Η σκοτεινή Ευρώπη, μια ιστορία εγκλημάτων! Ηλίας Παπαναστασίου

«Η Ευρώπη της Δημοκρατίας», «η Ευρώπη του πολιτισμού», «οι ευρωπαϊκές ηθικές αξίες», «η Ευρώπη των πολιτών»… Γι΄ αυτή την Ευρώπη μας είπαν πολλά , τα ακούσαμε και τα πιστέψαμε… 

Έπρεπε να αντιμετωπίσουμε την σκληρότητα των «πολιτισμένων Ευρωπαίων» για να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μια άλλη Ευρώπη που τελικά είναι και η πραγματική: η σκοτεινή Ευρώπη!

 Αυτήν την Ευρώπη μας αποκαλύπτει μέσα από την ιστορία κι όχι μόνο, ο οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας Ηλίας Παπαναστασίου. Την Ευρώπη που διέπραξε και εξακολουθεί να διαπράττει εγκλήματα κατά λαών. Μεταξύ αυτού και του ελληνικού…

Το Κεφάλαιο και η Ελληνική παραδοξότητα

26 Μαΐου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Στον κόσμο του Schumpeter, οι «τόκοι» δεν κερδίζονται μέσω της αποταμίευσης – αλλά μέσω των επενδύσεων. Κανένας δηλαδή δεν ανταμείβεται για την «κατανάλωση υπό αναμονή» – για τον περιορισμό της, με στόχο το σχηματισμό κεφαλαίου. Αντίθετα, όλοι ανταμείβονται όταν η διαδικασία οικονομικής ανάπτυξης είναι επιτυχημένη, με αποτέλεσμα μια γενιά με υψηλότερο εισόδημα από πριν – όπως πρέπει να είναι το ζητούμενο κάθε μακροοικονομικής πολιτικής. Στην μοναδική περίπτωση της Ελλάδας, η όποια ανάπτυξη της μετά την καταδίκη της στο ΔΝΤ, προήλθε από την άνοδο του τουρισμού και από τις εξαγωγές – όπου τη θέση της μείωσης της κατανάλωσης από τους Έλληνες εργαζομένους, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης, ανέλαβαν οι εργαζόμενοι των άλλων χωρών και οι αρνητικές αποταμιεύσεις μετά το 2009. Προφανώς όμως, αυτού του είδους η ανάπτυξη, με την κάθε γενιά να έχει χαμηλότερο εισόδημα από την προηγούμενη, δεν μπορεί να συνεχιστεί – ενώ η υπερφορολόγηση των τελευταίων ετών θα δώσει τη χαριστική βολή στους Έλληνες, οπότε κάποια στιγμή θα αντιδράσουν εξαιρετικά βίαια. Ήδη πάντως βιώνουμε τα πρώτα στάδια, με μία πολιτική κρίση προ των πυλών – με την κυβέρνηση δυστυχώς να μην το καταλαβαίνει, θεωρώντας πως τα τόσα νέα κόμματα που εμφανίζονται, δεν σημαίνουν τίποτα.

.

Ανάλυση

Στη νεοκλασική οικονομική θεωρία που, αν και ξεπερασμένη, συνεχίζει να υπερισχύει και να διδάσκεται στα δυτικά πανεπιστήμια, το πιο παράξενο φαινόμενο στο οικονομικό της μοντέλο, είναι το Κεφάλαιο – ως ένας από τους συντελεστές παραγωγής (αναφορά στο τέλος του κειμένου).

Εν προκειμένω, σχεδόν κανένας οικονομολόγος δεν έχει επιχειρήσει να βάλει κάποια τάξη, στις ποικίλες ιδιότητες που αποδίδονται στο Κεφάλαιο – στις αμέτρητες μορφές του, όπως το φυσικό Κεφάλαιο, το χρηματοοικονομικό, τα κέρδη, η πίστωση, το τεράστιο παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος στις παγκόσμιες αγορές κοκ., χωρίς κανείς να μπορεί να πει με σιγουριά ποια ακριβώς λειτουργία εξυπηρετεί το Κεφάλαιο, όσον αφορά την οικονομική ανάπτυξη.

Για να κατανοήσουν τώρα πραγματικά τον ρόλο του Κεφαλαίου, οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι έχουν περιορίσει την τεράστια πολυπλοκότητα του κόσμου, στις απλούστερες οικονομικές συνθήκες που μπορούν να φανταστούν – καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι, για να δημιουργήσει κάποιος Κεφάλαιο, πρέπει συνειδητά να απαρνηθεί την κατανάλωση του εισοδήματος του.

ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ – «Οι τρισεκατομμυριούχοι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν»: Ο άσεμνος Μασκ υποκινεί την πρωτοβουλία για επιθετικό φόρο πλούτου

Τζέικ Τζόνσον | 12 Ιουνίου 2026

«Το επίπεδο πλούτου στο οποίο έχει φτάσει ο κ. Μασκ απαιτεί ανθρώπινη εκμετάλλευση, κλοπή μισθών, καταστολή μισθών, αντιανταγωνιστικές αγορές, μονοπωλιακό έλεγχο, συμπαιγνία τιμών, ανεπαρκή φορολογικά συστήματα και διαφθορά».

Η καθαρή περιουσία του Έλον Μασκ ξεπέρασε το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια την Παρασκευή, καθώς η SpaceX - η εταιρεία πυραύλων που ίδρυσε και ελέγχει - έκανε το ντεμπούτο της στην δημόσια αγορά, προκαλώντας παγκόσμια αποστροφή και εκκλήσεις για έναν επιθετικό φόρο πλούτου με στόχο τον περιορισμό της ανεξέλεγκτης ανισότητας .

«Ο Μασκ έγινε ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στον κόσμο επειδή το φορολογικό μας σύστημα προστατεύει τον πλούτο των υπερπλούσιων από τη φορολογία , ενώ παράλληλα απαιτεί από τους εργαζόμενους να πληρώνουν φόρους σε κάθε μισθοδοσία τους», δήλωσε ο Ιγκόρ Βόλσκι, διευθυντής της Εκστρατείας «Φορολογήστε τους Άπληστους Δισεκατομμυριούχους». «Το σημερινό ορόσημο θα πρέπει να χρησιμεύσει ως αφύπνιση για όλους μας».

«Εκτός αν σκοπεύουμε να παραχωρήσουμε τον έλεγχο και την εξουσία για το μέλλον μας σε μια χούφτα εξαιρετικά πλούσιων ατόμων, οι νομοθέτες πρέπει να επιδιώξουν τολμηρές φορολογικές πολιτικές που να ανταποκρίνονται πραγματικά σε αυτή τη στιγμή - όχι μόνο να επιβραδύνουν τη συσσώρευση ακραίου πλούτου, αλλά και να την αντιστρέψουν», πρόσθεσε ο Βόλσκι. «Αυτό σημαίνει ότι θα θεσπιστούν αρκετά φιλόδοξοι φόροι στον πλούτο των δισεκατομμυριούχων ώστε να κάνουν τους εξαιρετικά πλούσιους λιγότερο πλούσιους, να μειώσουν τον ασφυκτικό έλεγχο που έχουν στην οικονομία και τη δημοκρατία μας και να αποκαταστήσουν το ιδανικό ότι κανείς στην Αμερική δεν μπορεί να αγοράσει τον δρόμο του για ανεξέλεγκτη εξουσία».

Το Reuters ανέφερε την Παρασκευή ότι «το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του Musk ανήκει πλέον στην SpaceX, όπου κατέχει μερίδιο αξίας περίπου 866 δισεκατομμυρίων δολαρίων».

