Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη
Να πούμε κάτι πρωταρχικό. Η Ελλάδα δεν πάσχει μόνο από κακές πολιτικές, πάσχει από έλλειμμα εθνικής αυτοπεποίθησης.
Γι' αυτό και η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική ή θεσμική, αλλά βαθιά ψυχική, πολιτισμική και εντέλει υπαρξιακή.
Ο Λαός μας υπέστη για δεκαετίες οργανωμένη και συστηματική ενοχοποιητική χειραγώγηση από ντόπιους και ξένους μηχανισμούς. Και ως εκ τούτου η συλλογική αυτοεκτίμηση τραυματίστηκε βαρύτατα και οδήγησε με τη σειρά της τόσο σε ελλείμματα Δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης όσο και εθνικής κυριαρχίας.
Σε αυτή ακριβώς τη γραμμή μπορεί να ιδωθεί σήμερα το Κίνημα των Τεμπών. Όχι απλώς ως κίνημα διαμαρτυρίας για ένα έγκλημα. Αλλά ως κάτι βαθύτερο. Ως μια συλλογική προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης εθνικής αξιοπρέπειας.
Για δεκαετίες, η ελληνική κοινωνία έμαθε να ζει με χαμηλές προσδοκίες.
Να θεωρεί φυσιολογικό ότι οι υποδομές καταρρέουν.
Ότι η δικαιοσύνη καθυστερεί.
Ότι οι ζωές χάνονται «από λάθη».
Ότι η χώρα «δεν μπορεί καλύτερα».
Ότι ο Λαός μας δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο παρά να αποδεχτεί την μοίρα του.
Τα Τέμπη έσπασαν αυτή τη σιωπή.
Όχι μόνο γιατί αποκάλυψαν ένα έγκλημα.
Αλλά γιατί αποκάλυψαν κάτι ακόμη πιο οδυνηρό.
Ότι είχαμε μάθει να ζούμε χωρίς να απαιτούμε μια αξιοβίωτη ζωή, καθώς σταματήσαμε να πιστεύουμε στο συλλογικό εαυτό μας.
Το Κίνημα των Τεμπών επιχειρεί να φέρει ξανά στο κέντρο κάτι που είχε χαθεί από τον δημόσιο λόγο.
Την έννοια της αυτοπεποίθησης ως πολιτικής δύναμης. Όχι της αλαζονείας. Όχι του σωβινισμού. Αλλά της απλής, καθαρής πεποίθησης ότι αυτός ο λαός αξίζει καλύτερα. Ότι δεν είναι λαός δεύτερης κατηγορίας. Ότι δεν του αναλογούν ούτε τα μισά τρένα, ούτε η μισή δικαιοσύνη, ούτε η μισή αλήθεια, ούτε αυτό το ολίγιστο πολιτικό προσωπικό .
Είναι αυτό που εννοούσε ο αείμνηστος Μ. Χαραλαμπίδης όταν μιλούσε "για πατριωτισμό της δημοκρατίας και όχι για πατριωτισμό των συνόρων". Για έναν πατριωτισμό που μετριέται όχι με σημαίες, αλλά με ποιότητα ζωής, θεσμούς, σεβασμό στον άνθρωπο. Για μια Ελλάδα που θα πάψει να σκέφτεται τον εαυτό της ως «μικρή και αδύναμη» και θα αρχίσει να σκέφτεται ως ιστορική κοινότητα ευθύνης.
Σε αυτή τη λογική, το Κίνημα των Τεμπών δεν είναι απλώς αντικυβερνητικό. Είναι αντι-μοιρολατρικό. Στέκεται απέναντι στη βαθιά ριζωμένη ιδέα ότι «έτσι είναι τα πράγματα». Και λέει κάτι απλό αλλά ανατρεπτικό. Δεν είναι. Και δεν θα τα δεχτούμε πλέον.
Η εθνική αυτοπεποίθηση δεν γεννιέται από λόγια μεγαλείου. Γεννιέται όταν μια κοινωνία αρχίζει ξανά να εμπιστεύεται τη φωνή της. Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι μπορούν να πουν «ως εδώ» χωρίς να γελοιοποιηθούν, χωρίς να τρομοκρατηθούν, χωρίς να τους πουν ότι είναι γραφικοί ή αφελείς. Αυτό ακριβώς συνέβη μετά τα Τέμπη. Μια κοινωνία που για χρόνια ψιθύριζε, άρχισε να μιλά δυνατά.
Και αυτό είναι βαθιά εθνική υπόθεση.
Η Ελλάδα, ως εκ τούτου, χρειάζεται ένα νέο ιστορικό σχέδιο που να ενώνει το κοινωνικό με το εθνικό, το δημοκρατικό με το πατριωτικό. Όχι για να επιστρέψει στο παρελθόν, αλλά για να πάψει να ζει με σκυμμένο κεφάλι. Το Κίνημα των Τεμπών, ακόμη κι αν δεν το διατυπώνει έτσι θεωρητικά, κινείται σε αυτή ακριβώς την κατεύθυνση. Επαναφέρει στο προσκήνιο την ιδέα ότι η αξιοπρέπεια είναι εθνικό ζήτημα.
Το Κίνημα των Τεμπών μπορεί, αν το θελήσει, να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια ηθική διαμαρτυρία. Μπορεί να γίνει το έδαφος πάνω στο οποίο θα ξαναχτιστεί μια σύγχρονη ελληνική αυτοπεποίθηση. Όχι αυτάρεσκη, όχι φοβική, όχι εξαρτημένη, αλλά ώριμη, δημοκρατική και διεκδικητική.
Μια Ελλάδα που παύει να ζητά συγγνώμη για την ύπαρξή της
και αρχίζει, επιτέλους, να πιστεύει στον εαυτό της.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.