29 Ιανουαρίου 2026

Ο ἀντικοινωνικὸς χαρακτήρας τῆς ἰδιοκτησίας

 

Γιῶργος Σικελιώτης - Οἰκογενειακὸ

Ξενομερίτες εἴμαστε καὶ περαστικοὶ ἀπὸ τὴ γῆ. Ὅσο δὲ γιὰ τὸ «δικό μου» καὶ τὸ «δικό σου» εἶναι μόνο ψιλὰ λόγια, ποὺ δὲν ἰσχύουν στὴν πραγματικότητα. Κι ἂν ίσχυρίζεσαι ὅτι ἡ οἰκία σου εἶναι δική σου, εἶναι λόγος ἄνευ περιεχομένου. Διότι καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ἡ ὕλη εἶναι τοῦ Δημιουργοῦ, ἀκόμα κι ἐσὺ ποὺ κατασκεύασες ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ πάντα. Κι ἂν ἡ χρήση εἶναι δική σου, ἀλλὰ κι αὐτὴ εἶναι ἀβέβαιη, ὄχι μόνο λόγῳ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ καὶ λόγω τῶν εὐμετάβλητων συνθηκῶν τῆς ζωῆς. Αὐτὰ λοιπόν, ἀφοῦ τὰ συνειδητοποιήσουμε καλά, ἂς φιλοσοφήσουμε καὶ θὰ εἴμαστε διπλὰ κερδισμένοι. […]

Κοινὰ εἶναι (τὰ ἀγαθὰ) τὰ δικά σου καὶ τοῦ συνανθρώπου σου, ὅπως κοινὸς εἶναι ὁ ἥλιος, καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα. Καὶ ὅπως ἀκριβῶς ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τὸ σῶμα μας, στὸ ὁποῖο τὰ πάντα εἶναι τοῦ σώματος ὁλόκληρου ἀλλὰ καὶ κάθε μέλους χωριστά, τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴ χρήση τῶν χρημάτων: δηλαδὴ ἡ ἰδιοποίηση ἀπὸ ἕνα μέλος καταστρέφει τὴ ζωή.

Καὶ γιὰ νὰ γίνω σαφέστερος· […] ὅπως εἶναι κακὸ ἡ κοιλία νὰ κατέχει ἀποκλειστικὰ τὶς τροφὲς καὶ νὰ μὴ τὶς διανέμει στὰ ὑπόλοιπα μέλη, βλάπτοντας ὁλόκληρο τὸ σῶμα, ἴδια εἶναι καὶ ἡ κακία τῶν πλεονεκτῶν: νὰ κατακρατοῦν δηλαδὴ ὅ,τι διαθέτουν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Αὐτὸ καταστρέφει καὶ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τοὺς ἄλλους.

 

ἅγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Ι´ εἰς τὴν Α´ πρὸς Κορινθίους

Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

Πρόσκληση σε Ημερίδα

Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur

Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;



• Γιατί οι αγρότες διαδηλώνουν σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο;
• Ποιές οι επιπτώσεις της συμφωνίας στην παραγωγή και την τροφή;
• Μετά την παραπομπή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τι;

Σε ερωτήματα όπως τα παραπάνω θα προσπαθήσει να απαντήσει η ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου, στο αμφιθέατρο Νιαβή, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ιερά Οδός 75) και διοργανώνεται από την Πανελλαδική Δικτύωση για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας. Η ημερίδα είναι ανοιχτή στο κοινό.

Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας
Θεματική ομάδα για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση και τη Διατροφική Κυριαρχία


Σημείωση:
Θα υπάρχει δυνατότητα και διαδικτυακής συμμετοχής μέσω της πλατφόρμας google meet μέσω του παρακάτω συνδέσμου: meet.google.com/cyr-qytj-shs   
Πληροφορίες: Τηλ: 6973828009 
Ιστοσελίδα: yparxiakoellada.gr

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η προβοκάτσια της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958: απόγονος του πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955.

25 Ιανουαρίου 2026

Αζίζ Σαχ – Ας γυρίσουμε πίσω στις 26 Ιανουαρίου 1958, την ημέρα που ξεκίνησαν οι προκλήσεις της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958!

Λίγες μέρες αργότερα, το ρητορικό μέτωπο θα ξεκινήσει τις «εκδηλώσεις μνήμης» του...

Ο Τουφάν Έρχουρμαν θα κάνει επίσης μια δήλωση, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία, λέγοντας: «Το καθεστώς εγγύησης είναι η κόκκινη γραμμή μας...»

Ω, Τουφάν, ό,τι κι αν κάνεις, μην ξεχάσεις να εκμεταλλευτείς την πρόκληση της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958...

Προσκαλέστε και τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή στις προκλητικές εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης, άλλωστε, έχετε τον ίδιο στόχο!

Η δουλειά σου είναι να εκμεταλλεύεσαι, Τουφάν...

Ξόδεψες όλο αυτό τον χρόνο αναλύοντας τις αδυναμίες και τις παθήσεις αυτού του πληθυσμού μάταια; Τα εκμεταλλεύτηκες όλα!

Ξεκινήσατε την προεκλογική σας εκστρατεία επισκεπτόμενοι τον Σύνδεσμο Μουτζαχεντίν της TMT και για 5 χρόνια εξυμνούσατε όλες τις προκλήσεις της TMT...

Όταν το έκανε ο Τατάρ, ο λαός τον κορόιδευε. Όταν το κάνει ο Τουφάν, θα χειροκροτήσουν!

Οι αδυναμίες και οι ασθένειες προορίζονται για εκμετάλλευση. Κράτα τις πληγές ανοιχτές, Τουφάν...

Κρατήστε το ανοιχτό ώστε οι εργολάβοι να μπορούν να φυτέψουν σπόρους σε αυτές τις πληγές!

***

Όταν ρωτήθηκε την 1η Απριλίου 1954, ο υπουργός Εξωτερικών καθηγητής Fuat Köprülü είπε:

«Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τη φίλη και σύμμαχό μας Ελλάδα όσον αφορά την Κύπρο. Γιατί για την Τουρκία δεν υπάρχει κυπριακό πρόβλημα», λέει.