Ισραηλινή κρατική τρομοκρατία σε έδαφος τρίτων χωρών

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

Επειδή η "σωστή πλευρά της ιστορίας" ερμηνεύεται κατά το δοκούν από τους φιλοκυβερνητικους ψιττακους της "ενημέρωσης", επειδή πάντα θα επικαιροποιειται ο Γκαίμπελς (όσο μεγαλύτερο το ψέμα,τόσο πιο πιστευτό...)και καθώς έχω το προνόμιο να διαθέτω και κάτι πρόθυμους υποτακτικούς... δακτυλοκινουντες, λέω να θυμηθούμε ξανά.

Με αφορμή την πρόσφατη σύλληψη Παλαιστίνιου εργαζόμενου (με άδεια παραμονής στη χώρα), με κακοστημένες και έωλες κατηγορίες από τις ισραηλινές και ελληνικές μυστικές υπηρεσίες για πρόθεση τρομοκρατικής ενέργειας εναντίον ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου, φιλοϊσραηλινές πηγές κυκλοφόρησαν λίστα με ένοπλες επιχειρήσεις της παλαιστινιακής αντίστασης (της PLO και άλλων παλαιστινιακών οργανώσεων) στην Ελλάδα τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.

 
Η λίστα αυτή παρουσιάζεται ως «πειστήριο παλαιστινιακής τρομοκρατίας» που συνεχίζεται και σήμερα, ώστε να "αθωωθεί" εμμέσως το Ισραήλ, για την εθνοκάθαρση και γενοκτονία που διαπράττει στη Παλαιστίνη και στον Λίβανο.
Μία από τις μεθόδους της ισραηλινής προπαγάνδας και των ντόπιων φερέφωνων της, είναι να παρουσιάζουν την ισραηλινή πολιτική εξωδικαστικών δολοφονιών και κρατικής τρομοκρατίας ως απαντητικές ενέργειες στην αντίσταση των Παλαιστινίων, ενώ στην πραγματικότητα ισχύει το αντίστροφο: Η παλαιστινιακή αντιαποικιακή αντίσταση και τότε και τώρα, είναι η απάντηση του κατεχόμενου παλαιστινιακού λαού στην ισραηλινή κατοχή, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία που διεξάγει το Ισραήλ επί 78 χρόνια.

Μόνιμη υφυπουργός ή μόνιμη πολιτική επιλογή;

Ακόμα ένα καθεστωτικό πραξικόπημα για να διασφαλιστεί ό,τι θέλει η Πρεσβεία με τον διορισμό της Α. Παπαδοπούλου

Από Δημήτρης Γκάζης -

Η κυβέρνηση επέλεξε να συστήσει, με αιφνιδιαστική τροπολογία, τη θέση του Μόνιμου Υπηρεσιακού Υφυπουργού Εξωτερικών, επικαλούμενη την ανάγκη θεσμικής συνέχειας και διοικητικής σταθερότητας σε περιόδους κυβερνητικών μεταβάσεων. Πρόκειται, όπως υποστήριξε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, για την ενεργοποίηση μιας συνταγματικής πρόβλεψης που παρέμενε ανενεργή επί δεκαετίες και η οποία αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο γεωπολιτικών ανακατατάξεων και αυξημένων διεθνών προκλήσεων. Χαρακτηριστικά δήλωσε: «Βρίσκομαι σήμερα εδώ για να υποστηρίξω την με αριθμό 500/2 της 10ης Ιουνίου 2026 τροπολογία, σύμφωνα με την οποία συστήνεται μία θέση μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Η τροπολογία αυτή για πρώτη φορά ενεργοποιεί το άρθρο 81 παράγραφος 1 του Συντάγματος, το τέταρτο εδάφιο, το οποίο για πενήντα χρόνια δεν είχε ενεργοποιηθεί, δηλαδή δεν είχε ενεργοποιηθεί ο θεσμός του μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού. […]

Γιατί, κύριε Πρόεδρε, μόνιμος υπηρεσιακός Υφυπουργός; Διότι η πραγματικότητα έχει καταδείξει, πρώτον, ότι είναι απολύτως αναγκαίο να υπάρχει συνέχεια στο Υπουργείο Εξωτερικών και μάλιστα μία συνέχεια η οποία διασφαλίζεται με υπηρεσιακό χαρακτήρα. Και γι’ αυτόν τον λόγο προβλέπεται πρέσβης ή πρέσβης εκ προσωπικοτήτων ο οποίος θα αναλαμβάνει τη θέση του μόνιμου υπηρεσιακού Υφυπουργού.

Είναι σημαντικό ιδιαιτέρως την περίοδο αυτή, όπου υπάρχουν παγκόσμιοι κλυδωνισμοί, να διασφαλίζεται η συνέχεια αυτή, όταν και όποτε υφίσταται κυβέρνηση υπηρεσιακή, άρα κυβέρνηση η οποία δεν έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχει μόνιμος υπηρεσιακός Υφυπουργός ο οποίος έχει τις πολιτικές υπηρεσίες, για να μπορεί να υπάρχει συνέχεια, άμεση ανταπόκριση και διαχείριση γεωπολιτικών κρίσεων.

Evvel Temmuz: Υπεράσπιση της Μνήμης ενός Έθνους

Ο/Η TUNCAY YILMAZ* έγραψε: Το 26ο Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τεχνών Evvel Temmuz, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος μεταξύ 11-14 Ιουλίου, δεν είναι απλώς λίγες μέρες συναυλιών, συζητήσεων ή εκθέσεων. Για είκοσι έξι χρόνια, είναι το όνομα της προσπάθειας ενός λαού σε αυτήν την περιοχή να διατηρήσει τη μνήμη του, να κρατήσει ζωντανό τον πολιτισμό του και να υπερασπιστεί τη θέλησή του να ζήσει μαζί.

11 Ιουνίου 2026

Tuncay Yılmaz – Μέλος της Αναπτυξιακής Ένωσης Samandag

Στην Τουρκία, τα τελευταία χρόνια, όχι μόνο η φύση αλλά και η συλλογική μνήμη βρίσκονται υπό μεγάλη πολιορκία.

Οι πόλεις μεταμορφώνονται, οι ακτές λεηλατούνται, οι γλώσσες ξεχνιούνται και η πολιτιστική κληρονομιά καθίσταται αόρατη. Καθώς οι αξίες που αποτελούν την κοινή εμπειρία ζωής μιας κοινωνίας διαβρώνονται μία προς μία, η συλλογική μνήμη των ανθρώπων σβήνεται επίσης σιωπηλά.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο ορισμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις ξεπερνούν τα απλά συνηθισμένα γεγονότα στο ημερολόγιο και μετατρέπονται σε μια μορφή αντίστασης.

Η πρώτη Ιουλίου είναι μία από αυτές.

Το 26ο Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τεχνών Evvel Temmuz, το οποίο θα πραγματοποιηθεί φέτος μεταξύ 11-14 Ιουλίου, δεν είναι απλώς μια σειρά από συναυλίες, πάνελ ή εκθέσεις που διαρκούν λίγες ημέρες. Για είκοσι έξι χρόνια, είναι το όνομα της προσπάθειας ενός λαού σε αυτήν την περιοχή να διατηρήσει τη μνήμη του, να κρατήσει ζωντανό τον πολιτισμό του και να υπερασπιστεί τη θέλησή του να ζήσει μαζί.

