π. Κώστας Λαγός
Οι Τρεις Ιεράρχες, τους οποίους λέμε πως τιμούμε σήμερα θεωρούνται οι προστάτες της παιδείας. Και εορτάζοντάς τους ως τέτοιους, τους προσβάλλουμε μάλλον παρά τους αποδίδουμε τιμή.
Στην πραγματικότητα τους προσβάλλουμε με την ίδια την κοινωνική και πολιτική ζωή που έχουμε αφήσει να υπάρχει με αυτή τη μορφή στον τόπο μας...
Οι Τρεις Ιεράρχες, θα τα πω πολύ επιγραμματικά, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, είχαν ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα για την παιδεία και την κοινωνία.
Θεωρούσαν πως η κατοχή πλούτου είναι έγκλημα όταν δεν μοιράζεται και στους φτωχούς, πως η πλεονεξία των ισχυρών είναι η αιτία όλων των πολέμων, πως η κοινοκτημοσύνη είναι ο μόνος τρόπος για να πάψουν οι συγκρούσεις, πως οι εργοδότες που δεν πλήρωναν τους εργαζομένους τους όσο έπρεπε είναι όμοιοι με δολοφόνοι και πως οι τότε νόμοι αδικούσαν τις γυναίκες -αφού τους είχαν γράψει άντρες- και υπενθύμιζαν ότι ενώ και ο Αδάμ και η Εύα ξεγελάστηκαν από τον διάβολο- ο Χριστός, η σωτηρία μας δηλαδή, ήρθε μέσω της γυναίκας στη γη.
Αντιτάχθηκαν σε Αυτοκράτειρες, σε απεσταλμένους του Αυτοκράτορα και σε βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις της κοινωνίας. Δε δίστασαν να πουλήσουν ακόμα και εκκλησιαστικά σκεύη και πολύτιμα αντικείμενα για να μπορέσουν να εφαρμόσουν το κοινωνικό τους πρόγραμμα με νοσοκομεία, πτωχοκομεία, γηροκομεία, ορφανοτροφεία, συσσίτια και άλλες δράσεις.
Υποστήριζαν πως η παιδεία πρέπει να βοηθά τους μαθητές να ολοκληρώνουν τη προσωπικότητά τους ώστε αυτοβούλως να μπορούν να πλησιάσουν τον Θεό, πως τον δάσκαλο και τον μαθητή πρέπει να τους συνδέει πνεύμα αγάπης και πως οι μαθητές μέσω της παιδείας θα μαθαίνουν τον πολιτισμό τους, θα πετύχουν την πνευματική τους μεταμόρφωση και κυρίως, θα μάθουν να είναι ελεύθεροι άνθρωποι.
Σήμερα, εμείς ζούμε σε μια κοινωνία που μόνο το κέρδος μετρά, που οι ανισότητες θεωρούνται σχεδόν ευπρόσδεκτες και όχι απλά φυσιολογικές -αυτό μας μαθαίνουν, με αυτό μας βομβαρδίζουν καθημερινά τα μέσα, το δίκιο του ισχυρού είναι το μόνο που υπάρχει και η πλεονεξία θεωρείται αρετή.
Στη δε παιδεία, τα παιδιά μαθαίνουν πως να καλοπιάνουν τους δασκάλους τους, αργότερα μαθαίνουν να τους υποτιμούν και να τους γράφουν...όπου τους γράφουν, εκπαιδεύονται σαν σκυλάκια ώστε να καλύψουν τις ανάγκες ου επιχειρηματικού κόσμου με διάφορες ειδικότητες αντί να μορφώνονται πραγματικά και τελικά η διαμόρφωση της προσωπικότητας αφήνεται στο διαδίκτυο. Και αυτό είναι το σύστημα παιδείας που προωθείται σήμερα.
Όσο για την Εκκλησία...η απόσταση που μας χωρίζει από την κοινωνία είναι ώρες ώρες τρομακτική παρά τις όποιες εξαιρέσεις. Επιδειξιομανία, λόγοι χωρίς περιεχόμενο και ουσία και παρελθοντολαγνεία μας χαρακτηρίζουν κυρίως.
Και αφού κάναμε τις συγκρίσεις τώρα ας τις αξιοποιήσουμε. Τώρα που είδαμε πως υπάρχει ένα όραμα, κάτι διαφορετικό για την παιδεία, την κοινωνία και την Εκκλησία, και που εφαρμόστηκε, δεν έμεινε στα χαρτιά, ας το αναζητήσουμε. Ας κοιτάξουμε να το πραγματοποιήσουμε. Ας ταράξουμε συθέμελα και την κοινωνία και την παιδεία και την Εκκλησία μήπως και ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της παρακμής μας.
Και αν σε αυτό -το δύσκολο μα και ωραίο έργο- δεν είναι μπροστάρηδες οι νέοι, δεν ξέρω ποιος μπορεί να είναι.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.