος δεν χρειάστηκε να σκύψω πάνω από τα γραπτά, να ξεδιαλύνω αν κάτι είναι σωστό ή λάθος, εύστοχο ή άστοχο. Φέτος άνοιγα την κόλλα αναφοράς και την έκλεινα με μια ματιά. Ήταν σχεδόν λευκή… Αυτό δεν είναι πια κρίση ταυτότητας, είναι ακύρωση.

Δίδαξα το μάθημα «Εισαγωγή στη νεοελληνική φιλολογία», μάθημα υποχρεωτικό για τα δύο από τα τρία Τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής. Είχα 257 εγγεγραμμένους φοιτητές, πρωτοετείς και περασμένων ετών, στην παράδοση έρχονταν περίπου τριάντα και στις εξετάσεις έγραψαν 180. Υπολόγιζα πόσες μέρες θα έπρεπε να διορθώνω – και δεν χρειάστηκα παρά μόνο τον κόπο να ανοίγω και να κλείνω μια κόλλα, πού και πού κάποια απάντηση.

Δύο άριστοι φοιτητές (που είχαν εγκαταλείψει άλλες σπουδές για να έρθουν στην ανθρωπιστικές επιστήμες), πέντε-έξι αρκετά καλοί, με το ζόρι μερικά πεντάρια, ενώ η μεγάλη μάζα πήρε ένα συμβολικό τρία. Δούλεψα για λιγότερους από 10 ανθρώπους. Είναι φανερό ότι το σύστημα που ξέραμε πέθανε. Ακούω πως σε κάποιες άλλες Σχολές και στα Κεντρικά Πανεπιστήμια η κατάσταση είναι καλύτερη, πως υπάρχουν ακόμα και «σπασικλάκια». Τι κάνουμε όμως με το μεγάλο πλήθος;

«Από τα δικαιώματα στις αξιώσεις είναι ένα ταξίδι μιας στιγμής.» Από Αντριάνο Σεγκατόρι

Δικαιώματα, ελευθερίες και όρια του Κράτους

 

 «Από τα δικαιώματα στις αξιώσεις είναι ένα ταξίδι μιας στιγμής.»

Όταν οι ατομικές διεκδικήσεις κινδυνεύουν να μετατραπούν σε συλλογικές διεκδικήσεις.

από τον Adriano Segatori

Ξεκινώντας από τις αντιπαραθέσεις που πυροδότησε η Gay Pride, ο Adriano Segatori αναλογίζεται την πραγματική έννοια του νόμου και τα όρια που χωρίζουν τη νόμιμη προστασία των ατομικών ελευθεριών από τη μετατροπή τους σε απαιτήσεις που αφορούν ολόκληρη την κοινότητα. Αυτή η ανάλυση οδηγεί στην καρδιά της πολιτικής φιλοσοφίας, αμφισβητώντας τον ρόλο του κράτους, τα όρια της ατομικής αυτονομίας και την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων, καθηκόντων και κοινού καλού. (NR)

Το καρναβάλι της Gay Pride έφερε στο φως πιο πιεστικά από το συνηθισμένο το ζήτημα των δικαιωμάτων και, μαζί με αυτό, τα όρια της διεκδίκησής τους και τους περιορισμούς της ικανοποίησής τους.

Από νομική άποψη, «νόμος είναι το σύνολο των νομικών κανόνων που ρυθμίζουν τη συμπεριφορά μέσα σε μια κοινωνία, θεσπίζοντας κανόνες, υποχρεώσεις και κυρώσεις για να διασφαλίσουν την ειρηνική συνύπαρξη ». Πέρα από την αντικειμενική πτυχή, υπάρχει επίσης μια ατομική, ιδιωτική προσδοκία, όπως το δικαίωμα άσκησης της προσωπικής ελευθερίας.
Τα ερωτήματα, σε αυτό το σημείο, είναι πολλά: ποιο είναι το όριο της ελευθερίας κάποιου; Ποια είναι τα όρια εντός των οποίων μπορεί να ασκήσει κανείς αποκλειστική αυτονομία; Μπορεί ή θα έπρεπε το κράτος να βαθμονομεί, να επιλέγει, και ίσως ακόμη και να επικυρώνει αιτήματα και παραστάσεις που δεν ευθυγραμμίζονται με τις απόψεις της πλειοψηφίας και τις διατάξεις των κωδίκων;

Εδώ εισερχόμαστε συγκεκριμένα στο τέλεια οριοθετημένο βασίλειο της πολιτικής φιλοσοφίας ή, ακόμα καλύτερα, σε αυτό που συγκεκριμένα εννοείται με την έννοια του Κράτους.

Στρατηγικές ανακατατάξεις στο ΝΑΤΟ: Η Τουρκία στο επίκεντρο, Ελλάδα και Κύπρος μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις

Η σύνοδος στην Τουρκία ανοίγει τη συζήτηση για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Άγκυρας, με το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το Κυπριακό να παραμένουν κρίσιμες παράμετροι για την ελληνική στάση.

Εν μέσω ρευστών διεθνών εξελίξεων και καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων η σύνοδος της Ατλαντικής Συμμαχίας στην Τουρκία αποτελεί συνάντηση εν δυνάμει μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει και για τυπικές συνόδους, συνδιασκέψεις ή άτυπες συναντήσεις στο πλαίσιο άλλων διεθνών θεσμών στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά. Μεταξύ άλλων

Ποιος είναι ο προσανατολισμός και τα πιθανά χρονοδιαγράμματα σταθεροποίησης νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων πλανητικά και περιφερειακά;

Ποιες είναι οι τάσεις και ποιες οι υπό διαμόρφωση θεσμικές δομές στην ευρύτερη Μέση Ανατολή;

Είναι η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ εφήμερο φαινόμενο, οφείλεται σε ηγετικά πρόσωπα ή οφείλεται σε βαθύτερα γεωπολιτικά κριτήρια, και ως προς αυτό ποιοι είναι οι προσανατολισμοί των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων εάν όπως όλα δείχνουν επιθυμούν να προσεγγίσουν την Άγκυρα;

Πως θα εξελιχθεί το καθεστώς στο Ιράν, πως και πότε θα σταθεροποιηθούν νέες σχέσεις των ΗΠΑ με άλλα περιφερειακά κράτη συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και του Ισραήλ

Όλο το άρθρο ΕΔΩ..

Γιορτάζουν την 250ή επέτειο απειλώντας με σφαγή

Μόλις χθες, στο αποκορύφωμα των εορτασμών για την 250ή επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Τραμπ είχε την καλή λογική να πει ότι κατά τη διάρκεια των τελετών κηδείας που λαμβάνουν χώρα στην Τεχεράνη για τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ -που δολοφονήθηκε από αμερικανικά όπλα- θα μπορούσε για άλλη μια φορά να εξαλείψει ολόκληρη την ιρανική ηγεσία, όλους παρόντες στις νεκρώσιμες τελετές, μαζί με εκατομμύρια ανθρώπους. Τώρα, είναι αλήθεια ότι ο Τραμπ είναι ένα άτομο πιο δυσάρεστο από τα κακά σκύλου στις σόλες των παπουτσιών του, και ότι τώρα έχει κατακλυστεί από έναν ασταθή και ανίατο παθολογικό ναρκισσισμό, αλλά θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι πρόκειται για απλό ατύχημα: δεν μπορείς να πεις ορισμένα πράγματα χωρίς ένα κοινό που με κάποιο τρόπο εκτιμά αυτές τις εκρήξεις ή δεν βλέπει τον παραλογισμό τους. Αλλά αυτό ήταν πάντα ένα χαρακτηριστικό της Αμερικής και της ολιγαρχίας της, η οποία -πολύ λανθασμένα- παρουσιάζεται ως ένα παγκόσμιο μοντέλο δημοκρατίας. Και σήμερα δείχνει σαφή σημάδια παρακμής δεδομένης της πραγματικής κατάστασης, με το πλουσιότερο 10% να ελέγχει την κυβέρνηση και να αγωνίζεται να προστατεύσει τον πλούτο του, ενώ το υπόλοιπο 90% καταπίνεται από τις αμαρτίες της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας.

Η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας διακήρυξε ότι «όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι », ότι οι κυβερνήσεις αντλούν τις εξουσίες τους από τη λογική και τη «συγκατάθεση των κυβερνωμένων» και ότι ο λαός έχει καθήκον να «αλλάξει ή να καταργήσει» οποιαδήποτε κυβέρνηση που θίγει τα «αναφαίρετα» δικαιώματά του στη «ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας». 