Σε απάντηση, στις 19 Αυγούστου 1954, ο Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα έστειλε έκθεση στο Λονδίνο στην οποία ανέφερε τα εξής:

-«Είναι πολύ σαφές ότι η ελληνοτουρκική φιλία είναι εύθραυστη. Ακόμα και ένα πολύ μικρό σοκ θα μπορούσε να είναι αρκετό. Ακόμα και ένα ασήμαντο περιστατικό, όπως το να γράψεις συνθήματα με κιμωλία στον τοίχο της γενέτειρας του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, θα ήταν αρκετό για να προκαλέσει αναταραχή.»

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, βάπτισε ένα παιδί στο Ζαρό!



Η συμπλήρωση ενός χρόνου, στις 25 Ιανουαρίου, από την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, συγκίνησε ιδιαίτερα την οικογένεια του Μανώλη και της Κατερίνας Βολοσυράκη στον Κάτω Ζαρό Δήμου Φαιστού, καθώς ο, αείμνηστος πλέον, ποιμενάρχης είχε βαπτίσει το πρώτο παιδί τους. 

Η ιστορία αυτής της πνευματικής σχέσης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος, και τότε Επίσκοπος στη Μονή Πετράκη στην Αθήνα, εμφανίστηκε το, μακρινό 1977, ως πραγματικός... "άγγελος εξ ουρανού" στη ζωή της οικογένειας Βολοσυράκη, βοηθώντας τους σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή όταν αρρώστησε το νεογέννητο παιδί τους και έπρεπε, επειγόντως, να μεταφερθεί αεροπορικώς σε Νοσοκομείο της Αθήνας. Όταν όλα πήγαν καλά, ο Αναστάσιος ήρθε στο Ζαρό για να τελέσει τη βάπτιση του παιδιού που πήρε το όνομα Παντελής και σήμερα είναι πατέρας ο ίδιος δύο παιδιών. 

Όπως μας αφηγήθηκε, με φωνή ραγισμένη από τη συγκίνηση, ο ίδιος ο Μανώλης Βολοσυράκης,
"Στις 2 του Σεπτέμβρη του 1977, γεννήθηκε ο γιός μου ο μεγάλος. Μου λένε από το Νοσοκομείο, "του κοπελιού του χει μπει ίκτερος με το γάλα και θα χρειαστεί να το πας απόψε στην Αθήνα!". Με το που μπήκα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ηρακλείου, βράδυ, αμοναχός με το μωρό, με πλησιάζει ο Σεβασμιότατος, που ταξίδευε κι αυτός από Ηράκλειο για Αθήνα, και μου λέει "που το πας το παιδί, τέκνο μου, τέθοια ώρα;". Εγώ βούρκωσα μόλις μου το πε -βουρκώνω και τώρα που το θυμούμαι! "Έτσι κι έτσι", λέω, "το παιδί γεννήθηκε πριν τρεις μέρες και μόλις το θήλασε η γυναίκα μου κιτρίνισε και με στέλνουνε επειγόντως στην Αθήνα, διότι εδώ πέρα δεν υπάρχουνε θερμοκοιτίδες για να μπει το παιδί και θα το πάω στο Παίδων-Αγία Σοφία". Και μου λέει "μη φοβάσαι! Αφού έπεσες στα χέρια μου, εγώ είμαι εδώ. Το μωρό θα το κάνομε καλά"!

ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΡΑ




Η τραγική μητέρα μιας από τις εργαζόμενες που σκοτώθηκαν στην έκρηξη του εργοστασίου Βιολάντα είπε κάτι που θα έπρεπε να συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, περισσότερο από κάθε στατιστική.
Η κόρη της δούλευε νυχτερινή βάρδια για να μπορεί να είναι με το παιδί της το πρωί! Και ταυτόχρονα κατήγγειλε τα ελλείμματα συντήρησης και ασφάλειας στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.

Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η διπλή καταπίεση της σύγχρονης εργαζόμενης μητέρας: ταξική και έμφυλη.

Στην Ελλάδα του 2026, η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση της γυναίκας.
Το κράτος, η αγορά και η κοινωνία λειτουργούν σαν να μην υπάρχουν παιδιά, σαν να μην υπάρχει φροντίδα, σαν να μην υπάρχει καν αναπαραγωγή της ζωής με βιολογικούς όρους. 

Οι νέες μητέρες αναγκάζονται να κάνουν ακροβατικά μεταξύ βαρδιών, συγγενών, παιδικών σταθμών με ελλείψεις και μισθών που δεν φτάνουν.
Η νυχτερινή εργασία γίνεται «λύση» για να μπορεί μια μητέρα να δει το παιδί της!
Αλλά αυτό, να πάρει η ευχή, δεν είναι επιλογή. Είναι στυγνός κοινωνικός εξαναγκασμός. 
Πως στο καλό μας έπεισαν ότι η μητρότητα στην Ελλάδα είναι ατομικό πρόβλημα; 

Οι γυναίκες της εργατικής τάξης δεν έχουν την πολυτέλεια της τηλεργασίας, των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, των nannies, της ευέλικτης απασχόλησης. Η μητρότητα τους βιώνεται μέσα σε εργοστάσια, σούπερ μάρκετ, νοσοκομεία, call centers.

Ροζάβα: Η προδοσία του Τραμπ και το τέλος ενός πειράματος ελευθερίας

την 27 Ιανουαρίου, 2026



Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ μεταξύ των ΗΠΑ και των ΣΥΡΙΑΚΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ (SDF) λόγω Τραμπ ολοκληρώθηκε. Τώρα… ΜΑΧΑΙΡΙ!

Ο ΕΙΔΙΚΟΣ ΑΠΕΣΤΑΛΜΕΝΟΣ των ΗΠΑ, Τομ Μπάρακ, δήλωσε στις 20 Ιανουαρίου 2026 ότι ο λόγος ύπαρξης της συνεργασίας ΗΠΑ – SDF έχει «σε μεγάλο βαθμό εκπνεύσει».

ΟΙ ΗΠΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ πλέον μόνο τη νέα κυβέρνηση της Συρίας, υπό τον… ανανήψαντα ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΗ πρόεδρο Αχμέντ αλ Σάραα, ως κύριο εταίρο για την καταπολέμηση του ISIS.

ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ, οι SDF υπέγραψαν συμφωνία στις 18 Ιανουαρίου 2026, η οποία προβλέπει ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥΣ και την ενσωμάτωση των μαχητών τους στον συριακό εθνικό στρατό.

ΟΙ SDF ΑΠΟΣΥΡΟΝΤΑΙ από στρατηγικές περιοχές (Ράκα, Ντέιρ εζ-Ζορ), παραδίδοντας τον έλεγχο ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΠΗΓΩΝ και των συνόρων στην κεντρική κυβέρνηση.

ΟΙ ΗΠΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΗΔΗ τη μεταφορά χιλιάδων ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ISIS από τις φυλακές που ήλεγχαν οι SDF στη Συρία προς το Ιράκ, σηματοδοτώντας το τέλος του ρόλου των SDF ως «δεσμοφυλάκων» των τζιχαντιστών.

ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΟΙ ΗΠΑ διαμεσολάβησαν για την κατάπαυση του πυρός, αρνούνται να παρέμβουν στρατιωτικά ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ, επιτρέποντας τη ΜΕΓΑΛΗ ΣΦΑΓΗ.

//////////////

ΟΙ ΟΥΤΟΠΙΚΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΟΥΤΟΠΙΕΣ των ονειροπόλων, των ιδεολόγων και των επαναστατών. Πρόκειται για υπαρκτές και αληθινές καταστάσεις.

Τα νύχια του αετού

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

Enrico Tomaselli




Πηγή: Red Jackets

Όπως προκύπτει τόσο από την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας όσο και από την πιο πρόσφατη Εθνική Στρατηγική Άμυνας, η υπεράσπιση της υπολειμματικής κυρίαρχης θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών, και ακόμη περισσότερο η προσπάθεια αντιστροφής της παρακμής της, απαιτούν ένα στρατιωτικό μέσο ικανό να ανταποκριθεί επαρκώς στις προκλήσεις αυτού του δεύτερου τετάρτου του αιώνα. Αυτές οι προκλήσεις προκύπτουν όχι μόνο από την ανάπτυξη παγκόσμιων παικτών ικανών να ανταγωνιστούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ή περιφερειακών παικτών που δεν επιθυμούν να διαδραματίσουν δευτερεύοντα ρόλο, αλλά και από τις ίδιες τις φιλοδοξίες της Αμερικής και τον τρόπο με τον οποίο οραματίζεται στρατηγικά την επιδίωξή τους.
Το τεράστιο πρόβλημα που πρέπει πρωτίστως να αντιμετωπίσουν, ωστόσο, πιθανότατα ανυπέρβλητο, είναι δομικά εγγενές στη φύση του αμερικανικού συστήματος. Αυτό που στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια μιας φάσης αυτοκρατορικής ανόδου και κυριαρχίας, αποτελούσε πλεονέκτημα - δηλαδή, εξαιρετική βιομηχανική ικανότητα εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος - δεν υπάρχει πλέον σήμερα και όχι μόνο φαίνεται ανεπανόρθωτο, αλλά έχει γίνει ακόμη και μειονέκτημα.

Όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κάτι που θα αποτελούσε το θεμελιώδες βήμα προς την ανάδειξή τους σε παγκόσμια δύναμη, το αποφασιστικό στοιχείο, ικανό να μετατοπίσει την ισορροπία δυνάμεων τόσο στον Ειρηνικό όσο και στην Ευρώπη, ήταν ακριβώς η ικανότητά τους για μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή. Ταυτόχρονα, η υπερτροφία της πολεμικής παραγωγής, τροφοδοτούμενη από μια σύγκρουση σχεδόν παγκόσμιων διαστάσεων, θα οδηγούσε στη δημιουργία αυτού που ο Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το έθνος στο τέλος της προεδρικής του θητείας, θα κατήγγειλε ως «στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα ». Αυτό το μπλοκ συμφερόντων και ισχύος θα ασκούσε αποφασιστική επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ στις δεκαετίες που ακολούθησαν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Τεχνολογία: μας υπηρετεί ή την υπηρετούμε; Η περίφημη απάντηση του Ζακ Ελλύλ



από Γιάννης Δ. Ιωαννίδης

-27 Ιανουαρίου 2026

Στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Κύκλου της ενορίας του Aγίου Νικολάου Ραγκαβά , ο Γιάννης Ιωαννίδης, αρχιτέκτονας ΕΜΠ, δοκιμιογράφος και μεταφραστής στα Ελληνικά του opus magnum του Ελλύλ «Το Τεχνικό Σύστημα» (1977) (Αλήστου Μνήμης, Αθήνα, 2012).,

μίλησε με θέμα: «Τεχνολογία: μας υπηρετεί ή την υπηρετούμε; Η περίφημη απάντηση του Ζακ Ελλύλ (1912 - 1994)».

28 Ιανουαρίου 2026

Τουρκία και Ισραήλ

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-26 Ιανουαρίου 2026

Η Τουρκία ήταν ανάμεσα στα πρώτα μουσουλμανικά κράτη που αναγνώρισαν το Ισραήλ, το 1949, έναν μόλις χρόνο μετα την ίδρυσή του. Η αναγνώριση αυτή υπήρξε απόρροια του φιλοδυτικού προσανατολισμού της Τουρκίας, που παρέμεινε σταθερός μέχρι και την δεκαετία του 2000. Επί 50 και πλέον έτη η Τουρκία διατήρησε καλές σχέσεις με το Ισραήλ, παρά τις διάφορες αραβοϊσραηλινές πολεμικές αναμετρήσεις που μεσολάβησαν, φροντίζοντας πάντα βέβαια να μην αποξενώνεται από τους Άραβες. Χρυσή εποχή στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, ήταν η δεκαετία του 1990, όταν τότε το Ισραήλ διεξήγαγε διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους για την δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου κράτους.

Τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν σταδιακα μετα την αναληψη της διακυβερνησης της Τουρκιας από τον Ερντογάν, το 2002. Το 2008 ξέσπασε η χρηματοπιστωτική κρίση που έπληξε κυρίως τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και επιτάχυνε την μετάβαση σε έναν μετα-αμερικανικό κόσμο. Τα περιθώρια ελιγμών μεσαίων δυνάμεων, όπως η Τουρκία, αυξάνονται σταδιακά μετά το 2008 καθώς τα κενά ισχύος, που δημιουργούνται σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, επιτρέπουν την αυτονόμηση μεσαίων δυνάμεων από τους Μεγάλους.

