Ο παράξενος κύριος Wilhelm Reich

 Πρώτη Δημοσίευση 30.12.2015

«Η δολοφονία του Χριστού» Μια φορά στα δυο χιλιάδες χρόνια, ένας τέτοιος άνθρωπος έρχεται στη Γη για ν' αλλάξει το πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Καταδιώχθηκε, δυσφημίστηκε και διαστρεβλώθηκε το έργο του, ήρθε αντιμέτωπος με όλα, μέχρις...

Τα πρώτα χρόνια του Wilhelm Reich

Κάποια μέρα, θα γραφούν ολοκληρωμένες βιογραφίες και κριτικές για τον Wilhelm Reich. Η ζωή του ήταν τόσο πολύ πλούσια σε εμπειρίες, που τη σημασία τους μόνο σταδιακά θα μπορέσουν να αντιληφθούν οι άνθρωποι του κόσμου μας. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε τρία παιδιά. Έζησε σε έξι χώρες και η γνώση που απέκτησε για τη ζωή και τις λειτουργίες της είναι ασύγκριτη. Σε σημαντικά πεδία γνώσης λειτούργησε ως επαγγελματίας και επιπλέον τα εξέλιξε. Οι τομείς που ασχολήθηκε περιλαμβάνουν ψυχολογία, κοινωνιολογία, θρησκεία, χημεία, γεωργία, μετεωρολογία, αστρονομία, μηχανική, ζωγραφική, γλυπτική και μουσική, ενώ υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας. Στα τελευταία του χρόνια μελετούσε τη νομική.

Πέρα απ’ αυτά, ίδρυσε και ανέπτυξε μια καινούρια επιστήμη, την Οργονομία. Την επιστήμη των λειτουργικών νόμων της κοσμικής ενέργειας και έναν καινούριο τρόπο σκέψης που ονόμασε «λειτουργισμό». Η κύρια αρχή τού λειτουργισμού είναι η ταυτότητα των μεταβλητών με την κοινή λειτουργική αρχή. Ο Ράιχ άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα πάνω από εκατό χιλιάδες χειρόγραφες σελίδες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν ακόμη δει το φως της δημοσιότητας. Παρόλα αυτά, γύρω στα 20 βιβλία και πάνω από 100 άρθρα έχουν ήδη εκδοθεί. Με αυτό το κείμενο ευελπιστώ να παρουσιάσω μια συνοπτική περιγραφή της ζωής και της δουλειάς του, με μερικά μόνο δείγματα από τον κάθε τομέα.

Ο Βίλχελμ Ράιχ γεννήθηκε στο ανατολικότερο μέρος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας, στη γερμανική Ουκρανία, στις 24 Μαρτίου 1897. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι κτηματίες που κατείχαν περίπου 1.000 στρέμματα γης. Τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο αγρόκτημά του. Παρακολουθούσε τα μαθήματα του σχολείου στο σπίτι με τη βοήθεια παιδαγωγών και πολύ νωρίς άρχισε να ενδιαφέρεται και να εξοικειώνεται με τα φαινόμενα της ζωής, τόσο στα φυτά όσο και στα ζώα, ειδικά με την αναπαραγωγή της ζωής. Είχε πολλές συλλογές εντόμων που τις μελετούσε με την καθοδήγηση του παιδαγωγού του. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Ράιχ ήταν 11 ετών και αναμφίβολα ο θάνατός της επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της σκέψης του. Στα 17 έχασε τον πατέρα του. Για ένα χρόνο διεύθυνε μόνος τις δουλειές του αγροκτήματος, μέχρι που η περιοχή καταστράφηκε από τους Ρώσους το 1915.

«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΑΣΚΕΙ»

Μια φιλοσοφική στοχαστική προσέγγιση για τη λησμονημένη αξία της αναμονής σε έναν πολιτισμό που κυριαρχείται από την αμεσότητα

«ΑΝΑΜΟΝΗ: Η τέχνη που η σύγχρονη εποχή δεν ξέρει πλέον να ασκεί»

Γιατί ένας πολιτισμός που θέλει τα πάντα αμέσως (που τα θέλει όλα τώρα) κινδυνεύει να χάσει το νόημα του χρόνου.

Συντακτικό Επιτελείο Inchiostronero

Η αναμονή είναι μία από τις πιο καθολικές ανθρώπινες εμπειρίες και, ταυτόχρονα, μία από τις λιγότερο κατανοητές. Σε έναν κόσμο οικοδομημένο πάνω στην αμεσότητα και την άμεση ικανοποίηση, η ικανότητα να περιμένει κανείς μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Κι όμως, πολλές από τις σημαντικότερες φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις είδαν στην αναμονή όχι μια παθητική στάση, αλλά μια μορφή εσωτερικής προετοιμασίας. Το παρόν δοκίμιο διερευνά μια λησμονημένη αρετή, η οποία ίσως έχει πολλά να μας πει για τη σύγχρονη εποχή.

Η εποχή που δεν θέλει να περιμένει

Κάποτε οι άνθρωποι περίμεναν τα γράμματα. Περίμεναν την επιστροφή ενός αγαπημένου προσώπου, την άφιξη μιας είδησης, τη συγκομιδή μετά τη σπορά, ακόμη και την ολοκλήρωση ενός έργου προορισμένου να ξεπεράσει τη ζωή εκείνου που το είχε αρχίσει. Η αναμονή δεν θεωρούνταν ένα κενό διάστημα ανάμεσα σε δύο γεγονότα, αλλά ένα φυσικό συστατικό της ύπαρξης.

Σήμερα, όλα μοιάζουν οργανωμένα έτσι ώστε να την εξαλείψουν.

Αν μια ιστοσελίδα χρειαστεί μερικά δευτερόλεπτα για να φορτώσει, νιώθουμε εκνευρισμό. Αν ένα μήνυμα μείνει αναπάντητο για λίγες ώρες, φανταζόμαστε αμέσως ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Αν μια αγορά χρειαστεί ημέρες για να παραδοθεί, μας φαίνεται σχεδόν ανωμαλία. Η τεχνολογία έχει μετατρέψει την ταχύτητα σε αξία και την αμεσότητα σε ένα αυτονόητο δικαίωμα.

Κι όμως, αυτή η διαρκής επιτάχυνση δεν παρήγαγε μεγαλύτερη γαλήνη. Ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος δεν διέθετε τόσα μέσα για να μειώσει τις αποστάσεις και να συντομεύσει τους χρόνους, κι όμως σπάνια υπήρξε τόσο ανήσυχος. Η βιασύνη έχει μετατραπεί σε μόνιμη κατάσταση, σε μια νοητική στάση πριν ακόμη γίνει συμπεριφορά.

Αναστάσιος Λαυρέντζος: Η Ελλάδα πεθαίνει δημογραφικά, αλλά πληρώνει τους δανειστές στην ώρα τους.

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος μιλάει στον 98.4 για την πλήρη απουσία στο δημόσιο διάλογο του δημογραφικού ζητήματος της χώρας την ώρα που για την Ελλάδα είναι διαπιστωμένο, πως αποτελεί το Νο1 υπαρξιακό της ζήτημα. Ο κ. Λαυρέντζος που έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, είναι ο συγγραφέας των βιβλίων «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση - Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας». Όπως τονίζει μεταξύ άλλων, έχουμε νέα μείωση στις γεννήσεις στην Ελλάδα το 2025, σύμφωνα με τα προσωρινά στοιχεία που ανακοίνωσε η ΕΛΣΤΑΤ.

 Συγκεκριμένα, οι γεννήσεις μειώθηκαν κατά 4,2% σε σχέση με το 2024, καθώς ο αριθμός τους υποχώρησε από τα 68.467 παιδιά σε μόλις 65.594.Πρόκειται για το επόμενο βήμα ή μάλλον για το επόμενο άλμα στον δημογραφικό κατήφορο της χώρας. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, αφού το δημογραφικό έχει προ πολλού αφεθεί στην τύχη του. Άλλωστε, το βασικό επίτευγμα, το οποίο προβάλλει αυτόν τον καιρό η κυβέρνηση, είναι ότι πληρώνει τους δανειστές πριν από την ώρα τους.

Με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την εκδημία του Ανδρέα Παπανδρέου

Όμιλος Πολιτικού Προβληματισμού «Μιχάλης Χαραλαμπίδης»

Με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την εκδημία του Ανδρέα Παπανδρέου, αποδίδουμε έναν σύντομο φόρο τιμής σε μία σπουδαία και πολυδιάστατη προσωπικότητα του σύγχρονου Ελληνισμού. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν υπήρξε απλώς ένας σημαίνων πολιτικός αρχηγός, πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος που ηγεμόνευσε στη Μεταπολίτευση. Αυτή του η διάσταση υπήρξε αναμφισβήτητα καθοριστική για την πορεία της χώρας, αυτό που τον ξεχωρίζει από όλους τους άλλους μεγάλους πολιτικούς αρχηγούς και πρωθυπουργούς (σύγχρονους του, νεότερους αλλά και παλαιότερους) είναι πως πολύ περισσότερο από μεγάλος πολιτικός ηγέτης, ο Α.Π. υπήρξε σπουδαίος πολιτικός διανοητής.