Οι ρίζες του Evvel Temmuz (Πρώτη Ιουλίου) εκτείνονται πολύ πέρα ​​από την ίδια τη γιορτή. Μέρος της χιλιετιών πολιτιστικής κληρονομιάς της Μεσοποταμίας και της Ανατολικής Μεσογείου, η παράδοση του Temmuz συνδέεται με την αναγέννηση της φύσης, τη γονιμότητα και τη συνέχεια της ζωής. Αυτή η παράδοση, που διατηρείται σε διάφορες μορφές εδώ και αιώνες, έχει παραμείνει ένα σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής μνήμης στο Χατάι, και ιδιαίτερα στην αραβική κοινότητα των Αλαουιτών. Οι συγκεντρώσεις, οι επισκέψεις, τα τραγούδια και οι συλλογικοί εορτασμοί στην ακτή Σαμαντάγ δεν είναι απλώς μια εποχιακή τελετουργία, αλλά και μια έκφραση κοινωνικής ένταξης και κοινής ζωής.

ΦΙΛΑΥΤΙΑ 1

Από την τρυφερότητα προς τον εαυτό έως την αγάπη κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή

«Αλίμονο σε μένα, επειδή γράφω αυτά...»

IRÉNÉE HAUSHERR S. I.

Καθηγητής στο Ποντιφικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών

ORIENTALIA CHRISTIANA ANALECTA, 137

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

I. — Προσωρινή δικαιολόγηση της λέξης

Philautia. Σχεδόν καθόλου ξένη λέξη. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που τα δύο συστατικά της στοιχεία μεταφυτεύθηκαν από τον κήπο των ελληνικών ριζών στο παγκόσμιο λεξιλόγιο: phil-autie, όπως phil-atélie και όπως autonomie.

Αλλά είναι μια παράξενη λέξη. Ή μάλλον θα φανεί παράξενο να αναζητεί κανείς ένα νέο όνομα για κάτι τόσο παλαιό όσο η φιλαυτία ή ο εγωισμός.

Εγωισμός; Όχι ακριβώς. Αυτός ο όρος, όπως και όλα τα ξαδέλφια του σε -ισμός, πρόσφατης πολιτογράφησης, έχει ένα μικρό ύφος σχολαστικισμού, μια οσμή συστήματος που τον συγγενεύει με τον σεκταρισμό ή τον υπαρξισμό. Υπάρχουν λίγοι εγωιστές· επειδή χρειάζεται να στερείται κανείς εκπληκτικά νοημοσύνης και κρίσης ή ευγένειας —δηλαδή και πάλι νοημοσύνης, νοημοσύνης ψυχής!— για να αναγάγει σε συνειδητό σύστημα την αφελή αυθορμησία της φιλαυτίας. Ο εγωισμός αντιπροσωπεύει μια τερατολογική περίπτωση της φιλαυτία.

Γιατί να μη λέμε απλούστατα amour-propre, αγάπη προς τον εαυτό; Πρώτα απ’ όλα επειδή ο τροχός γυρίζει:

Multa renascentur quae nunc cecidere cadentque
Quae nunc sunt in honore vocabula, si volet usus
Πολλές λέξεις που τώρα έχουν πέσει θα ξαναγεννηθούν, και θα πέσουν εκείνες που τώρα βρίσκονται σε τιμή, αν το θελήσει η χρήση.

Η μόδα γερνά και ξανανιώνει τα ενδύματα και τα έθιμα. Από το πολύ γέλιο για τα καπέλα του παρελθόντος, η φιλαρέσκεια καταλήγει να ονειρεύεται έναν «δημιουργό» που θα εμπνευστεί από αυτά για να φτιάξει κάτι νέο. Έτσι και με τις λέξεις.

Διότι είναι πολύ παλαιά αυτή η νέα λέξη, φιλαυτία. Ο Αριστοτέλης και πλήθος αρχαίων συγγραφέων τη χρησιμοποιούν ως όρο κοινής χρήσης στη γλώσσα τους. Ο Κικέρων τη χρησιμοποιεί στην οικειότητα με τον φίλο του Atticus· και είναι εμφανώς ευτυχής που βρίσκει αυτή την εξωτική ονομασία για να δηλώσει μια καθολική ιδιότητα, και πάντως κικερώνεια. «Τα Ακαδημαϊκά μου έχουν βγει τόσο ωραία —εκτός αν με απατά η κοινή φιλαυτία— ώστε ακόμη και στους Έλληνες δεν υπάρχει τίποτε παρόμοιο»¹. Μήπως ένα coryza (συνάχι) δεν έχει κάτι πιο διακεκριμένο από ένα κρυολόγημα του κεφαλιού; Μήπως το Taraxacum dens leonis δεν ηχεί καλύτερα από το pissenlit; Αν η παθολογία αναζητεί το λεξιλόγιό της στη γλώσσα του Γαληνού και του Ιπποκράτη, δεν είναι μόνο από αγάπη προς τα ελληνικά —τα οποία συχνά βγαίνουν από εκεί τόσο κακοποιημένα όσο ένας ασθενής από την αίθουσα χειρουργείου—· είναι επίσης κάπως για να εντυπωσιάζει λιγότερο ή καλύτερα τους ασθενείς. Η φιλαυτία, λοιπόν, είναι μια συγγενής παθολογική πάθηση, απελπιστικά δύσκολη στη θεραπεία. Και όλοι μας έχουμε προσβληθεί από αυτήν, ακόμη κι αν είχαμε τη μετριοφροσύνη του Κικέρωνα. Ας δώσουμε λοιπόν, όπως αυτός ο λεπτός άνθρωπος, στην αγάπη μας προς τον εαυτό ένα ωραίο ελληνικό όνομα, ολοκαίνουργιο χάρη στην αρχαιότητά του. Όπως ο συγγραφέας των Ακαδημαϊκών, έτσι θα δυσκολευθούμε λιγότερο να το ομολογήσουμε.
Αν όμως η υπερηφάνειά σας —η αγάπη προς τον εαυτό;— αντιδρά στην πρόταση να καμουφλάρουμε κάτω από μια ωραία ετικέτα ένα άσχημο εμπόρευμα, θα έχετε σε λίγο με τι να κατευνάσετε την αγανάκτησή σας, όταν θα έχετε συλλάβει τη διαφορά ανάμεσα στο amour-propre και τη φιλαυτία.

ΤΟ ΤΣΑΜΠΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΚΙ ΟΙ ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ

Αντώνης Λιάκος *

Όποιοι  χρησιμοποιούν τις δημόσιες συγκοινωνίες (λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, ηλεκτρικός, προαστιακός) ξέρουν πολύ καλά, γνωρίζουν βιωματικά,  πώς το πρόβλημα δεν είναι καθόλου η τιμή του εισιτηρίου. Είναι τα πολύ αραιά δρομολόγια, η σαρδελοποίηση των επιβατών -που στις ώρες αιχμής δεν μπορούν καν να επιβιβαστούν, κυρίως οι ασθενέσθεροι, οι άθλιες και αναξιόπιστες συνθήκες μεταφοράς, δεν μπορεί να πάρει κανείς αναπνοή, οι καθυστερήσεις λόγω μποτιλιαρίσματος στους δρόμους, παρά τους λεωφοροδιαδρόμους.  Τι να την κάνουν επομένως την εξαγγελία δωρεάν εισιτηρίων και δωρεάν μετακίνησης; Μόνο άνθρωποι που δεν ταξιδεύουν με τις δημόσιες συγκοινωνίες, που ζουν ενδεχομένως στον Ψηλορείτη,  θα μπορούσαν να εισηγηθούν παρόμοια εξαγγελία στον Αλέξη Τσίπρα.  Και αν θέλαμε να πάμε παρακάτω στη σωστή και οικολογική  υποστήριξη των δημόσιων συγκοινωνιών, αυτή πολύ δύσκολα έως αδύνατο να γίνει, τουλάχιστον στις επίγειες συγκοινωνίες, με τον αριθμό των ΙΧ που κυκλοφορούν στους δρόμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης  ή είναι παρκαρισμένα στους δρόμους δημιουργώντας συμφόρηση.