Στο νέο πολυπολικό πλέον διεθνές περιβάλλον η Τουρκία άρχισε να διεκδικεί έναν πιο φιλόδοξο ρόλο. Στα πλαίσια αυτά πρέπει να τοποθετηθεί και η χειροτέρευση των σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Η αλληλεγγύη προς τους μουσουλμάνους και ειδικά τους Παλαιστίνιους ήταν απαραίτητο μέσο για την ικανοποίηση των νέων φιλοδοξιών της Τουρκίας. Προείκασμα της επιδείνωσης των σχέσεων των δυο χωρών ήταν η δημόσια αντιπαράθεση μεταξύ του Ερντογάν και του προέδρου του Ισραήλ Σίμον Πέρες στο Νταβός το 2009.Το ρήγμα έγινε βαθύτερο, ένα χρόνο μετά, με την κρίση του φέρυ μποτ «Μαβί Μαρμαρά» στα ανοιχτά των ισραηλινών χωρικών υδάτων. Οι τουρκοϊσραηλινές σχέσεις έφτασαν στο χαμηλότερο επίπεδο τους των τελευταίων δεκαετιών.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ



Του Παντελή Σαββίδη 

Με τον τίτλο θέλω να επισημάνω ότι πέρα από το αν είναι καλή ή κακή η δήλωση της κ. Καρυστιανού για την εξωτερική πολιτική σημασία έχει ότι αναδύεται ένα ζήτημα σχέσης μυστικής διπλωματίας, πολιτικής και λογοδοσίας. Επανέρχομαι σήμερα επειδή διαπίστωσα ότι μερικοί συνομιλητές μας, αν δεν είναι τρολάκια της κυβέρνησης, που μάλλον μερικοί δεν είναι, το πιθανότερο, θεωρούν ότι ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να εξουσιοδοτηθεί εν λευκώ στις συνομιλίες με τον κ. Ερντογάν για την διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Σ αυτούς απευθύνομαι, όχι στα τρόλς.

Συμμετείχα στην δημοσιογραφική αποστολή (από την ΕΡΤ3) και στην Μαδρίτη και στο Ελσίνκσι και έχω άμεση γνώση του παρασκηνίου. Στη Μαδρίτη μέχρι που δόθηκε η συνέντευξη τύπου δεν ήταν γνωστό το κοινό ανακοινωθέν που αναγνώριζε ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Πάνω στην αναγνώριση αυτή στήθηκε ολόκληρη τουρκική θεωρία.   Οτιδήποτε έγινε προηγουμένως πριν την δημόσια ανακοίνωση της υπογραφής αποτέλεσε μυστική διπλωματία αλλά και μυστική πολιτική διαχείριση του θέματος.
Τα ίδια και στο Ελσίνσκι. 

Το βράδυ των Ιμίων η κυβέρνηση Σημίτη ήρθε σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ και ουσιαστικά υποχώρησε στο καθεστώς του νησιού. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος λίγες ημέρες αργότερα σε συνέντευξή του στη Θεσσαλονίκη αναγνώρισε ότι η Ελλάδα απώλεσε εθνικό έδαφος.  
Η Καρυστιανού εδώ δεν μας ενδιαφέρει. Μας ενδιαφέρει, όμως, πως ένα μέρος της κοινής γνώμης αποδέχεται να συμβαίνουν όλα αυτά χωρίς την ενημέρωσή του. Και αυτό είναι επικίνδυνο.

Εμείς στραβά αρμενίζουμε...


Του Θανάση Κ. 

Αν μέχρι προχθές τολμούσε κανείς να πει φωναχτά ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε, θα τον χαρακτήριζαν λαϊκιστή, αντί ευρωπαίο, "ακραίο"... 
Τώρα, όμως, η δήλωση αυτή βγήκε από το στόμα του καγκελάριου της Γερμανίας, Φρίντριχ #Μερτς, και ακούστηκε στο #Νταβός, χωρίς διπλωματικές περιφράσεις:
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι όπως λειτούργησε τα τελευταία χρόνια, απέτυχε.
Σπαταλήσαμε τεράστιο δυναμικό – στη Γερμανία και σε ολόκληρη την Ευρώπη – μέσα σε υπερβολική ρύθμιση, γραφειοκρατία και καθυστέρηση μεταρρυθμίσεων.
Η ενιαία αγορά δημιουργήθηκε για να γίνει ο πιο ανταγωνιστικός οικονομικός χώρος στον κόσμο. Αντί γι’ αυτό, η Ευρώπη κατέληξε παγκόσμιος πρωταθλητής στην υπέρ  ρύθμιση. Και αυτό πρέπει να τελειώσει.»
Η διαπίστωση αυτή δεν ακούστηκε από τους εχθρούς της Ευρώπης. 
Ακούστηκε από τον ίδιο τον πυρήνα της!

Kαι τα στοιχεία το επιβεβαιώνουν πλήρως: Στα 22 χρόνια που λειτουργεί το ευρώ, η #Ευρώπη έχασε πάνω από το ένα τρίτο του μεριδίου της στην παγκόσμιο ΑΕΠ. Ήταν πρώτη (πολύ κοντά στις ΗΠΑ) με 31% και τώρα έχει μόλις 18%...
Πολύ πίσω από τις ΗΠΑ πλέον (26-27%)...
 
* Αλλά η παρακμή της Ευρώπης δεν εξηγείται μόνο από γραφειοκρατία και υπέρ-ρύθμιση. Έχει και δύο ακόμα αιτίες που την επιτάχυναν τα τελευταία χρόνια:
Το #Green_Deal και ο πόλεμος στην #Ουκρανία. Κι εδώ  η Η Ευρώπη επέλεξε μόνη της, πολιτικές που αποδεικνύονται αυτοκαταστροφικές:

Μόνο με επέκταση των χωρικών υδάτων λύνεται το πρόβλημα στο Αιγαίο

27/01/2026
Φωτό: SLpress.gr

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ



Η γεωπολιτική ταυτότητα του διεθνούς συστήματος μεταλλάσσεται και έχουμε αναφερθεί παλαιότερα στο πώς οι αλλαγές αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν στο μέλλον το Δίκαιο της Θάλασσας και τη δομή του ελληνοτουρκικού συστήματος. Ταυτοχρόνως, υποστηρίχθηκε ότι η γειτονική Τουρκία, που είναι πολύ πιο εναρμονισμένη από την Ελλάδα με τις τελευταίες εξελίξεις στη γεωπολιτική ταυτότητα του πλανήτη, κατανοεί ότι “οφείλει” να κυριαρχήσει στις κοντινές της θάλασσες (και στο Αιγαίο) αν θέλει να εκπληρώσει τις γεωπολιτικές της στοχοθετήσεις.