Ζούμε ανάμεσα στο μυστήριο και την άβυσσο

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ποιες εικόνες και σκέψεις σας προκαλούν το μυστήριο και η άβυσσος; Τα πιο σκοτεινά βάθη, ή μάλλον, ένα σκοτεινός, όλο και πιο σκοτεινό βυθός, ένα απύθμενος βυθός· και την αντίληψη ενός άλλου βασιλείου, διαφορετικού από τον οικείο και γνωστό σε εμάς κόσμο, όπως το θαλάσσιο βασίλειο και το μυστήριο της αβύσσου. Το μυστήριο είναι μια σκιά που σε περιβάλλει, και η άβυσσος είναι ένας σκοτεινός κώνος στον οποίο πέφτεις και καταποντίζεσαι.

Μερικές φορές το μυστήριο είναι το πρόσωπο ενός ατόμου ή ένα πορτρέτο ενός άγνωστου προσώπου· και η άβυσσος είναι το πάθος στο οποίο σε βυθίζει ένα άτομο, μια δίνη ή ένα όραμα. Το μυστήριο και η άβυσσος είναι αυτό που δεν ξέρεις, αυτό που δεν μπορείς να ελέγξεις· σου διαφεύγουν και σε κατακλύζουν, είναι πέρα ​​από εσένα και τον κώνο φωτός σου, ξεπερνούν τα όριά σου και τις βεβαιότητές σου. Φέτος, το Eolié , το φεστιβάλ τέχνης, σκέψης και ποικιλόμορφης ανθρωπότητας που πραγματοποιείται στο Λίπαρι, με ιδέα και συντονιστή τον Francesco Malfitano, είναι αφιερωμένο στο μυστήριο και την άβυσσο. Είναι η σειρά μου να μιλήσω γι' αυτό σήμερα στα εγκαίνια του φεστιβάλ, το οποίο θα συνεχιστεί με καλεσμένους και παραστάσεις, εκθέσεις και αναγνώσεις μέχρι τη Δευτέρα.
Αν συνδυάσετε το μυστήριο με την άβυσσο, σκέφτεστε τα μυστηριώδη βάθη του βυθού του ωκεανού, την σιωπηλή και απέραντη κοιλιά της θάλασσας, ύπουλη και προσβάσιμη μόνο για λίγο. Ένα αρχιπέλαγος νησιών όπως τα Αιολικά Νησιά θυμίζει τα μυστήρια των βυθών της θάλασσας. Και η ηφαιστειακή φύση των νησιών κάνει αυτό το μυστήριο και αυτή την άβυσσο ακόμα πιο απειλητικές και ελλοχεύουσες. Ο κίνδυνος δεν προέρχεται μόνο από τα βάθη της θάλασσας αλλά και από τα βαθιά έγκατα της γης. Αυτή η συνύφανση γης, λάβας και θαλάσσιων κυμάτων, φωτιάς και κυμάτων, κάνει το τοπίο ακόμα πιο τρομακτικό. Το όμορφο υποχωρεί μπροστά στο υψηλό.

Όταν λέτε άβυσσοι, ποιες σκέψεις, ποιοι συγγραφείς σας έρχονται στο μυαλό; Σας έρχεται αμέσως στο μυαλό ο Νίτσε, που έβλεπε τον άνθρωπο ως σχοινοβάτη. Πράγματι, ο ίδιος ο άνθρωπος, στα μάτια του, είναι ένα τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στο θηρίο και τον υπεράνθρωπο, αλλά τεντωμένο πάνω από μια άβυσσο. Έτσι, ένα επικίνδυνο, επισφαλές, υψηλού κινδύνου περπάτημα πάνω από έναν γκρεμό. «Είναι επικίνδυνο να πηγαίνεις από τη μία πλευρά στην άλλη, επικίνδυνο να βρίσκεσαι στα μισά του δρόμου, επικίνδυνο να κοιτάς μέσα σου. Επικίνδυνο να τρέμεις, επικίνδυνο να σταματάς». Δεν υπάρχει ανάπαυλα, ο κίνδυνος είναι παντού, επομένως ο άνθρωπος πρέπει να ζει επικίνδυνα. Αλλά αυτό που είναι σπουδαίο στον άνθρωπο, συνεχίζει ο Νίτσε, είναι «ότι είναι μια γέφυρα και όχι ένας προορισμός». Η γέφυρα είναι το πεπρωμένο του, όχι απλώς ένας σταθμός, ένας τόπος διέλευσης. Μην κοιτάς στην άβυσσο, προειδοποιεί ο Νίτσε, γιατί η άβυσσος θα σε κοιτάξει. Αν κοιτάξεις τον εαυτό σου στην άβυσσο, η άβυσσος θα σε κοιτάξει: το χάος του σύμπαντος είναι τρομακτικό όταν σε απειλεί μέχρι το ίδιο σου το σπίτι, δηλαδή όταν εισέρχεται στο μυαλό σου, στην ψυχή σου. Μας προειδοποίησε, αλλά έπεσε θύμα του και τρελάθηκε.

Πώς η Τουρκία ενορχηστρώνει την ανθελληνική εκστρατεία των Αλβανοτσάμηδων

06/07/2026

ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ

Θα εστιάσουμε την προσοχή μας σε δύο νέα στοιχεία των εκδηλώσεων κάποιων φορέων των Τσάμηδων στην Αλβανία, τα οποία αμφότερα – μαζί με τις έτερες επαναλήψεις του ιδίου προπαγανδιστικού-ανθελληνικού πολέμου στους κόλπους της αλβανικής κοινωνίας – καταδεικνύουν με σαφήνεια την ανάμειξη τουρκικών μηχανισμών. Κάθε άλλη προσέγγιση αποτελεί ουσιαστικά εφησυχασμό σε ένα ζήτημα που αφορά τον ακριτικό Ελληνισμό και μελλοντικά δύναται να προσλάβει κι άλλες διαστάσεις, όπως μαρτυρά και η ιστορία.

Ως γνωστόν, μετά την κατάρρευση του κομουνιστικού καθεστώτος, η Αλβανία “ενέδωσε” άμεσα σε πιέσεις δήθεν κληρονόμων των Μουσουλμάνων Τσάμηδων που είχαν εγκαταλείψει τη Θεσπρωτία, ακολουθώντας τα ηττημένα ναζιστικά στρατεύματα με τα οποία είχαν συνεργαστεί αρκετοί από τους προύχοντες τους. Όπως τεκμηριώνουν οι ιστορικές πηγές, οι Αλβανοτσάμηδες είχαν πρωταγωνιστήσει σε βαριά εγκλήματα εις βάρος του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού.

Ωστόσο, εδώ και χρόνια ο Ιούνιος μετατρέπεται σε μια εκστρατεία ανθελληνικών εκδηλώσεων προς αξιοποίηση ενός στην πραγματικότητα ανύπαρκτου ζητήματος, με σκοπό την διέγερση της κοινής γνώμης και εμμέσως πλην σαφώς, στην “τεκμηρίωση” εδαφικών βλέψεων εις βάρος της ελληνικής επικράτειας στην ακριτική Ήπειρο. Εξάλλου, η αλβανική Βουλή έχει από το 1994 κατοχυρώσει την 27η Ιουνίου ως “Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων, κατά των Τσάμηδων Αλβανών”.

Φέτος η ρητορική των παραγόντων που εκπροσωπούν το εν λόγω “ζήτημα” με τους Αλβανοτσάμηδες είχε και ακόμη ένα στοιχείο: Κατηγόρησαν τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ως υπαίτιο και αυτουργό της αποκαλούμενης αυτής «εθνοκάθαρσης»! Τούτο δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας… Ενώ η ελληνική πολιτεία ατονεί και αδιαφορεί, ένας δήθεν μη κυβερνητικός οργανισμός – με έδρα την Πρίστινα του Κοσσόβου και με άμεση σύνδεση και χρηματοδότηση από τις τουρκικές υπηρεσίες, το Ίδρυμα “Χότζα Χασάν Ταχσίν” – επιδιώκει να προσδώσει μια σύγχρονη διάσταση στην υπόθεση, ενδύοντας τη με αντιλήψεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μειονοτικών πολιτικών κ.α.

Ισλαμικά κηρύγματα για τους Αλβανοτσάμηδες

🌍 Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ: Γιατί σφάζονται οι δύο μεγάλοι τώρα στην ποδιά της Ευρώπης (κι ας μην το παίρνουμε χαμπάρι).

Post2post 

​Ακούμε κάθε μέρα στις ειδήσεις για τον Τραμπ, τον Κινεζικό Δράκο, τους δασμούς και τα δισεκατομμύρια που αλλάζουν χέρια. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι πρόκειται για το παλιό, γνωστό παιχνίδι: ποιός θα πουλήσει περισσότερα αυτοκίνητα ή ποιός θα ελέγξει τα πετρέλαια στα Στενά.

​Λάθος. Το παλιό παιχνίδι πέθανε.

​Σήμερα, ο πραγματικός πόλεμος δεν γίνεται για το μαύρο χρυσό, αλλά για την άμμο. Για το πυρίτιο. Για τα περιβόητα «τσιπάκια» που τα φοράνε από το κινητό στο χέρι σου μέχρι οι πύραυλοι και τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης. Όποιος ελέγχει την παραγωγή τους, ορίζει και το παγκόσμιο χρήμα!