 Είναι γεγονός πως το διανοητικό του έργο είναι σπουδαίο, διότι χρήζει σπουδής και μελέτης, όχι απλώς ως ιστορικό τεκμήριο, αλλά ως πάντα επίκαιρο για την ανάλυση, ερμηνεία και κατανόηση της νεοελληνικής πραγματικότητας, των αιτίων και των συνεπειών της ιστορικά δοσμένης εξέλιξης της, από τα χρόνια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι την Τραγωδία τις Κύπρου, των κινδύνων, των δυνατοτήτων και των προοπτικών του Ελληνισμού.

«Οικολογία», χωροταξία και πολεοδομία μοχλοί για περαιτέρω φτωχοποίηση και εξάρτηση της χώρας.

 Γράφει η ΓΙΟΥΛΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ*

ΑΠΟ Militaire News                                                                                                              

Σοκ προκαλούν στην κοινή γνώμη πρόσφατα δύο εικόνες :

– η εικόνα των δημόσιων λιγνιτωρυχείων Κοζάνης με τον εξοπλισμό τους να καταστρέφονται με εκρηκτικά

– η εξαιρετική φωτογραφία του Vassilis Stamos με τον πύργο του “The Ellinikon” να δεσπόζει έναντι της Ακρόπολης.

Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αναφορικά στις πολιτικές της κυβέρνησης στη σφαίρα της “οικολογίας”, της χωροταξίας και πολεοδομίας.

Πολιτικές που έχουν τον ίδιο παρονομαστή: περισσότερα βάρη για τους πολλούς, κέρδη για τους λίγους και ισχυρούς και πάνω απ’ όλα βάθεμα της εξάρτησης της χώρας.

«ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ»

Ο τ. Κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ, ομότιμος καθηγητής Δ.Κουτσογιάννης έδωσε πρόσφατα μια καίρια συνέντευξη το militaire.gr με τίτλο: «Ποια κλιματική αλλαγή;»

Ο κ. Καθηγητής αποκαλύπτει ότι αποδεδειγμένα το κλίμα μεταβάλλεται δραστικά μέσα στους αιώνες προς το ψυχρότερο ή προς το θερμότερο και η σημερινή κλιματική αλλαγή μόνο κατά 0,14% μπορεί να αποδοθεί στην αύξηση εκπομπών CO2 λόγω ανθρώπινης δραστηριότητας. Η “Πράσινη Ανάπτυξη” κατ’ επέκταση είναι εφεύρημα των think tanks της Ουάσιγκτον με σκοπό, μεταξύ άλλων, την κεφαλαιακή ανασυγκρότηση και αύξηση των κερδών των ολίγων.

Ακόμη ωστόσο κι αν αμφισβητεί κανείς τα παραπάνω, δεν έχει παρά να συγκρίνει πόσο ενεργοβόρος, αλλά και περιβαλλοντικά ζημιογόνος είναι ολόκληρος ο κύκλος της (κατά μέγιστο) 25ετούς ζωής των ΑΠΕ (αιολικά και φωτοβολταικά). Από τις εξορύξεις πρώτων υλών  για την βιομηχανική παραγωγή τους (με χρήση ορυκτών καυσίμων φυσικά), τη μεταφορά τους, την αποψίλωση βουνοκορφών και αγρών για την τοποθέτησή τους, μέχρι την αναγκαστική αποξήλωσή τους στην 25ετία και μετατροπή τους σε ρυπογόνα απορρίμματα. Είναι τυχαίο άραγε το γεγονός ότι καμία γνωστή μελέτη μέχρι σήμερα δεν έχει υπολογίσει το ενεργειακό και περιβαλλοντικό αυτό κόστος? Μήπως το παραπάνω οδηγεί στην ανάγκη για λελογισμένη χρήση των ΑΠΕ και σίγουρα όχι στα σημεία όπου αποψιλώνεται το πράσινο?

Ρούντι Ρινάλντι: Το πολιτικό σύστημα "ανατινάζει" την Ελλάδα

Ο διευθυντής του "Δρόμου της Αριστεράς" Ρούντι Ρινάλντι , υπό το βάρος της επικαιρότητας των σκανδάλων, των προεκλογικών κινήσεων επικοινωνίας και όχι ουσίας για τα πραγματικά ζητήματα του λαού όπως λέει, αλλά και το γενικότερο πολιτικό και γεωοικονομικό πλαίσιο, μέχρι και τις εξελίξεις με αφορμή τις αποχωρήσεις από το κόμμα Καρυστιανού, μιλάει στον 98.4 .

 
Εξηγεί πως κατά τα την γνώμη του, σε συνθήκες απόλυτης σήψης και καθεστωτικής διακυβέρνησης, το πολιτικό σύστημα, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο διαφθορείο. Όπως λέει, τινάζουν κάθε πιθανότητα να υπάρχει Ελλάδα, η Ελλάδα "ανατινάζεται" προς όφελος μίας μεταπρατικής κυρίαρχης τάξης , από ένα πολιτικό προσωπικό που δεν έχει αντιπρόταση για να έρθει στο προσκήνιο μία άλλη Ελλάδα.​

Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!

🇬🇷Διδακτικό μάθημα ενός Τούρκου για όσους ονειρεύονται τις "Πρέσπες του Αιγαίου"

Γερομοριάς 

🔴Ένας Τούρκος εξηγεί αυτό που δεν καταλαβαίνουν το ΕΛΙΑΜΕΠ, η κ. Μπακογιάννη, ο κ. Κοτζιάς, ο Υφ. Εξ. κ. Λοβέρδος, ο κ. Χρήστος Ροζάκης κλπ του ελληνικού πολιτικού συστήματος που ονειρεύονται τις "Πρέσπες του Αιγαίου"

✔️Και τι εννοούν με την έκφραση «Πρέσπες του Αιγαίου;». 

Σημαίνει πως η Ελλάδα αναθεωρεί την πάγια θέση της πως η μόνη διαφορά που υπάρχει με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. 

✔️Σημαίνει ότι αποδέχεται προς συζήτηση τις τουρκικές θέσεις για την

✔️ αποστρατιωτικοποίηση νησιών, 

✔️τον εναέριο χώρο,

✔️τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη 

και προχωρεί σε έναν συνολικό συμβιβασμό.

 Επειδή η Ελλάδα ουδέν διεκδικεί, ο συμβιβασμός ουσιαστικά αφορά μονομερείς παραχωρήσεις.

📎Στελέχη του ΕΛΙΑΜΕΠ έχουν διατυπώσει την άποψη ότι η Ελλάδα δεν μπορεί μονομερώς να μετατρέψει όλο το Αιγαίο σε «ελληνική λίμνη», γεγονός που επιβάλλει την εξεύρεση έντιμων συμβιβασμών με την Τουρκία. 

📎Νίκος Κοτζιάς: Δεν πρέπει «να είμαστε μοναχοφάηδες στο Αιγαίο».

📎Ντόρα Μπακογιάννη : «Το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη…». 

📎Γιάννης Λοβέρδος: «εγώ προσωπικά είμαι υπέρ της συνεκμετάλλευσης με τους Τούρκους. Δεν μπορούμε να το κάνουμε χωρίς τους Τούρκους».

📎 Χρήστος Ροζάκης:«Σίγουρα, με την έννοια ότι το θέμα της πόντισης του καλωδίου, αλλά και οτιδήποτε την προϋποθέτει, πρέπει να περάσουν μέσα από τη δική της άδεια.Νόμιμες ενέργειες της Ελλάδας υπόκεινται στον έλεγχο της Τουρκίας, με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται…».

______*****________

Αντιγράφω την εανάρτηση από το Χ ενός Τούρκου. Πρώτα στα ελληνικά, μετά στα αγγλικά και στο τέλος στην γλώσσα που γράφτηκε, στα τούρκικα.

Υπάρχουν και κανονικοί Τούρκοι!