Το γεγονός αυτό την “αναγκάζει” να επιχειρήσει να ακρωτηριάσει την Ελλάδα, “ιμιοποιώντας” ουσιαστικά ολόκληρο το Αιγαίο και μετατρέποντάς το σε μια “υπεργκρίζα” ζώνη, με τελευταίο παράδειγμα την έκδοση NAVTEX, με διάρκεια ισχύος που φτάνει έως και τα δύο χρόνια, μέχρι το τέλος του 2027!

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία θα επιτύχει σίγουρα τους στόχους της. Για την ακρίβεια δεν είναι σίγουρο ούτε καν ότι θα επιχειρήσει να τους υλοποιήσει. Το “υποχρεούται” και το “οφείλει” δεν είναι αναπόφευκτες εξελίξεις. Δεν υπάρχουν νομοτελειακές καταστάσεις στη διεθνή πολιτική. Στην πραγματικότητα, η πορεία και οι επιλογές της Τουρκίας θα εξαρτηθούν σε σημαντικό βαθμό από τις επιλογές της Ελλάδας.

Οι εξελίξεις στην στρατιωτική τεχνολογία επιτρέπουν στην Ελλάδα να μετατρέψει την αρχιπελαγική δομή του Αιγαίου σε ένα αδιαπέραστο δίχτυ θανάτου για κάθε αντίπαλο. Με άλλα λόγια, η χώρα μας μπορεί να ενισχύσει αποφασιστικά τις αποτρεπτικές της ικανότητες, καθιστώντας εξαιρετικά επικίνδυνη για την Τουρκία την πολιτική του εξαναγκασμού που ακολουθεί (και όντως γίνονται βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση).

Το Ἑλληνικό Ἔθνος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ ἐξ ἀμνημονεύτων αἰώνων εἰς τὴν γενέτειραν αὐτοῦ γῆν, ὁμιλεῖ τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν καὶ πρεσβεύει σύμπαν τὴν Ὀρθόδοξον χριστιανικὴν θρησκείαν.




[Τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ὑπάρχει καὶ κατοικεῖ 
ἐξ ἀμνημονεύτων αἰώνων 
εἰς τὴν γενέτειραν αὐτοῦ γῆν, 
ὁμιλεῖ τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν 
καὶ πρεσβεύει σύμπαν 
τὴν Ὀρθόδοξον χριστιανικὴν θρησκείαν.

ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ]

Ἰανουάριος τοῦ 1821. 

Ὑποπτευόμενες ἐνδεχόμενη συνωμοσία τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς φίλης τους Τουρκίας καὶ, μὴ δυνάμενες νὰ ἐκμηδενίσουν τὸν κίνδυνο, Ἀγγλία καὶ Αὐστρία συνωμοτοῦν.

Μὲ πρόταση τοῦ Μέττερνιχ, συγκαλεῖται στὸ Λαϋμπὰχ ἡ Σύνοδος τῶν Ἡγεμόνων τῆς Εὐρώπης. Εἶχε ἤδη προαποφασισθεῖ, ὄχι μόνον ἡ καθιέρωση ἀπονομῆς ἀνεξαρτησίας σὲ ὑπόδουλα Ἔθνη, ἀλλὰ καὶ ἡ καταδίκη σὲ δουλεία, γιὰ Ἔθνη ποῦ θεωροῦνταν ἀνίκανα ἀνεξαρτησίας, βάσει νόμου παραγραφῆς.

Συνελόντι εἰπεῖν, εἶχε προαποφασισθεῖ ἡ ἐπαίσχυντος νομιμοποίηση τῆς δουλείας.

Σκοπὸς τῆς Συνόδου δὲν ἦταν ἄλλος ἀπὸ τὴν διαγραφή κάθε ἐπαναστατικῆς κίνησης ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς Τουρκίας καὶ τῆς Αὐστρίας. Πίστευαν ὅτι ἔτσι θὰ μποροῦσαν νὰ συντρίψουν τὴν Ἰδέα τῆς Ἀνεξαρτησίας. Οἱ δυτικὲς δυνάμεις εἶχαν καταβάλει οὐκ ὀλίγες προσπάθειες νὰ καταπολεμήσουν κάθε ἐπαναστατικὸ κίνημα φροντίζοντας -πάσῃ δυνάμει- ἀφ' ἑνὸς νὰ νομιμοποιήσουν τὴν ὑποδούλωση τῶν Ἑλλήνων, ἀφ' ἑτέρου νὰ ἐμποδίσουν ὁποιαδήποτε ἐπέμβαση ὑπὲρ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν Ρωσσία.

Μὲ τὸ πού πληροφορεῖται τὰ τεκταινόμενα ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, Γενικὸς Ἐπίτροπος καὶ πληρεξούσιος τῶν Φιλικῶν, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ Σύνοδος ἦταν ἡ καταστροφὴ κάθε ἀπελευθερωτικοῦ σχεδίου τοῦ Ἔθνους.

Εὐθὺς ἀμέσως καλεῖ σὲ μυστικὴ Γενικὴ Συνέλευση τὰ Μέλη τῆς Ἑταιρείας καὶ ἐνημερώνει τοὺς ἔμπειρους καὶ πεπαιδευμένους Ὁμογενεῖς γιὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς Δύσης. Καὶ, καταδικάζοντας τὰ χθόνια σχέδια τῆς Συνόδου, ἡ Γενικὴ Συνέλευση τῶν Φιλικῶν ἐγκρίνει παμψηφεὶ τὴν Προκήρυξη τῆς Ἐπαναστάσεως τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῆς Δουλείας.

Ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες καὶ ἐνῶ ἦταν προκαθορισμένη γιὰ τὸ ἔτος 1831, κηρύσσεται ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1821.

Στήν ἀναγγελία τῆς Εἴδησης, ταραχὴ πέφτει στοὺς εὐρωπαϊκοὺς κύκλους τοῦ Λαϋμπὰχ. Ὁμοφώνως ἀπέδωσαν τὸ κίνημα στὴν Ρωσσία. Καλοῦν σὲ μυστικὴ σύσκεψη τὸν πληρεξούσιο τῆς Ρωσσίας Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ τοῦ ἀνακοινώνουν τὶς ὑποψίες τους, διακηρύσσοντάς του ὅτι ἡ Ἀγγλία θὰ κατακτήσει ὅλες τὶς νήσους τοῦ Αἰγαίου. Ἡ Γαλλία τὴν Πελοπόννησο καὶ ὅλη τὴν Στερεά. Ἡ Αὐστρία ὅλα τὰ Σλαβικὰ ἔθνη καὶ ἡ Ρωσσία τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἡ τύχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἶχε ἀποσιωπηθεῖ.

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση (2ο μέρος)



(Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026)

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πρόθεσή μου ήταν να συνεχίσω με το τρίτο μέρος των σημειωμάτων, σχετικά με τον «διαδρομισμό ως φαινόμενο της πολιτικής σκηνής». Όμως όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες με ωθούν να τονίσω με έμφαση ορισμένα πράγματα, επειδή όντως βρισκόμαστε σε ένα πολύ ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο για τη χώρα και την κοινωνία. Επιμένω πως το κύριο ζήτημα στη χώρα είναι η αντιμετώπιση του Υπαρξιακού Προβλήματος σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη και δύσκολη περίοδο αναδασμών και ανακατατάξεων (πολύ κοντά μας), και φυσικά μια σοβαρή προσπάθεια δημιουργίας ενός συλλογικού «ΕΜΕΙΣ. Και τα δύο αυτά σπουδαία ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν να απαντώνται γενικά με έναν εκλογικό τρόπο, ένα ποσοστό στις εκλογές, ακόμα και μια κυβέρνηση, χωρίς την αναγκαία προετοιμασία. Επιπλέον, αφού το πολιτικό σκηνικό είναι σημαδεμένο, βρώμικο και με πολυπλόκαμους μηχανισμούς, είναι αφέλεια να νομίζει κανείς ότι θα το καταβάλει σχετικά εύκολα και μάλιστα σκέτα εκλογικά. Πρόκειται για λάθος και αυταπάτη. Χωρίς αμφιβολία, αυτό που θα ονομάζαμε σύστημα έχει ήδη πάρει τα μέτρα του. Προωθεί μια μιντιακή επίθεση αποδόμησης και ευνουχισμού του κινήματος των Τεμπών, ενεργοποιεί πολλαπλούς μηχανισμούς, έχει πλάνα για διάφορα ενδεχόμενα. 

Κίνημα και κόμμα στην Ελλάδα του 2026
Η επιμονή στη «μορφή κίνημα» δεν είναι ουτοπική, αφελής, κολλημένη σε μια αντίληψη από το παρελθόν. Η μορφή κίνημα εκφράζεται και εμφανίζεται συνεχώς και διαρκώς ως μια ανάγκη των κυβερνώμενων και υποτελών δυνάμεων, των πολιτών και της ίδιας της κοινωνίας, απέναντι στην ασυδοσία, την εξάρτηση, την εκμετάλλευση, τον κυνισμό, την καταπάτηση Συντάγματος και δημοκρατίας, τη φτωχοποίηση, το καθεστώς των Μνημονίων και ενός πολιτικού συστήματος εντελώς κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μιας μεταπρατικής, ολιγαρχικής και εξαρτημένης δομής-συστήματος. Τόσο το αντιμνημονιακό κίνημα, όσο και το κίνημα των Τεμπών, ξεκίνησαν σαν ΚΙΝΗΜΑΤΑ, σαν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις, σαν μορφές αντίστασης και αποκάλυψης, σαν μεγάλα ξεσπάσματα διαμαρτυρίας. 

27 Ιανουαρίου 2026

Κίνημα, κόμμα, ανάθεση


Σειρά σημειωμάτων για το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026 (2)


Κίνημα, κόμμα, ανάθεση

του Ρούντι Ρινάλντι

Εισαγωγικά

Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για δύο σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα, τη μορφή-κίνημα και τη μορφή-κόμμα. Έχουν γραφτεί άπειρα και για τα δύο. Υπάρχει και η θεωρία και οι συζητήσεις για τα δύο, όπως υπάρχει και η ιστορία, η πολυμορφία και ο τρόπος που υπήρξαν ή υπάρχουν είτε τα κινήματα είτε τα κόμματα. Όπως άλλωστε και η εξουσία, το πολιτικό σύστημα, η πολιτική σκηνή, το μπλοκ κοινωνικών δυνάμεων, η τεχνοπολιτική, η επικοινωνία, ο κυβερνητισμός-διαχείριση εντός ορισμένων ορίων, η ανάθεση και η διαμεσολάβηση, ενώ γίνεται λόγος και για στρεβλή εκπροσώπηση, λαϊκισμό, καθεστώτα έκτακτης ανάγκης και τόσα άλλα. Στο παρόν σημείωμα δεν θα τα προσπεράσουμε αλλά, παραμένοντας κάπως υποψιασμένοι ότι αυτά υπάρχουν και είναι πυκνά, ή και εμφανίζονται όχι με τόσο καθαρές και τακτοποιημένες μορφές, θα επικεντρωθούμε σε δύο-τρία ζητήματα που υπάρχουν στην Ελλάδα κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες (2010-2026). Αυτή η προσγείωση ή αυτοπεριορισμός θα κάνει ίσως πιο εμφανείς ορισμένους δικούς μας προσδιορισμούς και εκτιμήσεις για το τι είναι αναγκαίο, σήμερα-τώρα, για το κεντρικό θέμα που μας απασχολεί: το συλλογικό «Εμείς» στην Ελλάδα του 2026.

