Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών!

Καλυψώ Κανάκη

Η δήλωση του Βέλγου δημοσιογράφου Michel Collon που εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο:

«Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών! Αν η Ισπανία και η Γαλλία σε 17 αιώνες πλούτισαν, ήταν επειδή έκλεψαν χρυσό και ασήμι από τη Λατινική Αμερική και σκότωσαν Ινδιάνους χωρίς να πληρώσουν τίποτα. 

Η Γαλλία, η Αγγλία και οι ΗΠΑ πλούτισαν τόσο πολύ χάρη στη δουλεία και την κλοπή ανθρώπων από την Αφρική χωρίς να πληρώσουν τίποτα.

 Ομοίως, το Βέλγιο και η Ολλανδία ήταν πολύ πλούσιες εδώ και 19 αιώνες επειδή έκλεψαν πρώτες ύλες από την Αφρική και την Ασία. Τα τελευταία 500 χρόνια οι δυτικές μας κοινωνίες έχουν ληστέψει τον πλούτο του τρίτου κόσμου χωρίς να πληρώσουν. Μπορούμε να φτιάξουμε γραφήματα για όλες τις φτωχές χώρες της Αφρικής και να δείξουμε ποιος τις λήστεψε και πώς. Με λίγα λόγια, είμαστε - ή μάλλον μερικοί από εμάς είναι, κλέφτες, και έτσι έχουμε γίνει πλούσιες χώρες εις βάρος άλλων»!

Τι γίνεται με το λιγνίτη?

ΘΕΜΗΣ ΣΙΝΑΝΟΓΛΟΥ 

(δημοσιογράφος εφημερίδα «ΤΟ ΦΩΣ»)

Έχω οργιστεί με τις ανατινάξεις στον λιγνίτη ΜΑΣ, στα μηχανήματά ΜΑΣ. Μην περιμένετε από δημοσιογράφους να κάνουν αυτό που έκανα, οι πιο δυνατές οικογένειες της χώρας, οι κροίσοι είναι χωμένοι στην "πράσινη ενέργεια". 

Ενώ η Γερμανία η σούπερ αναπτυγμένη- και η Πολωνία για λόγους εθνικής απειλής- δεν καταστρέφουν τα εργοστάσια λιγνίτη, τρέχουμε εμείς να καταστρέψουμε τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ. 

Τι έκανα λοιπόν. Ρώτησα το ΑΙ της Google, το Gemini, τι θα πάθουμε σε περίπτωση πολέμου! 

Είναι τραγικό. Μου είπε: 

---------------

"Σε περίπτωση πολέμου, ο λιγνίτης αποτελεί το απόλυτο στρατηγικό πλεονέκτημα για την ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας. Η κατοχή ενός εγχώριου καυσίμου που βρίσκεται θαμμένο στο δικό μας έδαφος προσφέρει πλήρη αυτάρκεια. Αντίθετα, η τρέχουσα εξάρτησή μας από εισαγόμενες πηγές ενέργειας μάς καθιστά εξαιρετικά ευάλωτους σε συνθήκες πολεμικής σύρραξης.

1. Το πλεονέκτημα του λιγνίτη στον πόλεμο.

Ανεξαρτησία από εισαγωγές: 

Ο λιγνίτης βρίσκεται στη Δυτική Μακεδονία και τη Μεγαλόπολη και δεν μπορεί να μας τον «κόψει» κανένας ξένος προμηθευτής δείτε σχετικό άρθρο για την απολιγνιτοποίηση στη ΔΕΗ.

Θωράκιση από δολιοφθορές: Οι γραμμές μεταφοράς φυσικού αερίου (αγωγοί) και οι σταθμοί υγροποιημένου αερίου (LNG) είναι εύκολοι και πρωταρχικοί στόχοι για τον εχθρό. Αν πληγούν, η χώρα μένει αμέσως χωρίς καύσιμο. Τα ορυχεία λιγνίτη είναι απέραντες εκτάσεις γης που δεν μπορούν να καταστραφούν με ένα μόνο πλήγμα.

«Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα(τού αρσενικού) – Μέρος Α΄» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ιδεολογίες του παρόντοςΚατακερματισμός και μοναξιά με την πάροδο του χρόνου «Η Απανθρωποποίηση του Άνδρα – Μέρος Α΄»

Συνδυάζοντας το δίκαιο, τον πολιτισμό και τις αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, μια κριτική σκέψη πάνω στην έννοια της γυναικοκτονίας και τη σύγχρονη αναπαράσταση της ανδρικής φιγούρας.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Ξεκινώντας από τη συζήτηση που πυροδότησαν οι δηλώσεις του Roberto Vannacci, ο Roberto Pecchioli αναλύει τις πολιτισμικές και νομικές επιπτώσεις της εισαγωγής της γυναικοκτονίας ως ειδικού εγκλήματος. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η προοδευτική κατασκευή μιας αφήγησης που βασίζεται σε ιδεολογικές κατηγορίες καταλήγει να αλλοιώνει την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου και να τροφοδοτεί μια αναπαράσταση των ανδρών ως εξ ορισμού ενόχων. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολεμικός στοχασμός σχετικά με τη σχέση μεταξύ νόμου, μέσων ενημέρωσης και σύγχρονου πολιτισμού, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα και οι νέες ερμηνευτικές κατηγορίες επαναπροσδιορίζουν την αντίληψη των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών. (NR)

Η ψευδής αφήγηση που βασίζεται σε ιδεολογίες αποδομεί τη ζωή, τα συναισθήματα και τα ένστικτα του μισού ανθρώπινου είδους.

Η στάση του Roberto Vannacci σχετικά με την λεγόμενη γυναικοκτονία, η οποία αρνείται ότι η δολοφονία γυναικών από συζύγους, συντρόφους ή πρώην συντρόφους αποτελεί ειδικό έγκλημα —πιο σοβαρό από άλλες δολοφονίες— έχει πυροδοτήσει θύελλα αντιπαραθέσεων.

Η καταδίκη του στρατηγού ήταν ομόφωνη σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τη δεξιά (Μελόνι, Μπονγκιόρνο) έως την αριστερά.

Ο συγγραφέας είναι πεπεισμένος: όταν μια παράξενη νέα ιδέα κερδίζει τόσο ομόφωνη αποδοχή, υπάρχει μια απάτη, ένα ψέμα ή μια ιδεολογική επιβολή από πίσω της. Ή και όλα αυτά μαζί.

Η χορωδία των αντιδράσεων δεν προκαλεί έκπληξη. Ο κομφορμισμός και η σιωπή των ψυχολόγων και των εγκληματολόγων είναι ανησυχητικές. Λίγες μέρες μετά τη δήλωση του στρατηγού -η οποία συγκέντρωσε σημαντική δημόσια υποστήριξη- ο πιο εξέχων δεξιός διανοούμενος, ο Μαρτσέλο Βενετσιάνι, επανεξέτασε το ζήτημα από πολιτισμική σκοπιά, δηλώνοντας τη συμφωνία του με τη θέση ότι η γυναικοκτονία είναι μια πολιτισμική κατασκευή, καθώς και μια νομική προσβολή (νομικό τερατούργημα).

Όπως όμως γνωρίζουμε, η κυρίαρχη γνώμη (η μόνη που γίνεται δεκτή στη δημόσια συζήτηση) είναι η άποψη των κυριάρχων. Θέλουμε να προσθέσουμε τη ταπεινή μας φωνή στη συζήτηση.

Η καθιέρωση του ειδικού εγκλήματος της γυναικοκτονίας —με υποχρεωτικές ποινές και επιβαρυντικές περιστάσεις— δεν αποτελεί μόνο σοβαρή παραβίαση της καθολικότητας του νόμου, αλλά και καθιερώνει την υπεροχή του φύλου του θύματος (γυναικείου) έναντι της αρχής ότι οι ποινές εφαρμόζονται σε όσους διαπράττουν έγκλημα, ανεξάρτητα από το «φύλο» των εμπλεκομένων ατόμων, αφήνοντας την πραγματική επιβολή της ποινής σε μεμονωμένες περιπτώσεις και στο σύστημα των ελαφρυντικών και επιβαρυντικών περιστάσεων.

Αυτό είναι το δυσοίωνο σημάδι της απανθρωποποίησης του αρσενικού μέλους του ανθρώπινου είδους. Σημαντική απόδειξη αυτού είναι η αρνητική χροιά πολλών συμπεριφορών από την παιδική ηλικία και μετά, από το άγριο παιχνίδι των αγοριών μέχρι την απαγόρευση πολλών συμπεριφορών και την θεραπευτική τους ιατρικοποίηση. Αυτό ενσταλάζει στα παιδιά και τους εφήβους ένα αίσθημα φόβου για το ποιοι είναι, μια αρνητική κρίση για τα φυσικά τους ένστικτα, η οποία οδηγεί σε αυτολογοκρισία, απώλεια ταυτότητας και σύγχυση.