Εδώ η ανάρτηση - https://x.com/cinarozcan19/status/2069982068570742788

Υπάρχει ένα θεμελιώδες σημείο που παραβλέπουν όσοι κοιτάζουν τον χάρτη και κάνουν σχόλια αποκομμένα από την πραγματικότητα — λέγοντας πράγματα όπως, «Πώς γίνεται να υπάρχει ένα ελληνικό νησί ακριβώς στην πόρτα μας; Αυτό το μέρος θα έπρεπε να ήταν δικό μας». Βλέπετε τον χάρτη απλώς με όρους γεωγραφικής εγγύτητας, όμως κάθε μπλε κουκκίδα πάνω του αντιπροσωπεύει το αποτέλεσμα αιώνων στρατιωτικών και δημογραφικών πραγματικοτήτων.

Οι τοπικοί πληθυσμοί αυτών των νησιών είναι ιστορικά Έλληνες και σήμερα αποτελούν επίσημα ελληνικό έδαφος. Ναι, τα νησιά βρίσκονται ακριβώς δίπλα στην Ανατολία, αλλά το Αιγαίο είναι —λόγω της γεωγραφίας του— φυσικά μια ελληνική λίμνη, γεγονός που τους παρέχει ένα τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα. Αυτά τα σύνορα σας φαίνονται περίεργα, ή ακόμα και απαράδεκτα, επειδή σας λείπει η ιστορική γνώση. Αν το αποτέλεσμα απλώς αντανακλούσε τη φυσική ισορροπία δυνάμεων εκείνη την εποχή, όχι μόνο αυτά τα νησιά αλλά και η Σμύρνη και ολόκληρη η περιοχή του Αιγαίου θα τους ανήκαν σήμερα!

Ενώ δεν είχαμε ούτε ένα επιβατηγό πλοίο για να φτάσουμε στα νησιά που αποκαλείτε «ακριβώς στην πόρτα μας», η Ελλάδα διέθετε ήδη έναν σύγχρονο ναυτικό στόλο στο Αιγαίο. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, κατέλαβαν αυτά τα νησιά ένα προς ένα χωρίς ουσιαστικά καμία αντίσταση. Όταν η Βρετανία εξαπέλυσε την Ελλάδα εναντίον μας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τους είχε υποσχεθεί ακριβώς αυτή την περιοχή του Αιγαίου - κατοικημένη από πυκνή ελληνική πλειοψηφία. Μόνο η στρατιωτική μας αντίσταση στην ξηρά ματαίωσε αυτό το σχέδιο, επιτρέποντάς μας να ανακτήσουμε τη Σμύρνη με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Εν ολίγοις, το καθεστώς των νησιών για τα οποία εκφράζετε τώρα εθνικιστικά αισθήματα δεν είναι αποτυχία της Λωζάνης. Είναι το αναπόφευκτο, αναπόφευκτο διπλωματικό αποτέλεσμα του να καθόμαστε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων χωρίς να έχουμε καμία ναυτική ισχύ.

Ηλίας Μπιτσάνης: Το σταφιδικό κίνημα 1931-1936

Του Ηλία Μπιτσάνη 

Με το βιβλίο για το σταφιδικό συνέδριο του Πύργου που αναρτήθηκε χθες, ολοκληρώθηκε η «μεγάλη εικόνα» για το κίνημα των σταφιδοπαραγωγών την κρίσιμη περίοδο 1931 – 1936. Η περίοδος αυτή καλύπτεται από τη σειρά των 5 βιβλίων καθώς η ιστορία, οι αγωνίες και η πείνα στις σταφιδοπαραγωγικές περιοχές ξεδιπλώνεται μέσα από 600 περίπου σελίδες. Υπάρχουν και άλλες πλευρές που αφορούν την περίοδο του μεσοπολέμου, οι οποίες ελπίζω κάποια στιγμή στη συνέχεια να αποτελέσουν αντικείμενο και άλλων εκδόσεων,

Για όσους ενδιαφέρονται τα βιβλία είναι διαθέσιμα στους συνδέσμους που ακολουθούν

1. ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΟ 1931 -  «Μάρτης, γδάρτης» για τους σταφιδοπαραγωγούς - 2025

https://eleftheriaonline.gr/images/3/2025/03/martis-gdartis.pdf?fbclid=IwY2xjawJSW4lleHRuA2FlbQIxMAABHQXG09c0RoMuFwLqmNV8C984w18ZSgoWjQWYTtxpzvtVjU9WVCa8Kz1yAw_aem_hguVtj2HebpGHPcJXpsxew

.

2. «Το “καυτό” καλοκαίρι του 1934 – Σταφιδικό κίνημα των αντιθέσεων» - 2024

https://eleftheriaonline.gr/images/3/2024/2024-08/1934-.pdf?fbclid=IwY2xjawE35hpleHRuA2FlbQIxMAABHTs0LYycZdym3tQmL__7bJpahYU372INO2d5ZUTLr4NP4TXfVDhAy4tDAQ_aem_EuaFh3ZFuuTSE-ZFwJ0LRw

3. «28 Ιουλίου 1935 - Το Συνέδριο Γαργαλιάνων σταθμός στο σταφιδικό κίνημα» - 2024

https://eleftheriaonline.gr/images/3/2024/2024-07/28-iouliou-1935.pdf

4. «Η μεγάλη σταφιδική εξέγερση του 1935» - 2025

https://eleftheriaonline.gr/images/3/pdf/i-megali-stafidiki-exegersi-toy-1935.pdf

5. «Συνέδριο στον Πύργο το 1936 – Το “κύκνειο” άσμα του σταφιδικού κινήματος» - Καλαμάτα 2026

https://eleftheriaonline.gr/images/3/pdf/to-kykneio-asma-tou-stafidikou-kinimatos.pdf?fbclid=IwY2xjawSpIRVleHRuA2FlbQIxMABicmlkETBIb0hNc3FQRlNFMk9vVWpFc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHtRAOzs15S66M5N21E3NztHspWdtpFd41kpxTZZlq-N3ogmlaCqy6YgpNnbf_aem_dwnyT9dYa7-E-yuPHPLyWQ

Η Ελλάδα πεθαίνει δημογραφικά: Η σκληρή αλήθεια πίσω από τους αριθμούς

24/06/2026

ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Δεν μπορείς να τα έχεις όλα : και το βαρέλι γεμάτο και τη γυναίκα μεθυσμένη

Οι αντιφάσεις του παρόντος

«Δεν μπορείς να έχεις και το βαρέλι γεμάτο και τη γυναίκα μεθυσμένη»

Μεταξύ διακηρυγμένων ελευθεριών και απορριπτόμενων συνεπειών: μια σκέψη πάνω στις ασυνέπειες της σύγχρονης κουλτούρας.

του Todd Hayen

Ξεκινώντας από μια παλιά λαϊκή παροιμία, ο Τοντ Χέινεν εξερευνά μία από τις πιο εμφανείς αντιφάσεις της εποχής μας: την αξίωση να απολαμβάνει κανείς δικαιώματα, οφέλη και ελευθερίες χωρίς να αποδέχεται το κόστος και τις συνέπειές τους. Μέσα από τη συζήτηση με μια ακραία φιλελεύθερη συνομιλήτριά του και μέσω μιας κριτικής στις πολιτισμικές μεταβολές των τελευταίων δεκαετιών, ο συγγραφέας διερωτάται για τη σημερινή σημασία όρων όπως «φιλελεύθερος» και για τα παράδοξα μιας κοινωνίας που φαίνεται να θέλει να συμβιβάσει ασύμβατες επιθυμίες, χωρίς να παραιτείται από τίποτε. (Σ.τ.Σ.)

Όταν ήμουν παιδί, άκουγα συχνά αυτή τη φράση από τους ενήλικες γύρω μου. Για μένα σήμαινε ουσιαστικά ότι δεν μπορείς να αποκτήσεις κάτι που επιθυμείς χωρίς να αποδεχθείς τις συνέπειές του.
Επισήμως, πρόκειται για μια κοινή παροιμία που σημαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να απολαμβάνει ταυτόχρονα δύο αμοιβαία αποκλειόμενα πλεονεκτήματα ή επιλογές: πρέπει να επιλέξει το ένα ή το άλλο.
Η επίσημη αυτή ερμηνεία δεν ταιριάζει στο πλαίσιο του παρόντος άρθρου με την ίδια σαφήνεια που ταιριάζει η παιδική μου αντίληψη. Σε λίγο θα καταλάβετε τι εννοώ.

Γιατί έχουν σημασία τα σύνορα

Andrea Zhok - 24 Ιουνίου 2026

Πηγή: L'Adige

Ο Federico Dal Cortivo πήρε συνέντευξη από τον καθηγητή Andrea Zhok , ακαδημαϊκό φιλόσοφο, καθηγητή φιλοσοφικής ανθρωπολογίας και ηθικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, ερευνητή και δοκιμιογράφο, για την καθημερινή εφημερίδα της Βερόνας l'Adige. Έγραψε τον πρόλογο στο δοκίμιο του Frank Furedi, με τίτλο «Τα σύνορα έχουν σημασία: Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της σχεδίασης συνόρων » , καθηγητή κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κεντ στο Καντέρμπουρι.