​Και το πιο τρελό; Το κλειδί αυτού του παγκόσμιου πολέμου δεν βρίσκεται ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στο Πεκίνο. Βρίσκεται στην Ευρώπη.

​🔺️ Το «Μπακάλικο» των Υπερδυνάμεων και το Ευρωπαϊκό Μονοπώλιο

​Για να καταλάβουμε το μέγεθος του παραλογισμού: Αμερικανοί και Κινέζοι τσακώνονται για το ποιος θα κάνει κουμάντο στα εργοστάσια της Ταϊβάν. Όμως, αυτά τα εργοστάσια είναι απλώς οι «ράφτες». Ο μοναδικός «κατασκευαστής των μηχανών» που επιτρέπει σε αυτά τα εργοστάσια να λειτουργήσουν είναι μια ολλανδική εταιρεία, η ASML.

​Αυτοί οι Ολλανδοί, αξιοποιώντας την έρευνα δεκάδων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, φτιάχνουν τις πιο εξελιγμένες μηχανές λιθογραφίας του κόσμου. Μηχανές που «χαράζουν» πάνω στην άμμο κανάλια τόσο μικρά, που το πλάτος τους μετριέται σε άτομα.

​Η Κίνα το ξέρει αυτό, γι' αυτό και απαντά χτίζοντας τη δική της αυτόνομη αυτοκρατορία σε «σίδερο» και hardware, προσπαθώντας να ξεφύγει από τις αμερικανικές παγίδες. Μόλις προχθές ανακοίνωσε μια ακόμα ήττα  των πολιτικών του Τραμπ,  τώρα σε αυτό το καυτό μέτωπο.

Μουντιάλ και αποικιοκρατία

Οι αποικιοκρατικές χώρες ξεζούμισαν την Αφρική και όχι μόνο την Αφρική.

Το ίδιο έκαναν και στον αθλητισμό. 

Όπως τους έκλεψαν τα διαμάντια , τα πραγματικά διαμάντια έτσι έκλεψαν και τα διαμάντια του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ και όχι μόνο. Και σε πολλά άλλα αθλήματα.

Είχαμε στο παρελθόν και το γελοίο δυο αδέρφια να παίζουν στο Μουντιάλ με άλλες εθνικές ομάδες.

Ο Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ έπαιξε με την χώρα του την εθνική Γκάνας 

Ο Τζερόμ Μπόατενγκ έπαιξε με την εθνική Γερμανίας 

Και κοιτάξτε τώρα το οξύμωρο.

Αν κάποιος πει το αυτονόητο  ότι ο Τζερομ Μπόατενγκ δεν είναι Γερμανός, ο  Εμπαπέ είναι από το Καμερούν δεν είναι Γάλλος η ο Γιαμάλ δεν είναι Ισπανός κτλ κτλ αμέτρητα τα παραδείγματα,  οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι θα τον αποκαλέσουν φασίστα .

Στον προηγούμενο τελικό στην Εθνική Γαλλίας σε ένα σημείο οι 9 από τους 11 παίκτες ήταν δυτικόΑφρικανοί. Προφανώς δεν ήταν η Γαλλία αλλά μια μικτή αφρικανική ομάδα . Η Γαλλία είχε κλέψει τους παίκτες από την Αφρική για να πάρει αυτή την (ψεύτικη )δόξα. Το ίδιο κάνουν και άλλες χώρες.  Γερμανία Αγγλία Ολλανδία κτλ. Το " πολιτισμένο" Βέλγιο εκοβε τα χέρια και τα πόδια των μικρών παιδιών στο Κονγκό και στο ποδόσφαιρο τώρα έκλεψε τον Λουκακου .

Το Υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην Παγκόσμια Γυμνή Μετάβαση και ο Ριζοσπαστικός Ρεαλισμός

Στις  "Αντιθέσεις" μια μεγάλη συζήτηση για τα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά χαρακτηριστικά στον αιώνα της τεχνολογικής επανάστασης και των μεγάλων γεωστρατηγικών ανακατανομών με επίκεντρο την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που χάνονται, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό που θα πρέπει όχι απλά να θέλουμε, αλλά που μέσα από διάλογο και αντιπαράθεση ιδεών να περιγραφεί.

    Στο στούντιο των  "Αντιθέσεων",  ο συνδημιουργός του διαρκούς επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτικού Συνεδρίου, για  " Το Υπαρξιακό Πρόβλημα  της χώρας  στην τροχιά του 21ου αιώνα" και διευθυντής  σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι

Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι:

Βύρων Κοτζαμάνης , Διευθυντής του Ινστιτούτου  Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών  (ΙΔΕΜ), Ομότιμος Καθηγητής Δημογραφίας Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ένας από  τους κορυφαίους Έλληνες  ειδικούς στην ανάλυση του πληθυσμού, με ερευνητική πορεία που περιλαμβάνει το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και τη διεύθυνση του Εργαστηρίου Δημογραφικών και Κοινωνικών Αναλύσεων (ΕΔΚΑ).

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

Πρώτη ανάρτηση 08.04.2021

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ;

WikiLeaks -Εθνικό σκάνδαλο: Ο ΣΕΑ του πρωθυπουργού Θ. Ντόκος συμβούλευε την Τουρκία πώς θα μπει σε ΕΕ!!!

Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού κ. Ντόκος, συνεργάτης και μυστικοσύμβουλος των Τούρκων, σύμφωνα με τα Wikileaks.
Αν αληθεύει, και πρέπει άμεσα να απαντηθεί, να διωχθεί, "ΧΘΕΣ", ο συνεργάτης των Τούρκων από την θέση του, να ερευνηθεί ο διαχρονικός ρόλος και να πάψει η επιχορήγηση στο ΕΛΙΑΜΕΠ, να δώσει ο Πρωθυπουργός εξηγήσεις για τις επιλογές των συνεργατών του.

Φυσικά, έχουν μείνει αναπάντητες και οι κατηγορίες Δοξιάδη για τις σχέσεις Καλπαδάκη, διπλωματικού συμβούλου του Τσίπρα, και της Τουρκάλας συντρόφου του, διπλωμάτιδος του Τουρκικού ΥΠΕΞ, ανηψιού του Βρούτση, με την Τουρκία.
(Επισυνάπτω ανάρτηση με την καταγγελία)
https://www.google.com/.../ntomino-meta-arthro-doxiadi...

ΠΗΓΗ:ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ΕΕ και οι θρησκευτικοί της πόλεμοι

Ο δρόμος προς την κόλαση είναι γνωστό ότι είναι άνετος, και ο δρόμος προς την οπισθοδρόμηση είναι ακόμη πιο άνετος. Μάλιστα, όταν ξεκινήσει, κατηφορίζει απότομα. Τώρα, σε αυτό το ταξίδι προς τους νέους Μεσαίωνες, η ΕΕ εξετάζει το ενδεχόμενο να επιβάλει κυρώσεις ακόμη και στον Πατριάρχη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Κύριλλο, κατόπιν πρότασης του Κιέβου, το οποίο έχει εθνικοποιήσει και ελέγξει αυστηρά ό,τι έχει απομείνει από την ορθόδοξη λατρεία στην Ουκρανία. Παρ' όλα αυτά, επιμένει ότι η Ευρώπη πρέπει να θεωρεί τους Ρώσους Ορθόδοξους Χριστιανούς Πουτινικούς. Φυσικά, οι εποχές κατά τις οποίες αυτή η τελευταία επίδειξη ηλιθιότητας και άρνησης όλων των «αξιών» που διακηρύσσονται συνεχώς στις Βρυξέλλες, χωρίς καν να σκουπίζουν τα χέρια τους από αίμα, έχουν ωριμάσει σε ένα κλίμα ανίκανης εκδίκησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα νέα για αυτή τη λαμπρή ιδέα διαδόθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα με την πτώση της Κονσταντίνοφκα, ενός από τα τελευταία οχυρά που κατείχε το καθεστώς του Κιέβου. Αυτή η παράλογη νέα κύρωση έχει επίσης επικριθεί από την ιταλική κυβέρνηση, αλλά μόνο ανεπίσημα, επειδή είναι γνωστό ότι η εκτελεστική μας εξουσία δεν έχει κότσια, αλλά είναι γεμάτη κότσια.

Αυτή που απέρριψε αυτήν την πρόταση, την οποία υποστήριξε με ενθουσιασμό η Κάγια Κάλλας, η οποία έχει ορισμένα χαρακτηριστικά στο κεφάλι της, ήταν η κυβέρνηση της Βουλγαρίας, όπου η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η Σόφια έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα υποστηρίξει «κυρώσεις που είναι πρωτίστως συμβολικές», οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση παρουσιάζονται ως ένα είδος θρησκευτικού διωγμού.

