Η τραγική μητέρα μιας από τις εργαζόμενες που σκοτώθηκαν στην έκρηξη του εργοστασίου Βιολάντα είπε κάτι που θα έπρεπε να συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, περισσότερο από κάθε στατιστική.
Η κόρη της δούλευε νυχτερινή βάρδια για να μπορεί να είναι με το παιδί της το πρωί! Και ταυτόχρονα κατήγγειλε τα ελλείμματα συντήρησης και ασφάλειας στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.
Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η διπλή καταπίεση της σύγχρονης εργαζόμενης μητέρας: ταξική και έμφυλη.
Στην Ελλάδα του 2026, η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση της γυναίκας.
Το κράτος, η αγορά και η κοινωνία λειτουργούν σαν να μην υπάρχουν παιδιά, σαν να μην υπάρχει φροντίδα, σαν να μην υπάρχει καν αναπαραγωγή της ζωής με βιολογικούς όρους.
Οι νέες μητέρες αναγκάζονται να κάνουν ακροβατικά μεταξύ βαρδιών, συγγενών, παιδικών σταθμών με ελλείψεις και μισθών που δεν φτάνουν.
Η νυχτερινή εργασία γίνεται «λύση» για να μπορεί μια μητέρα να δει το παιδί της!
Αλλά αυτό, να πάρει η ευχή, δεν είναι επιλογή. Είναι στυγνός κοινωνικός εξαναγκασμός.
Πως στο καλό μας έπεισαν ότι η μητρότητα στην Ελλάδα είναι ατομικό πρόβλημα;
Οι γυναίκες της εργατικής τάξης δεν έχουν την πολυτέλεια της τηλεργασίας, των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, των nannies, της ευέλικτης απασχόλησης. Η μητρότητα τους βιώνεται μέσα σε εργοστάσια, σούπερ μάρκετ, νοσοκομεία, call centers.
Και προφανώς, η επιλογή της νυχτερινής βάρδιας δεν είναι «ευελιξία». Είναι το αποτέλεσμα ενός μισθού που δεν επιτρέπει λιγότερες ώρες, ενός κοινωνικού κράτους που απουσιάζει, μιας αγοράς εργασίας που δεν αναγνωρίζει τη φροντίδα ως εργασία.
Είναι η ταξική καταπίεση που οδηγεί σε μια ολόκληρη ζωή που μόνο η φτώχια δεν έρχεται με βάρδιες.
Κι από την άλλη, η κοινωνία συνεχίζει να θεωρεί ότι η φροντίδα είναι φυσικό -και αποκλειστικό- καθήκον της γυναίκας.
Ακόμη και όταν εργάζεται πλήρως, ακόμη και όταν κάνει νυχτερινές βάρδιες, η μητέρα είναι αυτή που «πρέπει» να είναι με το παιδί, καθώς -όχι σπάνια- ο άντρας/πατέρας είναι ένα ακόμη "παιδί" που χρειάζεται χρόνο για να παίζει με τα "παιχνίδια" του (επάγγελμα, καριέρα, χόμπις)
Έτσι, η γυναίκα βιώνει μια διπλή βάρδια: μία στο εργοστάσιο και μία στο σπίτι.
Η τόσο καθαγιασμένη μητρότητα –φροντίδα, συναισθηματική προσφορά, οικιακή εργασία– παραμένει αόρατη και απλήρωτη.
Στην Ελλάδα, το κράτος μιλά συχνά για υπογεννητικότητα, δημογραφικό πρόβλημα και «στήριξη της οικογένειας».
Αλλά αυτή η ρητορική αφορά το αγέννητο παιδί, όχι το γεννημένο.
Γιατί το γεννημένο παιδί ζει σε μια χώρα με ανεπαρκείς δημόσιους παιδικούς σταθμούς, ελλιπή κοινωνική φροντίδα,
μηδενική υποστήριξη για μονογονεϊκές και εργατικές οικογένειες,
εργασιακές πολιτικές που αγνοούν τη μητρότητα και ελάχιστη προστασία για εργαζόμενες μητέρες.
Η μητέρα καλείται να λύσει μόνη της ένα συλλογικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που παλιότερα ήταν υπόθεση μιας ολόκληρης κοινότητας ανθρώπων.
Η κρατική αδιαφορία για το γεννημένο παιδί είναι αντίστοιχη με το υποκριτικό ενδιαφέρον για το αγέννητο παιδί.
Και κάπως έτσι η φροντίδα γίνεται θανάσιμη.
Όταν μια μητέρα δουλεύει νύχτα για να είναι με το παιδί της την ημέρα, αυτό δεν είναι θυσία που πρέπει να εξυμνούμε.
Είναι ολοσχερής κοινωνική αποτυχία.
Και όταν αυτή η εργασία γίνεται σε συνθήκες ελλιπούς ασφάλειας, η αποτυχία γίνεται θανάσιμη.
Η γυναίκα-μητέρα στην Ελλάδα υφίσταται διπλή καταπίεση:
ως εργαζόμενη και ως γυναίκα. Και αυτή η καταπίεση δεν είναι φυσικός νόμος. Είναι πολιτική επιλογή, που μερικές φορές γίνεται κι αυτή θανάσιμη.
ΥΓ
Αν μια κοινωνία θέλει παιδιά, πρέπει πρώτα να θέλει μητέρες ζωντανές, ασφαλείς, αξιοπρεπείς.
Η μητρότητα δεν είναι ατομική ηρωική πράξη. Είναι κοινωνική υποδομή.
Και το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί μια χώρα που λέει ότι θέλει παιδιά, αδιαφορεί τόσο πολύ για τις μητέρες και τα παιδιά που ήδη υπάρχουν;
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.