Δύσκολος στίβος για… ερασιτέχνες

24/05/2026 

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.

Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Όχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.

Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Έλληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.

Ο αγώνας συνεχίζεται !

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο αγώνας, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια, συνεχίζεται !

Είναι λίγες ώρες αφ΄ ότου επέστρεψα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου μετά από πρόσκληση συλλόγων και σχολείων, μίλησα σε εκδηλώσεις στο Σικάγο και τη Νέα Υόρκη για τη Γενοκτονία.

Η παρουσία μου εκεί είναι βέβαιο ότι ενόχλησε όσους προσπαθούν διαχρονικά να βάλουν εμπόδια στον αγώνα μας για τη διεθνή αναγνώριση, ο οποίος έχει ήδη οδηγήσει σε δεκάδες αναγνωρίσεις σε ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία.

Έτσι μετά την ομιλία μου στον ιστορικό ναό του Αγίου Νικολάου στο «Σημείο Μηδέν», εκεί που βρισκόταν οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη, αποκλείστηκα για τρεις ημέρες, καθώς εξαφανίστηκε το εισιτήριο της επιστροφής μου στη Ελλάδα και κάθε ίχνος του αεροπορικού μου ταξιδιού.

Η εμπειρία μου ήταν οδυνηρή, λόγω της στάσης των κρατικών και παρακρατικών κύκλων, των γνωστών υπευθύνων και θυτών που δεν θέλουν καμία πράξη αναγνώρισης, δημιουργώντας ένα πλέγμα τρομοκρατίας, εκβιασμού και εκφοβισμού εις βάρος μου.

Ο Ιάκωβος Μάγερ, ο Ελβετός Φιλέλληνας και εκδότης των Ελληνικών Χρονικών στο Μεσολόγγι το 1826, γράφει ότι «η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».

Να γίνει η 19η Μαΐου επίσημη εθνική αργία 19 Μαΐου: Μνήμη ή μνημόσυνο; Διεκδίκηση ή φολκλόρ;

Του Αλέξανδρου Σαλτσίδη

Άλλη μια 19η Μαΐου πέρασε. Άλλη μια χρονιά όπου οι πλατείες γέμισαν από τυπολατρίες, οι εξέδρες από κούφια λόγια, και η ιστορική άγνοια παρουσιάστηκε ως πατριωτισμός. Ένας κόσμος συχνά χωρίς στρατηγική, χωρίς ιστορική παιδεία, χωρίς σαφή αντίληψη του τι ακριβώς διεκδικεί.

 Μια μνήμη που αντί να γίνεται πολιτική δύναμη, καταντά τελετουργικό χωρίς περιεχόμενο.

Η ερώτηση λοιπόν είναι αμείλικτη. Τι θέλουμε; Να κάνουμε κάθε χρόνο μνημόσυνα, παρελάσεις συλλόγων και φολκλορικές αναπαραστάσεις; Ή θέλουμε πραγματική ιστορική και πολιτική διεκδίκηση; Γιατί αν θέλουμε πραγματική διεκδίκηση, τότε ο στόχος είναι σαφής. Η διεθνοποίηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Όχι ως στοιχείο εσωτερικής κατανάλωσης. Όχι ως επετειακή συγκίνηση. Αλλά ως παγκόσμιο ζήτημα δημοκρατίας, ιστορικής δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι μόνον ατομικών αλλά κυρίως συλλογικών δικαιωμάτων των λαών για την αυτοδιάθεση και την πραγματική τους ανεξαρτησία και.

Ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας περνά μέσα από την ιστορική αλήθεια 

Όταν ο ναζισμός ηττήθηκε στρατιωτικά, πολιτικά και ηθικά, η μεταμελημένη Γερμανία οδηγήθηκε μέσα από πίεση, αυτοκριτική και δημοκρατικό μετασχηματισμό, στην αναγνώριση των εγκλημάτων της. Ανήγειρε μνημεία για το Ολοκαύτωμα. Ενσωμάτωσε τη μνήμη στην παιδεία. Κατέστησε την άρνηση του εγκλήματος κοινωνικά και πολιτικά απαράδεκτη. Αυτό είναι το ιστορικό ζητούμενο και για την Τουρκία. Η ήττα του κεμαλισμού (και της εκδοχής του σε ισλαμικό αυταρχισμό) αποτελεί προϋπόθεση ειρήνης στην περιοχή. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ιστορική αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς αναγνώριση των εγκλημάτων.

Ο πραγματικός εκδημοκρατισμός της Τουρκίας σημαίνει: 

Το ΝΑΤΟ φροντίζει για την ψυχαγωγία μας.

Του Κώστα Κουτσουρέλη 

Τη δεκαετία του 1960, η CIA προμόταρε στο εξωτερικό τον αμερικάνικο αφηρημένο εξπρεσσιονισμό, τη δεκαετία του 1980 επιδοτούσε τη γαλλική μετάφραση της Θεωρίας της δικαιοσύνης του Ρωλς, η USAID αλώνιζε σε όλο τον κόσμο προωθώντας τις "δυτικές αξίες, τώρα μαθαίνουμε ότι και το ΝΑΤΟ δασκαλεύει παραγωγούς και σεναριογράφους του σινεμά και της τηλεόρασης, υπέρ της ειρήνης φυσικά. 

Αντιγράφω από τον Γκάρντιαν (σύνδεσμος στα σχόλια): 

«Το ΝΑΤΟ πραγματοποιεί κλειστές συναντήσεις με σεναριογράφους, σκηνοθέτες και παραγωγούς του κινηματογράφου και της τηλεόρασης σε ολόκληρη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, όπως αποκαλύπτει η Guardian, προκαλώντας κατηγορίες ότι η συμμαχία επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τις τέχνες για την παραγωγή προπαγάνδας υπέρ του δυτικού μπλοκ.

