Του Δημήτρη Τσίρκα
Το 2015 η μισή Ελλάδα παρακαλούσε την Ευρώπη να μας σώσει από τους επάρατους λαϊκιστές. Το 2026, η άλλη μισή Ελλάδα καλεί ξανά την Ευρώπη να μας σώσει από τη διεφθαρμένη - παραπάνω μισή Ελλάδα.
Από το «βάστα Γερούν (Ντάισελμπλουμ)» στο «βάστα Λάουρα (Κοβέσι)», οι πρωταγωνιστές αλλάζουν, το αίτημα παραμένει ίδιο – η Ευρώπη ως από μηχανής θεός να μας λυτρώσει από τις παθογένειές μας.
Παθογένειες που, αναμφίβολα, προέρχονται από το ότι δεν είμαστε αρκετά Ευρώπη.
Το 2015 η Ευρώπη ήταν συνώνυμη με την παραμονή στο ευρώ, το 2026, με το κράτος δικαίου και τη μάχη κατά της διαφθοράς .
Και στις δυο περιπτώσεις, οι ικέτες της ευρωπαϊκής σωτηρίας θεωρούν εαυτούς ως τους πραγματικούς εκπροσώπους της Ευρώπης στη χώρα και τους αντιπάλους τους ως τους εκφραστές της καθυστέρησης..
Η Ευρώπη είναι ο ορίζοντας της εγχώριας πολιτικής, η ουτοπία που όσο την πλησιάζουμε τόσο απομακρύνεται.
Η Ευρώπη είναι το φαντασιακό αντικείμενο επιθυμίας - τέλειο, πλην όμως άπιαστο. Ποτέ δεν θα γίνουμε Ευρώπη, για αυτό ποτέ δεν θα σταματήσουμε να επιθυμούμε να γίνουμε Ευρώπη.
Η αδυναμία εκπλήρωσης της επιθυμίας είναι προϋπόθεση της επιθυμίας.
Η πραγματική Ευρώπη, ασφαλώς, δεν έχει και πολλή σχέση με τη φαντασιακή Ευρώπη των εν Ελλάδι οπαδών της. Ούτε η πρωταθλήτρια της ανάπτυξης είναι, ούτε ο παράδεισος του κράτους δικαίου.
Η εξοντωτική λιτότητα που επέβαλε το 2010, για καθαρά τιμωρητικούς λόγους, μόνο αναπτυξιακή δεν ήταν, ενώ η νυν επικεφαλής της συναγωνίζεται τους εγχώριους κυβερνήτες σε διαφθορά και περιφρόνηση της δικαιοσύνης.
Αυτό όμως δεν έχει καμία σημασία για τους οπαδούς της – στο μυαλό τους η Ευρώπη είναι κάτι σαν το Ιδεώδες του Εγώ – οι αξίες, το πρότυπο, οι προσδοκίες που επιθυμούν να φτάσουν. Εμείς πότε θα γίνουμε Ευρώπη!
Ας εξετάσουμε, για παράδειγμα, τη σημερινή παρέμβαση/επίκληση της Ευρώπης στο ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία διερευνά την εγκληματική διασπάθιση των αγροτικών επιδοτήσεων της ΚΑΠ, προς άγραν ψήφων. Πολύ ωραία, καλώς πράττει, στο πλαίσιο της εντολής και των αρμοδιοτήτων της.
Αυτό όμως είναι το δέντρο που κρύβει πίσω του ένα ολόκληρο δάσος.
Η ίδια η ΚΑΠ, ως φιλοσοφία και πρακτική εφαρμογή, είναι η μαζική εξαγορά μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας - τουλάχιστον όπως εφαρμόζεται στην Ελλάδα (και όχι μόνο).
Τι είναι πιο σημαντικό – το αν η εξαγορά θα γίνεται «δίκαια» στη βάση κάποιων γενικών κανόνων (αριθμός στρεμμάτων/ζώων) ή το ίδιο το γεγονός της εξαγοράς;
Το ίδιο προφανώς ισχύει, εν πολλοίς, και για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κονδύλια (πχ. ΕΣΠΑ) – είναι η εξαγορά ολόκληρων χωρών, ως αντάλλαγμα της συρρίκνωσης που υφίσταται η οικονομία τους από την έκθεση στους πιο ισχυρούς ανταγωνιστές τους, στο πλαίσιο της ελεύθερης, κοινής αγοράς.
Έχουν γίνει εκτεταμένες μελέτες για το συνολικό παραγωγικό αποτύπωμα αυτών των κονδυλίων και αποδείχθηκε ότι είναι πρακτικά μηδέν.
Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, ενδέχεται και να είναι αρνητικό, λόγω των στρεβλώσεων που δημιούργησαν (ραντιερισμός).
Χάρη σε αυτά, ωστόσο, έγιναν πολλοί πλούσιοι, ενώ αποτελούν και τη «σκληρή» υλική βάση της ιδεολογίας του ευρωπαϊσμού.
Όταν, επομένως, στήνεται ένας τόσο τεράστιος, κεντρικός μηχανισμός μεταβίβασης πόρων – από Βορρά προς Νότο, ως μερικό αντάλλαγμα στον διάχυτο και αόρατο μηχανισμό (κοινή αγορά) ροής πολλών περισσότερων πόρων προς την αντίθετη κατεύθυνση – από Νότο προς Βορρά, τότε η διαφθορά δεν είναι στρέβλωση.
Είναι στον πυρήνα του σχεδιασμού και της λογικής του.
Τουναντίον, φαινόμενα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ – δηλαδή, η κατάχρηση/ιδιωτικοποίηση του μηχανισμού από τους διαχειριστές του (κυβερνήσεις, πολιτικούς, στελέχη) – δεν είναι παρά η δευτερεύουσα διαφθορά, σε σχέση με την κύρια, που είναι ο ίδιος ο μηχανισμός.
Παραφράζοντας τον Μπρεχτ – τι είναι η κατάχρηση του ΟΠΕΚΕΠΕ, μπροστά στην ίδρυσή του;
Σε αυτό το πλαίσιο, θεσμοί όπως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, έχουν πρωτίστως ιδεολογική λειτουργία – μετατοπίζουν τη δημόσια προσοχή από τους κανόνες στην εφαρμογή των κανόνων.
Δεν είναι διαφθορά αν όλοι συμμετέχουν δίκαια και ισότιμα.
Τα αποτελέσματα της (υπαρκτής) Ευρώπης χάνονται μέσα στις διαδικασίες της.
Αλλά αν πετύχει η ιδέα της Ευρώπης, τύφλα να ‘χει η πραγματικότητά της.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.