Από την κοινωνική ασφάλιση στo νέο σύστημα φτωχοποίησης των συνταξιούχων

03/07/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος ΜπελτέςΡΟΜΠΟΛΗΣ ΣΑΒΒΑΣ - ΜΠΕΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ των 27 μία έντονη και δογματική αμφισβήτηση του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης από διεθνείς, ευρωπαϊκούς και εγχώριους οργανισμούς και φορείς με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.

Όμως, το παράδοξο, μεταξύ άλλων, είναι ότι αυτή η αμφισβήτηση του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής ασφάλισης συντελείται σε μία περίοδο όπου σχετικές μελέτες σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο εκφράζουν τις ανησυχίες τους για την διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτωχοποίησης των συνταξιούχων από τις ασκούμενες πολιτικές της θεσμοθετημένης προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι σε ευρωπαϊκές χώρες που έχουν επιλέξει αυτόν τον προσανατολισμό αποδόμησης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης έχει, κατά την τελευταία 15ετία, αυξηθεί το ποσοστό των φτωχών συνταξιούχων, σε σύγκριση με άλλες χώρες που δεν έχουν επιλέξει τον συγκεκριμένο προσανατολισμό. Για παράδειγμα στην Γερμανία – όπου στις μέρες μας ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δέχεται την κριτική των κυβερνητικών του εταίρων και των συνδικάτων για την προώθηση ενός σχεδίου διεύρυνσης του ρόλου της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης στην συγκεκριμένη χώρα – το ποσοστό φτώχειας των συνταξιούχων από 11,4% το 2010, αυξήθηκε σε 18,9% το 2025.

Το ίδιο στην Ιρλανδία από 11% το 2010 αυξήθηκε σε 19% το 2025, στην Γαλλία από 10,1% αυξήθηκε σε 11,6% το 2025, στην Λιθουανία από 11,5% το 2010 σε 34,6% το 2025 στην Σλοβακία από 7,8% το 2010 σε 8,7% το 2025, στην Τσεχία από 6,9% το 2010 σε 17,1% το 2025, στην Κροατία από 22,6% σε 34,6% το 2025 και στην Πολωνία από 14,2% σε 14,7% το 2025.

Αντίθετα σε χώρες της ΕΕ, όπου κατά την διάρκεια της τελευταίας 15ετίας δεν θεσμοθετήθηκαν πολιτικές προώθησης της ιδιωτικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης, το ποσοστό της φτώχειας των συνταξιούχων στην Ιταλία από 14,4% το 2010 μειώθηκε σε 13,3% το 2025, στην Ισπανία από 21,1% το 2010 μειώθηκε σε 13,1% το 2025, στο Βέλγιο από 18,1% το 2010 μειώθηκε σε 12,4% το 2025 και στην Πορτογαλία από 21% το 2010 μειώθηκε σε 17,8% το 2025.
Η πρόταση για σύνταξης πρόνοιας

Στο δυσμενές αυτό ευρωπαϊκό περιβάλλον της αύξησης της φτώχειας των συνταξιούχων και των ανισοτήτων εξαιτίας, μεταξύ άλλων, της θεσμοθέτησης των ιδιωτικών συνταξιοδοτικών σχημάτων από τα συγκεκριμένα κράτη-μέλη, προβάλλεται στην χώρα μας μελέτη-πρόταση ερευνητικού ινστιτούτου συρρίκνωσης της κοινωνικής ασφάλισης και θεσμοθέτησης μίας σύνταξης πρόνοιας, η οποία θα καταβάλλεται στο 67ο έτος της ηλικίας, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προϋποθέσεις θεμελίωσης δικαιώματος με βάση τα έτη εργασίας, με αιτιολογικό αφήγημα την δημογραφική γήρανση.

Στις 3 Ιουλίου 1876 έγινε στην Βέρνη η κηδεία του Μιχαήλ Μπακούνιν.

Μπαλτάς Δημήτρης

Τα διαδικαστικά και όλα τα έξοδα της κηδείας ανέλαβε ο Άντολφ Φογκτ, καθηγητής της  Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης. 

Στην κηδεία μίλησαν για την ζωή και την δράση του αποθανόντος ο Τζέιμς Γκιγιόμ, Ελβετός αναρχικός, στενός φίλος, συνοδοιπόρος και μετέπειτα βιογράφος του Μπακούνιν, ο Ελιζέ Ρεκλύ,  Γάλλος γεωγράφος, και κορυφαίος αναρχικός στοχαστής, ο οποίος είχε συμμετάσχει ενεργά στην Παρισινή Κομμούνα. Παρευρέθη και ο αδελφός του Ελί Ρεκλύ, γνωστός επίσης εθνολόγος και αναρχικός.

Εν συνεχεία μίλησαν ο  Αντεμάρ Σβιτζγκέμπελ,, Ελβετός αναρχικός, σημαίνον στέλεχος της Πρώτης Διεθνούς, ο Πολ Μπρους, Γάλλος αναρχικός, ο Νικολάι Ζουκόφσκι, Ρώσος αναρχικός, στενός συνεργάτης και φίλος του Μπακούνιν στην εξορία. Πιθανότατα ήταν ο μόνος ρωσικής καταγωγής που παρευρέθη στην κηδεία του Μπακούνιν. Και τέλος, μίλησαν ο  Κάρλο Σαλβιόνι,  Ιταλός σοσιαλιστής, ως εκπρόσωπος των Ιταλών εργατών και ο Μπετσιέν, ως εκπρόσωπος των Γερμανών εργατών. 

Στον τάφο είχε τοποθετηθεί τότε  η επιγραφή: "Να θυμάστε αυτόν που θυσίασε τα πάντα για την ελευθερία της πατρίδας του".

Κατάλογος νεών: το πανόραμα μιας αρχέγονης Ελλάδας

«Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει», λέει ο Ρίτσος στα Λιανοτράγουδά του και μερικές φορές μπαίνουμε στον πειρασμό να τον πιστέψουμε, αν και οι στίχοι του ελάχιστα ανταποκρίνονται σήμερα στην κατάσταση που βρισκόμαστε.

Αν όμως κατά τύχη πέσει στα χέρια μας η Ιλιάδα του Ομήρου και αν πάλι κατά τύχη βρεθούμε να διαβάζουμε τη ραψωδία Β με τον κατάλογο των νεών που παραθέτει ο ποιητής, τότε ανοίγεται μπροστά μας το πανόραμα μιας Ελλάδας νεανικής, γεμάτης σφρίγος και όρεξη για ζωή, με πολιτείες και χωριά που σφύζουν από δυναμισμό και ορμή για δημιουργία, με λαούς που δουλεύουν τη γη τους και προκόβουν και που ξέρουν να μάχονται με απίστευτη γενναιότητα, όταν το απαιτούν οι περιστάσεις.

Είναι η Ελλάδα της εποχής του Χαλκού του 13-12 αιώνα πΧ. Ακόμα οι Δωριείς δεν έχουν κατέβει και τα μυκηναϊκά βασίλεια βρίσκονται στην ακμή τους.

Πόση ιστορική αλήθεια να υπάρχει άραγε στον κατάλογο νεών; Δεν έχει σημασία. Εδώ εμείς βλέπουμε μια αρχέγονη Ελλάδα που ανθεί και θάλλει. Ο Όμηρος δεν φείδεται χαρακτηρισμών για τις όμορφες πολιτείες που αναφέρει, για τους λαούς που τις κατοικούν και για τους γενναίους αρχηγούς τους.

Κυρία πρέσβη, ιδού η αποικία σας

neostrategy.gr

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι κάνει δεξιώσεις, γεύματα ή δείπνο αυτός που γιορτάζει. Στην Ελλάδα του Μητσοτάκη όλα είναι ανεστραμμένα, όπως εύστοχα επισημαίνει ο δημοσιογράφος, Παντελής Σαββίδης, σε ανάρτησή του στα social media.

Ο λόγος; Σύμφωνα με «άτυπη ενημέρωση» κυβερνητικών κύκλων – λέγε με μέγαρο Μαξίμου -, «με αφορμή τη συμπλήρωση 250 ετών από την Ανεξαρτησία των ΗΠΑ, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, θα παραθέσει απόψε (σ.σ. χτες 1η Ιουλίου 2026) δείπνο στο Μέγαρο Μαξίμου προς τιμήν της πρέσβειρας των Ηνωμένων Πολιτειών, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Το δείπνο θα έχει συμβολικό χαρακτήρα και θα αποτελέσει μια ευκαιρία για ανεπίσημη ανταλλαγή απόψεων γύρω από τις διαχρονικές σχέσεις Ελλάδας – Ηνωμένων Πολιτειών. Στο δείπνο θα συμμετάσχουν μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, της αμερικανικής πρεσβείας και της επιχειρηματικής κοινότητας που συνδέεται με τις ΗΠΑ».