«Η αποανθρωποποίηση του άνδρα – Μέρος Β΄»

Συνέχεια από: Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026

Πέρα από τα στερεότυπα της συζήτησης για τα φύλα

«Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα - Μέρος II»

Μια αναστοχαστική προσέγγιση στις λιγότερο ορατές μορφές της ανδρικής ευαλωτότητας στη σύγχρονη δημόσια συζήτηση

από τον Roberto Pecchioli

Στο δεύτερο κεφάλαιο της ανάλυσής του, ο Ρομπέρτο Πεκιόλι αμφισβητεί μια αποκλειστικά μονομερή ανάγνωση των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών, υποστηρίζοντας ότι η ιστορία επέβαλε και στα δύο φύλα διαφορετικούς ρόλους, προνόμια και θυσίες. Από τους πολέμους και τα πλέον επικίνδυνα επαγγέλματα έως την κοινωνική και ψυχολογική δυσφορία των ανδρών, η οποία συχνά αγνοείται, ο συγγραφέας καλεί σε μια διεύρυνση της οπτικής πέρα από τα ιδεολογικά σχήματα, χωρίς να αρνείται τις διακρίσεις που εξακολουθούν να πλήττουν τις γυναίκες, αλλά ζητώντας έναν διάλογο θεμελιωμένο στα γεγονότα και όχι στις αντιπαραθέσεις. (Σ.τ.Σ.)

Μια αφήγηση φύλου από ανδρική σκοπιά δεν χρησιμεύει για να τροφοδοτήσει παράλογους ανταγωνισμούς, αλλά για να επαναφέρει την αλήθεια στο επίκεντρο. Δεν υπάρχει στη Δύση ένα μονοκατευθυνόμενο σύστημα που καταπιέζει τις γυναίκες προς όφελος των ανδρών. Εκείνο που υπήρξε (και εν μέρει εξακολουθεί να υπάρχει) είναι ένα σύστημα έμφυλων ρόλων, το οποίο ζημιώνει και ευνοεί αμφότερα τα φύλα σε διαφορετικούς τομείς.

Στους άνδρες αποδιδόταν υψηλότερο κοινωνικό κύρος και στις γυναίκες μεγαλύτερη προστασία. Αυτό εξηγεί, μεταξύ άλλων, γιατί οι άνδρες στρατολογούνταν πάντοτε για τον πόλεμο, υποχρεώνονταν σε καταναγκαστικές και επικίνδυνες εργασίες ή γιατί αποτελούν την πλειονότητα των αστέγων, των νεκρών και των αναπήρων από εργατικά ατυχήματα, καθώς και των αυτοχείρων. Ένα σύστημα σχεδιασμένο προς όφελος των ανδρών δεν θα τους έστελνε συστηματικά στον θάνατο.

Τα προβλήματα φύλου που πλήττουν τους άνδρες όχι μόνο υπάρχουν, αλλά η έκτασή τους είναι συγκρίσιμη με εκείνη που υφίστανται οι γυναίκες. Είναι αναμφισβήτητο ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να υφίστανται επιθέσεις και διακρίσεις, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με αδιαλλαξία· όμως και οι άνδρες είναι θύματα ακρωτηριασμών γεννητικών οργάνων, λιθοβολισμών, σεξουαλικών επιθέσεων και άλλων μορφών βίας. Κι όμως, τα φαινόμενα αυτά λαμβάνουν ελάχιστη δημοσιογραφική προσοχή.

Οι άνδρες αντιπροσωπεύουν το 80% των αυτοχείρων και των θυμάτων ανθρωποκτονιών, τα τρία τέταρτα των αμάχων που έχασαν τη ζωή τους στις πρόσφατες ένοπλες συγκρούσεις και το 93% του πληθυσμού των φυλακών. Για το ίδιο αδίκημα, οι άνδρες τιμωρούνται με ποινές κατά 63% βαρύτερες από εκείνες των γυναικών. Στη Νότια Αφρική, 947 θάνατοι ετησίως αποδίδονται σε τελετουργικές περιτομές, ενώ στο Ιράν 71 άνδρες έχουν λιθοβοληθεί μέχρι θανάτου για μοιχεία, αριθμός που, αντίθετα προς τη διαδεδομένη πεποίθηση, υπερβαίνει εκείνον των γυναικών.

Θέλει ο Τσίπρας να κρυφτεί...

Του Θανάση Κ.

  

Η συζήτηση που άνοιξαν οι δηλώσεις του Νίκου Μπίστη και του Γιώργου Σιακαντάρη είναι πολύ πιο αποκαλυπτική απ' όσο ίσως φαντάζονταν οι ίδιοι.

Ο Μπίστης είναι ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς - Κεντροαριστεράς που σήμερα στηρίζει Τσίπρα. 

Και ο Σιακαντάρης είναι στέλεχος του #ΠΑΣΟΚ που σήμερα επίσης στηρίζει #Τσίπρα. 

Και οι δύο έχουν αποδοκιμάσει σκαιότατα τον Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν. 

 

Τι έγινε τώρα;

* Ο κ. Μπίστης χαρακτήρισε ως «δεξιά» κριτική και «ανέξοδο παλληκαρισμό» την απαίτηση να προχωρήσει η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας - Κύπρου. Η κριτική του στρεφόταν κατά του κ. Ανδρουλάκη, του ΠΑΣΟΚ!

Ο κ. Σιακαντάρης συνεχάρη δημόσια τον κ. Μπίστη, γιατί - όπως είπε - «επιτέλους ειπώθηκαν ορισμένες αλήθειες».

Ύστερα ήλθε η γνωστή διευκρίνιση: αυτά είναι προσωπικές απόψεις του κ. Μπίστη και όχι επίσημες θέσεις του Κόμματος Τσίπρα.

Περίεργη διευκρίνιση.

Γιατί τις απόψεις αυτές κορυφαίο στέλεχος του κόμματος Τσίπρα, ο κ. Σιακαντάρης, τις είχε μόλις ήδη επικροτήσει δημοσίως. 

Και πάντως ουδείς τις αποδοκίμασε.

Ας αφήσουμε όμως τα πρόσωπα.

* Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ασκείται κριτική στην κυβέρνηση. Κριτική δικαίως ασκείται. Γιατί η πολιτική των «ήρεμων νερών» έχει οδηγήσει στο σημείο η Ελλάδα να ξεπλένει κανονικά την Τουρκία, την ώρα που η Άγκυρα επιβάλλει συνεχώς νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας. 

Το πρόβλημα δεν είναι η "κριτική" (του κ. Ανδρουλάκη και όχι μόνο). Το πρόβλημα είναι η Πολιτική (της κυβέρνησης).

Οι κ.κ. Μπίστης και Σιακαντάρης, καίτοι με το Κόμμα Τσίπρα πλέον, ουσιαστικά "υπερασπίζονται" την πολιτική Γεραπετρίτη! 

Κι αποδοκιμάζουν ως "δεξιούς" όσους ασκούν κριτική στην Πολιτική αυτή. 

«Το άλογο του Νίτσε» Από Λορέντζο Μέρλο

Η τελευταία χειρονομία του φιλοσόφου

«Το άλογο του Νίτσε»

Το άλογο του Νίτσε και η αληθινή έννοια της φράσης «Ο Θεός είναι νεκρός».

από τον Λορέντζο Μέρλο

Το επεισόδιο με το άλογο που αγκαλιάζει ο Νίτσε την παραμονή της ψυχικής του κατάρρευσης γίνεται το σημείο εκκίνησης για την αμφισβήτηση του βαθύτερου νοήματος του διάσημου «Ο Θεός είναι νεκρός». Ο Λορέντζο Μέρλο προσφέρει μια ανάγνωση που υπερβαίνει την πιο κοινή ερμηνεία της θρησκευτικής και ηθικής κρίσης της Δύσης, εντοπίζοντας το αληθινό δράμα του σύγχρονου ανθρώπου στην απώλεια της αυτογνωσίας και της δημιουργικής δύναμης. Αυτό το δοκίμιο μας προσκαλεί να ξαναδιαβάσουμε τον Νίτσε όχι ως προφήτη του μηδενισμού, αλλά ως τον στοχαστή μιας πιθανής εσωτερικής αναγέννησης . (ΣτΣ)

Οδηγός Ανάγνωσης

Ο Λορέντζο Μέρλο προσφέρει μια ερμηνεία του Νίτσε που διαφέρει από την πιο συνηθισμένη. Για αυτόν τον λόγο, ορισμένες ιδέες μπορεί αρχικά να φαίνονται ασυνήθιστες.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι το περίφημο «Ο Θεός είναι νεκρός» δεν σημαίνει απλώς το τέλος της θρησκείας ή των ηθικών αξιών. Κατά την άποψή του, ο Νίτσε περιγράφει πάνω απ' όλα την απώλεια του πιο αυθεντικού και δημιουργικού μέρους της ανθρωπότητας.

Για να κατανοήσετε το δοκίμιο, είναι χρήσιμο να έχετε κατά νου τέσσερις βασικές ιδέες.

