ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟ;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η νέα χρονιά δεν έρχεται ως απλή αλλαγή ημερολογίου. Μας βρίσκει, τους περισσότερους, κουρασμένους, πληγωμένους, αλλά όχι ηττημένους. Μας βρίσκει σε μια στιγμή που το ερώτημα δεν είναι πια «τι φταίει», αλλά αν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αργή μας εξάντληση, η σιωπηλή συλλογική μας εξόντωση. 

Γι’ αυτό το πιο βαθύ και πολιτικό ερώτημα της εποχής δεν είναι τεχνικό, είναι υπαρξιακό: 

πώς θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας ως λαό;

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να ωραιοποιήσουμε το παρελθόν, ούτε να κρυφτούμε πίσω από σύμβολα. 

Σημαίνει να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας έκαναν: τη φτωχοποίηση, την απαξίωση της ζωής, την κανονικοποίηση της αδικίας.

Σημαίνει να σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα χωρίς φόβο και χωρίς αυταπάτες.  Να αναγνωρίσουμε ότι μας φτώχυναν, μας διαίρεσαν, μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για τις ανάγκες μας και να θεωρούμε την αδικία «κανονικότητα». 

Αλλά, αυτή η ντροπή δεν είναι δική μας, μας επιβλήθηκε. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Και κανένας λαός δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του όσο αποδέχεται να ζει σκυφτός.

Ο Δημήτρης Γληνός, στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», όταν μιλούσε για «τους προδότες και τα τσακάλια», δεν περιέγραφε απλώς πρόσωπα μιας κατοχικής εποχής. Περιέγραφε έναν διαχρονικό μηχανισμό: εκείνους που, σε στιγμές κρίσης, σπεύδουν να πείσουν τον λαό ότι δεν αξίζει να αγωνιστεί, ότι «οι ισχυροί είναι ανίκητοι», ότι η σωτηρία περνά μόνο μέσα από την υποταγή. 

Ο Γληνός μιλούσε για εκείνα "τα φιλόδοξα καὶ ἰδιοτελῆ καθάρματα", ποὺ εξυπηρετούν έως και σήμερα πρόθυμα τοὺς σκοπούς των επικυρίαρχων της πατρίδας.

Τα «τσακάλια», συνεχίζουν ως τις μέρες μας να τρέφονται από τον φόβο και την παραίτηση, ντύνοντας την υποταγή με τη γλώσσα του ρεαλισμού, υποτιμώντας και απαξιώνοντας το Λαό μας που τόσα και τόσα έχει υποστεί. 

Αυτό δεν είναι παρελθόν. Είναι παρόν.

Να αγαπήσουμε, λοιπόν, τον εαυτό μας ως λαό σημαίνει να σπάσουμε αυτή τη γλώσσα. Να αρνηθούμε να δεχτούμε ότι οι νεκροί είναι «αστοχία», ότι η μετανάστευση των παιδιών μας είναι «ευκαιρία», ότι η φτώχεια είναι ατομική ευθύνη, ότι "τέτοιοι που είμαστε καλά να πάθουμε". 

Η αγάπη προς τον συλλογικό εαυτό μας αρχίζει εκεί όπου αποκαθιστούμε την αξία της ζωής, της εργασίας και της δικαιοσύνης. Εκεί όπου λέμε ότι καμία «ανάπτυξη» δεν νομιμοποιείται πάνω σε αίμα και καμία «σταθερότητα» πάνω στην ατιμωρησία.

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας σημαίνει επίσης να ξαναχτίσουμε δεσμούς. Να πάψουμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως ανταγωνιστή ή απειλή. Να επαναφέρουμε την έννοια της κοινότητας, της οικογένειας, της συλλογικής ευθύνης. 

Όχι ως ηθικολογία, αλλά ως όρο επιβίωσης. Μια κοινωνία διαλυμένων μονάδων είναι εύκολη λεία για κάθε μορφή εξουσίας.

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας ως λαό σημαίνει να ξαναχτίσουμε το Κοινόν. Να επαναφέρουμε την κοινότητα απέναντι στον ατομικισμό, τη φροντίδα απέναντι στον κυνισμό, τη συλλογική ευθύνη απέναντι στην ανάθεση.  

Εδώ συναντιέται η μακρόχρονη παράδοση μας με τις πιο σύγχρονες εμπειρίες αντίστασης όπως αυτές των Ζαπατίστας. «Το κοινόν»,  lo común, δεν είναι ούτε το κράτος ούτε η αγορά. Είναι ό,τι χτίζεται συλλογικά: η γη, η φροντίδα, η απόφαση, η ευθύνη. Είναι η ζωή που δεν ιδιωτικοποιείται και δεν ανατίθεται. Είναι η συνειδητή επιλογή να υπάρχουμε μαζί, χωρίς να παραδίνουμε την τύχη μας σε «ειδικούς» και σωτήρες.

Αυτό ακριβώς είναι το Κίνημα των Τεμπών. Δεν είναι απλώς μια έκρηξη οργής. Είναι μια στιγμή που το Κοινό επανεμφανίστηκε: άνθρωποι χωρίς κόμμα, χωρίς ηγεσία, χωρίς άδεια, απαίτησαν δικαιοσύνη και αλήθεια

Τα Τέμπη είναι μια στιγμή κοινοτιστικής αυτογνωσίας. 

Η νέα χρονιά δεν μας υπόσχεται εύκολες λύσεις. Μας θέτει όμως ένα καθαρό όριο: είτε θα ξαναχτίσουμε το Κοινό, είτε θα αποδεχτούμε τη διάλυση ως κανονικότητα. 

Είτε θα αγαπήσουμε ξανά τον εαυτό μας ως Λαό είτε θα μας τελειώσουν.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1abQcvFhnM/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com