Καθηγητά Zhok, Ο Ούγγρος κοινωνιολόγος Frank Furedi, σε ένα βιβλίο που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε πολιτικά μη ορθό, τονίζει τη σημασία των συνόρων, αυτών που οι Ρωμαίοι θα ονόμαζαν Limes. Θα θέλατε να μας μιλήσετε γι' αυτό;

Ειλικρινά , δεν θα έλεγα ότι το βιβλίο του Φουρέντι είναι «πολιτικά μη ορθό», εκτός αν κάποιος θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την έκφραση για οποιαδήποτε μη προφανή ιδέα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ πλούσια ανάλυση, που παρέχει παραδείγματα μιας μακροπρόθεσμης πολιτισμικής διαδικασίας. Όταν ο υπότιτλος του βιβλίου μιλά για την «τέχνη της χάραξης συνόρων», η λέξη «σύνορα» μεταφράζεται ως «όρια», που στην πραγματικότητα είναι οποιοδήποτε οριοθετημένο όριο. Η λέξη «σύνορα» παραπέμπει στη γεωγραφία, αλλά αυτό που επισημαίνει ο Φουρέντι είναι μια εκτεταμένη πολιτισμική υποτίμηση της αξίας που αποδίδεται στα όρια , η οποία επηρεάζει την πολιτική όσο και την ψυχολογία, την παιδαγωγική και την κοινωνιολογία.

Φρανκ Φουρέντι: Η ιδέα του «ορίου»

Το θέμα της εχθρότητας προς τα όρια αναδύεται στο πλαίσιο ενός πολύ βαθυστόχαστου ερωτήματος, ενός ερωτήματος που σε κάποιο βαθμό καλύπτει ολόκληρη τη σύγχρονη εποχή. Στον αρχαίο κόσμο, η ιδέα του «ορίου» ήταν θεμελιώδης επειδή συνδεόταν με την ιδέα της δίκαιης αναλογίας, της φυσικής ισορροπίας, του μέτρου και της ομορφιάς. Το άπειρο αναδύθηκε ως μια διάσταση που γενικά θεωρούνταν θετική μόνο στη σύγχρονη εποχή, και μάλιστα μόνο τον 19ο αιώνα. Και μόνο πολύ πρόσφατα - ας πούμε τα τελευταία πενήντα χρόνια - έχει αναδυθεί η ιδέα ότι η «υπέρβαση των ορίων» θα μπορούσε να έχει μια θετική χροιά ως τέτοια.

Η ιδέα του «ορίου» δεν συνδέεται πλέον με την ισορροπία, την αρμονία ή τη φύση, αλλά με ένα κλουβί, μια επιβολή ή μια καταπίεση. Αυτή η προοπτική έχει τροφοδοτηθεί ιδιαίτερα από το όραμα που είναι γνωστό ως «προοδευτισμός», το οποίο προσδιορίζει κάθε «υπέρβαση» ως εγγενώς καλό.

Το βιβλίο του Furedi δεν ασχολείται μόνο με τα εδαφικά όρια, αλλά συζητά επίσης κάθε μορφή ορίου , ορίου ή περιγράμματος, και επομένως και με την αναλογία, την ισορροπία και τη φύση.

Αυτό που παρατηρεί, κατά την άποψή μου άψογα, είναι ακριβώς αυτή η διαδικασία βαθιάς παρανόησης της έννοιας των ορίων και των συνόρων, η οποία συμβαδίζει με διαδικασίες διάλυσης κάθε προσδιορισμού, κάθε σταθερότητας, κάθε νοήματος.

ΔΥΟ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ ΜΕΛΙ ΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΆΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ

Αν μπορούσες να ακολουθήσεις μια μέλισσα στην καθημερινή της διαδρομή, θα έβλεπες ένα έργο τέχνης. Όχι ζωγραφισμένο με χρώματα — αλλά με πτήσεις, αρώματα και αόρατους δεσμούς.

Ξεκινάει μόνη της, με φτερά που χτυπούν 200 φορές το δευτερόλεπτο.

Από λουλούδι σε λουλούδι, συλλέγει σταγόνες νέκταρ — όχι για την ίδια, αλλά για χιλιάδες άλλες που δεν θα δουν ποτέ τα χωράφια που εκείνη βλέπει.
Κάθε στάση είναι και μια ανταλλαγή: παίρνει γλυκύτητα, αφήνει γύρη.
Χωρίς να το ξέρει, γίνεται αγγελιοφόρος της ζωής — ενώνει φυτά που δεν θα συναντιόντουσαν ποτέ αν δεν περνούσε εκείνη.

Στην κυψέλη, το ταξίδι της δεν τελειώνει.

Το νέκταρ αλλάζει χέρια — ή μάλλον στόματα — περνάει από μέλισσα σε μέλισσα.
Κάθε μία προσθέτει ένζυμα, αφαιρεί νερό, μέχρι να μεταμορφωθεί το νέκταρ σε μέλι.
Κάτι που μπορεί να κρατήσει για χρόνια, ακόμα κι όταν το λουλούδι που το γέννησε έχει ξεχαστεί.

Και το πιο εκπληκτικό; Όλο αυτό το επιτυγχάνει με ενεργειακή λογική που εμείς ακόμα προσπαθούμε να αντιγράψουμε.

Ο βανδαλισμός βιομηχανικών μνημείων και η πολιτισμική κληρονομιά!

Φωτό: SLpress.gr

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
Η πρόσφατη, ελεγχόμενη ανατίναξη τριών ιστορικών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων στο λιγνιτωρυχείο Μαυροπηγής Κοζάνη – όπου τα σχετικά βίντεο έκαναν τον γύρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – είναι αδιαμφισβήτητα μια εγκληματική πράξη.

Και μάλιστα στο όνομα μιας βίαιης, δήθεν “πράσινης μετάβασης” και μιας ουσιαστικά ανεξέλεγκτης κερδοφορίας συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομίλων που μονοπωλούν τον ενεργειακό τομέα (όπως και πολλών άλλων τομέων της εθνικής μας οικονομίας).

Όχι μόνο επειδή ουσιαστικά βάζει φραγμό στο όποιο ενδεχόμενο ενδυνάμωσης της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας εν μέσω ακραίας παγκόσμιας ενεργειακής ανασφάλειας και καταδικάζει τη Δυτική Μακεδονία σε οικονομικό μαρασμό και δημογραφική κατάρρευση, αλλά και για έναν ακόμη λόγο που “παραδόξως” έμεινε στο περιθώριο της πρόσφατης δημόσιας συζήτησης και αφορά την πολιτισμική μας κληρονομιά.

Τα βιομηχανικά μνημεία της Ελλάδας αποτελούν σημαντικά τεκμήρια όχι μόνο βιομηχανικής αρχαιολογίας και αρχιτεκτονικής και συσσωρευμένης γνώσης, αλλά και της κοινωνικής και οικονομικής μας ιστορίας. Όπως όλα τα μνημεία, από τους αρχαιοτάτους χρόνους μέχρι σήμερα, έτσι και τα βιομηχανικά μνημεία, συγκροτούν στη σημερινή μεταβιομηχανική εποχή ένα “ιστορικό απόθεμα αισθητικής, πρακτικής, τεχνολογίας και νοοτροπιών”.

Αντί η σημερινή κυβέρνηση να ευαισθητοποιεί το κοινωνικό σύνολο για την αξία, την ανάδειξη και την προστασία μιας τέτοιας ειδικής κατηγορίας μνημείων και μιας πολιτιστικής κληρονομιάς μεγάλης κοινωνικο-οικονομικής και τεχνολογικής σημασίας, που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, προχωρά ως υπηρέτης αλλότριων οικονομικών συμφερόντων στην καταστροφή τους. Με το υπουργείο Πολιτισμού σε ύπνωση (ή και συνεργό;) και παρά την ύπαρξη νομοθεσίας για την προστασία τέτοιων μνημείων.

Τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ μέχρι σήμερα

ΠΗΓΗ: Manolis Stavroulakis

Ενας φίλος κατέγραψε όλα τα σοβαρά σκάνδαλα της Κυβέρνησης της ΝΔ από τον Ιούλιο του 2019 που ανέλαβε. Εκανε μια απλή, αλλά τόσο χρήσιμη δουλειά!

Ο συνολικός αριθμός μέσα στην επταετία φτάνει τα 148 αυτοτελή σκάνδαλα, ίσως και λίγο περισσότερα.