 Αν κάποιος έχει αξίωση να πει κάτι ουσιαστικό και πραγματοποιήσιμο, πρέπει να τολμήσει να πει πώς τουλάχιστο το ένα τρίτο των αυτοκινήτων θα πρέπει να απομακρυνθεί από τις πόλεις. Το ελάχιστο είναι βέβαια πώς θα αναγνωρίζουν τα μηχανήματα ελέγχου των εισιτηρίων τους ημεδαπούς από τους τουρίστες, αλλά αυτό ας το αφήσουμε ασχολίαστο.

Επίσης, όταν κάποιος υπόσχεται κατάργηση  των εξετάσεων για το πανεπιστήμιο, πρέπει   να εξηγήσει πώς θα μπαίνουν  στις σχολές μεγάλης ζήτησης.  Ποιος εισηγείται παρόμοιες εξαγγελίες  για σύνθετα ζητήματα που τα γνωρίζουν κι οι γάτες; 

Παρέμβαση στην πρεσβεία της Αλβανίας στη Φιλοθέη

Η σημερινή μας παρέμβαση δεν φιλοδοξεί να ενισχύσει πραγματικά τον αγώνα του λαού στην Αλβανία. Δεν του χρειάζεται καμία βοήθεια. 300.000 άνθρωποι στο δρόμο, το 15% του πληθυσμού, είναι πυρηνικό όπλο που καμία κυβέρνηση, καμία εξουσία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Φανταστείτε στην Ελλάδα να κατέβαινε στο δρόμο 1,5 εκατομμύριο κόσμος. Τρεις φορές περισσότερος από τις μεγαλύτερες αντιμνημονιακές διαδηλώσεις, ή πέντε φορές περισσότερος —για ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα— από την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση για το έγκλημα των Τεμπών.

Ποιος Μητσοτάκης, ποια κυβέρνηση, ποια Νέα Δημοκρατία, ποιο κράτος θα τόλμαγε να κάνει τον κομπόσο απέναντι σε τέτοια αγριεμένη λαϊκή μάζα;

Ούτε Μητσοτάκης, ούτε Ράμα, ούτε καν το σόι του πλανητάρχη που αποφάσισε να αποκτήσει φέουδο στην Αδριατική δεν τολμάει να προκαλέσει το λαϊκό θηρίο όταν αυτό ξυπνήσει.

Κι ο λαός στην Αλβανία ξύπνησε.

Κατάλαβε ότι το διεθνές κεφάλαιο είναι αποφασισμένο να του στερήσει τα πάντα. Ακόμα και τις παραλίες, τα σπίτια, τα χωράφια, τον ίδιο του τον τόπο. Κατάλαβε ότι το κράτος, το υποτιθέμενο «εθνικό κράτος», ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι κάτι άλλο από γενέθλιο τόπο και εκπρόσωπος των συμφερόντων των ελιτ —μέσα ή έξω από τα εθνικά σύνορα.

Όταν ο Πρωθυπουργός καταφεύγει σε fake news για να επιβιώσει]

Δελτίο Τύπου

[Συνέντευξη Κ. Μητσοτάκη: Όταν ο Πρωθυπουργός καταφεύγει σε fake news για να επιβιώσει]

Θα περίμενε κανείς από την  εκτενή συνέντευξη ενός Πρωθυπουργού που απεγνωσμένα προσπαθεί να περιορίσει την πολιτική κατρακύλα του, ότι θα ακούσει μια σοβαρή ενημέρωση για την κατάσταση της χώρας που διοικεί, ώστε παρά τα μύρια  σκάνδαλα, να εμπνεύσει στους πολίτες κάποια στοιχειώδη αξιοπιστία. 

Αντ’ αυτού, είδαμε για άλλη μια φορά τον κ. Μητσοτάκη να υποτιμά τη νοημοσύνη μας και να επιστρατεύει fake news, προκειμένου να παρουσιάσει μια παραμυθένια εικόνα, που δεν έχει καμία σχέση ούτε με όσα βιώνουν οι πολίτες, ούτε με την πραγματική οικονομία, ούτε με όσα ξεκάθαρα καταγράφουν επίσημοι εθνικοί και διεθνείς φορείς. 

Ακούσαμε λ.χ. τον Πρωθυπουργό να μας διαβεβαιώνει ότι την προηγούμενη διετία η δράση της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στο Αιγαίο «ήταν σχεδόν μηδενική».

Με βάση όμως τα επίσημα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ (https://geetha.mil.gr/en/news-section/violations/violations-of-national-airspace-infringements-of-air-traffic-regulations-icao/?utm) το 2024 υπήρξαν 502 παραβάσεις και παραβιάσεις του FIR Αθηνών από τουρκικά αεροσκάφη. Το 2025 καταγράφηκαν επισήμως 1.312 παραβάσεις, ενώ μόνο το πρώτο πεντάμηνο του 2026 έχουν ήδη καταγραφεί 531.

  

Στη συνέχεια ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε εκτενώς στο κράτος δικαίου, λέγοντας ότι από τους διεθνείς φορείς που καταγράφουν τη στάση των χωρών απέναντι στη λειτουργία των θεσμών της δικαιοσύνης, φαίνεται δήθεν η συνεχής πρόοδος της Ελλάδας. Ενώ η αλήθεια είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή από το 2022 έχει απευθύνει ετησίως δεκάδες συστάσεις για την κατάσταση της δικαιοσύνης στη χώρα μας. 

Παράλληλα στον Δείκτη Κράτους Δικαίου του WJP (https://worldjusticeproject.org/rule-of-law-index/country/2025/Greece/wjp-index?utm) καταγράφεται σαφώς η σταθερή πτώση της χώρας μας την τελευταία επταετία, έχοντας πλέον κατρακυλήσει στην σχεδόν τελευταία ντροπιαστική 29η θέση μεταξύ των 31 χωρών της ομάδας ΕΕ/EFTA/Βόρειας Αμερικής. 

Παν. Ασημεόνογλου: Επιθανάτιες εμπειρίες: επιστημονικές μελέτες και μαρτυρίες

Στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Κύκλου της ενορίας του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Ραγκαβά ο Παναγιώτης Ασημεόνογλου, φυσικός - συγγραφέας, μίλησε με θέμα: "Επιθανάτιες εμπειρίες: επιστημονικές μελέτες και μαρτυρίες".

Μετανάστευση

Του Δημήτρη Μπελαντή

Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι σύνθετο και πολύπλοκο .Δεν απαντιεται ούτε με διακηρύξεις αρχών διεθνιστικής αλληλεγγύης ούτε με δαιμονοποίηση και βία κατά των μεταναστών .

