Πηγή: Σέρτζιο Καρούζο
Ενώ τα δυτικά μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να τροφοδοτούν τη φωτιά σχετικά με το Ιράν, θρηνώντας τις αμφιβολίες του Τραμπ για μια στρατιωτική επέμβαση τύπου Ιράκ, Λιβύης και Συρίας για την εξαγωγή της αμερικανικής «δημοκρατίας», η κατάσταση στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία έχει εξαφανιστεί από τις πρώτες σελίδες, εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από βαθιά ασάφεια: ενώ διπλωματικά έχει ανακοινωθεί μια «δεύτερη φάση» της εκεχειρίας, οι παραβιάσεις, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και ο εκτοπισμός χιλιάδων Παλαιστινίων συνεχίζονται επί τόπου. Αυτό το χάσμα μεταξύ των επίσημων δηλώσεων και της καθημερινής πραγματικότητας είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που τροφοδοτούν την δυσπιστία των Παλαιστινίων, ιδίως μεταξύ των κινημάτων αντίστασης, απέναντι στη συνεχιζόμενη διαδικασία.
Σύμφωνα με τον ειδικό απεσταλμένο των ΗΠΑ, Στιβ Γουίτκοφ, η δεύτερη φάση του σχεδίου 20 σημείων που προώθησε ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ θα πρέπει να σηματοδοτήσει τη μετάβαση από την εκεχειρία στην αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας, την εγκαθίδρυση «τεχνοκρατικής» διακυβέρνησης και την έναρξη της ανοικοδόμησης. Η Ουάσινγκτον έχει καταστήσει σαφές ότι αναμένει από τη Χαμάς να τηρήσει πλήρως τις δεσμεύσεις της, συμπεριλαμβανομένης της επιστροφής του τελευταίου νεκρού Ισραηλινού ομήρου, απειλώντας με «σοβαρές συνέπειες» εάν δεν το πράξει. Εν τω μεταξύ, η Αίγυπτος, το Κατάρ και η Τουρκία έχουν χαιρετίσει τη σύσταση μιας παλαιστινιακής τεχνικής επιτροπής για τη διοίκηση της Λωρίδας, παρουσιάζοντάς την ως ένα χρήσιμο βήμα προς τη σταθεροποίηση της κατάστασης και τη βελτίωση των ανθρωπιστικών συνθηκών.
Ωστόσο, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις και τα Ηνωμένα Έθνη σκιαγραφούν μια πολύ διαφορετική εικόνα. Η UNRWA έχει καταγράψει σημαντική αύξηση της στρατιωτικής δραστηριότητας την τελευταία εβδομάδα, σηματοδοτώντας ότι η εκεχειρία παραμένει εύθραυστη και εύκολα αναστρέψιμη. Σε αυτό το πλαίσιο βρίσκεται η θέση των παλαιστινιακών κινημάτων αντίστασης, ξεκινώντας από τη Χαμάς, αλλά και άλλων ένοπλων ομάδων που υπάρχουν στη Γάζα.
Από την οπτική τους γωνία, η δεύτερη φάση του σχεδίου Τραμπ φαίνεται ανισόρροπη και επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τα ισραηλινά και αμερικανικά συμφέροντα. Η έκκληση για αποστρατιωτικοποίηση δεν γίνεται αντιληπτή ως βήμα προς μια δίκαιη και διαρκή ειρήνη, αλλά ως μια προσπάθεια να στερηθούν οι Παλαιστίνιοι ένα μέσο αυτοάμυνας χωρίς να προσφέρονται πραγματικές εγγυήσεις σχετικά με το τέλος της κατοχής, την πολιορκία της Γάζας ή την αναγνώριση των παλαιστινιακών εθνικών δικαιωμάτων. Η τεχνοκρατική διακυβέρνηση, ακόμη και αν παρουσιάζεται ως ουδέτερη, αντιμετωπίζεται με καχυποψία: για την αντίσταση, ο κίνδυνος είναι ότι πρόκειται για μια διοίκηση που στερείται πραγματικής κυριαρχίας, υποταγμένη σε εξωτερικές δυνάμεις και ανίκανη να εκπροσωπήσει τη βούληση του λαού.
Η Χαμάς, ειδικότερα, έχει επανειλημμένα επαναλάβει ότι οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να είναι συνολική και να περιλαμβάνει την οριστική παύση των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων, την απόσυρση των δυνάμεων κατοχής και την άρση του αποκλεισμού στη Γάζα.
Η αποδοχή μονομερούς αποστρατιωτικοποίησης, σύμφωνα με αυτή την άποψη, θα σήμαινε πάγωμα της σύγκρουσης υπό τους όρους που επιβάλλει το Ισραήλ, αφήνοντας τους Παλαιστίνιους παγιδευμένους σε προσωρινές και εύκολα ανακλητές συμφωνίες. Άλλες ομάδες αντίστασης συμμερίζονται αυτήν την άποψη, τονίζοντας πώς η γλώσσα της «ανασυγκρότησης» κινδυνεύει να γίνει μοχλός πολιτικής πίεσης και όχι μια γνήσια ανθρωπιστική δέσμευση.
Αυτές οι επικρίσεις επαναλαμβάνονται επίσης από ορισμένες ανεξάρτητες αναλύσεις, οι οποίες υποστηρίζουν ότι η συνεχιζόμενη διαδικασία καθίσταται εξαιρετικά εύθραυστη από τη μετάβαση από τη διαμεσολάβηση που βασίζεται σε κοινούς κανόνες σε μια λογική καθαρού εξαναγκασμού. Σε αυτό το πλαίσιο, η διπλωματική και στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ θα υπονόμευε τελικά την αξιοπιστία ολόκληρου του πλαισίου της κατάπαυσης του πυρός, μετατρέποντας τις διαπραγματεύσεις σε εργαλείο για τη διαχείριση των ισραηλινών στρατηγικών συμφερόντων.
Αυτές οι επικρίσεις επαναλαμβάνονται επίσης από ορισμένες ανεξάρτητες αναλύσεις, οι οποίες υποστηρίζουν ότι η συνεχιζόμενη διαδικασία καθίσταται εξαιρετικά εύθραυστη από τη μετάβαση από τη διαμεσολάβηση που βασίζεται σε κοινούς κανόνες σε μια λογική καθαρού εξαναγκασμού. Σε αυτό το πλαίσιο, η διπλωματική και στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ προς το Ισραήλ θα υπονόμευε τελικά την αξιοπιστία ολόκληρου του πλαισίου της κατάπαυσης του πυρός, μετατρέποντας τις διαπραγματεύσεις σε εργαλείο για τη διαχείριση των ισραηλινών στρατηγικών συμφερόντων.
Τελικά, ενώ η διεθνής κοινότητα συζητά φάσεις, σχέδια και επιτροπές, ο πληθυσμός στη Γάζα συνεχίζει να ζει σε αβεβαιότητα. Το χάσμα μεταξύ των υποσχέσεων για σταθερότητα και της πραγματικότητας μιας περιοχής που εξακολουθεί να είναι στρατιωτικοποιημένη και πολιορκημένη τροφοδοτεί την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση μεταξύ των παλαιστινιακών κινημάτων αντίστασης ότι χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές και αναγνώριση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, καμία «δεύτερη φάση» δεν μπορεί πραγματικά να μεταφραστεί σε ειρήνη.
ΠΗΓΗ:https://www-ariannaeditrice-it.translate.goog/articoli/a-gaza-continua-l-indicibile?_x_tr_sl=it&_x_tr_tl=el&_x_tr_hl=el&_x_tr_pto=wapp
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.