1. Ο «θάνατος του Θεού»
δεν υποδηλώνει μόνο την κρίση της πίστης, αλλά και την απώλεια της επαφής του ανθρώπου με τη βαθύτερη διάσταση του εαυτού του.

2. Η «θέληση για δύναμη»
δεν είναι η επιθυμία να κυριαρχεί κανείς πάνω στους άλλους. Είναι η ικανότητα να δημιουργεί, να μεταμορφώνεται και να αναλαμβάνει την ευθύνη για την ύπαρξή του.

3. Ο «Υπεράνθρωπος»
δεν είναι ένα άτομο ανώτερο από τους άλλους. Είναι κάποιος που υπερβαίνει το εγώ, σταματά να επιρρίπτει πάντα την ευθύνη για τη ζωή του στους άλλους και γίνεται πλήρως ο αρχιτέκτονας του δικού του πεπρωμένου.

4. «Επίγνωση»
Στο κείμενο, αυτή η λέξη δεν σημαίνει απλή διανοητική κατανόηση. Υποδηλώνει μια εσωτερική εμπειρία ικανή να μεταμορφώσει τον τρόπο που ζούμε και βλέπουμε τον κόσμο.

Το άρθρο περιέχει επίσης αναφορές στον Χριστιανισμό, τον Βουδισμό, τον διαλογισμό, ακόμη και τη σύγχρονη φυσική. Δεν πρόκειται για ιστορική σύγκριση μεταξύ επιστημονικών κλάδων, αλλά μάλλον για παραδείγματα που χρησιμοποιούνται από τον συγγραφέα για να υποστηρίξουν μια ενιαία θέση: η αληθινή ανθρώπινη μεταμόρφωση προέρχεται από μέσα μας, όχι από τη συσσώρευση γνώσης ή κανόνων.

Ποιος είναι ο Ντόκος και ποιος είναι ο Στόκος;

Για να μην ξεχνιόμαστε και επειδή δεν είναι πρώτη φορά που απασχόλησε τον Γερομοριά ο κ. Ντόκος στον σύνδεσμο άλλες αναρτήσεις για την πολιτεία του:

https://geromorias.blogspot.com/search/label/%CE%9D%CE%A4%CE%9F%CE%9A%CE%9F%CE%A3?m=1

[Α. Σταλίδη]

✅1996. O Σημίτης αναβαθμίζει το ΕΛΙΑΜΕΠ σε ουσιαστικό βραχιόνα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας (μετάφραση: εγκατάσταση του «εθνομηδενισμού» στο υπ.εξ.)

✅2006-2019. Γενικός Διευθντής του ΕΛΙΑΜΕΠ ο Θάνος Ντόκος (φώτο 1 και 2, πηγή 1 και 2)

✅2010. Σε συνέντευξη με το περιοδικό Επίκαιρα, ο Θάνος Ντόκος παραδέχεται ότι το ΕΛΙΑΜΕΠ έχει χρηματοδοτηθεί (μεταξύ άλλων) και από το ίδρυμα του George Soros. (φωτο 11, πηγή 8 )

✅2019 Οκτώβριος (4 μήνες μετά τις εκλογές), ο Θάνος Ντόκος γίνεται Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη (φωτο 3, πηγή 3)

✅2020, Φεβρουάριος. Ο Θάνος Ντόκος, ως αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας κάνει δήλωση για «συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο» στις 3.2.2020 (φώτο 4, πηγή 4)

✅2020, Φεβρουάριος. Την επόμενη ημέρα με την δήλωση (4.2.2020) θέτει τη παραίτησή του στη διάθεση του πρωθυπουργού (φωτό 5, πηγή 5)

✅2020, Ιούνιος. Δηλώνει δημόσια ότι ήταν «λάθος» η στήριξη στον Χαφτάρ και ότι οι «μέρες του είναι μετρημένες». (φωτό 6, πηγή 6) - διευκρινίζω ότι ο Χαφτάρ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΚΟΜΑ να ελέγχει το μεγαλύτερο τμήμα της Λιβύης. Αυτά που πρότεινε τότε ο Ντόκος στον πρωθυπουργό και μάλιστα τα έλεγε και δημόσια έπεσαν εντυπωσιακά έξω, εκτός αν οι «μετρημένες μέρες» μετριούνται σε δεκάδες χιλιάδες.

🥀"ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ"

Τασιόπουλος Γιώργος 

"Από πελάου θ'ε να'ρτώ, 

καλέ μ'να σε φιλήσω

Νά΄ναι τα χείλη μου αλμυρά,

 να μη σ'αλησμονήσω...", 

έτσι λέει το παραδοσιακό που τραγούδησε η Δόμνα Σαμίου.

Κι όμως το μαγευτικό Καστελλόριζο που "όλες τις χάρες του θεού απάνω σου τις έχεις" για χάρη του χρήματος, και μακάρι να κάνω λάθος, έχασε τη ψυχή του και μάλλον για δεύτερη φορά μετά τις 23 Απρίλη του 2010 όταν ο απρόσβλητος ξένος ηγεμών έδωσε το σύνθημα και άλλαξαν τα πάντα, και τώρα με όσα διαβάζουμε στην ανάρτηση που επισυνάπτω επιστρέφει η απελπισία...

Καθώς παρόμοιο είναι το μήνυμα και η συμπεριφορά του τοπικού άρχοντα, κι αυτό πικραίνει περισσότερο, με αυτή του κεντρικού ηγεμόνα που προηγήθηκε και δίνεται το σύνθημα για όλη τη χώρα:

🥀"ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑΝ ΧΩΡΑ"*

(Απόσπασμα από το πεζογράφημα του Δημήτρη Δημητριάδη)

«Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ’θελα να ζήσω, θά ’θελα να μπορούσα να ζήσω, θα ’μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μ’ αφήνει να το θέλω, δε μ’ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή…». 

✔️«ΘΑ ΝΟΜΙΖΕ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ (είχε κρατήσει όμως αιώνες αυτή η διαδικασία) κάποια ριζική και αμετάκλητη αλλαγή είχε συντελεστεί στο φυλετικό πυρήνα όλου αυτού του κόσμου μετά την αναγγελία πως κατέρρευσε το νότιο μέτωπο, επιβεβαίωση που επισφραγίστηκε με το λόγο του προέδρου της Δημοκρατίας -σε τόνο αυστηρό και δήθεν μεγαλοπρεπή (: ένας πρώην αυτοκράτωρ που δείχνει με ψωραλέα έπαρση τη ρημαγμένη του παράγκα αποκαλώντας την Ιμπέριουμ …) υπενθύμισε για μια ακόμα φορά την υποχρέωση του καθενός να παραμείνει πιστός στην παρακαταθήκη του παρελθόντος και την εθνική ανάγκη να περισωθεί τουλάχιστον η αξιοπρέπεια της χώρας».

 ✔️«ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΡΥΦΟ, και μολονότι τα νέα που έφταναν ήταν αντιφατικά και συγκεχυμένα προκαλώντας αλληλοαναιρούμενες εξάρσεις στα πλήθη, ποτέ δεν έφεραν κάποιον αέρα αισιοδοξίας, το αντίθετο, οι ελπίδες όλο και λιγόστευαν (τις στιγμές εκείνες, τίποτε δεν υπήρχε πιο αόριστο από τη λέξη ελπίδα και τίποτα πιο σκοτεινό από το νόημά της), ώσπου μαθεύτηκε πως είχε καταρρεύσει και το ανατολικό μέτωπο, και αυτό έκανε τον κόσμο να επιταχύνει την κίνησή του προς τα βόρεια. 

Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τον "σύμβουλο εθνικής ασφάλειας".... (συνέντευξη)

Θεοφάνης Μαλκίδης

Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τον "σύμβουλο εθνικής ασφάλειας"....

Στη συνέντευξη στη Βεργίνα Τηλεόραση αναλύoνται κρίσιμα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα.

Τα βασικά σημεία συνοψίζονται στα εξής:

Τουρκική προκλητικότητα στη Θράκη:

Είναι πρωτοφανή η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με κατοίκους στον Χινό Ξάνθης κατά την επίσκεψη αντιπροσωπείας του κυβερνώντος τουρκικού κόμματος (AKP).

Η Τουρκία εντείνει τη ρητορική περί «τουρκικής μειονότητας» και κοινότητας στη Δυτική Θράκη, στοχεύοντας στη δημιουργία ενός «κράτους εν κράτει» μέσω διπλωματικών, εκπαιδευτικών και θρησκευτικών παρεμβάσεων.

Οικονομική διείσδυση & Golden Visa:

Κρούεται ο κώδωνας του κινδύνου για την έντονη αγορά ακινήτων και επιχειρήσεων σε παραμεθώριες περιοχές της Θράκης και στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου από τουρκικά συμφέροντα (άμεσα ή μέσω «μπροστινών» με ξένα διαβατήρια).

