Ερατοσθένη Γ. Καψωμένου : Για την 9ης Φεβρουαρίου «Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας»

Του Ερατοσθένη Καψωμένου

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τον εξαίρετο Συνάδελφο και Φίλο, Αναστάσιο Τάμη, Διευθυντή του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Ελληνικών Ερευνών, που είχε την πρόνοια να μας ενημερώσει από τη μακρινή Αυστραλία ότι το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO υιοθέτησε με ομοφωνία, στις 14 Απριλίου 2025, απόφαση με την οποία προτείνεται η ανακοίνωση της 9ης Φεβρουαρίου ως «Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας».

Η επίσημη ανακοίνωση θα γίνει κατά την 43η Γενική Διάσκεψη της UNESCO το Νοέμβριο 2025.

Συμμερίζομαι απόλυτα, στο σύνολο και στα καθέκαστα, τις θέσεις και τις προτάσεις των επιφανών Ελληνιστή Αναστασίου Τάμη στα κείμενα που απευθύνει, εν όψει της επίσημης ανακοίνωσης, προς την Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων (με κοινοποίηση στους γράφοντες) και τα οποία αποτελούν ένα γενικό Προσκλητήριο αφύπνισης προς το Πανελλήνιο.

Συνοψίζω το πνεύμα αυτών των υποδειγματικών κειμένων, με τα οποία καλούμαστε:

1. Πρώτα απ' όλα, να ανακτήσουμε την αυτοπεποίθησή μας, ξεπερνώντας το υποβολιμαίο σύνδρομο της ηττοπάθειας, και να πανηγυρίσουμε για τη δίκαιη αναγνώριση, που αποκαθιστά την ελληνική γλώσσα και πολιτισμό – αυτά τα δυο πάνε μαζί – στη διεθνή περιωπή που ιστορικά δικαιούνται, ως ένας από τους αρχαιότερους ζώντες πολιτισμούς, που η γλώσσα του δεν έπαψε να μιλάει από τον ίδιο λαό στον ίδιο γεωγραφικό χώρο επί τρεις και πλέον χιλιετίες · στη διάρκεια των – όπως βεβαιώνει ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, στον ιστορικό λόγο που εκφώνησε στη Στοκχόλμη ενώπιον της επιτροπής που του απένειμε το βραβείο NOBEL. Λογοτεχνίας – δεν υπήρξε ούτε ένας αιώνας χωρίς ποιητική δημιουργία σε ελληνική γλώσσα.

2. Να λάβουμε μέτρα επείγουσας ανάγκης για να προστατεύσουμε τη γλώσσα μας απέναντι σε επικίνδυνες τάσεις και μεθοδεύσεις, που αποβλέπουν στη συστηματική αποδόμησή της · μη ξεχνώντας ότι η κοινή μητρική γλώσσα ως συνεκτικό στοιχείο ενός λαού συνιστά τον ελάχιστο αναγκαίο όρο για να αναγνωριστεί σ' έναν λαό το φυσικό δικαίωμα να υπάρχει μέσα στη διεθνή κοινότητα ως αυθυπαρκτη οντότητα με όρους πλήρους ανεξαρτησίας και ισοτιμίας.

3. Αξιοποιήστε αυτή την πράξη σεβασμού των αξιακών κριτηρίων από έναν διεθνή οργανισμό υψηλού ηθικού κύρους όπως η UNESCO , για να αναβαθμιστεί η θέση της Γλώσσας και των κορυφαίων επιτευγμάτων του Λόγου στην Ελληνική Δημόσια Παιδεία. Είμαστε ο κατεξοχήν πολιτισμός του Λόγου και καμιά μονομερής «τεχνική εκπαίδευση» δε νοείται να υποκαταστήσει την πνευματική πρωτοκαθεδρία του Έλληνου Λόγου.

4. Να εκμεταλλευτούμε τη συγκυρία σε όλα τα επίπεδα: Να ενισχύσουμε, για παράδειγμα, τις Ελληνικές Σπουδές στο εξωτερικό, που – όπως έδειξε το Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο «Οι Νεοελληνικές Σπουδές στην Ευρώπη και τον Κόσμο» . Τιμητικό Αφιέρωμα στους Νεοελληνιστές της αλλοδαπής (Χανιά, 1 έως 3 Σεπτεμβρίου 2023) – από τη δεκαετία του 1990 βρίσκονται σε ραγδαία παρακμή .

– Πολιτεία και δημόσιοι φορείς να εξαντλήσουν τις προσπάθειές τους ώστε η Ελληνική να γίνει η ξένη γλώσσα στην εκπαίδευση των χωρών (κάτι που, αν δε λανθάνουμε, έχουν επιτύχει οι Ομογενείς στην Αυστραλία).

– Να ενισχύσουμε τις εκπαιδευτικές ανταλλαγές με άλλες χώρες, χορηγώντας υποτροφίες για φοιτητές από το εξωτερικό που θέλουν να τελειοποιήσουν την ελληνομάθειά τους.

– Να δημιουργήσουμε προγράμματα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών (και ανέργων πτυχιούχων) με ειδίκευση στη διδασκαλία της Ελληνικής ως ξένης ή δεύτερης γλώσσας · μια «αγορά» που, όπως έχω επισημάνει επανειλημμένα, έχει μεγάλη ζήτηση αλλά μηδαμινή προσφορά.

– Καλούμε, τέλος, το ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο να αξιοποιήσει την ευνοϊκή συγκυρία και να αναλάβει συναφείς προς το αντικείμενο πρωτοβουλιών.

5. Και το κυριότερο, να σπουδάσουμε εξ αρχής τον πολιτισμό μας, μήπως και ξαναβρούμε “το χαμένο μας πρόσωπο”. Και τότε θα κατανοήσουμε αυτό που για τους ξένους Ελληνιστές είναι περίπου αυταπόδεικτο: ότι η ελληνική πολιτισμική κληρονομιά είναι περισσότερο παρά ποτέ απαραίτητη για την ανθρωπότητα, προκειμένου να ξεπεράσει την παρούσα πρωτοφανή κρίση αξιών. Γιατί ο ελληνικός διαχρονικός πολιτισμός αντιπροσωπεύει ένα εμπράγματο, υπέρβαση αξιόπιστου προτύπου και εναρμόνισης των αντιθέσεων. Η κρίσιμη ισορροπία, η Αρμονία , από τους μυθικούς καιρούς που οι Ηλιακοί θεοί και ήρωες αγωνίζονταν να στεριώσουν τον Κόσμο , ήταν – και θα είναι – απαράβατος νόμος της Φύσης, της Κοινωνίας, του Σύμπαντος. Σε αντίθεση προς το κυρίαρχο στην εποχή μας πρότυπο του «θεοποιημένου» ανταγωνισμού. ο οποίος απειλεί, μέσω ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος, να ξαναφέρει τον Κόσμο στο προοντολογικό Χάος.

Συνέλληνες,

Η Ιστορία εμφανίζεται, για άλλη μια φορά, μεροληπτικά γενναιόδωρη απέναντι στον Ελληνισμό. Λίγες δεκαετίες πριν από τον προαναγγελθέντα αφανισμό της ελληνικής γλώσσας-και-πολιτισμού, που θα σημάνει και το τέλος του ελληνικού Γένους ως αυθύπαρκτης οντότητας και Υποκειμένου της Ιστορίας, μας δίνει μια τελευταία ευκαιρία διά στόματος της UNESCO .

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Ερατοσθένης Γ. Καψωμένος

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com