Η εξέλιξη του στην Ευρώπη οδηγεί σε βίαιες συγκρούσεις, όπως βλέπουμε και στην Ιρλανδία.Και σε κάθετες στρατοπεδεύσεις.Ομως, ούτε όσοι αντιδρούν στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση και τις συνέπειες της είναι συλλήβδην φασίστες ( εννοώ, αντιδρούν ειρηνικά, όχι βέβαια με πογκρομ) ούτε όσοι είναι αλληλέγγυοι είναι συλλήβδην πράκτορες του Σόρος.Δεν είναι άσπρο- μαύρο.
Ούτε και ισχύει ότι επειδή την μετανάστευση την προκαλεί ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός της δυτικής μητρόπολης, λόγω της άνισης ανάπτυξης και των συνεχών καταστροφικών πολεμων, οι εθνικά γηγενείς των δυτικών κοινωνιών πρέπει να αποδεχθούν τα ανοιχτά σύνορα χωρίς αντίδραση για να πληρώσουν τα σπασμένα των αρχουσων τάξεων τους τους προηγούμενους αιώνες.Αυτο αν δεν είναι συλλογική ευθύνη, δεν ξέρω τι είναι.
Τα προβλήματα είναι πολλά.Και δεν οφείλονται, το τονίζω, στους ίδιους τους μετανάστες, αλλά στην αντικειμενική δυσχέρεια των δυτικών κοινωνιών να δεχθούν και αφομοιώσουν τέτοιους όγκους μετανάστευσης χωρίς, σε συνδυασμό και με άλλα κρισιογονα αίτια κοινωνικά, να συνθλιβουν.
- Το πρώτο πρόβλημα είναι οι μεγάλες δεξαμενές κοινωνικής περιθωριοποίησης στα κέντρα πολλών δυτικών πόλεων .Δεν είναι οι μετανάστες άνθρωποι πιο παραβατικοι από τους υπόλοιπους, αλλά η τεράστια εξουθενωτική μιζέρια δεν μπορεί παρά να γεννά οργή,βία,ναρκωτικά και εγκληματικότητα.Και αυτό ισχύει και για τους εθνικά γηγενείς και για τους μετανάστες.Παντοτε ισχυε.
- Το δεύτερο είναι η ντε φάκτο καταστροφή,συρρίκνωση η καταρράκωση των εθνικών πολιτισμών.Ακομη και αυτός που απεχθανεται τον εθνικό πολιτισμό, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει ότι όταν καθίσταται δυνάμει μειοψηφικος στην χώρα του, δεν έχει μέλλον.Η αφομοίωση των μεταναστών με διατήρηση του εθνικού πολιτισμού θα ήταν μια λύση, αλλά δεν μπορεί να εφαρμοσθεί από μια ποσοτική κλίμακα και πάνω.Ουτε η λήψη της ιθαγένειας με καθαρά ωφελιμιστικα κριτήρια από αυτόν που την λαμβάνει είναι λύση.
Εδώ έχουμε μια συντριπτική καταστροφή των εθνικών πολιτισμών από τα πάνω μέσω της κουλτουρας του ίντερνετ και της τεχνοκρατιας και από τα κάτω μέσω της αναφομοιωτης ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.Αυτο θέλουμε;
- Το τρίτο πρόβλημα έγκειται στο ότι η μετανάστευση δημιουργεί τεράστια καταστροφή και στις κοινωνίες προέλευσης στερώντας τις από τα καλύτερα και πιο δραστήρια στοιχεία τους.Αν θέλουμε το καλό των Σομαλών πχ είναι πολύ προτιμότερο να πιέσουμε για ένα διεθνές σχέδιο ανάπτυξης της Σομαλίας και οικονομικής συνδρομής σε αυτήν , παρά να πούμε "Σομαλοί ελατε όλοι στην Δύση και αδειάστε την χώρα σας".Παλια, ακόμη και η σοσιαλδημοκρατία υπέγραφε την συγκρότηση ενός διεθνούς προγράμματος αναπτυξιακής στήριξης του Νότου.Σημερα, αυτά έχουν ξεχαστεί.
- Το τέταρτο είναι η δράση οργανωμένων κυκλωμάτων, ΜΚΟ, κρατών, επιχειρήσεων," εθελοντών" κλπ, μέσω της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης να προκαλέσουν σε μια εποχή συρρίκνωσης της εργασίας ένα κοινωνικό dumping , δηλαδή ιδίως στους τομείς έντασης εργασίας, την ακόμη μεγαλύτερη υποτίμηση της εργατικής δύναμης.Οπως και να ενισχύσουν μια κατάσταση κοινωνικής συμμοριοποιησης όπου το κεφάλαιο και το κράτος συναντά και συγχωνεύεται με το οργανωμένο έγκλημα. .Αυτό είναι διαχείριση πληθυσμών και εξουσιαστική βιοπολιτικη.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα των νόμιμων μεταναστών είναι απαραβίαστα.Και επίσης μπορούν να προχωρήσουν και νέες διαδικασίες νομιμοποίησης αν και όσο χρειάζεται .Όμως,όλα έχουν ένα όριο και τα " ανοιχτά σύνορα" δεν είναι σωστή επιλογή,είναι επιλογή καταστροφής .Θα οδηγηθούμε σε εσωτερικούς εμφυλίους πολέμους και μάλιστα για λάθος ζητήματα.Εχουμε σκεφτεί ποιους ωφελεί αυτό;
Η ισλαμοφοβία και η δαιμονοποίηση των μεταναστών είναι αποδοκιμαστεες .Και υποκινούνται, επίσης, μεταξύ άλλων, και από τον σιωνισμό για ευνόητους λογους.
Ας σκεφτούμε, όμως, προσεκτικά γιατί οι πολιτικές της Αριστεράς στο μεταναστευτικό ,και ιδίως του τμήματος των " ανοιχτών συνόρων" ,αποτυγχάνουν πλήρως, ενώ της λαϊκής Δεξιάς και της Ακροδεξιάς αποκτούν μεγάλο έρεισμα χωρίς να είναι σωστες.Δεν μπήκε κάτι στο σύστημα ύδρευσης και ξαφνικά τεράστιοι πληθυσμοί στην Ευρώπη ξύπνησαν ένα πρωί φασίστες.Αυτο δεν είναι μια μαρξιστική και υλιστική προσέγγιση της κατάστασης.Απαντουν με τα δικά τους απαράδεκτα μέσα και λογικες σε ένα πολύ υπαρκτό υλικό κοινωνικό πρόβλημα, που η Αριστερά το θάβει με ιδεαλιστικές επικλήσεις αρχων.
Όποιος δεν βλέπει καθαρά το πρόβλημα θα υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει τις σαρωτικές συνεπειες του.Και θα σαρωθεί και ο ίδιος από τις αμείλικτες δυναμικές των πραγμάτων.

ΠΗΓΗ: <iframe src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Falex50kouts%2Fposts%2Fpfbid0ZnP1rDziTtmKBT2aj2ysoPttShQPv3PMGGdVk9huzqU1kMBrMjpvaDqfryJjV3Xl&show_text=true&width=500" width="500" height="436" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowfullscreen="true" allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share"></iframe>
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Οι Δυτικογερμανοί είναι απλώς Αμερικανοί που μιλούν γερμανικά.

Martino Mora - 12 Ιουνίου 2026

Πηγή: Μαρτίνο Μόρα

«Οι Δυτικογερμανοί είναι απλώς Αμερικανοί που μιλούν γερμανικά».
Με ένα λαμπρό αστείο, ο αμφιλεγόμενος Γερμανός πολιτικός Μπιορν Χόκε (AfD) προκαλεί αντιπαράθεση στη Γερμανία.
Ο Χόκε υποστηρίζει ότι ενώ οι Ανατολικογερμανοί έχουν παραμείνει Γερμανοί - παρά το γεγονός ότι η Ανατολική Γερμανία (πρώην ΛΔΓ) ήταν κομμουνιστικός δορυφόρος της Σοβιετικής Ένωσης για δεκαετίες - οι Δυτικογερμανοί, από την άλλη πλευρά, «έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να σφετεριστεί την αμερικανική κουλτούρα».
Φυσικά, οι χάκερ του καθεστώτος, ακόμη και εδώ, είναι σε εγρήγορση. Επειδή ο Χόκε είναι ένας «ακροδεξιός» κακός, δεν σέβεται την πολιτική ορθότητα και δεν είναι άγνωστος στην πρόκληση. Αλλά μια αλήθεια, όπως και ένα ψέμα, είναι μια αλήθεια ανεξάρτητα από το ποιος την ισχυρίζεται. Και υπάρχει πολλή αλήθεια στην πρόκληση του Χόκε. Και δυστυχώς, δεν ισχύει μόνο για τους Δυτικογερμανούς, αλλά και για τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Ισπανούς κ.λπ.