 
Η ουσία είναι πάντως ότι η παρούσα Κυβέρνηση παράγει 21 σκάνδαλα κατ’ έτος. Και επειδή η "διαφθορά" είναι τεχνική της διακυβέρνησης, φανταστείτε πόση αναδιανομή πλούτου έχει μεθοδικά συντελεστεί προς τις ανώτερες τάξεις και τους "ημετέρους" αυτά τα 7 χρόνια.
Πάμε να απαριθμήσουμε:

 

2019: Η εγκατάσταση του επιτελικού κράτους.

1. Υπαγωγή ΕΥΠ και ΑΠΕ-ΜΠΕ στο Μαξίμου. Το επιτελικό κράτος γεννήθηκε ως κράτος ελέγχου.
2. Φωτογραφική αλλαγή για τον διορισμό διοικητή της ΕΥΠ.
3. Απομάκρυνση Βασιλικής Θάνου από την Επιτροπή Ανταγωνισμού με φωτογραφική διάταξη.
4. Διορισμός Κωνσταντίνου Ζούλα στην ΕΡΤ. Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού τοποθετήθηκε στην προεδρία της δημόσιας τηλεόρασης.
5. Υπόθεση Λούλη. Ο διορισμός του Κωνσταντίνου Λούλη, παρά τις αποκαλύψεις για υμνητικά κείμενα υπέρ της Χούντας, έδειξε την ανοχή του Μαξίμου σε πρόσωπα του στενού του κύκλου.
6. Ελληνικό – τροπολογίες και φωτογραφικές ρυθμίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για πολεοδομικές εξαιρέσεις και εξυπηρέτηση ισχυρών επενδυτικών συμφερόντων.
7. Μετακλητοί και κομματικό κράτος Από την αρχή εκτοξεύτηκε ο αριθμός των μετακλητών και των κομματικών διορισμών.
8. Απαλλαγή καναλαρχών από υποχρεώσεις πόθεν έσχες
9. Ασυλία τραπεζικών στελεχών Με αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα δόθηκε ειδική προστασία σε τραπεζικά στελέχη. Το τραπεζικό σύστημα αντιμετωπίστηκε ως άβατο ευθυνών.

Θυμάστε τον χερ Ράιχενμπαχ*; Αυτοί που μας σκλάβωσαν θέλουν να μας ελευθερώσουν!

Κρίτων Βασιλικόπουλος

Συγχαρητήρια στην κυρία Ζορζέττα Λάλη* η οποία ανέλαβε από χθες τα υψηλά καθήκοντα της Σκιώδους Υπουργού Ευρωπαΐκών Υποθέσεων στη Σκιώδη Κυβέρνηση του Τσίπρα.
Για όσους γεννήθηκαν μετά το 2019 ή τους δάγκωσε λαγοκέφαλος και έπαθαν αμνησία, ο κύριος με τον οποίο ανταλάσσει χειραψία ο σύντροφος Άδωνις είναι ο χερ Ράιχενμπαχ.
Στο τέλος μας βλέπω να μας πλακώνει στις μπούφλες ο Τσίπρας επειδή δεν παραδεχθήκαμε ότι «τα μνημόνια είναι ευλογία για τον τόπο» και ότι «μαζί τα φάγαμε»...

*Γράφαμε σε ανάρτησή μας στις 13 Δεκεμβρίου 2013 στον Γερομοριά:

Και φυσικά οι Γερμανοί είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν και να ευχαριστούν την ελληνική πλευρά, αφού όλα οι «μεταρρυθμίσεις» που ζήτησαν να γίνουν στον τομέα τις υγείας – με τις οποίες όλως τυχαίως ωφελούνται οι πολυεθνικές τους - έγιναν πράξη.

Κατά την τοποθέτησή τους τόσο ο επικεφαλής της Task Force, Χορστ Ράιχενμπαχ όσο και ο Γερμανός υφυπουργός Υγείας παρείχαν απόλυτη στήριξη στον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη δίνοντάς του συγχαρητήρια για το έργο του.

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

    Του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα.

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Κι αυτά όλα την στιγμή που το μεταπρατικό μοντέλο γνώρισε μια μεγάλη Χρεοκοπία το 2010, η χώρα μπήκε υπό επιτροπεία που δεν έχει λήξει, κι όλος ο δημόσιος πλούτος έχει υποθηκευτεί για 99 χρόνια. Και όμως, υπάρχει «κάτι ακόμα»: Αυτό το πολιτικό σύστημα υπηρέτησε την Υποβάθμιση της χώρας, και δημιούργησε (με όσα ψήφισε και έπραξε στα 15 χρόνια από τη Χρεοκοπία) ακόμα δυσμενέστερους όρους για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Κυρίως, προστάτεψε τα δικά του ιδιαίτερα συμφέροντα ως πολιτικό σύστημα νομής, ακολούθησε μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου υπέρ μιας μειοψηφίας, θέσπισε και υπερασπίστηκε το «ακαταδίωκτο».

"Από την απολιγνιτοποίση στην ενεργειακή υποτέλεια - Ποιοί και γιατί ξηλώνουν τις εθνικές εφεδρείες της Ελλαδας"

Η ματαιοδοξία των καλοκαιρινών διακοπών

από Πέτρος Φαραντάκης 30/7/25

Οι καλοκαιρινές διακοπές μοιάζουν να έχουν υποκαταστήσει τη σιωπηλή ανάγκη του ανθρώπου για ύπαρξη από μια εξωτερική ανάγκη για απόδραση. Ο σύγχρονος άνθρωπος, εξαντλημένος από το άγχος του να είναι αποδοτικός, στρέφεται στις διακοπές όπως ο διψασμένος στην όαση. Αλλά συχνά δεν αναζητά ξεκούραση. Αναζητά νόημα, και το αναζητά με τους όρους της απόσπασης: αλλάζοντας το οπτικό πεδίο, τις παρέες, τα τοπία. Δεν τολμά να σταθεί απέναντι στο ερώτημα που τον ακολουθεί σιωπηλά: ποιός είμαι όταν όλα παύουν; Ο Κίρκεγκορ έλεγε ότι το άγχος είναι η ζάλη της ελευθερίας. Αυτό το άγχος εμφανίζεται συχνά μέσα στις διακοπές ̇ όχι επειδή δεν έχουμε τι να κάνουμε, αλλά επειδή, για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν μας επιβάλλεται τι να κάνουμε. Εκεί, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρόλους, χωρίς παραγωγική λειτουργία, εμφανίζεται η ελευθερία ως βάρος. Και μαζί της, η αμηχανία. Ο εαυτός μας, στερημένος από τις καθημερινές του αποδράσεις, εμφανίζεται γυμνός και σιωπηλός. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να τον δουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι σχέσεις που μας συνοδεύουν δοκιμάζονται. Η φιλία, όταν δεν στηρίζεται στην αλήθεια αλλά στην ανάγκη ή τη συνήθεια, δεν αντέχει τη διαρκή παρουσία του άλλου. Ο ένας γίνεται βάρος για τον άλλον, όχι επειδή υπάρχει κακία, αλλά γιατί η κοινή ζωή χωρίς βαθύτερο θεμέλιο φθείρει. Ο Χάιντεγκερ μιλούσε για την καθημερινότητα ως μια πτώση στο εσύ, στην ετεροκαθοριζόμενη ύπαρξη. Στις διακοπές, αυτή η πτώση συνεχίζεται, συχνά χωρίς να την αντιλαμβανόμαστε. Απλώς αλλάζει το σκηνικό, όχι το βάθος. Και πλάι σε αυτό, έρχεται η υλική ματαιότητα. Η οικονομική αιμορραγία, η ανάγκη επίδειξης, η αναμονή σε λιμάνια και αεροδρόμια, η τυραννία του να φαίνεται ότι περνάμε καλά. Ο Καμύ έγραφε πως ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να ζήσει χωρίς να αισθάνεται τον βράχο. Αλλά ο βράχος είναι πάντα εκεί. Η κόπωση, η ανία, η δυσκολία να είμαστε μόνοι ή μαζί. Όλα αυτά δεν είναι αποτυχίες των διακοπών. Είναι καθρέφτες της υπαρξιακής μας κατάστασης.

Θ. Μαλκίδης: Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης (Βίντεο)

Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη μέση Ανατολή – Όσα είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης .

Η πρόσφατη δίμηνη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά μια κρίσιμη προθεσμία εξήντα ημερών, κατά την οποία τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να λάβουν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους.

Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή «Rewind» και τον Δημήτρη Κανάκη στο ραδιόφωνο του Cretaone 102,3, δεν πρόκειται για μια τελική συμφωνία, αλλά για μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών δύο μηνών.

Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές σπεύδουν να αυτοανακηρυχθούν νικητές για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολιτικού κύρους, η πραγματικότητα στο πεδίο αναδεικνύει μια διαφορετική εικόνα. Ζητήματα που προϋπήρχαν της σύγκρουσης, όπως το άνοιγμα των στενών, παρουσιάζονται σήμερα τεχνητά ως επιτεύγματα, την ώρα που ο πρωτεύων στόχος της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος απέτυχε πλήρως, αφήνοντας το Ιράν ενδεχομένως πιο ισχυρό από πριν.

Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παραμένει κομβικός.

Ο κύριος Μαλκίδης υπογράμμισε ότι το Ισραήλ, επηρεάζοντας σταθερά την αμερικανική πολιτική σκηνή, αποτελεί τον τρίτο συμβαλλόμενο της συμφωνίας.

Από τους διαλόγους του "κυκλώματος της πολεοδομίας" (τύφλα να έχουν οι διάλογοι του Οικονομίδη):

Της Δέσποινας Κουτσούμπα

Ο εκλεκτός κ. Μινέσχος, κουνιάδος του παραιτηθέντα ΓΓ Μπακογιάννη αρμόδιου για τις πολεοδομίες, ακούγεται σε συνομιλίες να βρίζει υπαλλήλους ΥΔΟΜ γιατί η αρμόδια Υπηρεσία Δόμησης Ελληνικού-Αργυρούπολης δεν δεχόταν να συνεχίσει να χτίζεται μια οικοδομή που ήθελε να χρησιμοποιήσει παράνομα το bonus δόμησης, ενώ δεν το δικαιούτο. Και κανονίζει ο Μινέσχος, μιας και είναι στην Αποκεντρωμένη, να φτιάξει μια δική του ερμηνεία του νόμου για να εντέλλει την ΥΔΟΜ να δεχτεί το χτίσιμο της μη νόμιμης οικοδομής. 

Ο κ. Μινέσχος λέει τα εξής γλαφυρά: 

"Θ.Μ. Αυτή τη στιγμή, ο Μητσοτάκης για αυτό θέλει να γαμ*** τις πολεοδομίες.

Θ.Μ. Και θα του το πάω να το υπογράψει (εννοεί τον γ.γ. της Αποκεντρωμένης) και θα το στείλω στην ΥΔΟΜ. Και ό,τι θέλει η ΥΔΟΜ ας απαντήσει, αφού είναι τόσο μάγκες… Γιατί στο ξαναείπα, το μαγαζί θέλει κλείσιμο, να πει το Δημόσιο, κύριοι, απολύεστε όλοι οι π******ς, όλοι, από τον τελευταίο κλητήρα μέχρι τον διευθυντή. Θα είμαι οδηγός στο τανκς που θα πατάει τους δημοσίους υπαλλήλους. Κι αυτό για να μη χαλάσουμε σφαίρες που τις χρειαζόμαστε για τους Τούρκους. Ετσι είναι. Γιατί εγώ αυτά που σ’ τα λέω, σ’ τα λέω μετά από είκοσι πέντε χρόνια στο Δημόσιο, εκ των οποίων τα δεκαπέντε, τα δέκα ήμουν -πώς το λένε- προϊστάμενος οικοδομικών αδειών και τα τρία ήμουν διευθυντής."

Ο ίδιος κύριος, όπως και η σύζυγός του, προφυλακισμένοι και οι δύο για το κύκλωμα, είχαν συνεννοηθεί με το Θ. Μπακογιάννη ότι θα τοποθετηθούν Διευθυντές στο νέο Κτηματολόγιο, αυτό που -συνεχίζει να διαφημίζει χωρίς να ντρέπεται- διαφημίζει ο Μητσοτάκης. Που θα πάρει τις αρμοδιότητες των ΥΔΟΜ. Καταλάβατε το γιατί.

Η Πολιτική ως προσφορά και το πολιτικό σύστημα ως διαφθορείο

του Ρούντι Ρινάλντι

Στα δύο προηγούμενα σημειώματα* δείξαμε σε ποιες συνθήκες στήνεται το προεκλογικό σκηνικό, ποια τα βασικά επίδικα εντός του «πλαισίου TheHellinikon», και γιατί είναι αναγκαίο οι πολίτες, αντί να περιμένουν καταπίνοντας κάποιες υποσχέσεις, να περάσουν σε μια ενεργητική στάση. Δηλαδή να ζητήσουν δεσμεύσεις και να προβάλλουν απαιτήσεις. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρωθούμε στο κίνητρο της πολιτικής στις μέρες μας, στο ρόλο του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας, και στην ανάγκη μιας άλλης Πολιτικής: μιας Πολιτικής Προσφοράς, Λογοδοσίας, Ενεργούς Συμμετοχής των πολιτών και Ελέγχου όσων αναλαμβάνουν δημόσια αξιώματα.

Τι ισχυρίζονται τα κόμματα και οι πολιτικοί – Και τι αποκρύπτουν

Όλα τα κόμματα και όλοι οι πολιτικοί εμφανίζονται με τη φορεσιά της προσφοράς στον τόπο, στην κοινωνία, στο έθνος, στην οικονομία, στη χώρα. Υποτίθεται ότι όλοι νοιάζονται για το γενικό καλό, για το σύνολο των πολιτών, και ότι μεριμνούν είτε από τη θέση της νομοθετικής εργασίας που θα κάνουν στη Βουλή, είτε από τη θέση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνηση, δημόσια διοίκηση, κρατικός μηχανισμός κ.λπ.). Μάλιστα εμφανίζονται ως φλογεροί υπερασπιστές αξιών και αρετών, ως φορείς ανιδιοτέλειας και προσφοράς προς την πατρίδα. 

Η εικόνα αυτή δεν είναι καινούρια. Υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Το καινούριο στοιχείο αφορά τα «ραντεβού» με την Ιστορία, τη «σύγκλιση με την Ευρώπη», τη «διάσωση της χώρας», την «έξοδο από τα μνημόνια», την «ψηφιακή μετάβαση», τη «σωστή πλευρά της Ιστορίας».

📂ΕΡΕΥΝΕΣ JNFP -GREECE - ΦΑΚΕΛΟΣ Ι : Πώς το Ισραήλ «εισβάλλει» στην ελληνική επικράτεια

Της Μαρίας Νικολακάκη 

Το Journalists Network for Palestine – Greece παρουσιάζει τις τρεις έρευνες που έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα, αποκαλύπτοντας διαφορετικές πλευρές της ολοένα και βαθύτερης ισραηλινής διείσδυσης στην Ελλάδα.

Μέσα από μήνες έρευνας, συλλογής στοιχείων και διασταύρωσης πληροφοριών, εξετάσαμε τρεις διαφορετικές αλλά αλληλένδετες όψεις αυτού του φαινομένου: τη δραστηριοποίηση ισραηλινών εταιρειών που συνδέονται με τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ σε ελληνικούς δημόσιους φορείς, τις συνεργασίες ελληνικών δήμων και θεσμών με το κράτος του Ισραήλ και τις βιομηχανίες πολέμου, καθώς και τη διείσδυση ισραηλινών κεφαλαίων στην ελληνική αγορά ακινήτων.

1. Πως ισραηλινές εταιρείες με δεσμούς με τις μυστικές υπηρεσίες έχουν ενταχθεί σε ελληνικούς δημόσιους φορείς

https://jnfp.gr/2025/10/08/jnfp-greece-%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b1-%ce%b9%cf%83%cf%81%ce%b1%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82-%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%bc%ce%b5-%ce%b4%ce%b5%cf%83/

2. Πώς ελληνικοί δήμοι και θεσμοί συνεργάζονται με το κράτος του Ισραήλ και τις βιομηχανίες πολέμου.

https://jnfp.gr/2025/09/23/%ce%ad%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b1-jnfp-greece-%cf%80%cf%89%cf%82-%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%bf%ce%b9-%ce%bd%ce%bf%ce%bc/

3. Ποια είναι η έκταση της ισραηλινής διείσδυσης στην ελληνική αγορά ακινήτων.  Από τη Δυτική Όχθη μέχρι την Αθήνα, ποια δίκτυα κεφαλαίου διαμορφώνουν το νέο τοπίο;

Λιγα λόγια για το ΤΑΙΠΕΔ...

