ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ:
ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ
Από το ημερολόγιο του συγγραφέα
[... "Αυτό είναι το Δέντρο του Χριστού", του απαντάνε.
"Στο σπίτι του Χριστού πάντα τη μέρα αυτή υπάρχει ένα δέντρο για τα νεκρά παιδάκια που δεν έχουν δικά τους δέντρα..."
Έμαθε τότε ότι τα αγοράκια και τα κοριτσάκια ήταν παιδάκια σαν κι αυτόν, που κάποια ξεπάγιασαν μέσα μέσα στα καλαθάκια τους, όταν τα εγκατέλειψαν στα σκαλιά των σπιτιών των αξιωματούχων της Πετρούπολης,
άλλα πέθαναν στο βρεφοκομείο,
κάποια τρίτα ξεψύχησαν πάνω στο στεγνό στήθος της μητέρας τους (την εποχή του λοιμου της Σαμάρας),
και κάποια άλλα έσκασαν στα βαγόνια της τρίτης θέσης από τις αναθυμιάσεις,
κι όλα είναι τώρα εδώ,
όλα είναι τώρα άγγελοι, κοντά στον Χριστό,
κι Εκείνος, ανάμεσά τους, τους απλώνει το χέρι και τα ευλογεί, όπως και τις αμαρτωλές μητέρες τους...
Ναι, οι μητέρες των παιδιών στέκονται εδώ δίπλα στην ακρούλα και κλαίνε. Όλες αναγνωρίζουν το αγοράκι τους ή το κοριτσάκι τους, το πλησιάζουν και το φιλάνε, του σκουπίζουν τα δάκρυα με τα χέρια τους και του ζητάνε να μην κλαίει, γιατί εδώ είναι καλά τώρα...
Κάτω, το πρωί, οι οδοκαθαριστές βρήκαν το μικρό πτωματάκι του ξεπαγιασμένου αγοριού πίσω από τα ξύλα.
Αναζήτησαν τη μητέρα του...
Εκείνη είχε πεθάνει νωρίτερα. Συναντήθηκαν κοντά στον Κύριο και Θεό που στους ουρανούς...]
Ρώσικες Χριστουγεννιάτικες Ιστορίες, σσ 116-7, εκδ. Νάρκισσος
Κ Α Λ Α, Ε Υ Λ Ο Γ Η Μ Ε Ν Α
Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Γ Ε Ν Ν Α!
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.