Αυτό που ο Χόκε ίσως δεν κατάφερε να εξηγήσει είναι ότι η Αμερική έχει πετύχει στο έργο της να αποικίσει πλήρως τη Δυτική Ευρώπη, διαστρεβλώνοντάς την, επειδή το φιλελεύθερο-καπιταλιστικό της μοντέλο σημαίνει υλική ευημερία. Σημαίνει χλιδή.
Σημαίνει χρήματα (το δολάριο, ο μόνος αληθινός θεός των Ηνωμένων Πολιτειών), κατανάλωση, ψυχαγωγία (με μια μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία, που τώρα σχεδόν πάντα είναι χυδαία, να λειτουργεί σε πλήρη δυναμικότητα), αχαλίνωτη τεχνολογία και αγελαία και εκφυλισμένη μαζική ενστικτωδία.
Δηλαδή, ο θρίαμβος κάθε λαγνείας, των πιο ποταπών και χυδαίων πτυχών του εαυτού.

Το δυτικό τσίρκο εν μέσω εμφυλίου πολέμου

από την Andrea Zhok - 12 Ιουνίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Δεδομένου ότι τα γεγονότα του Μπέλφαστ έφεραν ξανά στο προσκήνιο ζητήματα που έχουν διερευνηθεί διεξοδικά εδώ και καιρό, ας προσπαθήσουμε να τα συνοψίσουμε για να επιτύχουμε κάποια σαφήνεια.

1) Η μετανάστευση στη Δύση είναι αποκλειστικά ένα οικονομικό φαινόμενο, που εξαρτάται από τη λογική του κεφαλαίου. Ενθαρρύνει την κυκλοφορία του εργατικού δυναμικού, επιδιώκοντας να καλύψει τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας στην παγκόσμια αγορά. Είναι προς το συμφέρον του κεφαλαίου να αποκτήσει ένα εργατικό δυναμικό που είναι όσο το δυνατόν πιο διαθέσιμο να εργάζεται για λίγα χρήματα και να εκβιάζεται εύκολα. Δεν πρόκειται για «παράνομη μετανάστευση». Οι παράνομοι μετανάστες αποτελούν επίσης μέρος της εξίσωσης, καθώς είναι κάπως πιο ευάλωτοι στον εκβιασμό, αλλά η συνολική εξίσωση είναι αποδεκτή, επιθυμητή και θεωρητικοποιημένη.

2) Η πίεση που ασκείται από τον δυτικό τρόπο ζωής (από το κόστος της ανατροφής των παιδιών μέχρι τις νομικές ευθύνες, μέχρι τις εκπαιδευτικές προκλήσεις για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε αποκοινωνικοποιημένα περιβάλλοντα κ.λπ.) δημιουργεί συνεχώς τις συνθήκες για μείωση της γονιμότητας. (Αυτό συμβαίνει και για τους μετανάστες δεύτερης γενιάς, μόλις εγκλιματιστούν.) Η έλλειψη οικιακής εργασίας στις δυτικές χώρες αντισταθμίζεται με την εισαγωγή της από μέρη του κόσμου όπου το «κόστος γέννησης παιδιών» είναι χαμηλό, λόγω της έλλειψης συστήματος δημόσιας προστασίας, υπηρεσιών υγείας, σχολικών συστημάτων κ.λπ. Η Δύση είναι ένας πολυσύχναστος τάφος, που απορροφά νέους που «παράγονται» αλλού και τους μετατρέπει σε συγκεντρώσεις κεφαλαίου.

3) Αυτή η διαδικασία δεν καθοδηγείται και δεν ελέγχεται ποτέ, επειδή η καθοδήγηση και ο έλεγχός της θα απαιτούσε τεράστιες επενδύσεις: χρήματα για αφομοίωση, εκπαίδευση ή επανεκπαίδευση, γλωσσική διδασκαλία, κοινωνικοποίηση, αλλά και για τον έλεγχο και την καταστολή της παράνομης συμπεριφοράς. Έτσι, τα συνθήματα της ένταξης και της αποδοχής αφήνονται σε λίγους πολιτικούς κλόουν, αλλά επειδή ολόκληρος ο σκοπός της διαδικασίας στοχεύει αποκλειστικά στην αύξηση των περιθωρίων κέρδους, ολόκληρη αυτή η «διαδικασία ένταξης και αποδοχής» παραμένει αναγκαστικά στα χαρτιά.

Μας τελειώνουν...

Ι. Ποθητός

Μας τελειώνουν. Σιγά σιγά, μεθοδικά, με την υπογραφή μας. Τα χωριά μας γέρασαν. Τα σχολεία μας βάζουν λουκέτο. Τα χωράφια μας τα τρώνε τα βάτα. Και εμείς κοιτάμε από τον καναπέ της Αθήνας τις φωτογραφίες στο Facebook και γράφουμε «τι ωραίο το χωριό μας».

Δεν έπεσε επιδημία. Δεν μας χτύπησε πόλεμος. Μας χτύπησε η εγκατάλειψη. Και έχει ονοματεπώνυμο.

Τον αγρότη τον κατάντησαν ζητιάνο.
Ποιος νέος θα κάτσει στο χωράφι όταν δουλεύει 14 ώρες στον ήλιο και στο τέλος του μήνα να χρωστάει; Το πετρέλαιο στα 1,70 ευρώ. Το λίπασμα 300% πάνω από το 2020. Η ντομάτα φεύγει από τον παραγωγό με 0,25 ευρώ και φτάνει στο ράφι 2,25 ευρώ. Τον κλέβουν με τον νόμο. Τον λένε «επιχειρηματία» και τον φορολογούν σαν εφοπλιστή χωρίς τις απαλλαγές, αλλά όταν ζητάει τιμή, του λένε «έτσι είναι η αγορά».
Και οι επιδοτήσεις; Το μεγάλο ανέκδοτο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σπέρνεις τον Μάρτη, ελπίζεις να πληρωθείς τα Χριστούγεννα. Αν δεν σου βρουν ότι το ένα στρέμμα «επικάλυπτε» με του γείτονα στο δορυφορικό χάρτη. Αν δεν είσαι στη συμμορία. Χιλιάδες παραγωγοί απλήρωτοι, κομμένοι, με «ποινές» για γραφειοκρατικές ανοησίες. Την ίδια ώρα, οι «αγρότες του Κολωνακίου» εισπράττουν χιλιάδες ευρώ για εκτάσεις που δεν έχουν πατήσει ποτέ. Αυτό δεν είναι λάθος. Είναι σύστημα. Σε θέλουν να παρατήσεις τη γη. Να την πουλήσεις κοψοχρονιά σε funds και «επενδυτές», να βάλουν φωτοβολταϊκά.