Τελικώς, η εκδήλωση έγινε, παρουσία της συζύγου του πρωθυπουργού, υπουργών, επιχειρηματιών, λομπιστών, μεγαλοδημοσιογράφων, μελών του διπλωματικού Σώματος των ΗΠΑ, κ.λ.π.

Συνήθως, ξέραμε ότι στην Αθήνα, η αμερικανική πρεσβεία διοργανώνει εκδηλώσεις για τις εθνικές επετείους των ΗΠΑ. Οχι οι ελληνικές κυβερνήσεις. Τώρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωτοτυπεί, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να δείξει ότι είναι … πιο Αμερικάνος και από τους Αμερικάνους. Μάλλον, πανικοβλήθηκε που είδε την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ να προσκαλεί τον Αντώνη Σαμαρά στην πρεσβεία, να φωτογραφίζεται μαζί του και να κάνει σχετική ανάρτηση στο Χ, και σκέφτηκε να εξασφαλίσει και αυτός μια φωτογραφία μαζί της. Αδιαφορώντας, πάντως, για την εικόνα της χώρας – αποικίας που κατ’ αυτό τον τρόπο προβάλλει και τον ίδιον ως «πρόθυμο» και «δεδομένο» για τα πάντα έναντι της «εκλεκτής» του Τραμπ. Οπως και να’ χει, ακόμα να του σταλεί πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο για κάποια επίσκεψη στην Ουάσιγκτον. Τα δίνει όλα, όμως, μήπως και του σταλεί. Η εθελοδουλεία στο απόγειό της.

Αριστερός είναι…

Της Άννας Ρωμανού 

«Για μένα δεν υπάρχουν αριστερά κόμματα (κρίμα). Υπάρχουν αριστεροί άνθρωποι. 

Αριστερή είναι η φίλη μου η Μαρία που βάζει παιδιά από το εσπερινό σε πανεπιστήμια. Ο φίλος μου ο Γιάννης που υιοθέτησε δυο αδερφάκια και τα μεγαλώνει με την γυναίκα του καθηγητές κι οι δυο που έκαναν το καλύτερο μάθημα στο δημόσιο σχολείο και πολλές ώρες δωρεαν φροντιστήριο κοινωνικό φροντιστήριο. 

Αριστερός είναι ο φίλος μου ο Ηλίας που έκανε ενισχυτική μετά το σχολείο τζάμπα και μαζί με τον άλλο φίλο μου τον Μιχάλη,  επί χρόνια,  το καλύτερο μάθημα που έβαζε σωρηδόν τα παιδιά στα παν/μια κι ομίλους που ξυπνήσανε τον επιστήμονα και στον τελευταίο μαθητή, αριστερή είναι η φίλη μου Νατάσσα που έκανε σχολικό θέατρο αφιερώνοντας τα Σάββατά της , η φίλη μου η Λαμπρινή πάντα βοηθητική κι ευεργετουσα τόσο τους μαθητές όσο και οικογένειες, ανθρώπους και φίλους. 

Αριστερός είναι ο φίλος μου ο Σπύρος που πλήρωνε τα έξοδα της πενθήμερης για όσα παιδιά δεν είχαν κι η γυναίκα του η Κατερίνα κορυφαία επιστήμων και με ανθρωπιστική ψυχή πάντα χωρίς τουπέ κι αηδίες. 

Ο φίλος μου ο Νικόλας που θα καλύψει και τον πιο φτωχό αν βρίσκεται σε ανάγκη για φάρμακα, ο φίλος μου ο Μιχάλης που έκανε δωρεάν μάθημα στην κόρη μου τον ανέφερα κ πριν , η φίλη μου η Αγγελική που ευεργετεί χωρίς φειδώ μαθητές και φίλους , η αδερφή της η Βαρβάρα κι η ισάδερφη Σμαράγδα,  ο ξάδερφός μου ο Δημήτρης ο Σούλης που  ευεργετούσε με κόστος την ίδια του τη ζωή γνωστούς κι αγνώστους , η φίλη μου η Αμαλία που βρήκε ένα ποσό που θα την έσωζε και το  παρέδωσε στην αστυνομία κι ανέλαβε τα παιδιά μας από το μεγάλο ως το πιο μικρό, στρατιά ολοκληρη αγόγγυστα, , η φίλη μου η Παρασκευή με τον άντρα της τον Πέτρο που ταίζουνε και φιλοξενούνε την κόρη μου σα να ήταν παιδί τους ,  ο φίλος μου ο Δημήτρης που διέσωσε τον ρώσικο πολιτισμό στην Ελλάδα δουλεύοντας διπλοβάρδιες έτσι από πείσμα. 

Αριστερός είναι ο ογκολόγος μας που μας ανέλαβε δωρεάν , ο παιδοψυχίατρος που μας είπε ελάτε στο κέντρο μου να κάνετε λογοθεραπείες εργοθεραπείες κι όταν σας πληρώσει ο ΕΟΠΠΥ ΤΑ ΔΊΝΕΤΕ ΤΌΤΕ ( ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΑΥΤΟ, όσοι ασχολουνται ξερουν πως δίνεις μισό μηνιάτικο το μηνα το λιγότερο ) 

Κονγκό: Μια ιστορία Βελγικής γενοκτόνας αποικιοκρατίας

Ο βασιλιάς Λεοπόλδος Β’ του Βελγίου γνωστός και ως «σφαγέας του Κονγκό»,

είχε ως προσωπική περιουσία ολόκληρε το κράτος του Ζαιρ (σημερινό Κονγκό) 

...............................................

το προσωνύμιο «σφαγέας του Κονγκό» του δόθηκε μετα τις απίστευτες θηριωδίες που διέταξε σε βάρος των γηγενών

...............................................

ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος Φίλιππος Μαρία Βίκτωρ, ήταν ο δεύτερος βασιλιάς των Βέλγων.

Ήταν ο δεύτεροτοκος γιος και διάδοχος του βασιλιά Λεοπόλδου Α' και της Λουίζας Μαρίας της Ορλεάνης

και 

έγινε διάδοχος και βασιλιάς, 

μιας και ο πρωτότοκος Λουδοβίκος Φίλιππος, πέθανε ενώ ήταν μόλις 9 μηνών 

...............................................

Στη διάσκεψη του Βερολίνου, στα 1885, εκεί που η βασιλιάδες της Ευρώπης, μοιράζανε τον κόσμο, 

έτσι 

αυθαίρετα, 

πέτυχε να παραχωρηθεί το Κονγκό στον ίδιο, 

όχι ως αποικία του βασιλείου του Βελγίου, 

αλλά 

ως ατομική ιδιοκτησία του ιδίου του Λεοπόλδου. 

...............................................

Η έκτασή του εκτιμάται 76 φορές μεγαλύτερη από το ίδιο το βασίλειό του, στο Βέλγιο. 

...............................................

κατευθείαν ονόμασε το φέουδο του,

«Ελεύθερο Κράτος του Αφρικανικού Κονγκό», 

και 

φρόντισε με τη μια, να αυξήσει την παράγωγη καουτσούκ που τότε είχε μεγάλη ζήτηση λόγω της αλματώδους αύξησης της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας.

...............................................

οι Αφρικανοί ιθαγενείς του Κογκό, απ τη μια στιγμή στην άλλη, έπρεπε να δουλεύουν δίχως αύριο.

Δημογραφικό Ελλάδαςβκαι Τουρκίας

Τον περασμένο αιώνα, Ελλάδα και Τουρκία ακολούθησαν δραματικά διαφορετικές δημογραφικές διαδρομές. Ενώ και οι δύο χώρες προέκυψαν από τα πολυτάραχα χρόνια μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ανταλλαγή πληθυσμών της δεκαετίας του 1920, η αύξηση του πληθυσμού τους έχει εξελιχθεί με εντυπωσιακά διαφορετικούς τρόπους.

Η σύγκριση δείχνει αυτή την αντίθεση:

• 1927: Η Ελλάδα είχε περίπου 7 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ η Τουρκία περίπου 13 εκατομμύρια.

• 1960: Η Ελλάδα αυξήθηκε μετριόφρων στα 8 εκατομμύρια, ενώ η Τουρκία υπερδιπλασιάστηκε στα 28 εκατομμύρια.

• 1990: Η Ελλάδα έφτασε περίπου τα 10 εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ ο πληθυσμός της Τουρκίας αυξήθηκε στα 57 εκατομμύρια.

• 2020: Η Ελλάδα παρέμεινε κοντά στα 10 εκατομμύρια, ενώ η Τουρκία επεκτάθηκε περίπου στα 84 εκατομμύρια.