Αναφέρεται ότι το 86% των Τούρκων που αιτούνται Golden Visa επιθυμούν να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα , γεγονός που αλλοιώνει την οικονομική, κοινωνική εθνική φυσιογνωμία των περιοχών. Παράλληλα, επικρίνει την κατάργηση του νόμου (το 2012) που απαγόρευε σε πολίτες εκτός Ε.Ε. να αγοράζουν ακίνητα σε παραμεθώριες ζώνες .

Προκλήσεις στο Θρακικό Πέλαγος:

Σχολιάζονται οι τουρκικές διεκδικήσεις γύρω από τη νησίδα Ζουράφα (βάσει του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας») και καταγγέλλει την παρενόχληση Ελλήνων αλιέων από τον τουρκικό στόλο εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων .

Η υπόθεση του "Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας"

Σχολιάζεται σκληρά η συνομιλία του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Θάνου Ντόκου, με Ρώσους φαρσέρ που υποδύθηκαν Ουκρανούς αξιωματούχους .

ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΗΝΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΝ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΡΑΝΟΥΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΕΣ.

Δημοσιεύματα ΝΥΤ, Washington Post, ALjazeera, "διαψεύδουν" οι Ισραηλινοί.

Γιώργος Λιερός

Washington Post: Οι ΗΠΑ προειδοποίησαν το Ιράν για τις προθέσεις του Ισραήλ να δολοφονήσει ηγέτες

Την άνοιξη, αξιωματούχοι των ΗΠΑ υποψιάστηκαν ότι το Ισραήλ σκόπευε να δολοφονήσει τους κορυφαίους διαπραγματευτές του Ιράν και έστειλαν προειδοποίηση στην Τεχεράνη να λάβει προφυλάξεις.

Ανώτεροι αξιωματούχοι των ΗΠΑ φοβούνταν ότι το Ισραήλ σκόπευε να δολοφονήσει τους κορυφαίους διαπραγματευτές του Ιράν, την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ επιδίωκε μια συμφωνία υψηλού κινδύνου για τον τερματισμό του πολέμου στην περιοχή και την επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ, σύμφωνα με τρέχοντες και πρώην αξιωματούχους που είναι ενήμεροι για το θέμα.

Η αντίρρηση της Ουάσιγκτον όσον αφορά τη δολοφονία του Αμπάς Αραγκί, υπουργού Εξωτερικών του Ιράν, και του Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, προέδρου του κοινοβουλίου της χώρας, ήταν τόσο έντονη, ώστε την άνοιξη αυτή προχώρησε στο ασυνήθιστο βήμα να ζητήσει από μεσάζοντες να προειδοποιήσουν το Ιράν για τις δολοφονικές προθέσεις του Ισραήλ, ανέφεραν οι αξιωματούχοι.

........

Το γεγονός ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι ένιωσαν την ανάγκη να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα και να προειδοποιήσουν το Ιράν ότι οι κορυφαίοι διαπραγματευτές του ενδέχεται να σκοτωθούν καταδεικνύει την ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ και την περιορισμένη επιρροή της κυβέρνησης Τραμπ επί της ισραηλινής κυβέρνησης, ανέφεραν αναλυτές.

Βασίλης Καραποστόλης: «Όταν παύουν τα αισθήματα, πληθαίνουν οι παραισθήσεις»

Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.

Γιώργος Δήμος

Στο βιβλίο «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο Βασίλης Καραποστόλης εξετάζει τη βαθιά ψυχική και πνευματική κόπωση του σύγχρονου ανθρώπου

Oµότιµος Καθηγητής Πολιτισµού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήµιο Αθηνών, ο Βασίλης Καραποστόλης έχει δημοσιεύσει δεκάδες μελέτες και δοκίμια για την κοινωνική συμπεριφορά και τα ήθη στον σύγχρονο κόσμο, καθώς και λογοτεχνικά έργα, από το 1995 και ύστερα, τα περισσότερα από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης» (εκδ. Πατάκη), θίγει το σημαντικό θέμα της έλλειψης ψυχικών εφοδίων υψηλής τάσης από την ανθρώπινη δράση στην εποχή μας, ερευνώντας αφενός τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν την κατάπτωση και αφετέρου τις πιθανότητες ανάκαμψης.

Ο Βασίλης Καραποστόλης μας μίλησε τόσο για τους λόγους που τον οδήγησαν στη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου όσο και για τους κινδύνους που εγκυμονεί η διαιώνιση αυτού του σημαντικού προβλήματος που πραγματεύεται η «Ανάγκη της εμψύχωσης» και γενικότερα τα βιβλία που γράφει τα τελευταία χρόνια.

— Το νέο σας βιβλίο πραγματεύεται ένα σοβαρό θέμα της εποχής μας, την έλλειψη αυτοπεποίθησης και ψυχικού σθένους, προκειμένου ο άνθρωπος να στοχεύσει ψηλά και να βελτιώσει πτυχές του εαυτού του, ξεπερνώντας τις αναστολές του και τα εμπόδια που συναντά καθημερινά στον δρόμο του. Ποια ήταν η αφορμή που σας οδήγησε στο να γράψετε ένα βιβλίο γι’ αυτό το μείζον κοινωνικό ζήτημα;

Την αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου μού την έδωσε η παρατήρηση ότι όλο και λιγότεροι άνθρωποι στις μέρες μας κρατάνε το τιμόνι της ζωής τους στα χέρια τους. Δεν είναι ότι οι καταστάσεις τούς παρασέρνουν, είναι μάλλον ότι τους λείπει η θέληση να χαράξουν την πορεία τους. Σήμερα σπανίως θα δούμε άτομα να βάζουν όλη τους την ψυχή σε όσα επιχειρούν. Είναι σαν να διστάζουν να δοθούν ακόμα και σ’ αυτά που δηλώνουν πως επιθυμούν πολύ. Το αποτέλεσμα είναι να συσσωρεύεται μέσα τους ένα αδιάθετο δυναμικό. Τα ριζικά σχέδια αναβάλλονται, το ίδιο και οι πράξεις και τα συναισθήματα. Βασικός στόχος του βιβλίου ήταν να ερευνήσει τις αιτίες αυτής της λιποψυχίας και τα μέσα που υπάρχουν ώστε να μη γίνει χρόνια πάθηση.

— Θεωρείτε, δηλαδή, ότι αυτή είναι μια κατάπτωση του σημερινού ανθρώπου που απειλεί να διαβρώσει ολόκληρο των πολιτισμό μας;

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, γιατί ο σύγχρονος πολιτισμός, με όλη του τη φαντασμαγορία, κάνει τον άνθρωπο να ξεχνά τη δειλία του, να ξεχνά πως έχει φτάσει στο σημείο να φοβάται μήπως «πέσει έξω», αν νιώσει μια δυνατή συγκίνηση για ένα πρόσωπο ή για μια ιδέα ή για μια υπόθεση. Το να περικόπτεις προκαταβολικά αυτό που αισθάνεσαι είναι ο πιο ταπεινωτικός αυτοακρωτηριασμός. Αυτό συμβαίνει σήμερα. Και όλοι οι μηχανισμοί του πολιτισμού –με τη μαζική διασκέδαση, με τον κατακλυσμό από εικόνες και ήχους– πασχίζει να συγκαλύψει το μειωτικό γεγονός ότι φιμώνεται προγραμματικά η καρδιά. Οι συνέπειες, όμως, δεν αποφεύγονται. Όταν παύουν τα αισθήματα, πληθαίνουν οι παραισθήσεις. Αφού η καρδιά σιωπά, το μυαλό πλάθει ό,τι το βολεύει.

Χριστιανισμός και φυλετισμ

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-3 Ιουλίου 2026

Στο παρόν άρθρο συνοψίζονται οι απόψεις του ρουμανοαμερικανού ιερομόναχου Νείλου για το ζήτημα των σχέσεων χριστιανισμού και φυλετισμού. Ο ιερομόναχος Νείλος καταθέτει τις απόψεις του για το ζήτημα αυτό και μια σειρά άλλων θεμάτων στον αμερικανικό ιστότοπο «The Unz review» και τις υπογράφει ως Brother Nilus. Ομιλεί εξ ιδίας πείρας για το ζήτημα των σχέσεων χριστιανισμού και φυλετισμού. Πριν γίνει μοναχός ανησυχούσε για την πνευματική κατάρρευση της Δύσης και την παρακμή της νεωτερικότητας. Παράλληλα ενδιαφέρονταν έντονα για το εβραϊκό ζήτημα και τον εσωτερισμό των φυλετιστών. Διάβαζε, όπως εξομολογείται ο ίδιος, τους θεωρητικούς του φυλετισμού με προσοχή και τους Πατέρες της εκκλησίας επιπόλαια, προσπαθώντας να απομονώσει από τους τελευταίους «τσιτάτα» τα οποία να δικαιώνουν τον φυλετισμό του. Τελικά μέσα από μια αργή και επίπονη διαδρομή βρήκε ξεκάθαρες και αληθινές απαντήσεις στις έρευνες του μόνον στα πλαίσια του ορθόδοξου τρόπου ζωής.