'''Ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο δεν υπογράφεις τέτοια μνημόνια'',

σύμφωνα με τον αείμνηστο και κορυφαίο συνταγματολόγο Γρηγόρη Κασιμάτη 

Της Ευστρατίας Σουραβλά 

❌❗❗❗👉Λιγα λόγια για το ΤΑΙΠΕΔ:

Το ΤΑΙΠΕΔ ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2011 με στόχο να «αξιοποιηθεί» η ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου (το ποια είναι αυτή θα δείτε παρακάτω). Η διάρκεια του ταμείου έχει οριστεί, αρχικά, στα έξι(6) έτη. Ο ιδρυτικός του νόμος 3986/2011, περιλαμβάνει τις εξής διατάξεις:

1. Με τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων θα πληρώνονται αποκλειστικά οι δανειστές. (άρθρο 1, παράγρ. 2)

2. Το Δημόσιο παραιτείται από τα έσοδα που προκύπτουν από την ιδιωτική περιουσία του και τα παραχωρεί στο ΤΑΙΠΕΔ. (άρθρο 2, παράγρ. 5)

3. Ότι ιδιωτικοποιείται δε μπορεί να αναμεταβιβαστεί στο Ελληνικό Δημόσιο με οποιονδήποτε τρόπο. (άρθρο 2, παράγρ. 7)

4. Μπορεί να γίνει αναγκαστική απαλλοτρίωση σε εμπράγματα δικαιώματα τρίτων (π.χ. ιδιωτών) αν κρίνονται αναγκαία για ένα επενδυτικό σχέδιο. Τη δαπάνη της απαλλοτρίωσης τη πληρώνει το Ελληνικό Δημόσιο και όχι ο επενδυτής (άρθρο 2, παράγρ. 😎

5. Αν σε κάποιο Δημόσιο ακίνητο υπάρχει ήδη μισθωτής, τότε λύνεται μονομερώς η σύμβαση, λαμβάνει τρία(3) μισθώματα και παραχωρεί το ακίνητο στο ΤΑΙΠΕΔ. (άρθρο 2, παράγρ. 9)

Για τον αναστηλωμένο Παρθενώνα μας

Του Γιάννη Ταχόπουλου

Ἡ πρόσφατη προσθήκη νέου κομματιοῦ μαρμάρου στὸν Παρθενώνα ὁδήγησε σὲ συζητήσεις σχετικὰ μὲ τὸ ὀρθὸ τῆς ἐνέργειας αὐτῆς (π.χ. βλ. μία στὸ 1ο σχόλιο). Πρέπει νὰ προστεθεῖ μάρμαρο στὸ ἀέτωμα, γιὰ νὰ δοῦμε καλύτερα πῶς ἦταν στὴν ἀρχαιότητα, λὲν μερικοί· ὄχι, δὲν πρέπει γιὰ διάφορους λόγους, λὲν ἄλλοι. Ὡστόσο, ἐκεῖνο ποὺ ἀγνοήθηκε εἶναι ἡ συζήτηση γιὰ τὸ αὐτονόητο: Ἡ ἰδέα τοῦ «μνημείου». Ὁ Παρθενώνας εἶναι ἕνα «μνημεῖο», λένε, καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ τοῦ φερόμαστε ἔτσι, χωρὶς προσθῆκες, κι ὄχι ἀλλιῶς. 

 

Ἡ ἰδέα τοῦ μνημείου, ἢ μᾶλλον τοῦ μουσείου, εἶναι ἕνα ἀκόμη δεῖγμα τῆς ἀξίωσης τῶν Νέων Χρόνων νὰ ὁρίζουν ὡς ἀποστειρωμένο, νεκρὸ παρελθὸν τὴν ἐποχὴ πρὶν ἀπὸ αὐτούς. Εἶναι ἡ προϊστορία τῆς Ἀνθρωπότητας (ὁ κόσμος ξεκίνησε τὸ 1789 καὶ τὸ 1968), τὴν ὁποία βάζουν σὲ ἀεροστεγῶς κλεισμένο βάζο, πίσω ἀπὸ τὴ βιτρίνα, καὶ τὴ μελετᾶνε, τὴν ἀνατέμνουν, τὴν περιγράφουν μὲ ἀντικειμενικότητα. 

 

Οἱ προηγούμενες ἐποχές, ὅμως (δηλαδὴ καὶ ἡ Ἀρχαιότητα), ὅταν ἕνα κτήριο καταστρεφόταν μερικῶς, τὸ ἐπανοικοδομοῦσαν, ἀκριβῶς ἐπειδὴ δὲν ἀρέσκονταν στὴν μυθολογία ποὺ κατασκεύασαν οἱ Νέοι Χρόνοι. Γι' αὐτὸ βλέπουμε καὶ τὰ spolia, κομμάτια παλιότερων κτηρίων τοποθετημένα σὲ νέα. Ὁ ρομαντισμὸς τῶν ἐρειπίων εἶναι μιὰ καινοφανής, νεοτερικὴ θανατόφιλη ἀντίληψη ἡ ὁποία δικαιολογεῖ τὴν χρήση τῶν ἐρειπίων ἀπὸ τοὺς Νέους Χρονους ὡς —ἄσχετου μὲ τοὺς συμβολισμοὺς ὅσων ἀνήγειραν τὰ ἐρείπια— συμβόλων. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν ἀντίληψη ὅσων διαμαρτύρονται γιὰ τὴν πρόσφατη «κακοποίηση» τοῦ Παρθενώνα (ἀντίληψη βασιζόμενη στὴν ἀντικλασικὴ ἰδέα ὅτι τὸ ἐρείπιο πρέπει νὰ μείνει ἐρείπιο), στὴν Ἀρχαιότητα ὁ Παρθενώνας δὲν συγκαταλεγόταν στὴ λίστα μὲ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ ἀρχαίου κόσμου.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη «τινάζει στον αέρα» τις ενεργειακές εφεδρείες της χώρας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη «τινάζει στον αέρα» τις ενεργειακές εφεδρείες της χώρας, επιδεικνύοντας μανία καταστροφής οποιασδήποτε υποδομής έχει σχέση με την εκμετάλλευση του λιγνίτη. Έφθασαν στο σημείο να ανατινάξουν τους γερανούς κάθε δυνατότητας επαναπαραγωγής λιγνίτη!
Γιατί αυτή η μανία και ποιες είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης;

 
Όλα αυτά καλύπτονται με την δικαιολογία της κλιματικής κρίσης και την πανάκεια των «ανανεώσιμων πηγών ενέργειας». Οι οποίες όχι μόνο δεν έχουν προσφέρει τίποτα στους πολίτες, αλλά αντιθέτως διατηρούν τις τιμές της ενέργειας πολύ ψηλά.

Ο μηχανικός και πρώην διευθυντής της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου μιλά για τη «βίαιη και εκβιαζόμενη αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου της χώρας» που αποδεικνύεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο καταστροφικό ,πρώτα απ’ όλα για τους πολίτες. «Δεν βρεθήκαμε τυχαία να πληρώνουμε πανάκριβο ρεύμα», λέει ο κ. Μητρόπουλος και εξηγεί πως μας έφθασαν στο σημείο να πληρώνουμε διπλά και τριπλά την ενέργεια. Ο κ. Μητρόπουλος λέει ότι όσα γίνονται με βίαιο τρόπο στο ενεργειακό μοντέλο της χώρας «μοιάζουν με σαμποτάζ».

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΟΤΙ ΣΚΟΠΕΥΕΙ ΝΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙ ΠΟΛΩΝΟΥΣ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΑΛΛΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ! ΓΙΑΤΙ;

ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΠΡΟ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ ΣΥΖΉΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΖΉΤΗΜΑ! 

Του Αριστομένη Συγγελάκη 

Ο Γερμανός Υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωσε ότι εντός του έτους θα υπάρξει συμφωνία για την Αποζημίωση 50.000 Πολωνών επιζώντων της Κατοχής, που υπέστησαν "ασύλληπτα δεινά" από τη ναζιστική Γερμανία και η δημοκρατική Γερμανία έχει την "υποχρέωση" να τους παράσχει "υλική και ηθική αποκατάσταση".Την ίδια ώρα αρνείται την παροχή οποιαδήποτε αποζημίωσης στους Έλληνες και σκανδαλωδώς αρνείται να πληρώσει ακόμη και τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας στο Δίστομο, τα χωριά του Ρεθύμνου και το Αίγιο που έχουν στα χέρια τους αμετάκλητες αποφάσεις!

Η Ελλάδα, μάλιστα, σε αντίθεση με την Πολωνία έχει πιο ισχυρή νομικά και ηθικά στάση καθώς ουδέποτε παραιτήθηκε και ουδέποτε αποζημιώθηκε, κάτι που αναγνωρίζουν ακόμη και τα πορίσματα της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής.

Αλήθεια, τι φταίει; Γιατί οι Γερμανοί αγνοούν προκλητικά τις απαραγραπτες υποχρεώσεις τους απέναντι στην Ελλάδα; Γιατί περιφρονούν την πατρίδα μας;

Η απάντηση βρίσκεται στη στάση της πολωνικής κυβέρνησης που δυναμικά διεκδίκησε γερμανικές επανορθώσεις την τελευταία δεκαετία ενώ η πατρίδα μας, που έχει στερεά νομικά, ιστορικά και ηθικά επιχειρήματα, υποκριτικά διεκδικεί ενώ ουσιαστικά ρίχνει την μπάλα στην εξέδρα!