Γιατί δεν φτιάχνουν προϋποθέσεις να μείνει ο κόσμος;
Γιατί δεν τους συμφέρει. Το χωριό χωρίς γιατρό, χωρίς τράπεζα, χωρίς τρένο, χωρίς ίντερνετ, είναι χωριό-φάντασμα. Έκλεισαν τα πάντα και τα μάζεψαν στην Αθήνα. Σου λένε «πήγαινε στο κέντρο για δουλειά». Και μετά κλαίγονται στις ειδήσεις για την «ερημοποίηση». Υποκριτές. Πώς να κάνει οικογένεια ένας νέος στο χωριό όταν η γυναίκα του για να γεννήσει πρέπει να κάνει 100 χιλιόμετρα με χιόνια; Πώς να μείνει όταν το παιδί του θα κάνει μάθημα σε τάξη με τρεις ηλικίες μαζί;
Διώχνουν τα παιδιά μας και χαίρονται.

Είμαι ο χάρτης της Σεβίλλης! Είμαι ζωντανός

Επιτέλους κάντε κάτι. Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός.

Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιουνίου 2026

Αφιερώνεται στην ίδρυση μιας νέας Πόλης στην Νότια Κρήτη, που

προτείνουμε με το Σμήναρχο Λουτσέτη, με όνομα: “ΒΗΤΑ 12μίλια”.

Η μικρή Καβάλα του Νότου & “Αλήθεια ες αεί” των δώδεκα μιλίων.

Πηγή εικόνας: George Sachinis

Σκεπτόμενος τους εν Αθήναις άνωθεν, λέω να τους ερωτήσω να πουν καθαρά: «Τον θέλετε τον Χάρτη της Σεβίλλης; Ή είστε δεν-θέλει-στες;». Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από ευρωπαϊκές επιτροπές, τεχνοκρατικά προσχήματα και ένοχες σιωπές για τα 12 μίλια. Απαντήστε καθαρά αν θέλετε τη γεωπολιτική θωράκιση της πατρίδας μας. Ναι ή ου;

Και όταν λέτε στη Βουλή ότι η Ελλάδα διαθέτει τεράστιο γεωπολιτικό πλούτο και προφανώς υπονοείτε τον χάρτη της Σεβίλλης, γιατί δεν τον ονοματίζετε; Ούτε το όνομα του λέτε, θυμίζοντας το βιβλίο της Πόντιας Thea Halo «Ούτε το όνομά μου» και πρόσφατα το “Νοτίως της Κρήτης” του Μητσοτάκη, αντί για το όνομα “Νότιο Κρητικό Πέλαγος”.

1. Η Σημαδεμένη Τράπουλα του Συλλογικού Όργουελ

Σε μια χώρα όπου αντί της Δημοκρατίας κυριαρχεί η συστημικότητα —τράπεζες, ΜΜΕ και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα οποία αποθεώνεται η λογοκρισία, με σβηστήρες {!} σε αναρτημένα με χιλιάδες Likes και καρδούλες γραπτά μου — ποιος Όργουελ; Όλη η Ελλάδα είναι συλλογικός Όργουελ, με κατά πόδας να τον ακολουθούν τα διάφορα κομματικά μορφώματα. Παλαιάς και Νέας κοπής, πρεσπογενή και προσχωσιγενή και άλλα, μη ιδεογενή. Όμως, οι ευφυείς ιδέες κερδίζουν όχι μόνο εκτός έδρας, αλλά ακόμη και με σημαδεμένη τράπουλα! Η αλήθεια δεν φιμώνεται από οποιαδήποτε γρανάζια. Να είναι καλά οι Έλληνες, που την πιάνουν στο φτερό.

2. «Είμαι ο Χάρτης της Σεβίλλης. Είμαι ζωντανός!»

Ο αποκλεισμός της Καρυστιανού απο τον ΔΣΑ και ο καθεστωτισμός που κρατά καθηλωμένο το ΠΑΣΟΚ

June 13, 2026

ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ

Ηακύρωση της εκδήλωσης της Μαρίας Καρυστιανού στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών δεν είναι ένα απλό επεισόδιο διαχείρισης μιας αίθουσας. Είναι πολιτικό γεγονός. Και μάλιστα γεγονός αποκαλυπτικό. Διότι φωτίζει, με τρόπο σχεδόν ωμό, τη βαθύτερη μετάλλαξη ενός μέρους του πολιτικού συστήματος: από φορέα κοινωνικής εκπροσώπησης σε μηχανισμό αυτοπροστασίας.

Ο ΔΣΑ υποστηρίζει ότι η αίθουσα είχε παραχωρηθεί για μια επιστημονική εκδήλωση με θέμα τη Δικαιοσύνη και το Κράτος Δικαίου και ότι η παραχώρηση ανακλήθηκε όταν η εκδήλωση εμφανίστηκε ως πολιτική εκδήλωση κόμματος. Αν αυτός είναι ο κανόνας, τότε οφείλει να ισχύει για όλους. Όχι επιλεκτικά. Όχι κατά περίσταση. Όχι όταν ο πολιτικός φορέας είναι ανεπιθύμητος στο κατεστημένο. Όχι όταν το πρόσωπο που μιλά δεν ανήκει στις γνώριμες διαδρομές της εξουσίας.

Video Player

00:00

02:04

Διότι το αρχείο των δημόσιων εκδηλώσεων δείχνει ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών δεν υπήρξε ποτέ ένας αποστειρωμένος χώρος όπου απαγορεύεται ο πολιτικός λόγος. Στους χώρους του έχουν φιλοξενηθεί εκδηλώσεις με πολιτικά πρόσωπα, κομματικούς εκπροσώπους, πρώην υπουργούς, βουλευτές και αρχηγούς ή στελέχη κομμάτων. Έχουν συζητηθεί οι θέσεις πολιτικών κομμάτων για τη Δικηγορία και τη Δικαιοσύνη. Έχουν γίνει εκδηλώσεις για τη συνταγματική αναθεώρηση, για φορολογικά ζητήματα, για εθνικά θέματα, για το κράτος δικαίου. Και σωστά έγιναν. Διότι η Δικαιοσύνη δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι θεσμικό, κοινωνικό και βαθύτατα πολιτικό ζήτημα.

Άρα το ερώτημα δεν είναι αν ο ΔΣΑ μπορεί να φιλοξενεί πολιτικές συζητήσεις. Το έχει κάνει. Το ερώτημα είναι γιατί στην περίπτωση της Καρυστιανού ενεργοποιήθηκε ξαφνικά μια αυστηρότητα που δεν φάνηκε με την ίδια ένταση σε άλλες περιπτώσεις.

Εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Διότι όταν ένας θεσμός εφαρμόζει τον κανόνα όχι ως αρχή αλλά ως εργαλείο αποκλεισμού, τότε ο κανόνας παύει να είναι θεσμικός και γίνεται καθεστωτικός. Και καθεστωτισμός δεν είναι μόνο η αυθαιρεσία της κυβέρνησης. Είναι και η νοοτροπία των ενδιάμεσων μηχανισμών εξουσίας που αισθάνονται ότι έχουν δικαίωμα να αποφασίζουν ποιος θα μιλήσει, ποιος θα ακουστεί και ποιος θα μείνει έξω από τον δημόσιο χώρο.

Από τις Βάκχες στον ξένο: θεοφαγία και ναρκισσιστικός πολιτισμός

Ζωγραφική: Γιάννης Ευθυμίου

Σάββας Σαββόπουλος

Κείμενα

Προοίμιο

Από τις Βάκχες ως τον σύγχρονο κόσμο, ο ξένος επιστρέφει διαρκώς με διαφορετικά προσωπεία: ως θεός, ως επιθυμία, ως σώμα, ως διαφορά, ως απειλή. Όταν η πόλη δεν μπορεί να τον αναγνωρίσει, δεν τον αποδέχεται πραγματικά, δεν ανταλλάσσει τίποτα μαζί του. Συχνά τον απωθεί, τον φυλακίζει, τον εκδιώκει και τότε εκείνος επιστρέφει με τη μορφή της βίας. Η θεοφαγία, ο σπαραγμός και η ξενότητα δεν είναι μόνο μύθοι του παρελθόντος. Είναι και μορφές με τις οποίες ο σημερινός ναρκισσιστικός πολιτισμός συναντά τα όριά του.