 Επειδή το κεντρικό ζήτημα του υποκειμένου δεν αφορά κάτι στιγμιαίο, όπως μια έκρηξη οργής ή ένα αυθόρμητο κίνημα, ούτε μια εκλογική διαδικασία ή ένα ποσοστό, αλλά το πώς και με ποιο σχέδιο και πρόταση μπορούμε να απαντήσουμε στο Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας. Αυτό έτσι κι αλλιώς προϋποθέτει πολλά πράγματα σε επίπεδο αντίστασης και νέας συνείδησης, σε επίπεδο κίνησης και εναλλακτικού σχεδίου που υπερβαίνει αυτά που κραδαίνει η κυρίαρχη άποψη περί «πολιτικής» ως διαχείρισης, ως κυβερνησιμότητας, ως καθεστώτος παγίωσης ενός μοντέλου μεταπρατικού και εξαρτημένου. Άρα, κίνημα, κόμμα, ανάθεση στην Ελλάδα 2010-2026.

Καθεστώς, πολιτικό σύστημα, κοινωνία, κίνημα (ή κινήματα)

Πριν μας πάρει το… 25ο ποτάμι (και μας σηκώσει)


Γρηγόρης Ρουμπάνης

Οσοι καμώνονταν -και καμώνονται ακόμα δυστυχώς- ότι καλώς έχουν τα πεπραγμένα περί υποταγής της Ελλάδας στα μνημόνια διότι «έσωσαν τη χώρα», ας δώσουν τώρα το στίγμα τους μέσα στη θύελλα που έχει ξεσηκώσει η σύγκρουση του αρχιερέα του δολαρίου Τραμπ με τη συμπλεγματική και βεβαίως ανίσχυρη Ευρώπη. Στοχαζόμενοι και τα επακόλουθα στη γειτονιά μας.

Στην ελληνική ιστορία ως ο πλέον καταστροφικός πολιτικός ηγέτης έχει καταγραφεί ο Αλκιβιάδης. Του οποίου οι εμπνεύσεις για την προσωπική του επικράτηση με όχημα την Αθηναϊκή Δημοκρατία τον οδήγησαν μέχρι και την αυλή του Πέρση βασιλιά, για να γευτεί στο τέλος την ατίμωση τόσο ο ίδιος όσο και η πόλη του με την υποταγή της στους Τριάκοντα Τυράννους. Και ω της σημερινής απειλητικής προς το κλεινόν άστυ (διαχρονικά αντιστεκόμενο με πείσμα σε κάθε είδους Μήδους και μηδίσαντες) συμφοράς, φλερτάρει με παρόμοιες παρεκτροπές ο Κυρ. Μητσοτάκης.

Ο ακόμη πρωθυπουργός δεν δικαιούται να επιρρίπτει τις ευθύνες στους πριν από αυτόν για τον πνιγηρό εναγκαλισμό της χώρας με τους δανειστές. Και να καμώνεται ότι απλώς «οι άλλοι» τού έδεσαν τα χέρια. Πρώτον, έχει ψηφίσει ο ίδιος και η παράταξή του τα αχρείαστα κατά Πέτρο Ρουμελιώτη, εκπρόσωπο τότε της Ελλάδας στο ΔΝΤ, μνημόνια. Δεύτερον, διαχειρίζεται τη νεο-αποικιοποίηση της Ελλάδας, όπως ακριβώς ο ίδιος το επιδίωξε. Αλλά αισθανόμενος εγκλωβισμένος πια αναζητεί στηρίγματα ανάμεσα σ’ αυτούς που δεν τον υπολογίζουν. Και γιατί να τον υπολογίσουν; Ενας απλός διαχειριστής είναι. Ο «καλπάζων νέος Τζον Γουέιν» δεν θέλει να τον ξέρει. Ο θλιβερός καγκελάριος έχει τις δικές του σκοτούρες, ο πουρκουάς Γάλλος πρόεδρος βλέπει ατιμωτικό το τέλος και της δικής του θητείας, ενώ ο ανυπόληπτος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ ούτε ξέρει πού έχει πεταμένο το χαρτάκι με το τηλέφωνό του.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ ΚΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ Ο - ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ




ΠΗΓΗ:https://youtu.be/QU4FWJEWEls?si=Xu6kegqQbe9yP7hw
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ:

2026. 'Eτος Καποδίστρια.

Γεώργιος Σκλαβούνος

 Ο Καποδίστριας ως Τρόπος  και ως Δρόμος:

ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ:
Για  μια Παιδεία Εθνικής  και Κοινωνικής Ενότητας:
Για  μια Παιδεία απεναντι στον φατριασμό και τον διχασμό.
 Καποδίστριας προς τον Λόρδο  Κάστελρη. (Lord Castlereagh)
Υπουργο εξωτερικών της τότε  Μεγάλης Βρετανίας :

Παρίσι, 10/22/1815:

 …......."Ο νους έχει το κράτος του. Και δια λαόν ευαίσθητον, πνευματώδη, προικισμένον υπό φαντασίας και πλουσίων ιστορικών μνημείων, αυτό το κράτος είναι πηγή εκ της οποίας πρέπει να αντλήση τα μέσα της εντέλειάς του. 
Εν σύστημα εκπαιδεύσεως, ίνα εφαρμόζηται εις ωφέλειαν και πραγματικάς χρείας κατά την παρούσαν κατάστασιν των Ιονίων Νήσων, πρέπει να θεμελιούται εις όσα γενικώς αφορώσι το να επαναφέρωσιν εις το γενεθλιακόν αυτών έδαφος τας επιστήμας και τα ωραία γράμματα (φιλολογίαν) και εις τον αποτελεσματικώτερον σκοπόν κυρίως του να φέρη βαθμηδόν το Ιόνιον έθνος εις κατάστασιν πολιτισμού αναλόγου εις την τύχην, ήτις αυτώ επιφυλάσσεται. Θέλει δε επιτευχθεί ευκόλως αυτό το αντικείμενον με τα εξής μέτρα:

1) Να ανεγείρη εν τω Ιονίω Κράτει εν μόνο και μέγα καθίδρυμα εκπαιδεύσεως δημοσίας και εθνικής…

Εις το ίδρυμα τούτο πρέπει αμισθί να καταστούν συμμέτοχοι των ευεργετημάτων του αριθμός ωρισμένος μαθητών εκ της τάξεως των αστών ενδεών και του κοινού λαού.

