Σε μια συνέντευξη «καθήμενος με τη νεολαία», ο μπαρμπα-Γιάνης —με ένα «ν»— Βαρουφάκης πρόσφερε ένα ρεσιτάλ ναρκοκουλτούρας, lifestyle κυνισμού και παρακμιακής χυδαιότητας, ντυμένο με τον μανδύα ενός δήθεν «ριζοσπαστισμού» που πηγαίνει χέρι χέρι με υπουργικές καρέκλες και μνημονιακές υπογραφές, πίνοντας ενίοτε και κανά «μπαφάκι».. Σε έναν ρόλο που θυμίζει περισσότερο γερασμένο influencer παρά «αντισυμβατικό πολιτικό», ο πρώην υπουργός του «λιτού βίου» επέλεξε να μιλήσει για τη χρήση ουσιών όπως το ecstasy ως «πειραματισμό» και να τη διαχωρίσει από την έννοια της εξάρτησης, σαν να πρόκειται για μια ακίνδυνη «εμπειρία αυτογνωσίας».
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένα πρόσωπο δημοσιοποιεί μια προσωπική του εμπειρία. Το πρόβλημα είναι ποιος μιλά, σε ποιον μιλά και με ποια κίνητρα. Όταν ο επικεφαλής ενός κόμματος, ένας πολιτικός με δήθεν «αντισυμβατικό» προφίλ απευθύνεται σε νέους ανθρώπους και επιλέγει να σχετικοποιήσει τη χρήση ναρκωτικών, τότε δεν κάνει απλή αφήγηση βιώματος — παράγει πολιτισμικό κοινωνικό μήνυμα και όχι για «αθώους» σκοπούς και σίγουρα όχι μη πολιτικούς. Και το μήνυμα αυτό προς υποψήφιους ψηφοφόρους από τα «νεανικά κοινά», είναι πολλαπλώς επικίνδυνο: αφ’ ενός διαμηνύει ότι οι ουσίες μπορούν να ενταχθούν ομαλά σε μια «ελεύθερη», «πειραματική» ζωή, αρκεί… να μην ξεφύγεις. Αφ’ ετέρου προβάλλει ως «cool» σύμμαχο της νεολαίας έναν συστημικό γυμνοσάλιαγκα, που ακόμη και στην «χαλαρή βιωματική αφήγηση» ορέγεται συναγελάσματα με τα κατακάθια του διεθνούς κατεστημένου σαν την οικονομική και πολιτική εγκληματία Μέρκελ, με την οποία φαντασιώνεται χασίσια και….μαστούρες.
Οι χυδαιότητες Βαρουφάκη ενισχύουν τον πυρήνα της σύγχρονης ναρκοκουλτούρας: ως ανοιχτή προτροπή, αλλά κυρίως, ως κανονικοποίηση. Την ιδέα ότι το πρόβλημα δεν είναι οι ουσίες και οι πλείστες βλαβερές τους συνέπειες σωματικά και κοινωνικά, αλλά μόνο η «κακή χρήση». Μια αφήγηση πλήρως ευθυγραμμισμένη με τον καπιταλιστικό νεοφιλελεύθερο ατομικισμό: το ρίσκο ιδιωτικοποιείται, οι κοινωνικές συνέπειες εξαφανίζονται και η ευθύνη μεταφέρεται αποκλειστικά στο άτομο. Όποιος «δεν αντέξει», απλώς δεν διαχειρίστηκε σωστά τον «πειραματισμό» του.
Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Οι ουσίες δεν είναι ουδέτερα εργαλεία προς «πειραματισμό». Είναι χημικοί μηχανισμοί που δρουν πάνω σε κοινωνίες ήδη εξαντλημένες, βυθισμένες στο άγχος, την αποπολιτικοποίηση και χωρίς συλλογικό ορίζοντα. Δεν είναι τυχαίο ότι η εξάπλωση της χρήσης συνοδεύει την αποσύνθεση της συλλογικής ζωής, τη μοναξιά, την εργασιακή επισφάλεια και την απουσία προοπτικής. Εκεί ακριβώς πατάει η ναρκοκουλτούρα: όχι στην ελευθερία, αλλά στην απόδραση, όχι στην αγωνιστική αντίθεση προς την πνιγηρή πραγματικότητα, αλλά στην διαφυγή από την πραγματικότητα και σε μια ατομικιστική εκτόνωση ιδιαίτερα ευνοϊκή για το σύστημα. Και φυσικά, δέοντος ευνοϊκή για τα εκατομμύρια των κερδών των ναρκεμπόρων με τα βαθιά πλοκάμια στην αστυνομία, το μεγάλο κεφάλαιο και τον πολιτικό κόσμο.
Όταν λοιπόν ο Βαρουφάκης επιλέγει να χαριεντίζεται με ιστορίες για ecstasy, «χόρτο» και χαβαλέ μαστουριάσματα με τη Μέρκελ, το μόνο που κάνει είναι να πουλάει υπηρεσίες στο σύστημα που υπηρετεί λυσσασμένα σε όλο του τον (διόλου λιτό) βίο, μήπως και σταυρώσει καμία ψήφο από μια νεολαία που θέλει αποχαυνωμένη ακόλουθο των ναρκισσιστικών του πολιτικών επιδιώξεων.
Η νεολαία όμως δεν έχει ανάγκη από «μπαρμπάδες» που εξωραΐζουν την παρακμή. Έχει ανάγκη από συλλογική δύναμη, αξίες, προοπτική και αγώνα. Το χάιδεμα στην ναρκοκουλτούρα στο όνομα ενός "πειραματισμού" που αφήνει πίσω του κατεστραμμένα σώματα και συνειδήσεις θα πρέπει να βρει, την απάντηση που του αρμόζει.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.