Οι πολιτισμοί, κατά τον ιερομόναχο Νείλο, είναι η κληρονομημένη γραμματική της ζωής. Φορείς τους, στη διαδρομή των αιώνων, είναι τα διάφορα έθνη και οι λαοί. Ο κίνδυνος δεν σχετίζεται με την διαφορετικότητα των πολιτισμών στον χώρο και στον χρόνο, αλλά έγκειται στην αναγόρευση της διαφορετικότητας αυτής σε μεταφυσικά -υποτίθεται- επικυρωμένη υπεροχή. Είναι απολύτως νόμιμο ένας λαός να θεωρεί ως πολύτιμο αγαθό την ιστορική συνέχεια και αναπαραγωγή του. Πρόβλημα προκύπτει μόνον όταν το αγαθό αυτό αναγορεύεται σε υπέρτατο. Οι διάφοροι εθνισμοί είναι πλήρως αποδεκτοί, όχι όμως και η ειδωλοποίησή τους.

Για τους προπάτορες του φυλετισμού η αρία φυλή δεν ήταν μόνον χαρισματική και προικισμένη. Υπερείχε και από μεταφυσική -υποτίθεται- άποψη, επειδή για αυτούς ήταν το εργαλείο μέσω του οποίου το θείον δρα μέσα στην ιστορία. Ο χριστιανισμός, κατά τους φυλετιστές, είναι εμπόδιο σε αυτήν την δράση. Μία νέα εκκλησία, του αίματός και όχι του πνεύματος, είναι απαραίτητη.

Για μια νέα αποικιοκρατία. ΤΙΝΑ και ιστορικός αναθεωρητισμός

Το Σεπτέμβριο του 2017 ο Μπρους Γκίλλεϊ (Bruce Gilley), καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Πόρτλαντ, με διδακτορικό και μεταπτυχιακό στα Πανεπιστήμια του Πρίνστον και της Οξφόρδης αντίστοιχα, δημοσιεύει το άρθρο «Για την υπεράσπιση της αποικιοκρατίας» (Case for colonialism) στο γνωστό επιστημονικό περιοδικό Third World Quarterly.[1] Ερευνητικές ομάδες κοινωνικών επιστημόνων από διάφορα μέρη του κόσμου συλλέγουν υπογραφές και γράφουν κείμενα όπου ζητούν να αποσυρθεί το άρθρο του -ύμνος υπέρ της αποικιοκρατίας. Τελικά παραπάνω απ᾽ τα μισά μέλη της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού παραιτούνται, εφόσον αποδεικνύεται ότι το άρθρο είχε εγκριθεί χωρίς να έχει προηγουμένως περάσει από όλα τα προβλεπόμενα στάδια αξιολόγησης. Παρόλ᾽ αυτά εκπρόσωποι του Πανεπιστημίου, στο οποίο εργάζεται, τον υπερασπίζονται στη βάση της ελευθερίας του λόγου που πρέπει να διέπει την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Στο πνεύμα των καιρών

Ο Γκίλλεϊ είναι σίγουρα μια ακραία περίπτωση, όμως δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Λόγω της πρωτοφανούς προκλητικότητας του άρθρου του όχι μόνο ως προς την ουσία των ιστορικών επιχειρημάτων και πολιτικών προτάσεων αλλά και ως προς τις διατυπώσεις που περιέχει, μπορεί να φαίνεται μια εξαίρεση σε μια τυχαία στιγμή. Όμως δεν είναι ούτε εξαίρεση, ούτε τυχαία. Πατάει γερά στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη σκέψη και πρακτική με πρόταγμα το ΤΙΝΑ,[2] για να πει χωρίς περιστροφές και προσχήματα αυτό που οι άλλοι είτε δεν τολμούν είτε θεωρούν περιττό. Γι’ αυτόν και για τους ομοϊδεάτες του, ακαδημαϊκούς και policy makers, είναι η κατάλληλη στιγμή, το ιστορικό momentum για την εκ των υστέρων δικαίωση και ενδεχομένως ακόμα και παλινόρθωση της αποικιοκρατίας.

Πίσω απ’ τα λεγόμενα του Γκίλλεϊ διαβάζουμε την ανοχή της Αμερικής του Τραμπ απέναντι στην κανονικοποίηση της ακροδεξιάς και του ρατσισμού. Διαβάζουμε τις πρόσφατες αντιφατικές δηλώσεις του Μακρόν ότι «η αποικιοκρατία στην Αλγερία ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» (προεκλογικά) αλλά ταυτόχρονα «η Αφρική έχει πολιτισμικά προβλήματα» (μετεκλογικά), ακολουθώντας τον προκάτοχό του Σαρκοζί, ο οποίος το 2007 είχε δηλώσει ότι «η τραγωδία στην Αφρική είναι ότι δεν έχει ολοκληρωτικά εισαχθεί στην ιστορία», αναφερόμενος στον ελλιπή εκσυγχρονισμό της. Εδώ η ιστορία ταυτίζεται με την πρόοδο από μια αποκλειστικά ευρωκεντρική σκοπιά. Διαβάζουμε ακόμα την ανησυχία των ηγεσιών της Δύσης απέναντι στην όχι πλέον ανερχόμενη αλλά καθιερωμένη δύναμη της Κίνας, που επενδύει εκτεταμένα σε υποδομές και εκμετάλλευση γης στην Αφρική αλλά και στην ίδια την Ευρώπη.
Για τις λέξεις και τα πράγματα

Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών!

Καλυψώ Κανάκη

Η δήλωση του Βέλγου δημοσιογράφου Michel Collon που εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο:

«Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών! Αν η Ισπανία και η Γαλλία σε 17 αιώνες πλούτισαν, ήταν επειδή έκλεψαν χρυσό και ασήμι από τη Λατινική Αμερική και σκότωσαν Ινδιάνους χωρίς να πληρώσουν τίποτα. 

Η Γαλλία, η Αγγλία και οι ΗΠΑ πλούτισαν τόσο πολύ χάρη στη δουλεία και την κλοπή ανθρώπων από την Αφρική χωρίς να πληρώσουν τίποτα.

 Ομοίως, το Βέλγιο και η Ολλανδία ήταν πολύ πλούσιες εδώ και 19 αιώνες επειδή έκλεψαν πρώτες ύλες από την Αφρική και την Ασία. Τα τελευταία 500 χρόνια οι δυτικές μας κοινωνίες έχουν ληστέψει τον πλούτο του τρίτου κόσμου χωρίς να πληρώσουν. Μπορούμε να φτιάξουμε γραφήματα για όλες τις φτωχές χώρες της Αφρικής και να δείξουμε ποιος τις λήστεψε και πώς. Με λίγα λόγια, είμαστε - ή μάλλον μερικοί από εμάς είναι, κλέφτες, και έτσι έχουμε γίνει πλούσιες χώρες εις βάρος άλλων»!

Τι γίνεται με το λιγνίτη?

ΘΕΜΗΣ ΣΙΝΑΝΟΓΛΟΥ 

(δημοσιογράφος εφημερίδα «ΤΟ ΦΩΣ»)

Έχω οργιστεί με τις ανατινάξεις στον λιγνίτη ΜΑΣ, στα μηχανήματά ΜΑΣ. Μην περιμένετε από δημοσιογράφους να κάνουν αυτό που έκανα, οι πιο δυνατές οικογένειες της χώρας, οι κροίσοι είναι χωμένοι στην "πράσινη ενέργεια". 

Ενώ η Γερμανία η σούπερ αναπτυγμένη- και η Πολωνία για λόγους εθνικής απειλής- δεν καταστρέφουν τα εργοστάσια λιγνίτη, τρέχουμε εμείς να καταστρέψουμε τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ. 

Τι έκανα λοιπόν. Ρώτησα το ΑΙ της Google, το Gemini, τι θα πάθουμε σε περίπτωση πολέμου! 

Είναι τραγικό. Μου είπε: 

---------------

"Σε περίπτωση πολέμου, ο λιγνίτης αποτελεί το απόλυτο στρατηγικό πλεονέκτημα για την ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας. Η κατοχή ενός εγχώριου καυσίμου που βρίσκεται θαμμένο στο δικό μας έδαφος προσφέρει πλήρη αυτάρκεια. Αντίθετα, η τρέχουσα εξάρτησή μας από εισαγόμενες πηγές ενέργειας μάς καθιστά εξαιρετικά ευάλωτους σε συνθήκες πολεμικής σύρραξης.

1. Το πλεονέκτημα του λιγνίτη στον πόλεμο.

Ανεξαρτησία από εισαγωγές: 

Ο λιγνίτης βρίσκεται στη Δυτική Μακεδονία και τη Μεγαλόπολη και δεν μπορεί να μας τον «κόψει» κανένας ξένος προμηθευτής δείτε σχετικό άρθρο για την απολιγνιτοποίηση στη ΔΕΗ.