Μέγας Βασίλειος: “Η πείνα είναι η πιο μεγάλη από τις συμφορές των ανθρώπων και ο φοβερότερος θάνατος από όλους τους θανάτους”.

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

«Ας φέρουμε, παρακαλώ, στον νου μας το εξής σκηνικό:

Κάποιοι άνθρωποι κατευθύνονται στο θέατρο για να παρακολουθήσουν μια παράσταση. Φτάνουν, αλλά δεν βρίσκουν θέση. Όλα τα καθίσματα είναι καπαρωμένα. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν μένουν εκτός θεάτρου. Το ενδιαφέρον όμως εδώ είναι το εξής: Ελεύθερες θέσεις δεν υπάρχουν, διότι κάποιοι άλλοι είχαν σπεύσει πρώτοι, και δεν έπιασαν μία θέση για τον εαυτό τους, αλλά πέντε. Όχι πέντε θέσεις για πέντε άτομα, αλλά πέντε θέσεις για ένα άτομο – για την άπλα του. Το πιάσιμο ωστόσο αυτών των θέσεων δεν έγινε με παράνομη έφοδο και κατάληψη. Έγινε νόμιμα, με συναλλαγή την οποία αναγνωρίζει ο νόμος, ο οποίος νόμος άλλωστε υπόσχεται κοινωνική ειρήνη. 

Την σκηνή αυτή του θεάτρου την δανείστηκα από μια αποστροφή του Μεγάλου Βασιλείου. Και την προχωρώ. Έχουμε ανθρώπους που μένουν εκτός θεάτρου, και προφανώς έχουμε και ανθρώπους οι οποίοι δεν ξεκινούν καν να πάνε στο θέατρο, διότι απλούστατα αν πληρώσουν για το θέατρο, δεν θα πληρώσουν για το ηλεκτρικό ρεύμα του σπιτιού τους. Tο σκηνικό μπορεί μάλιστα να βαρύνει ακόμα περισσότερο, αν σκεφτούμε και τα παιδιά όλων των εμπλεκομένων στη σκηνή: και αυτού που έκλεισε για τον εαυτό του τα πέντε καθίσματα, και εκείνων που μένουν έξω.

Όπως και να ‘χει πάντως, το σκηνικό αυτό είναι ένα σκηνικό όπου θα πει κανείς ότι δεν υπάρχει βία. Πότε θα μιλήσουμε για βία; Μόλις σκάσει αίφνης ένα περιστατικό που διαταράσσει την υφιστάμενη ειρήνη: μόλις, για παράδειγμα, κάποιος σηκώσει χέρι. Τότε, προφανώς θα κινητοποιηθούν πολλοί. Κάποιοι για να συλλάβουν τον δράστη, κάποιοι για να προλάβουν την επίθεσή του, κάποιοι για να στηρίξουν το θύμα, και κάποιοι πιο ψαγμένοι για να φροντίσουν και τον ίδιο τον δράστη: για να τον παραπέμψουν σε μια τηλεφωνική γραμμή στήριξης ή σε συνεδρίες ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί το τραύμα του και τον θυμό του.

''Ένα πολιτικό κόμμα δεν είναι αυτοσκοπός''



Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

    Δύο θεμελιώδη στοιχεία της σκέψης του Μιχάλη Χαραλαμπίδη σχετικά με το θεσμό του κόμματος (τη γέννηση και την εξέλιξη του), ανάμεσα στα πάρα πολλά πάνω σ΄ αυτό το ζήτημα που είναι διάχυτα στο έργο του και που τα ανακαλύπτει κανείς διαβάζοντας τα βιβλία του, ήρθαν στο νου μου με αφορμή τη γέννηση κομμάτων που απασχολούν την δημοσιότητα  αυτές τις μέρες. Όλα αυτά τα θεμελιώδη στοιχεία, ο Μιχάλης θεωρεί ότι είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη γέννηση και εξέλιξη ενός κόμματος, που όμως, όταν δεν υπάρχουν, μοιραία, το αποτέλεσμα δεν θα είναι κόμμα, αλλά μη-κόμμα (αγαπημένη του έκφραση) όπως υποστηρίζει ο ίδιος. 

Το ένα λοιπόν από τα δύο θεμελιώδη στοιχεία που θα παρατεθούν παρακάτω έχει να κάνει με το κόμμα-αρχηγός- ηγέτης, στο κατά πόσο δηλαδή ένα προσωποπαγές, αρχηγικό κόμμα έχει προοπτικές εξέλιξης, και το άλλο,  με τις διαδικασίες που το γεννάν, την ουσία τους, τις μεγάλες ανάγκες και ιδέες που το γεννούν, κυρίως όμως με την διαφάνεια τους, την συμμετοχή ή μη των πολιτών σ΄ αυτές κλπ.
  

    Ο Μιχάλης αναπτύσσει αυτές τις σκέψεις έχοντας, σαν μοντέλο -ας πούμε-  το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Όμως, ό,τι έχει γράψει πάνω σ΄ αυτό το θέμα, παρά το γεγονός ότι αναφέρεται πάνω στην εξέλιξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αποτελεί έναν θεμελιώδη οδηγό για να αναλύσει κανείς το κόμμα, ως συστατικό στοιχείο της δημοκρατίας. Όσον αφορά το κόμμα-αρχηγός,  ο Μιχάλης, παρά το γεγονός ότι θεωρεί πως το ηγετικό χάρισμα ενός πολιτικού μπορεί να λειτουργήσει αναζωογονητικά,…

‘’…πολλές φορές ο αρχηγός –Leader- αυτός που διαθέτει ένα προσωπικό χάρισμα και ικανότητες μπορεί να επαναφέρει την φλόγα των ιδανικών της πολιτικής, να αναζωογονήσει ένα πολιτικό κίνημα…’’

 …θεωρεί τελικά, ότι αυτό θα λειτουργήσει αρνητικά για το κόμμα, όπως χαρακτηριστικά γράφει για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την καταλυτική επιρροή του Αντρέα: 

    ‘’Το πέρασμα στο προσωπικό κόμμα του αρχηγού  έλεγξε  παρά απελευθέρωσε τη δυναμική της Δημοκρατικής παράταξης…’’