Του Βασίλη Λαμπόγλου
"Γυναίκα από τη Ριζούντα του Πόντου.
Οι Τούρκοι σκότωσαν τον άνδρα της.
Εγκαταστάθηκε σε προσφυγικό καταυλισμό της Δράμας, είχε δύο αγόρια κι ένα κορίτσι. Το κορίτσι μαζί της στη Δράμα, τα αγόρια όμως δεν ήξερε τι είχαν απογίνει.
Πέρασαν αρκετά χρόνια, στη Δράμα και δύσκολα τα έφερνε βόλτα,.
Αποφασιζει να επιστρέψει στον τόπο της, μήπως καταφέρει και πάρει μαζί της χρυσές λίρες και κοσμήματα που θυμόταν ό,τι είχε κρύψει ο άντρας της στο φούρνο του σπιτιού τους.
Πράγματι φθάνει στην Ριζούντα, απέναντι από μια γνώριμη βρύση, το σπίτι της.
Ρωτάει μια Τουρκάλα ποιος ήταν ο καινούριος σπίτονοικοκύρης.
«Συνταγματάρχης του τουρκικού στρατού» της λέει.
Η γυναίκα βλέπει ότι ο φούρνος δεν είχε γκρεμιστεί, όμως διστάζει να πλησιάσει το παλιό της σπίτι.
Όταν η Τουρκάλα μαθαίνει ότι το σπίτι ήταν δικό της, δεν την άφηνει να φύγει και την προτρέπει να πάει.
Πραγματικά η γυναίκα χτύπησε την πόρτα και της άνοιξε η σύζυγος του συνταγματάρχη.
Της είπε ότι το σπίτι ήταν το πατρικό της.
«Μη φεύγεις, το μεσημέρι θα έρθει και ο άντρας μου».
Έτσι έγινε και οταν φάνηκε ο συνταγματάρχης, του διηγήθηκε την ιστορία της.
Η φτωχή γυναίκα κάθισε στο σπιτικό της μια βδομάδα.
Κατάλαβε ότι πρόκειται για καλούς ανθρώπους.
Ο συνταγματάρχης πράγματι κατόρθωσε να ανακαλύψει ότι το ένα της παιδί είχε σκοτωθεί, το άλλο συνέχιζε να αγνοείται. Κερδίζοντας την εμπιστοσύνη της, η γυναίκα αποφάσισε να του πει για τις κρυμμένες χρυσές λίρες, «έχω μια κόρη να παντρέψω, τα μισά θα είναι δικά σου».
Ψαχνουνε λοιπόν και οι δυο στο φούρνο και βρισκουν όλα τα κρυμμένα πολύτιμα αντικείμενα.
Γίνεται η μοιρασιά και για να μπορέσει να τα περάσει από τα σύνορα, ο συνταγματάρχης την καθησυχάζει , ότι θα τη συνοδευσει εκείνος.
Την ημέρα που θα έφευγε, βλέπει ένα φορτηγό γεμάτο με 10 μπαούλα.
Η γυναίκα απόρησε, ο Τούρκος Συνταγματάρχης της απάντησε:
«Αυτά είναι δώρο για την κόρη σου.
Αυτό το σπίτι δεν ήταν δικό μου αλλά δικό σου, εγώ τώρα με αυτά το ξεχρέωσα».
Φτανει η γυναίκα στη Δράμα, αφηγείται τι της συνέβη και η γειτονιά δεν πίστευε αυτά που άκουγε.
Το σπίτι της γεμίζει με κόσμο, που μαζεύεται να δει την προίκα της κόρης.
Ανοίγουν τα μπαούλα και σε ένα από αυτά, βρισκουν τη φωτογραφία του συνταγματάρχη και της γυναίκας του!
Γυρίζουν τη φωτογραφία από πίσω και αυτή έγραφε:
«Αγαπητή μου μάνα, ο γιος σου είμαι, ό,τι θέλεις εσύ και η αδελφή μου, είμαι κοντά σας!» ".
-Πάντα τέτοια μέρα,θα κοινωνω αυτή την ιστορία.
Και θα ευχαριστώ, αυτό το υπέροχο κορίτσι την Όλγα Ντέλλα που ως αυτήκοος μάρτυς βεβαιώνει τη παραπάνω μαρτυρία που ακούστηκε στις 14.10.1992.
Ο κύριος Θεόδωρος Κωνσταντινίδης ήταν
τότε 73 ετών και η συνέντευξη δόθηκε στο
ραφείο του - Ιασωνίδου 23, Σούρμενα Αττικής- - όπου έραβε παραδοσιακές στολές του Πόντου.
"Είχαμε πάει ένα απόγευμα με τον πατέρα μου.
Στα πλαίσια του μαθήματος “Ποντιακός Ελληνισμός” με καθηγητή τον Κωνσταντίνο Φωτιάδη στο Α.Π.Θ., ήταν να συλλέξουμε μαρτυρίες -να διασωθεί ό,τι ακόμα μπορούσε από την πρώτη γενιά-.
Μέσα στα λόγια του κυρίου Θεόδωρου υπήρχε το παρακάτω γεγονός, το οποίο συνέβη στη Δράμα.
Μετά την καταγραφή και αφού κατέθεσα τη
μαρτυρία, τον επισκέφτηκε ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης.
Τον άκουσε πάλι να το αφηγείται.
Έκτοτε ο κύριος Φωτιάδης το αναφέρει σε ομιλίες του -σχεδόν πάντα.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που ερχόντουσαν και του το επιβεβαίωναν διαφορετικές πηγές - μετά το τέλος των ομιλιών -άνθρωποι που το'χαν ζήσει μικρά παιδιά στη Δράμα."
Η μαρτυρία περιλαμβάνεται στο βιβλίο- Φωτιάδης Κωνσταντίνος, "Πηγές της Ιστορίας
του Κρυπτοχριστιανικού προβλήματος"
εκδόσεις Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1997 και
ανήκει στο Αρχείο του Κωνσταντίνου
Φωτιάδη(ένας σπουδαίος μάρτυς του Ποντιακού ξεριζωμού που έκανε σκοπό της ζωής του τη καταγραφή του εξανδραποδισμού της Ποντιακής φυλής από τη γενέθλιο γη της).
19η Μαΐου - Ημέρα Μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας.
-Κάποιοι φίλοι με "ψεξαν" για τις αναρτήσεις αυτής της μέρας..."και τι τα θες,να πάμε μπροστά,οι καινούργιες γενιές δεν φταίνε σε αυτό,μόνο με αμνησικακια προχωράμε,και μεις κάναμε εγκλήματα..."μου γράψανε.
Ολοσωστα όλα φίλοι μου...και γω τα έχω πει από δω(και για τον Καψοκαλυβα,για το Γκιακ του Παπαμάρκου...)και έχω φίλους Τούρκους ...αλλά συγγνώμη,χωρίς "Μνημουρι" δεν υπάρχω .
Και αμνησικακια -πρωτευοντος- θα έχουμε, άλλα το κεράκι της θύμησης πάντα θα είναι αναμμένο .
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.