Του Δημήτρη Σαββίδη
Με απόλυτη ειλικρίνεια θέλω να μοιραστώ όσα ένιωσα παρακολουθώντας την παρουσίαση του νέου κινήματος της κυρίας Καρυστιανού.
Στο πρώτο μέρος της εκδήλωσης ξεχώρισα τον κύριο Αυγερινό. Σοβαρός, λιτός, μεστός. Χωρίς υπερβολές, χωρίς θεατρινισμούς. Με ένα απλό μπλουζάκι κατάφερε να περάσει λόγια αιχμηρά και ουσιαστικά. «Έγκλημα και τιμωρία». Ίσως μέσα σε αυτή τη φράση να συμπυκνώθηκε όλη η ουσία της εποχής που ζούμε.
Ύστερα εμφανίστηκε η κυρία Μουτσάτσου. Θυμήθηκα το παλιό βίντεο «I am Hellene», που κάποτε με είχε αγγίξει βαθιά. Από τότε όμως δεν την είχα δει να έχει ενεργή παρουσία στα κοινά. Σήμερα τη βλέπω σε πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα τόσο κρίσιμο εγχείρημα και, δυστυχώς, ένιωσα πως ήταν απροετοίμαστη — κάτι που παραδέχθηκε και η ίδια.
Για μένα, όταν καλείσαι να σταθείς μπροστά σε έναν λαό που διψά για ελπίδα, δεν αρκεί μόνο η καλή πρόθεση. Χρειάζεται προετοιμασία, ουσία, αλήθεια. Αν ακόμη και χωρίς προετοιμασία καταφέρεις να μιλήσεις στις καρδιές των ανθρώπων, να εμπνεύσεις, να ξυπνήσεις συνειδήσεις, τότε ίσως αυτό να συγχωρείται. Εμένα όμως δεν με συγκίνησε. Ίσως γιατί δεν μπόρεσα να ταυτιστώ. Ίσως γιατί βλέπω ανθρώπους να εμφανίζονται δημόσια μόνο σε προεκλογικές περιόδους και αυτό πάντα με κάνει επιφυλακτικό.
Επίσης, το πρώτο μέρος περιείχε μια μακρά εισαγωγή με τοποθετήσεις ομογενών. Και το λέω αυτό όντας κι εγώ ομογενής: δεν ήταν αυτό που περίμενα να ακούσω πρώτο. Θα ήθελα να ακουστεί πρώτα η φωνή του Έλληνα που παλεύει καθημερινά μέσα στην Ελλάδα. Του ανθρώπου που δεν βγάζει τον μήνα. Του γονιού που στερείται για να ταΐσει τα παιδιά του. Του εργαζόμενου που δουλεύει σε συνθήκες γαλέρας. Που κοιμάται και ξυπνάει μες στην εξάντληση και την ανασφάλεια. Αυτές είναι οι φωνές που σήμερα πονάνε περισσότερο. Και αυτές περίμενα να ακουστούν πρώτες.
Στο δεύτερο μέρος όμως τα συναισθήματά μου άλλαξαν.
Η κυρία Καρυστιανού έχει ένα σπάνιο χάρισμα όταν μιλά από καρδιάς. Και αυτό ακριβώς έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα. Όχι άλλον ξύλινο λόγο. Όχι άλλες έτοιμες υποσχέσεις και παροχολογίες που ακούμε δεκαετίες τώρα. Ο κόσμος κουράστηκε. Αηδίασε.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να νιώθουν αυτά που λένε. Ανθρώπους που δεν χρειάζονται χαρτιά για να εκφράσουν τον πόνο, την αγωνία και την ελπίδα μιας κοινωνίας.
Σε κάθε στιγμή που η κυρία Καρυστιανού άφηνε στην άκρη το κείμενο και μιλούσε από στήθους, ένιωσα συγκίνηση. Ένιωσα πίστη. Ένιωσα για πρώτη φορά μετά από καιρό ότι ίσως μπορεί να γεννηθεί κάτι καθαρό.
Από εκεί και πέρα όμως, όπως λέει και το γνωστό ρητό:
«Αν θέλεις να πας γρήγορα, πήγαινε μόνος. Αν θέλεις να πας μακριά, πήγαινε με παρέα.»
Η κυρία Καρυστιανού κατάφερε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Το αν όμως αυτό το εγχείρημα θα αντέξει στον χρόνο και θα φτάσει πραγματικά μακριά, θα εξαρτηθεί από...την "παρέα" της.
Γιατί οι ιδέες από μόνες τους δεν αρκούν. Τις ιδέες είτε τις απογειώνουν... είτε τις καταστρέφουν οι άνθρωποι που τις υπηρετούν.
Η ιδρυτική διακήρυξη που δωθηκε στη δημοσιότητα, δείχνει να έχει τις βάσεις για κάτι διαφορετικό. Μπορεί να αποτελέσει ένα κύτταρο πραγματικής δημοκρατικής αναγέννησης για την Ελλάδα. Ένα κύτταρο που, αν ενωθεί με άλλα υγιή δημοκρατικά κομμάτια της κοινωνίας, ίσως μπορέσει να συμβάλει στη δημιουργία μιας πιο δίκαιης, πιο ανθρώπινης και πιο υγιούς χώρας.
Το αν θα τα καταφέρει, θα εξαρτηθεί από εκείνους που θα κληθούν να καλλιεργήσουν αυτό το κύτταρο με ήθος, συνέπεια και αλήθεια.
Αυτές είναι οι ειλικρινείς μου σκέψεις. Τις καταθέτω χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα ενοχλήσουν ή αν θα ευχαριστήσουν κάποιους. Έμαθα στη ζωή μου να μιλώ τη γλώσσα της αλήθειας. Δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν μου στάθηκε όταν ήμουν πεσμένος. Κανείς δεν μου χάρισε τίποτα και έτσι δεν έχω ανάγκη να χαϊδέψω αυτιά κανενός.
Προσωπικά βλέπω την κατάσταση πάρα πολύ κρίσιμη. Για μένα δεν χωράνε ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε φιλίες, ούτε κομματικές συμπάθειες.
Εδώ μιλάμε για το μέλλον μιας ολόκληρης κοινωνίας. Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Μιλάμε για νέους που φεύγουν με δάκρυα από την πατρίδα όπως έφυγα και εγώ για να βρουν αξιοπρέπεια σε μια ξένη χώρα. Μιλάμε για τους νέους που αύριο θα μπουν στα επόμενα τρένα…
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.