Το ξεπούλημα των ασημικών (όσων απομένουν), καλά κρατεί.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Μια είδηση που μαλλον δεν την ακουσατε...

Το " Υπερταμείο" (δηλαδή ο υπο ξενη διοίκηση φορέας-που απορρόφησε  το ΤΑΙΠΕΔ -πώλησης του συνόλου της περιουσίας της χώρας που "εμπνεύστηκαν" οι του τρίτου μνημόνιου) πέτυχε ακόμη ένα deal...

Κατόρθωσε  και πούλησε το αεροδρόμιο της Καλαμάτας στη Γερμανική κρατική εταιρεία Fraport (την ίδια  που πήρε κοψοχρονια και άλλα 14 ελληνικα αεροδρόμια) για 40 χρόνια αντι 45 εκ ευρώ !!! 

Ευκαιρία βαρβατη...δηλαδή σχεδόν για 1 εκ € το χρόνο. 

Αλλά για ποιον, ευκαιρία?

Ο τρόπος αποπληρωμής -τυπου Κοτσωβολου,να υποθέσω -δεν ανακοινώθηκε.

Ένα αεροδρόμιο που δέχεται 348.000 επιβάτες το χρόνο(2025), δηλαδή 3 ευρώ το κεφάλι να χρεώνε ο πλειοδοτης ,έβγαινε η ετήσια δόση....

 

Αναρωτιέμαι αν ο Δήμος Καλαμάτας και οι όμοροι δήμοι,σε περίπτωση που είχαν τη δυνατότητα να κλείσουν την ίδια συμφωνία ,αν θα τους επέτρεπαν να το πράξουν?

Μια ευκαιρία ας πούμε, όπως της ιταλικής εταιρείας δημοσίου που πήρε τον ΟΣΕ (και όλα τα περιουσιακά του στοιχεία)με 45 μόλις μύρια...

Γεννιέται ο Τεχνητός Διανοούμενος

από Marcello Veneziani - 02/07/2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Κάθε μέρα, εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί σταματούν στο ιερό για να τιμήσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη και τα θαύματά της. Ή, αν είναι άθεοι ή πιστοί σε άλλες θρησκείες, για να τραβήξουν το φρένο έκτακτης ανάγκης ή να χτυπήσουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη νέα τερατώδη θεότητα που επιβάλλεται στη λατρεία. Τελικά, το «monstrum» διατηρεί όλη την ασάφειά του, επειδή σημαίνει ταυτόχρονα ένα εξαιρετικό θαύμα και ένα αποκρουστικό θηρίο. Δεν περνάει ούτε μια μέρα χωρίς να τελεστεί μια τελετή ή λειτουργία στο ιερό, χωρίς να μείνει ένα δώρο ή ανάθημα. Άνθρωποι συρρέουν από παντού για να λατρέψουν τους Τρεις Βασιλείς, επειδή είναι θέμα κυριαρχίας αλλά και μαγείας. Καταφύγιο για κάθε φυσική ή αφύσικη άνοια, μια κλήση σε κάθε τεχνολογική ή διεστραμμένη εμπειρογνωμοσύνη, η Τεχνητή Νοημοσύνη κυριαρχεί πλέον στο παγκόσμιο τοπίο αδιαμφισβήτητη και παράγει μια ποικιλία προσθετικών σε κάθε τομέα, από την πολιτική μέχρι την άμυνα, από την υγειονομική περίθαλψη μέχρι το νομικό επάγγελμα, από τη βιομηχανία μέχρι τη δημόσια διοίκηση, από τη γεωργία μέχρι το εργαστήριο. Όλα έχουν τεθεί υπό τον έλεγχο και την κυριαρχία της Τεχνητής Νοημοσύνης , αυτού του ακρωνυμίου που κάποτε ήταν το γκρίνια ενός γαϊδουριού και σήμερα είναι κάτι που προφέρεται σαν το γερμανικό «Ναι» σε έναν γενναίο νέο κόσμο.

Σε κάθε επάγγελμα, ατομική και συλλογική εργασία, υπάρχει πλέον το μηχανικό πόδι της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αλλά κανείς μέχρι τώρα, από σεμνότητα, δεν είχε χρησιμοποιήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη για να υποδείξει μια μορφή που διαφεύγει κάθε ακριβούς ταξινόμησης και παραμένει σκόπιμα άμορφη και πολύμορφη, στο κενό μιας απροσδιόριστης και γενικής γνώσης και ενός μυστηριώδους έργου που συνορεύει με τη μη εργασία. Αλλά στο τέλος, πρέπει να έχουμε το θάρρος να το ανακοινώσουμε:


ο Τεχνητός Διανοούμενος γεννιέται. Μια νέα, εντελώς άνευ προηγουμένου μορφή που βάζει τέλος, μια για πάντα, στις πανάρχαιες αντιπαραθέσεις γύρω από τον ρόλο, τη θέση και τον σκοπό των διανοουμένων. Ο όρος «διανοούμενος» εμφανίστηκε στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, αλλά υπήρχε ήδη τον δέκατο όγδοο αιώνα με τις δεξαμενές σκέψης του Διαφωτισμού. Η έναρξή του συνέβη στη Γαλλία και συνοδεύτηκε από δύο παράγοντες: την έλευση της νεωτερικότητας και την πρωτοκαθεδρία των ιδεολογιών.

Πού βρισκόμαστε, πού πάμε - κάτι πρέπει να γίνει!

                                             

                                                                

Του Θανάση Κ.

Σήμερα θα απαντήσουμε με όσο γίνεται πιο απλό τρόπο σε μια σειρά ερωτήματα:

-- Τι πραγματικά έγινε με την ελληνική #οικονομία την εποχή των μνημονίων;

-- Τι έγινε αργότερα; 

-- Τι δεν έγινε;

-- Και πού βρισκόμαστε τώρα...

* Πρώτον: την εποχή των μνημονίων, πέρα όλων των άλλων (κούρεμα χρέους, έλεγχος ελλειμμάτων, αποκατάσταση δημοσιονομικών ισορροπιών κλπ.), έγινε η λεγόμενη "εσωτερική υποτίμηση". 

Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι μισθοί-αποδοχές έπεσαν. 

 

-- Για να γίνει η χώρα "ανταγωνιστική", ωστόσο, δεν αρκούσε να πέσουν οι αμοιβές. Έπρεπε ταυτόχρονα να ελεγχθούν και τα άλλα στοιχεία του κόστους, δηλαδή κυρίως το #κόστος Ενέργειας. 

Διότι μια οικονομία με φθηνή εργασία, αλλά πανάκριβη ενέργεια δεν πάει πουθενά. Θα συνεχίσει να βουλιάζει...

 

-- Έπρεπε ακόμα να αποκατασταθεί η δανειοδοτική ικανότητα του τραπεζικού συστήματος. Διότι μια σύγχρονη οικονομία όπου οι τράπεζες δεν δίνουν επαρκή δάνεια, ουσιαστικά είναι μια οικονομία που φυτοζωεί...

Και πάντως δεν πρόκειται να αναπτυχθεί. Μένει συνεχώς πίσω σε σύγκριση με τις υπόλοιπες...

* Κι εδώ έχουμε ένα σύντομο απολογισμό: Το κόστος Εργασίας στην Ελλάδα ελέγχθηκε την εποχή των μνημονίων. 

ΧΡΕΙΑΖΌΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΜΌΝΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉ, ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ?

Post2post 

 Αν ήμασταν πίσω στο 12 ή το 15, η απάντηση ίσως να ήταν θετική. Τώρα όμως η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική :

🌏 Η "συλλογική Δύση" στην οποία ανήκουμε γεωγραφικά και για ιστορικούς λόγους, βρίσκεται σε μια πορεία παρακμής χωρίς επιστροφή μέσα σε μια πολυπολική μετα-παγκοσμιοποίηση. Η προηγούμενη διακυβερνηση Τραμπ αλλά και η διόρθωση των συνεπειών της που ακολούθησαν επί του Μπάιντεν ανέδειξαν τα στρατηγικά αδιέξοδα  του νεοφιλελευθερισμού 1.0. Οι αντιφάσεις των αποφάσεων που πήρε το διευθύντρια των G7 στην Κορνουάλη το 21, έθεσαν τέλος στην περίοδο προς ένα ακόμα πιο προβληματικό νεοφιλελευθερισμό νο2, που τώρα θα κληθεί να τον θεμελιώσει ο ίδιος άνθρωπος που δημιούργησε την διπλή κρίση προσφοράς και ζήτησης του 18, τώρα με ένα πιο ακροδεξιό επιτελείο που το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι την ενίσχυση της ακροδεξιάς σε όλη την Δύση, που πλέον έχει πάψει να λειτουργεί ως συλλογική.