Απαιτείται γενικός ξεσηκωμός! Όλοι στον αγώνα!

- ΑΜΕΣΗ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΟΥ ΟΔΙΚΟΥ ΧΑΡΤΗ ΔΙΕΚΔΊΚΗΣΗΣ!

Κι απ’ τον ήλιο ξεξασπρότερη! Σχόλιο για τον δύσμοιρο τον Παρθενώνα

*

του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗ

~.~

Ανέβασα προχθες ένα σημείωμα στο facebook για τον αναστηλωμένο Παρθενώνα μας και την παρδαλή κατά τη γνώμη μου, και κατά την γνώμη πάμπολλων άλλων, όπως φάνηκε (το ποστ έχει ώς τώρα πάνω από 40.000 προβολές), νέα του όψη. Έγραφα εκεί:

«Να είμαι άραγε ο μόνος που αποστρέφεται αυτά τα αναστηλωτικά έμπλαστρα; Αυτά τα κατάσπρα ως χιών, λ.χ., μάρμαρα, που γυαλίζουν πλάι στην πατίνα της παλιάς πέτρας όπως γυαλίζει στον ήλιο η λεύκη πάνω στην υγιή επιδερμίδα; Οι αρχαιολόγοι, όπως το βλέπω εγώ, είχαν δύο επιλογές. Είτε να περιοριστούν στα σωστικώς αναγκαία και ν’ αφήσουν το λοιπό μνημείο στην κατάσταση που το έφερε η ιστορία. Είτε, εκεί που έκριναν ότι πρέπει να συμπληρώσουν τα κενά, να προσαρμόσουν τις νεότερες προσθήκες χρωματικά, όπως το κάναν λ.χ. οι Πολωνοί ξαναχτίζοντας υπέροχα τις ισοπεδωμένες πόλεις τους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό το κατάλευκο του νιόκοπου μαρμάρου αλήθεια τι δείχνει; Σεβασμό τάχατες στο πρωτότυπο ή το άγχος του επιγόνου να κοτσάρει κι εκείνος κάπου τη σχολαστική τζίφρα του;»

Όπως κάθε φορά που αμφισβητεί κανείς το «δικαίωμα» ενός σιναφιού να αποφασίζει εκείνο κατά το δοκούν για ένα ζήτημα δημόσιου ενδιαφέροντος, η συζήτηση δεν άργησε ν’ ανάψει. Παραπέμπω στα, ποικιλοτρόπως, ερεθιστικά σχόλια που κατατέθηκαν ένθεν κακείθεν.

Έτσι μου αντιτάχθηκε ότι ουδείς λόγος πέφτει στο κοινό για το τι κάνουν οι αναστηλωτές με τον έρμο τον ναό της Παλλάδας! Ή ότι δεν έχει καμιά σημασία αν το αποτέλεσμα της αναστήλωσης είναι ή δεν είναι όμορφο! Ή ότι η ιστορική σημασία του κτηρίου υπερισχύει της αισθητικής του αρτιότητας, και άλλα γενναιόφρονα τέτοια.

Φυσικά, μου επιρρίφθηκε και άγνοια των περί αναστηλώσεως θεσφάτων… Λες και το ζήτημα που έθεσα εξ αρχής δεν ήταν ακριβώς αυτό: πόσο εύλογες είναι εντέλει αυτές οι ντιρεκτίβες και σε τι αποτέλεσμα έχουν εμπράκτως οδηγήσει…

Το να κάνεις Τεστ DNA δεν είναι Επιλογή, Είναι Ευθύνη απέναντι στην Ιστορία.

Tamer Çilingir

Για περισσότερα από εκατό χρόνια, η μνήμη του Πόντου διαλύεται συστηματικά. Άνθρωποι δολοφονήθηκαν, εξορίστηκαν, αναγκάστηκαν να αλλάξουν θρησκεία, άλλαξαν ονόματα, αρνήθηκαν ρίζες. Αυτό που απομένει είναι σπασμένες οικογενειακές ιστορίες, μισές αριστερές ποινές και μια σιωπηλή ιστορία.

Σήμερα η τεχνολογία μας επιτρέπει να ξανανοίξουμε τις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας. Τα τεστ DNA δεν παράγουν μόνο βιολογικά δεδομένα. Την ίδια στιγμή κάνει ορατές και τις αλήθειες που έχει καλύψει η πολιτική της άρνησης.

Τα τελευταία χρόνια πολλοί άνθρωποι ειδικά με καταγωγή από τον Πόντο, ειδικά αυτοί από την Τραπεζούντα που ζουν στη Μαύρη Θάλασσα, διερευνούν το οικογενειακό τους ιστορικό κάνοντας τεστ DNA. Πρόκειται για μια εξαιρετικά πολύτιμη εξέλιξη. Επειδή μερικές φορές η γενετική μνήμη μιλάει εκεί που σιωπούν τα κρατικά αρχεία.

Ωστόσο υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα εδώ.

Οικογένεια Μητσοτάκη...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ας πούμε μια ιστορία,από αυτές που λέγονται τα Κυριακάτικα απογεύματα...😉😊

Στη πρώτη φωτογραφία βλέπετε την Αλεξία Μπακογιάννη σε ψαροταβέρνα στο Περιστέρι, αδελφή  του Κώστα του δημάρχου... αυτού  που ήθελε  να σκάψει στην Ακαδημία Πλάτωνος για να βρει τη Πολιτεία του Πλάτωνα.

Επί της δημαρχίας  του μόχθησε να "αξιοποιήσει "τον λόφο του Στρέφη επιθυμώντας τη παραχώρηση  του  στην εταιρεία ακινήτων Prodea.

Συγκυριακά  εντελώς η Prodea έχει-ειχε εξαγοράσει τα μισά Εξάρχεια (ακίνητα) λίγο πριν αποφασιστεί το μετρό να φτάσει στη πλατεία.

Την Αλεξια ίσως εκτός από τις χορευτικές της ικανότητες (φωτό 3),να τη θυμάστε από την ιστορία πριν 3 χρόνια που ενεπλάκη στην εξαγορά  διυλιστηρίου της Σικελίας(ρωσικών συμφερόντων  της Lucoil)αξίας €1.5 δις.

Είναι πολλά τα λεφτά μάτια μου...

Όταν το ΜέΡΑ25  μέσα στη Βουλή κατηγορούσε από βήματος τον Πρωθυπουργό (και θείο της Αλέξιας)Κυριάκο Μητσοτάκη  πως ο στενός οικογενειακός του κύκλος εμπλέκεται με τα funds που εξαγοράζουν τα σπίτια από το πόπολο στο 5-7% της αξίας τους μέσω τον κόκκινων δανείων ,ήταν απλώς μια συνεδρία του ελληνικού κοινοβουλίου.

Απάντηση δεν δόθηκε από πλευράς πρωθυπουργού, άλλωστε πως να καταδεχτει να απαντήσει τα παρακάτω...

Το τελικό ξεπούλημα της Ελλάδας που μετατρέπεται σε χώρα εταιρεία. - Δρ. Βασίλης Λύκος

Η συζήτηση με τον Δρ Περιβαλλοντικής Διαχείρισης Βασίλη Λύκο έγινε με αφορμή την πανάκριβη ενέργεια που πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες, αλλά δεν έμεινε σε αυτό το θέμα. Γιατί η ακρίβεια στην ενέργεια δεν είναι «παγκόσμιο φαινόμενο» όπως με μεγάλη ευκολία μας λέει ο πρωθυπουργός . Είναι θέμα που έχει να κάνει με πολιτικές επιλογές. Και του πρωθυπουργού…

Ο κ. Λύκος εξηγεί γιατί παθαίνουμε ηλεκτροσόκ κάθε φορά που ανοίγουμε τους λογαριασμούς αλλά μιλά κυρίως για το τεράστιο ενεργειακό θέμα που έχει η χώρα, επισημαίνοντας ότι αυτό είναι και θέμα ασφάλειας της χώρας.
Εξηγεί το παιχνίδι κερδοσκοπίας που παίζεται στις πλάτες των πολιτών ,για τους «καμηλιέρηδες πετρελαιάδες  που έχουν έρθει στην Ελλάδα και επενδύουν σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας», για τα funds που ελέγχουν τα πάντα στην χώρα, για τη ΔΕΗ που μέσω διαφήμισης σε μέσα ενημέρωσης προωθεί και στηρίζει την επιχειρηματική της στρατηγική που καμία σχέση δεν έχει με τους πολίτες και το συμφέρον τους.