Θωράκιση από δολιοφθορές: Οι γραμμές μεταφοράς φυσικού αερίου (αγωγοί) και οι σταθμοί υγροποιημένου αερίου (LNG) είναι εύκολοι και πρωταρχικοί στόχοι για τον εχθρό. Αν πληγούν, η χώρα μένει αμέσως χωρίς καύσιμο. Τα ορυχεία λιγνίτη είναι απέραντες εκτάσεις γης που δεν μπορούν να καταστραφούν με ένα μόνο πλήγμα.

«Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα(τού αρσενικού) – Μέρος Α΄» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ιδεολογίες του παρόντοςΚατακερματισμός και μοναξιά με την πάροδο του χρόνου «Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα – Μέρος Α΄»

Συνδυάζοντας το δίκαιο, τον πολιτισμό και τις αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, μια κριτική σκέψη πάνω στην έννοια της γυναικοκτονίας και τη σύγχρονη αναπαράσταση της ανδρικής φιγούρας.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ξεκινώντας από τη συζήτηση που πυροδότησαν οι δηλώσεις του Roberto Vannacci, ο Roberto Pecchioli αναλύει τις πολιτισμικές και νομικές επιπτώσεις της εισαγωγής της γυναικοκτονίας ως ειδικού εγκλήματος. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η προοδευτική κατασκευή μιας αφήγησης που βασίζεται σε ιδεολογικές κατηγορίες καταλήγει να αλλοιώνει την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου και να τροφοδοτεί μια αναπαράσταση των ανδρών ως εξ ορισμού ενόχων. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολεμικός στοχασμός σχετικά με τη σχέση μεταξύ νόμου, μέσων ενημέρωσης και σύγχρονου πολιτισμού, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα και οι νέες ερμηνευτικές κατηγορίες επαναπροσδιορίζουν την αντίληψη των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών. (NR)

Η ψευδής αφήγηση που βασίζεται σε ιδεολογίες αποδομεί τη ζωή, τα συναισθήματα και τα ένστικτα του μισού ανθρώπινου είδους.

Η στάση του Roberto Vannacci σχετικά με την λεγόμενη γυναικοκτονία, η οποία αρνείται ότι η δολοφονία γυναικών από συζύγους, συντρόφους ή πρώην συντρόφους αποτελεί ειδικό έγκλημα —πιο σοβαρό από άλλες δολοφονίες— έχει πυροδοτήσει θύελλα αντιπαραθέσεων.

Η καταδίκη του στρατηγού ήταν ομόφωνη σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τη δεξιά (Μελόνι, Μπονγκιόρνο) έως την αριστερά.

Ο συγγραφέας είναι πεπεισμένος: όταν μια παράξενη νέα ιδέα κερδίζει τόσο ομόφωνη αποδοχή, υπάρχει μια απάτη, ένα ψέμα ή μια ιδεολογική επιβολή από πίσω της. Ή και όλα αυτά μαζί.

Η χορωδία των αντιδράσεων δεν προκαλεί έκπληξη. Ο κομφορμισμός και η σιωπή των ψυχολόγων και των εγκληματολόγων είναι ανησυχητικές. Λίγες μέρες μετά τη δήλωση του στρατηγού -η οποία συγκέντρωσε σημαντική δημόσια υποστήριξη- ο πιο εξέχων δεξιός διανοούμενος, ο Μαρτσέλο Βενετσιάνι, επανεξέτασε το ζήτημα από πολιτισμική σκοπιά, δηλώνοντας τη συμφωνία του με τη θέση ότι η γυναικοκτονία είναι μια πολιτισμική κατασκευή, καθώς και μια νομική προσβολή (νομικό τερατούργημα).

Όπως όμως γνωρίζουμε, η κυρίαρχη γνώμη (η μόνη που γίνεται δεκτή στη δημόσια συζήτηση) είναι η άποψη των κυριάρχων. Θέλουμε να προσθέσουμε τη ταπεινή μας φωνή στη συζήτηση.

Η καθιέρωση του ειδικού εγκλήματος της γυναικοκτονίας —με υποχρεωτικές ποινές και επιβαρυντικές περιστάσεις— δεν αποτελεί μόνο σοβαρή παραβίαση της καθολικότητας του νόμου, αλλά και καθιερώνει την υπεροχή του φύλου του θύματος (γυναικείου) έναντι της αρχής ότι οι ποινές εφαρμόζονται σε όσους διαπράττουν έγκλημα, ανεξάρτητα από το «φύλο» των εμπλεκομένων ατόμων, αφήνοντας την πραγματική επιβολή της ποινής σε μεμονωμένες περιπτώσεις και στο σύστημα των ελαφρυντικών και επιβαρυντικών περιστάσεων.

Αυτό είναι το δυσοίωνο σημάδι της απανθρωποποίησης του αρσενικού μέλους του ανθρώπινου είδους. Σημαντική απόδειξη αυτού είναι η αρνητική χροιά πολλών συμπεριφορών από την παιδική ηλικία και μετά, από το άγριο παιχνίδι των αγοριών μέχρι την απαγόρευση πολλών συμπεριφορών και την θεραπευτική τους ιατρικοποίηση. Αυτό ενσταλάζει στα παιδιά και τους εφήβους ένα αίσθημα φόβου για το ποιοι είναι, μια αρνητική κρίση για τα φυσικά τους ένστικτα, η οποία οδηγεί σε αυτολογοκρισία, απώλεια ταυτότητας και σύγχυση.

Από την κοινωνική ασφάλιση στo νέο σύστημα φτωχοποίησης των συνταξιούχων

03/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος ΜπελτέςΡΟΜΠΟΛΗΣ ΣΑΒΒΑΣ - ΜΠΕΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ των 27 μία έντονη και δογματική αμφισβήτηση του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης από διεθνείς, ευρωπαϊκούς και εγχώριους οργανισμούς και φορείς με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.

Όμως, το παράδοξο, μεταξύ άλλων, είναι ότι αυτή η αμφισβήτηση του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης συντελείται σε μία περίοδο όπου σχετικές μελέτες σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο εκφράζουν τις ανησυχίες τους για την διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτωχοποίησης των συνταξιούχων από τις ασκούμενες πολιτικές της θεσμοθετημένης προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν επιλέξει αυτόν τον προσανατολισμό αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης έχει, κατά την τελευταία 15ετία, αυξηθεί το ποσοστό των φτωχών συνταξιούχων, σε σύγκριση με άλλες χώρες που δεν έχουν επιλέξει τον συγκεκριμένο προσανατολισμό. Για παράδειγμα στην Γερμανία – όπου στις μέρες μας ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δέχεται την κριτική των κυβερνητικών του εταίρων και των συνδικάτων για την προώθηση ενός σχεδίου διεύρυνσης του ρόλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης στην συγκεκριμένη χώρα – το ποσοστό φτώχειας των συνταξιούχων από 11,4% το 2010, αυξήθηκε σε 18,9% το 2025.

Το ίδιο στην Ιρλανδία από 11% το 2010 αυξήθηκε σε 19% το 2025, στην Γαλλία από 10,1% αυξήθηκε σε 11,6% το 2025, στην Λιθουανία από 11,5% το 2010 σε 34,6% το 2025 στην Σλοβακία από 7,8% το 2010 σε 8,7% το 2025, στην Τσεχία από 6,9% το 2010 σε 17,1% το 2025, στην Κροατία από 22,6% σε 34,6% το 2025 και στην Πολωνία από 14,2% σε 14,7% το 2025.

Αντίθετα σε χώρες της ΕΕ, όπου κατά την διάρκεια της τελευταίας 15ετίας δεν θεσμοθετήθηκαν πολιτικές προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, το ποσοστό της φτώχειας των συνταξιούχων στην Ιταλία από 14,4% το 2010 μειώθηκε σε 13,3% το 2025, στην Ισπανία από 21,1% το 2010 μειώθηκε σε 13,1% το 2025, στο Βέλγιο από 18,1% το 2010 μειώθηκε σε 12,4% το 2025 και στην Πορτογαλία από 21% το 2010 μειώθηκε σε 17,8% το 2025.
Η πρόταση για σύνταξης πρόνοιας

Στο δυσμενές αυτό ευρωπαϊκό περιβάλλον της αύξησης της φτώχειας των συνταξιούχων και των ανισοτήτων εξαιτίας, μεταξύ άλλων, της θεσμοθέτησης των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών σχημάτων από τα συγκεκριμένα κράτη-μέλη, προβάλλεται στην χώρα μας μελέτη-πρόταση ερευνητικού ινστιτούτου συρρίκνωσης της κοινωνικής ασφάλισης και θεσμοθέτησης μίας σύνταξης πρόνοιας, η οποία θα καταβάλλεται στο 67ο έτος της ηλικίας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προϋποθέσεις θεμελίωσης δικαιώματος με βάση τα έτη εργασίας, με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.