🌏Η Ευρώπη είναι τώρα ο ασθενής κρίκος της Δύσης, αφού η ενεργειακή της ένδεια δεν μπορεί να καλυφθεί από την "Πράσινη μετάβαση". Δεν υπάρχουν τα μέταλλα που αυτή απαιτεί, ούτε τα 74τρισ$ (από τα 170τρισ που θα απαιτηθούν συνολικά) μέχρι το 30. Και κυρίως, δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος που χρειάζεται για να προσαρμοστεί στον νέο διεθνή ανταγωνισμό της με τις απαρχαιωμένες πολιτικές των νεοφιλελέ που συνεχίζει να πορεύεται.

Το να έχεις παιδιά είναι ακροδεξιό

Το φεστιβάλ του κρετινισμού μαίνεται αυτό το Σάββατο στο χωριό που είναι η Δύση.

Και αναρωτιέται κανείς γιατί άνθρωποι που πιθανότατα θα το έβρισκαν ανυπέρβλητο να εργάζονται ως ταμίες σούπερ μάρκετ ή που χρειάζονται επειγόντως να θεραπεύσουν τις ναρκισσιστικές τους παθολογίες, κυκλοφορούν ανάμεσα στην παγκοσμιοποιημένη διανόηση, καταστρέφοντας δάση για να παράγουν μελανωμένο χαρτί ή κομμάτια, με τις παραλογότητές τους. Αλλά θα ήταν ένα άσκοπο ερώτημα γιατί αυτό ακριβώς θέλει η εξουσία: να φτιάχνει σαπουνόφουσκες για να μπορούμε να θαυμάσουμε τους περίεργους ιριδισμούς τους, ενώ αυτοί ασχολούνται με την κοινωνική μηχανική.

Κι όμως, φτάνουμε στον πάτο επειδή μια Γερμανίδα ονόματι Βέρα Μπρούνσβαϊγκερ, μια λεγόμενη αντιγεννητική φεμινίστρια, εμφανίζεται γυμνή στη σκηνή της ανοησίας, γράφει βιβλία, συζητά- ή μάλλον, θα μπορούσε κανείς να πει, χτυπιέται ουρλιάζοντας - ενώ ασκεί ένα άθλημα τόσο εύκολο όσο είναι διαδεδομένο μεταξύ διανοούμενων ή αυτοαποκαλούμενων διανοούμενων: ​​αυτό της καταπολέμησης των προκαταλήψεων κατασκευάζοντας αντιπροκαταλήψεις.

Η λογική λείπει, γιατί τελικά είναι ένα παιχνίδι καθαρής τύχης, και όσο καλά κατασκευασμένο κι αν είναι, είναι χάσιμο χρόνου. Έτσι, σε μια συνέντευξη το περασμένο Σαββατοκύριακο σε μια μεγάλη αυστραλιανή ειδησεογραφική ιστοσελίδα, η Brunschweiger ισχυρίστηκε ότι οι δεξιοί Δυτικοί πολιτικοί «θέλουν οι γυναίκες να κάνουν όλο και περισσότερα λευκά παιδιά» , ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για να απορρίψουν πρόσφυγες από τον «Παγκόσμιο Νότο». Κατά την άποψή της, αυτή είναι «μια πραγματικά επικίνδυνη εξέλιξη». Αντίθετα, δηλώνει, οι δυτικές χώρες έχουν «ηθικό καθήκον» να καλωσορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες και να σταματήσουν να κάνουν δικά τους παιδιά.

Η μοιρασιά του Αιγαίου από το 1973 - Η ΑΟΖ που φοβούνται

Στο βίντεο αυτό αναλύεται ένα κρίσιμο ζήτημα που επιστρέφει συνεχώς στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση: η λογική της συνδιαχείρισης και συνεκμετάλλευσης σε Αιγαίο και Κύπρο.

Σύμφωνα με την ανάλυση, οι ΗΠΑ επιμένουν στρατηγικά από το 1973 σε λύσεις «μοιρασιάς» των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με στόχο να αποφευχθεί μια ελληνοτουρκική σύρραξη. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι η διαρκής πίεση προς την Ελλάδα να μην προχωρήσει αποφασιστικά στην ανακήρυξη, οριοθέτηση και υπεράσπιση της Ελληνικής ΑΟΖ.

Το βίντεο εξηγεί γιατί η ΑΟΖ είναι κομβική για την Ελλάδα, γιατί η Κύπρος, η Αίγυπτος και η Λιβύη αποτελούν κρίσιμα κομμάτια του ίδιου γεωπολιτικού παζλ, και γιατί η Τουρκία επιχειρεί να μπλοκάρει τον άξονα Ελλάδας - Κύπρου μέσω της Τρίπολης.

Στο επίκεντρο βρίσκονται:
🔹 Η λογική της συνδιαχείρισης σε Αιγαίο και Κύπρο
🔹 Ο ρόλος των ΗΠΑ από το 1973
🔹 Γιατί η Ελλάδα δεν έχει αξιοποιήσει πλήρως την ΑΟΖ
🔹 Το κλειδί της Λιβύης στην Ανατολική Μεσόγειο
🔹 Το Καστελλόριζο και η ελληνική θαλάσσια συνέχεια
🔹 Η προσπάθεια της Τουρκίας να μπλοκάρει Ελλάδα και Κύπρο
🔹 Γιατί η ΑΟΖ είναι ζήτημα εθνικής στρατηγικής
Μια ανάλυση του 2019 που σήμερα ακούγεται πιο επίκαιρη από ποτέ.

Μεσσιανισμός: ένας αρχετυπικός αλγόριθμος αυτοκαταστροφής;

Marco Della Luna - 30 Ιουνίου 2026

Πηγή: Italicum

«Εκείνη την ημέρα ο Κύριος έκανε διαθήκη με τον Αβραάμ, λέγοντας: “Στους απογόνους σου δίνω αυτή τη γη, από τον ποταμό της Αιγύπτου μέχρι τον μεγάλο ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη (Γέν. 15:18)”».

Στο Βιβλίο της Εξόδου και στο Δευτερονόμιο, η υπόσχεση γίνεται μια επιχειρησιακή εντολή για την κατάκτηση της γης Χαναάν. Τα σύνορα περιγράφονται λεπτομερώς ώστε να περιλαμβάνουν ορεινές και έρημες περιοχές, επεκτείνοντας τον άξονα προς βορρά (Λίβανος) :

 «Κάθε τόπος που πατάει το πέλμα του ποδιού σας θα είναι δικός σας· από την έρημο μέχρι τον Λίβανο, και από τον ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη, μέχρι τη δυτική θάλασσα [τη Μεσόγειο], η περιοχή σας θα είναι. Δευτερονόμιο 11:24»

Εδώ ο θεολογικός αλγόριθμος καθιερώνει μια αντιστοιχία ένα προς ένα μεταξύ της φυσικής δράσης («το ποδοπάτημα») και των μεταφυσικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, μια έννοια που αντηχεί βαθιά στη σύγχρονη πρακτική των ριζοσπαστικών οικισμών. Και ο Ιεζεκιήλ το επιβεβαιώνει αυτό, καθορίζοντας τις περιοχές της υπόσχεσης. Έτσι, σήμερα θα έπρεπε να διεξάγουμε πόλεμο εναντίον του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Αιγύπτου, του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας. Είναι όμως πρακτικά εφικτό το σχέδιο Τορά του Μεγάλου Ισραήλ ή «ολόκληρης της Γης του Ισραήλ» (αυτή είναι η εβραϊκή ονομασία), για το οποίο οι Ισραηλινοί πολεμούν, πεθαίνουν και σκοτώνουν τόσους πολλούς, ή μήπως είναι ένας απατηλός μύθος ή μια παγίδα θανάτου για ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή;

Ἑλληνισμὸς καὶ Δύση Σφετερισμός, μετατόπιση καὶ ἄρνηση τοῦ κέντρου

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

(Θεολογία τῆς Ἱστορίας)

Ὑπάρχει μία βαθιὰ καὶ σχεδὸν καθολικὴ τάση στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ διανόηση∙ ἡ προσπάθεια νὰ συμβιβασθοῦν τὰ ἀσυμβίβαστα. Ἐπαναλαμβάνεται μὲ ποικίλες διατυπώσεις ἡ ἴδια βασικὴ θέση, ὅτι ἡ Δύση ἑδράζεται στὸν Ἑλληνισμό, ὅτι ἀποτελεῖ ἐξέλιξή του ἢ φυσικὴ συνέχειά του μέσα στὴν ἱστορία.

Ἡ θέση αὐτὴ φαίνεται πειστικὴ ὅσο παραμένει ἐπιφανειακή. Ἀναφέρεται στὴ γλῶσσα, στὴ φιλοσοφία, στὴν ἐπιστήμη. Ὅμως ἀκριβῶς ἐκεῖ ἐντοπίζεται καὶ ἡ πλάνη. Ἡ ἐστίαση σὲ ἐπιμέρους στοιχεῖα ἀποκρύπτει τὸ κεντρικὸ γεγονὸς ποὺ καθορίζει τὴν ἱστορικὴ πορεία.

Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς πολιτισμὸς. Εἶναι πορεία. Καὶ ἡ πορεία αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Χριστιανισμό.

Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἔνσαρκο Λόγο

Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ἐμφανίζεται ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου. Ὁ κόσμος νοεῖται ὡς τάξη καὶ ὄχι ὡς χάος, ὡς ἑνότητα καὶ ὄχι ὡς διάσπαση. Ἡ φιλοσοφία ἀναζητεῖ τὸ θεμέλιο τοῦ ὄντος καὶ προσπαθεῖ νὰ συλλάβει τὴν πραγματικότητα ὡς σύνολο μὲ ἐσωτερικὴ συνοχή. Ὅμως ὁ Λόγος παραμένει ἀπρόσωπος. Εἶναι ἀρχή, εἶναι νόημα, ἀλλὰ δὲν εἶναι κοινωνία.

Μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου ἀποκαλύπτεται ὡς πρόσωπο. «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1,14) — καὶ ὁ Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος. Δηλαδή, τὸ νόημα τοῦ κόσμου δὲν βρίσκεται σὲ μία ἀρχὴ ἢ σὲ μία ἰδέα, ἀλλὰ σὲ μία σχέση. Ὁ κόσμος ἀποκτᾶ ἑνότητα ὄχι διὰ τῆς λογικῆς, ἀλλὰ διὰ τῆς κοινωνίας.

Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν καταργεῖται. Ὁλοκληρώνεται. Ἡ φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση βρίσκει τὸ ἀντικείμενό της. Ὁ Λόγος ποὺ ἀναζητεῖται γίνεται ὁ Λόγος ποὺ βιώνεται. Ἔτσι συγκροτεῖται ἡ Χριστιανικὴ Ῥωμαϊκὴ Οἰκουμένη, ὄχι ὡς ἁπλὴ συνέχεια, ἀλλὰ ὡς μεταμόρφωση τοῦ κόσμου.

Ὁ σφετερισμὸς τῶν ὀνομάτων καὶ ἡ ἀντιστροφή τῆς πορείας

Η Μεγάλη Κοροϊδία: Πώς Βρυξέλλες και Ντόπιο Πολιτικό Σύστημα Μας Δουλεύουν Ψιλό Γαζί.

Σπυρίδων Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

Μέρος Α': Οι Βρυξέλλες Αποφασίζουν, Εμείς Υπακούμε

Ας αφήσουμε στην άκρη τα μπερδεμένα λόγια των οικονομολόγων και τις δήθεν «έξυπνες» εκφράσεις. Η αλήθεια για το Νέο Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μία και σοκάρει: Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν μετατραπεί σε απλούς υπαλλήλους που εκτελούν εντολές.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ελέγχει το νόμισμα και τα επιτόκια με βάση το τι συμφέρει τη Γερμανία και τις μεγάλες δυνάμεις. Την ίδια ώρα, οι Βρυξέλλες έστησαν μια οικονομική φυλακή με τρεις απαράβατους κανόνες:

• Κλειδωμένες Δαπάνες για 4 Χρόνια: Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφασίσει μόνη της τι θα ξοδέψει κάθε χρόνο. Πρέπει να υπογράψει ένα χαρτί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή που «κλειδώνει» τις δαπάνες της χώρας για μια ολόκληρη τετραετία.

• Το «Φρένο» στις Δημόσιες Δαπάνες: Το νέο μεγάλο κόλπο λέγεται «Καθαρές Πρωτογενείς Δαπάνες». Σημαίνει ότι αν το κράτος ξοδέψει έστω και ένα ευρώ παραπάνω για την παιδεία, την υγεία ή τους μισθούς από όσα συμφωνήθηκαν, έρχονται αυτόματα καμπάνες και τιμωρίες από το εξωτερικό.

• Τα Αιώνια Δεσμά του Μάαστριχτ: Τα γνωστά όρια (το έλλειμμα κάτω από 3% και το χρέος στο 60% του ΑΕΠ) παραμένουν τοτέμ. Για την Ελλάδα, που το χρέος της είναι στον θεό, η Ευρώπη επιβάλλει να μειώνεται το χρέος κατά τουλάχιστον 1 μονάδα κάθε χρόνο, στεγνώνοντας την αγορά από χρήμα.

Μέρος Β': Το Θέατρο Σκιών της Ελληνικής Βουλής

Το σχέδιο της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους

Του Παντελή Σαββίδη 

Αν ξύσει κανείς την επιφάνεια των Νεοτούρκων,  βρίσκει τον σκληρό μηχανισμό της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου. Βρίσκει τον Ταλαάτ πασά, τον Ενβέρ πασά, τον Τζεμάλ πασά, τον Μπαχαεντίν Σακίρ, τον δρ. Ναζίμ, τον δρ. Μεχμέτ Ρεσίτ. Βρίσκει ανθρώπους που δεν ήθελαν απλώς να ...σώσουν μια αυτοκρατορία. Ήθελαν να την καθαρίσουν από τους χριστιανικούς λαούς της και να τη μετατρέψουν σε τουρκικό-μουσουλμανικό κράτος.

Στο νεοτουρκικό περιβάλλον υπήρχαν και ντονμέδες. Το πιο χαρακτηριστικό όνομα είναι ο Μεχμέτ Τζαβίντ Μπέης, υπουργός Οικονομικών των Νεοτούρκων και άνθρωπος με ντονμέδικη καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Ο Ταλαάτ, για τον οποίο, επίσης, ακούγεται ότι ήταν ντονμές αλλά δεν έχω υπόψη μου σαφή στοιχεία,  ήταν  ο κεντρικός πολιτικός αρχιτέκτονας της γενοκτονικής πολιτικής του νεοτουρκικού κράτους.

Οι Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ελλήνων της Ανατολής δεν έγιναν τυχαία. Δεν ήταν ξέσπασμα όχλου.  Ήταν σχέδιο. Και μέσα σε αυτό το σχέδιο υπήρχε και ο οικονομικός στόχος. Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι κρατούσαν μεγάλο μέρος του εμπορίου, της βιοτεχνίας, των επαγγελμάτων, της αστικής ζωής και της οικονομικής δύναμης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το νεοτουρκικό καθεστώς δεν ήθελε απλώς να τους εκτοπίσει. Ήθελε να τους εξαφανίσει ως ιστορική παρουσία και να αρπάξει τον πλούτο τους.

Έτσι γεννήθηκε η νέα τουρκική αστική τάξη: πάνω στις περιουσίες των δολοφονημένων, των εκτοπισμένων και των ξεριζωμένων. Πίσω από τα μεγάλα λόγια περί πατρίδας, επανάστασης και εκσυγχρονισμού, υπήρχε η ψυχρή πραγματικότητα: σπίτια, μαγαζιά, χωράφια, εργαστήρια, τράπεζες, εμπορικά δίκτυα. Η γενοκτονία ήταν και πολιτικό έγκλημα και εθνικό έγκλημα και οικονομική λεηλασία.

Οι ναυαγοί του ΣΥΡΙΖΑ

Της Βασιλικής Σιούτη 

Εδώ και αρκετό καιρό, ο ΣΥΡΙΖΑ βουλιάζει σε δημόσια θέα και λίγοι ενδιαφέρονται για τη διάσωσή του. Αυτό για το οποίο αγωνιούν οι περισσότεροι βουλευτές που εξελέγησαν με τα ψηφοδέλτιά του είναι να κρατηθούν στην επιφάνεια, περιμένοντας να τους περισυλλέξει ο Αλέξης Τσίπρας.

Πριν από τρία χρόνια, στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέλεξε 47 βουλευτές. Στην –αρκετά επεισοδιακή– πορεία, πολλοί από αυτούς είτε πήγαν σε άλλα κόμματα είτε ανεξαρτητοποιήθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα έχει μείνει με 24 βουλευτές, οι οποίοι αγωνιούν για το μέλλον τους. Σε παρόμοια κατάσταση είναι και αρκετοί βουλευτές που ήταν μέχρι πρότινος στη Νέα Αριστερά, αλλά την έχουν εγκαταλείψει και έχουν πέσει στο νερό, με την ελπίδα να τους διασώσει και αυτούς ο Τσίπρας.

Από τότε που ο Αλέξης Τσίπρας δημιούργησε την ΕΛΑΣ και οι δημοσκοπήσεις την καταγράφουν πολύ πιο ψηλά από τον ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά τη Νέα Αριστερά, οι περισσότεροι βουλευτές επιδιώκουν μια επαφή μαζί του, αλλά καταλήγουν να μιλούν με τον διευθυντή του γραφείου του, Γιώργο Βασιλειάδη.