1: Η έννοια της θεοφαγίας

Θα ξεκινήσω με μια ερώτηση που ακούγεται παράξενη: τι σημαίνει να τρως έναν θεό; Τι σημαίνει η θεοφαγία;

Δεν μιλάμε για πραγματικό γεγονός. Κανείς δεν έφαγε ποτέ θεό. Αναφερόμαστε σε μια φαντασίωση ότι κάποτε φάγαμε κάποιον ή κάτι που έμοιαζε με θεό. Μια ιδέα που τρομάζει, αλλά επιμένει να επιστρέφει σε μύθους, σε τελετές, στην τέχνη.

Η θεοφαγία αποτελεί μια φαντασιωσική έκφραση της στοματικής ενόρμησης. Μια προσπάθεια του ατόμου να ενσωματώσει αυτό που φοβάται ότι θα χάσει, αυτό που επιθυμεί και δεν διαθέτει. Η θεοφαγική φαντασίωση αποτελεί έναν συμβιβασμό ανάμεσα στην πιο ωμή ανθρωποφαγική επιθυμία και την ανάγκη για νόημα αυτής της επιθυμίας και απαρτίωση στην κοινότητα.

2: Η φαντασίωση της θεοφαγίας

Όταν το 1988 με τον Νίκο Νικολαΐδη γράψαμε το βιβλίο Η θεοφαγία που εκδόθηκε στο Παρίσι από τις Dunod και κυκλοφόρησε στα ελληνικά από την Εστία το 1994, επιδιώξαμε να δείξουμε ότι η θεοφαγία δεν είναι μια παθολογική εκδήλωση κάποιων αρχαίων θρησκειών, αλλά μια οικουμενική φαντασίωση.

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Τρεις σύγχρονοί μας θεολόγοι

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Στήν ἐποχή μας ἀναδείχθησαν πολλοί μεγάλοι Ἕλληνες θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι μελέτησαν τά πατερικά κείμενα καί τήν διαχρονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί προσπάθησαν νά ἀπαντήσουν, βάσει αὐτῆς, στά σύγχρονα φιλοσοφικά, ὑπαρξιακά, κοινωνικά ρεύματα, ἤ ἔκαναν καί τό ἀντίστροφο, δηλαδή ἔχοντες ὑπ’ ὄψη ὅλα τά σύγχρονα ρεύματα πού ἐμφανίσθηκαν στήν Δύση, ἤτοι τόν Σχολαστικισμό, τόν Διαφωτισμό, τόν Γερμανικό ἰδεαλισμό, τόν Ὑπαρξισμό, τήν Ψυχανάλυση κ.ἄ, προσπάθησαν νά ἀρθρώσουν ἕναν σύγχρονο θεολογικό λόγο.

Μεταξύ αὐτῶν συγκαταλέγονται οἱ: Χρῆστος Γιανναρᾶς, Ἰωάννης Ζηζιούλας Μητροπολίτης Περγάμου, καί π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, οἱ ὁποῖοι, ὄχι μόνον ὑπῆρξαν καθηγητές Ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων καί δίδαξαν σέ πολλούς νεωτέρους θεολόγους, ἀλλά καί ἔγραψαν κείμενα μέ τά ὁποῖα ἐπηρέασαν πολλούς νεότερους θεολόγους καί ἐπιστήμονες ἄλλων ἐπιστημῶν.

Στό ἄρθρο πού θά παραθέσω στήν συνέχεια θά ἀναφερθῶ μέ συντομία σέ τρία κείμενά τους, πού δημοσιεύθηκαν τήν δεκαετία τοῦ 1970 καί ἔπαιξαν ρόλο στήν σύγχρονη θεολογία, ἀφοῦ ἐπηρέασαν τόν τρόπο πού ἡ ὀρθόδοξη θεολογία ἀντιμετωπίζει τίς σύγχρονες ἀντιλήψεις, καί θά παραθέσω μερικά, κατά τήν γνώμη μου, καταληκτικά συμπεράσματα, στά ὁποῖα γίνεται λόγος γιά τήν θεολογική διαδρομή τῶν τριῶν αὐτῶν θεολόγων καί τά θεολογικά ρεύματα τῆς ἐποχῆς μας.

Πατῆστε γιά τήν ἀνάγνωση τοῦ κειμένου: (ΕΔΩ)

Μην αφήσετε την Κούβα να πεθάνει!

12 Ιουνίου 2026

Έκκληση προς τους ηγέτες της Κίνας, της Ρωσίας, των BRICS και της παγκόσμιας κοινής γνώμης

Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζει την απάνθρωπη, εγκληματική και γκανγκστερική πολιτική αποκλεισμού κατά της Κούβας, εμποδίζοντας τη χώρα να εισάγει το πετρέλαιο που έχει απεγνωσμένα ανάγκη. Το αποτέλεσμα είναι ελλείψεις στις πιο βασικές υποδομές, θάνατοι ανθρώπων λόγω διακοπών ρεύματος στα νοσοκομεία, τεράστιες δυσκολίες στους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης και της εκπαίδευσης, και σταδιακή αποσύνθεση της κουβανικής οικονομίας.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ απειλεί με στρατιωτική επέμβαση στο νησί και κατασκευάζει εντελώς παράλογους, γελοίους ισχυρισμούς ότι η Κούβα δήθεν εξοπλίζεται για να επιτεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες!

Ο οικονομικός πόλεμος που στοχεύει στη συντριβή της Κούβας επιδιώκει να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος στην Αβάνα και να επιστρέψει την Κούβα στην εποχή που χρησίμευε ως πορνείο και καζίνο της Αμερικής.

Οποιαδήποτε κατάρρευση της Κούβας θα αποτελούσε μια τρομερή ήττα για όλη τη δημοκρατική ανθρωπότητα. Θα αντάμειφε την καταστροφή του διεθνούς δικαίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες και θα εκφόβιζε κάθε κυβέρνηση που επιδιώκει να ασκήσει την κυριαρχία της στον κόσμο — συμπεριλαμβανομένων ακόμη και κυβερνήσεων υποτιθέμενων συμμάχων των ΗΠΑ, όπως ο Καναδάς και η Δανία.

Αλλά αυτό δεν είναι όλο. Η Ουάσινγκτον δηλώνει ανοιχτά ότι θέλει την απομάκρυνση των ρωσικών και κινεζικών σταθμών έγκαιρης προειδοποίησης από το νησί. Η αποσυναρμολόγησή τους, σε συνδυασμό με το νέο πρόγραμμα πυραυλικής άμυνας «Πόλεμος των Άστρων», διευκολύνει τα σχέδια για ένα πρώτο πυρηνικό χτύπημα και καταστρέφει κάθε στρατηγική σταθερότητα μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, απευθύνουμε έκκληση στις χώρες BRICS, ιδίως στις ηγεσίες της Κίνας και της Ρωσίας, καθώς και στους ηγέτες όλων των άλλων κρατών, καλώντας τους να αναλάβουν κοινές πρακτικές πρωτοβουλίες για την άρση του εμπάργκο πετρελαίου κατά της Κούβας.