Γράφει ο Στέλιος Κούκος
Πόσο ταιριαστός είναι ο εορτασμός της Κυριακής των Μυροφόρων με την αντίστοιχη γιορτή των Αγίων της Θεσσαλονίκης!
Πρόκειται για μια ξεχωριστή Κυριακή του χρόνου, που μοιάζει σαν να ανοίγει ένα μυροδοχείο πολύτιμου αρώματος και η ευωδία του να ξεχύνεται και να κατακλύζει όλη τη Θεσσαλονίκη.
Την πόλη των Αγίων, την πόλη της άκρατης μυροβλυσίας.
Και να οι Μυροφόρες με προεξάρχουσα την Κυρία Θεοτόκο, μυροφορούσες και οι ίδιες, με τα εξαίσια πνευματικά αρώματα τα οποία περιβάλλονται, εμφορούνται και στολίζονται, έρχονται να συναντήσουν τους μυροβλύτες Αγίους της Θεσσαλονίκης.
Τον πολιούχο της Άγιο Δημήτριο και την Αγία Θεοδώρα, αλλά και τους λοιπούς Αγίους της πόλης.
Άλλωστε και αυτών τα ιερά λείψανα «ξέρουν» να αποδίδουν την ευωδία της θείας χάριτος που έλαβαν ως ευωδία πνευματική και αισθητή στους προσερχόμενους κοντά τους με ιδιαίτερη πίστη, ευλάβεια· ακόμη και εξουθενωμένοι και απαρηγόρητοι, αναζητώντας παραμυθία και μύρο παρηγοριάς.
Οι Άγιοι της Θεσσαλονίκης κατέστησαν την πόλη τους ένα ανοιχτό μυροδοχείο πλήρες αρωμάτων ώστε και μόνο στο άκουσμα του ονόματός της ο ίδιος ο Μυροβλύτης Άγιος Δημήτριος εξέρχεται να υποδεχτεί τον επισκέπτη της προσφέροντάς του οσμήν ευωδίας πνευματικής. Το πιο γλυκό καλωσόρισμα!
Η πόλη υπάρχει, συντηρείται και διαβαίνει ως μυροχαρίς (ευωδιαστή), αφού δεν είναι μόνο τα άγια αίματα των μαρτύρων της που ευλόγησαν τον τόπο και τους λοιπούς μικρότοπους της και τα σημεία της, αλλά και όπου άθλησαν πνευματικά οι τροπαιοφόροί όσιοι της.
Όλοι κάτω από την αιγίδα του πολιούχου της πόλης Μυροβλύτη Αγίου Δημητρίου και την κιβωτό ευωδίας του ιερού του σκηνώματός του.
Μια πόλη που μέσα και έξω από τα τείχη της έγινε οφθαλμοφανώς η όραση του ακτίστου φωτός που πλημμύρισε τους όσιους της, αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο τους, τα κελλιά τους! Και ήταν σαν να πυρακτώνονταν από φλόγες και πυρκαγιά που καταναλώνει δραστικά κάθε αισθητή ύλη και υλικό και στο πέρασμά της σαν λαίλαπα δεν αφήνει παρά μόνον αποκαΐδια και καταστροφή.Παρ’ όλα αυτά, επρόκειτο για μια ιδιαίτερη μαρτυρία χάριτος και ευλογίας που χάιδευε και περιέβαλλε τον αγαθό ασκητή του οποίου η ταπείνωση και η αγάπη έλκυε αισθητά το Φως του Χριστού που φαίνει πάσι.
Τέτοια περίπτωση ήταν ο Όσιος Δαυίδ του οποίου το κελλί φαινόταν μέσα στην νύχτα να τρέφει τις φλόγες κάτι που παρατηρούσαν οι φύλακες της πόλης από τα κάστρα της. Και όμως όλη αυτή η μεγαλοπρεπής «πυρκαγιά» και φωτοχυσία δεν ήταν παρά μια απόδειξη της θείας χάριτος που αγκάλιαζε, σκέπαζε και ευλογούσε την πεινασμένη, διψασμένη πυρακτωμένη καρδιά του Αγίου. Για να τον συναντήσει και να θρέψει το είναι του με την πατρική θεία αίγλη του φωτός της Μεταμόρφωσης και της Ανάστασης.
Συνέχεια εδώ
https://www.pemptousia.gr/2026/04/kyriaki-myroforon-kai-agion-thessalonikis-ena-myrodocheio-evodias-charitos/
ΠΗΓΗ:https://ologiomofeggari.blogspot.com/2026/04/blog-post_27.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.