«Δεν πρόκειται για μια πολιτική διαδικασία, αλλά για πολιτικό οπορτουνισμό», σχολιάζει ένα από τα ιστορικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επισημαίνοντας ότι κανένας από αυτούς δεν συζητάει πολιτικά και συλλογικά, αλλά διαπραγματεύονται ατομικά. «Δεν γνωρίζουν καν τις θέσεις του κόμματος Τσίπρα στο οποίο θέλουν να πάνε, αφού αυτές δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα. Το ζήτημα είναι η προσωπική πολιτική επιβίωσή τους».

Αγοραστική δύναμη μισθών - Μας πέρασε και η Βουλγαρία

Το πολιτικό σύστημα και οι επικείμενες εκλογές

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 28 Ιουνίου, 2026

Στις 22/6 πήρα μέρος σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε η αυτοδιοικητική κίνηση «Δράση στα Βριλήσσια», με θέμα «Η δύσκολη πολιτική προοπτική μέσα και μετά από τις εκλογές». Συνομιλητές ήταν οι καθηγητές Δημήτρης Καλτσώνης και Βασίλης Ασημακόπουλος (του οποίου την εισήγηση αναδημοσιεύουμε στις σελίδες 22-23 του παρόντος φύλλου). Ο Γιάννης Τσούτσιας, επικεφαλής της «Δράσης», αναφέρθηκε στην 20ετία από τη δημιουργία της κίνησης μέχρι τώρα –ήταν δηλαδή και μια επέτειος για τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση– αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία που έχει δείξει στην πράξη σαν αυτοδιοικητικό ακηδεμόνευτο σχήμα.

Στην ομιλία μου χώρισα το ζήτημα σε δύο μέρη: α) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για το σύστημα και το πολιτικό κομματικό σύστημα διακυβέρνησης, και β) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για τον λαό, τη χώρα, το Υπαρξιακό της Πρόβλημα. Στο σημερινό σημείωμα θα αναφερθώ στα προβλήματα που έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, και πώς προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει. Ίσως σε επόμενο άρθρο να εξετάσω περισσότερο το τι σημαίνει η πολιτική προοπτική για τους «από κάτω», τους απλούς ανθρώπους.

Ένα πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση

Με τον παραπάνω τίτλο δεν υπονοείται ότι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του νοιώθει μια απειλή για την ίδια την υπόστασή του ή την κυριαρχία του. Δεν νοιώθει να υπάρχει ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα αλλαγής ή αντιπαράθεσης μαζί του, τέτοιο που να θέτει σε αμφισβήτηση βασικές επιλογές και συσχετισμούς. Κι όμως, συναντά τεράστια προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει σχετικά άμεσα:

– Πρώτα απ’ όλα, τελεί υπό γενική ανυποληψία και «πλέει» μέσα σε πελάγη δυσαρέσκειας, βουβής ή ηχηρής. Είναι εκτεταμένη η κρίση εκπροσώπησης και η αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική διαδικασία, έτσι όπως αυτή συντελείται.

Βατραχομυομαχίες κάτω από τον ήλιο

Ο αέρας του Παρισιού

Όταν ο δημόσιος λόγος φτάνει στα άκρα του, καταλήγει στο γελοίο, σε εκείνο το έδαφος όπου η γενική και σχεδόν απούσα συναίνεση της ύπνωσης των μέσων ενημέρωσης μετατρέπεται σε φάρσα και γέλιο. Έτσι συνέβη στη Γαλλία, όπου η πολυλογία για την ακραία ζέστη ως απόδειξη της κλιματικής καταστροφής, μια θεωρία απαραίτητη για τις κερδοσκοπικές επιδιώξεις που τη συνοδεύουν, ως προσπάθεια να ανακοπεί η αδυσώπητη πτώση του ποσοστού κέρδους, παρήγαγε την ξεκαρδιστική αντιαμερικανική κατηγορία μιας αντιδημάρχου του Παρισιού, μιας πρώην δημοσιογράφου ονόματι Audrey Pulvar (Οντρέ Πουλβάρ), η οποία έχει κάνει τον γύρο των επτά εκκλησιών της γαλλικής πληροφόρησης, αλλά τώρα είναι υπεύθυνη για τα τρόφιμα (τη διατροφή), τη γεωργία και τις βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού - δηλαδή, για το τίποτα, δεδομένου ότι είναι μια πόλη.

Επιτέθηκε έντονα στους Αμερικανούς τουρίστες και κατοίκους που τόλμησαν να παραπονεθούν για την έλλειψη κλιματισμού στην Πόλη του Φωτός και την αδυναμία των Γάλλων να ανεχθούν θερμοκρασίες εντελώς συνηθισμένες το καλοκαίρι σε ένα σημαντικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι, η Πούλβαρ έκανε την εκπληκτική ανακάλυψη ότι οι ΗΠΑ είναι ένας αδηφάγος καταναλωτής ενέργειας:
«Ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εκπομπός αερίων του θερμοκηπίου στον κόσμο, φέρετε σημαντική ευθύνη για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις συνέπειες που υποφέρουμε εμείς στη Γαλλία. Οι πόλεις σας, όπου το 90% των δωματίων είναι κλιματιζόμενα, δεν είναι άσχετες με αυτό το φαινόμενο». Αυτή η κυρία, με πτυχίο στη δημοσιογραφία -ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο εντελώς ανόητος τίτλος- αισθάνεται ότι δικαιούται και μπορεί να εκφέρει μια οριστική κρίση για την κλιματική αλλαγή, την οποία ακόμη και οι γεωφυσικοί ερευνητές δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Κατά μία έννοια, είναι η τέλεια εκπρόσωπος της αρνητικής επιλογής του πολιτικού προσωπικού, που αποτελείται από ανικανότητα, δουλοπρέπεια και πολύ συχνά μια καλή δόση ηλιθιότητας που τους επιτρέπει να ανοίγουν το στόμα τους και να εκφέρουν φθόγγους. Άλλωστε, αν ακόμη και ο Ντι Μάιο έγινε επίτιμος καθηγητής στο King's College του Λονδίνου, τότε πράγματι έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο παρακμής. Και μάλιστα σε εκείνο το ωραίο σάπιο φρούτο απ' όπου το σκουλήκι χαιρετά εύθυμο και καλοταϊσμένο....

Δώστε ένα μεγάλο φιλί στον Ζελένσκι.

Τα σύνορα μετρούν 2

Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων

Frank Furedi

Πρόλογος στην ιταλική έκδοση: Andrea Zhok

Ο έπαινος των συνόρων και ο φιλελεύθερος λόγος

2. Προσωπικά όρια και ιδιωτικοποίηση της πολιτικής

Η ίδια δυναμική της κατάρριψης των ορίων τροφοδοτείται και στο προσωπικό επίπεδο. Ο Furedi εξετάζει αυτή τη διαδικασία με ιδιαίτερη αναφορά στη διάκριση ανάμεσα στην ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα, στο προσωπικό και το πολιτικό. Η οικογένεια, παρατηρεί ο συγγραφέας, ως «εσωτερικός» και «κλειστός» τόπος, υφίσταται εδώ και δεκαετίες έναν συστηματικό δυσφημιστικό βομβαρδισμό. Η οικογένεια παρουσιάζεται εδώ και μισό αιώνα ως τόπος καταπίεσης, κακοποίησης, στενοκεφαλιάς, και αυτό τόσο περισσότερο όσο περισσότερο εμφανίζεται σύμφωνα με «παραδοσιακούς» κανόνες· γίνεται ενδεχομένως αποδεκτή μόνο αν είναι μια ανοιχτή οικογένεια, ορθάνοιχτη, κατά προτίμηση ξεχαρβαλωμένη, δηλαδή όσο το δυνατόν λιγότερο αντιπροσωπεύει μια οντότητα που μπορεί να οριστεί με δική της αυτόνομη ταυτότητα.

Δεν υπάρχει αναφορά για την αστική και οικιακή βία που να μην υπογραμμίζει ότι η βία ασκείται συχνά από «γνωστά πρόσωπα», αν όχι ακόμη και «από μέλη της οικογένειας». Στην πραγματικότητα, σε ένα πλαίσιο ειρήνης, μη πολεμικό, δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: μόνο εκεί όπου, βάσει της εγγύτητας, μπορούν να αναπτυχθούν δεσμοί, μόνο εκεί μπορούν να γεννηθούν και αντιπάθειες. Κανείς δεν μισεί τους αγνώστους. Μόνο εκεί όπου υπάρχει η δυνατότητα της αγάπης, της πίστης, της συνεργασίας, της εκτίμησης, θα υπάρξει και η δυνατότητα του μίσους, της ζήλιας, της προδοσίας, της εκδίκησης κ.λπ. Το να εκπλήσσεται κανείς γι’ αυτό, και έτσι να δυσφημεί την εγγύτητα —η οποία ποτέ δεν στερείται τραχύτητας και συγκρούσεων—, είναι ένας τρόπος προώθησης μιας εξουδετερωμένης αντίληψης του ανθρώπινου, όπου οι σχέσεις περιορίζονται στη διαπραγμάτευση που διαμεσολαβείται από έναν επιτηρητή —τον δικαστή, την αγορά.

