🇬🇷Σαν σήμερα το 1843 έφευγε ο Αρχιστράτηγος της Λευτεριάς Θοδωρής Κολοκοτρώνης

Τασιόπουλος Γιώργος 

Η καρδιά του ανθρώπου που με τη σοφία και τον στρατηγικό του νου θεμελίωσε την Ελληνική Επανάσταση στον Μοριά με την άλωση της Τριπολιτσάς και την καταστροφή του Δράμαλη και που, παρά τους δύο εμφυλίους, κατόρθωσε να συντηρήσει ζωντανό τον αγώνα επί 8 χρόνια, σταμάτησε να κτυπά στις 11π.μ. της 4ης Φεβρουαρίου του 1843.

Την ημέρα της κηδείας ο θρυλικός Γέρος του Μοριά έβγαινε για τελευταία φορά από το σπίτι του μέσα στο φέρετρο φορώντας την στολή του Στρατηγού και τα τσαρούχια, ζωσμένος τα άρματά του. 

Οι συμπολεμιστές του τοποθέτησαν κάτω από τα πόδια του μια τουρκική σημαία για να συμβολίζει τον τρόπο που πάτησε την τουρκική σκλαβιά. Σύσσωμο το Υπουργικό Συμβούλιο, το Συμβούλιο της Επικρατείας και πλήθος κόσμου ακολούθησε την πομπή που οδήγησε τον νεκρό στον Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης, διασχίζοντας την οδό Ερμού και στρίβοντας δεξιά στην Αιόλου.

🇬🇷Ακολουθεῖ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ τραγουδιοῦ: «ὁ Θοδωράκης κάθεται...»)

Ταιριάζει για τις δύσκολες ημέρες του έθνους μας, όπως και στο τραγούδι ο λαός διακατέχεται από νοσταλγία που γίνεται πόνος. Γίνεται πίκρα.

 Ὁ στιχουργὸς χρησιμοποιεῖ τὴν ἐκφραστικὴ λέξι παράπονο. Καὶ τὴν ἐπίδρασὶ του στὴν ψυχικὴ κατάστασι ἑνὸς ἀπομακρυσμένου ἀπὸ τὰ μέρη του ποὺ τώρα ἐγκαταλελειμμένα, ἔχασαν τὴν ζωντάνια τους. 

Γνωρίζομε ἀπὸ τὴν Ἱστορία τῆς Κλεφτουριᾶς Πελοποννήσου ὅτι τὸ 1806 ἔγινε ὁ μεγάλος διωγμὸς τῶν Κλεφτῶν καὶ ἰδιαίτερα τῶν Κολοκοτρωναίων καὶ μαζὶ μὲ τὴν ἐξόντωσι τῶν Κλέφτικων ὁμάδων ὁ διασκορπισμὸς

 Ἡ παλιὰ Κλεφταρματολικὴ Οἰκογένεια τῶν Κολοκοτρωναίων εἶχε πολλὰ θύματα.  Οἰκογενειακῶς ὁ Θοδωράκης κατέφυγε στὴν Ζάκυνθο. Ἦταν τότε 35 ἐτῶν. 

 Ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ παθιασμένου αὐτοῦ ἀρχικλέφτη καὶ ἀγωνιστῆ στὸ νησί, δὲν ἦταν παρὰ νοσταλγία γιὰ τὴν πατρίδα καὶ πόθος πολέμου γιὰ νὰ φύγουν οἱ τύραννοι. Καὶ πόνος πολύς!!.

Συνήθιζε, λέει ὁ Γ. Τερτσέτης κι᾿ ἔπαιρνε μαζί του τὸν γυιό του τὸν Κολλῖνο, μικρὸν τὴν ἡλίκία καὶ ἀνέβαιναν ἀπὸ τὴν Παναγία τοῦ Πικρίδη τὸν δρόμο τοῦ Κάστρου, εἰς Ζάκυνθον, τοῦ ἔδειχνε τὴν Πελοπόννησο καὶ τὰ βουνά της καὶ τοῦ ἔλεγε: 

ἐκεῖ ἔζησαν οἱ προπάτορές μας, τώρα ἡ γῆ ἐκείνη στενάζει εἰς τὸν ζυγὸν.

 Κάποια στιγμὴ τῶν τελευταίων προεπαναστατικῶν χρόνων ὁ συναισθηματικὸς λαὸς τῆς ὑπόδουλης πατρίδας μας ἔθεσε ὡς βασικὸν μύθο στὸ τραγούδι του, τὶς ψυχικὲς δοκιμασίες τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη στὸ Ἰόνιο. Καὶ τὸν παρουσιάζει μὲ τὸν τρόπο του ὁ ἀνώνυμος Πελοποννήσιος στιχουργὸς τὸν πρόσφυγα νοσταλγὸν τῆς πατρίδας μὲ ζωντάνια ἔμμετρη που ακούμε στο δημοτικό τραγούδι 

«Ὁ Θοδωράκης κάθεται στὴ Ζάκυνθο στὸ κάστρο,

βάνει τὸ κυάλι καὶ τηράει καὶ τὸ Μοριᾶ ἀγναντεύει

βλέπει τὸ πέλαγο πλατὺ καὶ τὴ στεριὰ μεγάλη,

βλέπει τὴν Ἁλωνίσταινα, τὸ δόλιο Λιμποβίσικαὶ τὰ λημέρια τῶν Κλεφτῶν πολὺ χορταριασμένακαὶ τοῦ ῾ῥθε σὰν παράπονο καὶ κάθεται καὶ κλαίει...!»

Τὰ Κολοκοτρωναίϊκα τραγούδια εἶναι γιὰ ὅλους τοὺς Μοραΐτες τὰ πλέον δημοφιλῆ, γι᾿ αὐτὸ καὶ δικαίως θεωροῦνται, ὡς ὁ ἰδιάιτερος «ἐθνικὸς» ὕμνος τοῦ Μοριᾶ.

Σὲ ὅλες τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τους καὶ στὰ γλέντια τους οἱ Μοραίτες, ὅταν καθίσουν στὸ τραπέζι, θ᾿ ἀρχίσουν, κατὰ παράδοσιν, μὲ τὰ ἡρωϊκὰ τραγούδια, ἄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν, κλέα προγόνων. 

Ὅ,τι εἶναι δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ὑμνογραφία γιὰ τοὺς Μάρτυρες τῆς πίστεως, τὸ ἴδιο εἶναι καὶ τὰ πατριωτικὰ καὶ ἡρωϊκὰ τραγούδια γιὰ τοὺς Μάρτυρες καὶ τοὺς Ἥρωες τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Πατρίδος καὶ τραγουδιοῦνται πάντοτε μὲ τὴν ἴδια εὐλάβεια καὶ τάξι.

Ἀπ᾿ ὅλα ὅμως τὰ ἡρωϊκά, πρώτη θέσι κατέχουν τὰ Κολοκοτρωναίϊκα: «Λάμπει ὁ ἥλιος στὰ βουνὰ», «Ὁ Θοδωράκης κάθεται», «Ἡ Περδικούλα τοῦ Μοριᾶ» καὶ τὸ «Ἐμεῖς καλὰ καθόμαστε», ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ τὸ τραγούδησε τὴν ἡμέρα τῆς Λαμπρῆς μὲ τοὺς συντρόφους του, ὅπως μᾶς διηγεῖται ὁ Γεώργιος Τερτσέτης.

Τραγουδά ο δάσκαλος τη

ΠΗΓΗ: 

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com