Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Όσα ακολουθούν δεν γράφονται ως κριτική, ούτε ως «σοφή» υπόδειξη «απ’ έξω». Γράφονται ως δημιουργικές προτάσεις μιας ιστορικής ανάγκης. Γιατί το Κίνημα των Τεμπών δεν γεννήθηκε για να διαχειριστεί μια συγκυρία, αλλά για να τη μετασχηματίσει. 

Σε στιγμές σαν τη σημερινή, το κρίσιμο είναι να αρθρώσουμε θετικά τον τρόπο που θέλουμε να υπάρξουμε. Να δείξουμε έμπρακτα ποια δημοκρατία εννοούμε, ποια Πολιτική υπηρετούμε, ποια κοινωνία θέλουμε να γεννηθεί. 

Όχι ως απάντηση στους επικριτές, αλλά ως δώρο ευθύνης προς τον λαό που περιμένει όχι απλά κάτι άλλο-κάτι πιο καθαρό, πιο ανοιχτό, πιο αληθινό- αλλά την επιστροφή του στην Πολιτική, στη λήψη των αποφάσεων που ρυθμίζουν τη ζωή του. 

Το Κίνημα των Τεμπών δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι «έχει ιδεολογία». Χρειάζεται να αποδείξει ότι χτίζει δημοκρατία. Και αυτό γίνεται μόνο με ανοιχτές διαδικασίες, όχι με κλειστούς κύκλους. Αλλά με δημόσιες προσκλήσεις συμμετοχής, με κριτήρια και ατζέντες γνωστά σε όλους, με διαδικασίες που δεν φοβούνται το φως. 

Όχι γιατί «δεν υπάρχει εχθρός», αλλά γιατί στη χώρα του Predator ο εχθρός ήδη ξέρει. Κι αυτό που καμιά εξουσία δεν αντέχει είναι να ξέρει και ο λαός.

Το Κίνημα οφείλει να ξεκαθαρίσει ότι η πολιτική του δεν θα παραχθεί τεχνοκρατικά. Το πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι προϊόν ειδικών που το παραδίδουν έτοιμο σε μια κοινωνία-καταναλωτή. Η τεχνοκρατία είναι εργαλείο εξουσιασμού, όχι χειραφέτησης. Η δημοκρατία είναι συναπόφαση.

Το πολιτικό πλαίσιο, οι κατευθύνσεις, τα όρια, οι προτεραιότητες πρέπει να συζητιούνται και να αποφασίζονται συλλογικά.  Μόνο η τεχνική εξειδίκευση ανήκει στους γνώστες, όχι η πολιτική βούληση. Όπου η βούληση υποκαθίσταται από «έτοιμα πακέτα» και fast track προσχωρήσεις, εκεί γεννιέται όχι κίνημα, αλλά μηχανισμός. 

Και τέλος, η πιο ουσιαστική απάντηση στην κριτική περί «απολιτίκ» «ακροδεξιάς» κ.λπ δεν μπορεί να είναι μια ρητορική αυτοάμυνα. Είναι να φανεί στην πράξη ότι το Κίνημα των Τεμπών δεν χτίζεται γύρω από πρόσωπα, αλλά γύρω από διαδικασίες. Όχι γύρω από αυθεντίες αλλά γύρω από τη ενήλικη συλλογική μας ευθύνη.

Τώρα είναι η ώρα της μετάβασης από το δίκαιο αίτημα στη ζωντανή δημοκρατία. Το Κίνημα των Τεμπών δεν μπορεί -ούτε πρέπει- να γίνει μια φωνή διαμαρτυρίας με κλειστό κέντρο αποφάσεων. 

Οφείλει να οργανώσει μεθοδικά, ανοιχτά και θαρραλέα την είσοδο του πολίτη στις ίδιες τις διαδικασίες συγκρότησης του. Εκεί όπου αποφασίζεται η κατεύθυνση, το πρόγραμμα, το ήθος. Γιατί αν η δημοκρατία δεν ασκείται εδώ και τώρα, στο ίδιο το σώμα του κινήματος, τότε θα ηττηθεί πριν καν συγκρουστεί. 

Και γιατί αυτή τη φορά ο λαός, επιτέλους, δεν ζητά να χειροκροτήσει, ζητά να συμμετάσχει. 

Το να σηκωθούμε από τον καναπέ, ήταν μια πρώτη εξαιρετικά σημαντική νίκη του Κινήματος των Τεμπών. 

Και τώρα χρειάζεται να δούμε πως θα πάμε στην κουζίνα να φτιάξουμε και να μοιραστούμε μαζί το Κοινό μας φαγητό ή θα κάνουμε μια βόλτα στο σαλόνι για να ξεμουδιάσουμε πριν ξανακάτσουμε μπροστά στην τηλεόραση.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1AhnZBPwtz/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com