Στο πολιτικό επίπεδο, το σύνθημα του ’68 ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό» μετατράπηκε σε ένα σύστημα αξιολόγησης της πολιτικής που περιστρέφεται γύρω από τις ιδιωτικές αρετές ή κακίες του εκάστοτε πολιτικού υποκειμένου. Και εδώ μπορούμε να προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε ένα είδος υπόρρητου επιχειρήματος που διέπει τη μεταμόρφωση που συντελέστηκε στο όριο ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, στο κοινωνικό και το ατομικό. Το επιχείρημα θα μπορούσε να ηχεί ως εξής:

Β) Η κοινωνία είναι απλώς το άθροισμα των ατόμων· επομένως δεν υπάρχει τίποτε ειδικό στο κοινωνικό, στο δημόσιο, που να μην υπάρχει ήδη στο άτομο, στο ιδιωτικό. Γι’ αυτό, όποιος έχει δημόσιο ρόλο πρέπει να επιδεικνύει ιδιωτικές αρετές, και γι’ αυτό η δημόσια συζήτηση πρέπει να έχει ως αντικείμενο τη ζωή των προσώπων, των συγκεκριμένων ατόμων.

Οι Ανάργυροι και ταπεινοί γιατροί της Εκκλησίας μας

από π. Ευάγγελος Παπανικολάου

Ομιλία στις 26/06/2026 στον Άγιο Τρύφωνα Καματερού με αφορμή την εορτή του Αγίου Μεδίκου του Ιατρού.

O αδιανόητος Χριστός των Αποστόλων

από π. Νικόλαος Λουδοβίκος

-28 Ιουνίου 2026

Ομιλία 28.6.2026 στην Ι. Μ. Διονυσίου εν Ολύμπω.

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/mAjmJCuVtkI?is=dpvyjgH_Ll9__pnn
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Εθνικό έγκλημα η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών της χώρας

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Δικτύωσης για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας

Η καταστροφή των λιγνιτικών σταθμών, των ορυχείων και των υπόλοιπων ενεργειακών υποδομών που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη αποτελεί την τελευταία πράξη μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια με τη συστηματική απαξίωση της δημόσιας ενεργειακής βάσης της χώρας, την εγκατάλειψη των παραγωγικών της υποδομών και την αποδυνάμωση κάθε δυνατότητας άσκησης μιας κυρίαρχης ενεργειακής πολιτικής.

Η απαξίωση προηγήθηκε της καταστροφής. Επί χρόνια παρουσιάστηκε ως αυτονόητο ότι οι λιγνιτικές μονάδες ήταν «παρωχημένες» και έτσι δικαιολογήθηκε η άρνηση κάθε επένδυσης εκσυγχρονισμού τους που θα τους έδινε περισσότερο χρόνο ζωής. Η δημόσια ενεργειακή υποδομή αντιμετωπίστηκε ως ένα εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεραστεί. Σήμερα, αυτό το σχέδιο ολοκληρώνεται με την κατεδάφιση και την αποξήλωση υποδομών που δημιουργήθηκαν με τον κόπο πολλών γενεών και με δημόσιους πόρους δεκαετιών.

Ταυτόχρονα, η φυσική εξαφάνιση αυτών των υποδομών ανοίγει τον δρόμο για μια νέα φάση επιχειρηματικής εκμετάλλευσης. Οι εκτάσεις, τα δίκτυα και οι υποδομές που ανήκαν στη δημόσια ΔΕΗ μετατρέπονται σε πεδίο νέων ιδιωτικών επενδύσεων και νέων κύκλων κερδοφορίας, χωρίς ποτέ να έχει προηγηθεί ένας ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για το τι σημαίνει αυτή η επιλογή για την ενεργειακή ασφάλεια, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την εθνική κυριαρχία.

ΑΙΑΣ. ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Κατάντικρυ στο πρότυπο του καταφερτζή που ξέρει πώς να επιβιώνει και να επιστρέφει, η ελληνική τραγωδία υψώνει ένα πρότυπο ήρωα που ξέρει να αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και να απέρχεται, θεωρώντας την ατελεύτητη επιδίωξη του ευγενούς και του μεγάλου ως μόνο σκοπό της ζωής: τον Αίαντα. 

Ο βασιλιάς της Σαλαμίνας που ήταν στην Τροία το έρκος των Αχαιών,  ο μόνος άξιος να λάβει τα όπλα του νεκρού Αχιλλέα, περήφανος και ευγενικός, αναγκάστηκε να ζήσει το αδιέξοδο κάθε ελεύθερου και περήφανου ανθρώπου. Όταν η απάτη του διδύμου Αγαμέμνονα και Οδυσσέα του στερήσει τα όπλα του Αχιλλέα και η χαιρεκακία βρει στον σκοτισμό του νου του πρόφαση για να τον συντρίψει (μια και πάντα «κατά τους τρανούς ο φθόνος έρπει»), ως τραγικός ήρωας, ο Αίας θα νοιώσει πως πεταμένος σε έναν κόσμο χωρίς σχέδιο, νόμους και τάξη, μόνο στην Αξία και την Τιμή μπορεί να βρει πια ακόμη κάποιο νόημα. Γιατί μετά την πτώση στην αδυναμία, όταν το μέλλον δεν παρέχει κανένα στάδιο ενεργείας για την πατρίδα, η ζωή δεν έχει πια προορισμό. Ο ήρωας με τις σταθερές και αμετακίνητες αρχές νοιώθει πως δεν έχει πια θέση στον κόσμο που με τον δόλο και τον φθόνο δίνει προτεραιότητα σε άλλες, ρεαλιστικές αξίες. 

Αντίκρυ στον χορό και την Τέκμησσα (που υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από την «αναγκαία τύχη»), ο Αίας δεν θα διστάσει να αναφωνήσει «Σκοτάδια, δικά μου φώτα, ερέβη φαεινότατα, διαλέξτε με, διαλέξτε με για κάτοικό σας», γνωρίζοντας πως «ντροπή είναι για τον άντρα πολύ καιρό να γυρεύει να ζήσει όταν καμμιά αλλαγή στις πίκρες του δεν βλέπει. Ποιά ευχαρίστηση μπορεί να δίνει μέρα που ακολουθεί την άλλη μέρα, όταν στον θάνατο κοντύτερα μάς φέρνει, όσο και αν τον αναβάλλει;» Γιατί ξέρει: 

«ή καλώς ζην ή καλώς τεθνηκέναι τον ευγενή χρη». 

Μια εκποιημενη χώρα που ακόμη δεν έπαψε να αποθεώνει τους νεκροθάφτες της.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σε μια χώρα που  ψηφίζεται από τη Βουλή ο Στουρνάρας, για τη τρίτη του θητεία στη Τράπεζα που φέρει κατ' ονομα την ονομασία "της Ελλάδας".

Σε μια χώρα που στις 08.02/24 (μόλις 12 μέρες μετά τη κατάθεση της αίτησης) η Πλήρης Ολομέλεια διασκέφθηκε και όχι μόνο τάχθηκε υπερ των funds, αλλά θεώρησε ορθό, προκειμένου να δώσει το κατάλληλο μήνυμα στα κατώτερα δικαστήρια, να διαρρεύσει το αποτέλεσμα της διάσκεψης πριν τη δημοσίευση της απόφασης. 

Σε μια χώρα που τα funds εξακολουθούν να αρδεύουν από τη δεξαμενή  των 700.000 ακίνητων αξίας 110 δις ευρώ,όπου το συντριπτικό  ποσοστό είναι πρώτες κατοικίες και αυτό που εκτυλίσσεται 10 χρόνια  τώρα είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου όλων των εποχών , από τους πολλούς στους λίγους.

Σε μια χώρα που έχουν το ακαταδίωκτο οι τραπεζίτες για τη "τοποθέτηση "της υπογραφής τους .

Σε μια χώρα που εγκαλειται από ευρωπαϊκούς θεσμούς για την κερδοφορία των τραπεζών μέσω των ανεξέλεγκτων προμηθειών στις συναλλαγές, ταυτόχρονα με το κλείσιμο και τον περιορισμό των καταστημάτων τους αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού τους σε όλη την επικράτεια και όλα αυτά με τη συναίνεση των  ενίοτε εγχώριων κυβερνητών.