Του Ηρακλή Λογοθέτη
Ηδεία, άναρχος και ποικίλη…
… μόνο αυτές τις τρεις λέξεις χρειάστηκε ο Πλάτων για να καρφώσει το φέρετρο της παρηκμασμένης αθηναϊκής δημοκρατίας των αρχών του 4ου π.Χ. αιώνα.
Σήμερα βέβαια το κακέκτυπό της, η δυτική δημοκρατίλα, δεν είναι γλυκειά ούτε αναρχούμενη μα πικρή και αυταρχική, παραμένει όμως παρδαλή σε βαθμό που ακόμα και για την πλατωνική καταλαλιά θα ήταν αδιανόητος.
Οι γιορτές της είναι τόσο ετοιμοθάνατες που βαφτίζονται επειγόντως σε απεγνωσμένη πολυχρωμία και το βλέφαρό της τόσο βαρύ ώστε να εκλιπαρεί την εκτυφλωτική φωταψία. Στα φεστιβαλικά της πανηγυράκια και ιδιαίτερα στους δημοφιλείς μουσικούς διαγωνισμούς, προέχει η σκηνογραφία της φανταχτερής ασημαντότητας.
Οι διασκεδαστές παίζουν τα ρέστα τους όχι στη φωνή αλλά στην εμφάνιση που οφείλει απαραιτήτως να είναι βλακωδώς εξωφρενική και ψιμυθιωμένα αλλόκοτη, πρόσχαρα τερατομορφική και ασυνάρτητα εξαμβλωματική.
Καθώς όμως το ιλαρό υποσκελίζεται από το γελοίο, το γέλιο κατασκεπάζεται από τον καγχασμό και η επιδιωκόμενη, έστω ρηχή, ευφροσύνη γυρίζει σε θλιβερό μορφασμό. Το καρναβάλι των εκπτώσεων, όμοιο με Βακχανάλια χωρίς Βάκχο, έχει φάει τα ψωμιά του αλλά η άνυδρη, καμένη του κόρα εξακολουθεί να πλασάρεται – για πόσο; - ως τραγανή.
Ο υπηρέτης του Δον Ζουάν, ο Λεπορέλο, προφήτευε πως δεν κρατάει για πολύ των τρελών η γιορτή.
Μπορεί – μα των χαζών δημοκρατιών μας το ξεφάντωμα θα κρατήσει ακόμα λιγότερο και η κατάληξή του θα είναι εμετικώς οδυνηρή.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.