Η συμμαχία έχει ήδη οργανώσει τρεις συναντήσεις με επαγγελματίες του κινηματογράφου και της τηλεόρασης — στο Λος Άντζελες, στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι — και σκοπεύει να συνεχίσει τον "κύκλο ιδιωτικών συζητήσεων" τον επόμενο μήνα στο Λονδίνο, όπου θα συναντηθεί με μέλη της Ένωσης Σεναριογράφων της Μεγάλης Βρετανίας (Writers’ Guild of Great Britain, WGGB), που εκπροσωπεί επαγγελματίες συγγραφείς στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Φόροι και ασφαλιστικές εισφορές επιδεινώνουν το δημογραφικό

Νίκος Καρδούλας

🟥 Φόροι και ασφαλιστικές εισφορές επιδεινώνουν το δημογραφικό μας - Την 4η χειρότερη θέση η Ελλάδα στον ΟΟΣΑ το 2025

    🟢 Η Ελλάδα είναι η τέταρτη χειρότερη χώρα του ΟΟΣΑ το 2025 όσον αφορά τη στήριξη της οικογένειας και της τεκνοποίησης, καθώς η συνολική επιβάρυνση σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές για ένα παντρεμένο ζευγάρι με έναν εργαζόμενο και δύο παιδιά είναι 23,8%, όταν για έναν άγαμο εργαζόμενο χωρίς παιδιά είναι 26,1%, με αποτέλεσμα η οικογένεια με παιδιά ανταμείβεται με μόλις 2,3 ποσοστιαίες μονάδες διαφορά, αποθαρρύνοντας την τεκνοποίηση.

    🟢 Η διαφορά των συνολικών κρατήσεων επί των μισθών στην Ελλάδα μεταξύ ενός παντρεμένου ζευγαριού με έναν εργαζόμενο και δύο παιδιά από έναν άγαμο εργαζόμενο είναι 8,1% χαμηλότερη από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ και 10,9% χαμηλότερη από το μέσο όρο των 22 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι και μέλη του ΟΟΣΑ, δείχνοντας ότι η Ελλάδα δεν ανταμείβει, δεν στηρίζει και δεν δίνει κίνητρα στην οικογένεια και στην τεκνοποίηση όσο οι άλλες χώρες, επιδεινώνοντας με αυτό τον τρόπο το δημογραφικό μας πρόβλημα.

🟥 Εισαγωγή

    🟢 Στις 22/4/2026 ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) δημοσίευσε την ετήσια έκθεση με τίτλο «Φορολόγηση Μισθών 2026 - Η Προοδευτικότητα της Φορολογίας της Εργασίας στις Χώρες του ΟΟΣΑ».

Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!

Στον… τάκο η απραξία μας για τα Σκόπια!

Χρήστος Νικολαΐδης

Η Σόφια στριμώχνει διπλωματικά τα Σκόπια και ημείς άδωμεν!
Οι Βούλγαροι κάνουν αυτό που εμείς ως Έλληνες οφείλαμε να είχαμε αρχίσει και πρωταγωνιστήσει!
Στοπ στην έξη των Σκοπιανών να παραχαράσσουν συστηματικά την ιστορία βάζουν οι Βούλγαροι (αλλά όχι εμείς, που απουσιάζουμε).

Στιγμές πολιτικής έντασης έχουμε και πάλι στα Σκόπια, με την αλβανική κοινότητα της χώρας να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι ναρκοθετεί την πορεία ένταξης της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την κυβέρνηση να κινδυνεύει με πτώση. Την ίδια ώρα η σλαβική κοινότητα είναι σε διχασμό με τους πολέμιους του κυβερνητικού κόμματος VMRO να το κατηγορούν για “κωλοτούμπα” σε σχέση με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις με τους υποστηρικτές του να παραμένουν αμήχανοι βλέποντας τον κομματικό τους σχηματισμό να μην ανταποκρίνεται σε βασικές ιδεολογικές αρχές του!

Και γιατί συμβαίνει όλο αυτό;

Η αιτία βρίσκεται στις ενστάσεις που έβαλε η Βουλγαρία στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις των Σκοπίων. Η Σόφια με τις σωστές διπλωματικές κινήσεις πέτυχε να εκδοθεί απόφαση σύμφωνα με την οποία η ένταξη των Σκοπίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρόκειται να επιτευχθεί εάν νωρίτερα η χώρα, εκτός από την εκπλήρωση των “Κριτηρίων της Κοπεγχάγης” δεν εγκρίνει, από κοινού με την Βουλγαρία ένα πρωτοκόλλο κοινής αντίληψης σημαντικών ιστορικών γεγονότων και προσώπων.

Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ: Το Βυζάντιο και η ιστορική συνέχεια των Ελλήνων και το σήμερα

Έπεσε το 1453. Αλλά τελείωσε;

Η αείμνηστη Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ, μία από τις σημαντικότερες βυζαντινολόγους παγκοσμίως, απαντά στο ερώτημα που διχάζει ιστορικούς και πολίτες εδώ και αιώνες: Τι κληροδότησε το Βυζάντιο στον σύγχρονο κόσμο — και γιατί η ιστορική του συνέχεια εξακολουθεί να συζητείται σήμερα;

Μια από τις πιο ουσιαστικές αναλύσεις για το Βυζάντιο που έχουν καταγραφεί στα ελληνικά.

📌 Βίντεο αφιερωμένο στην επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, 29 Μαΐου 1453.

─────────────────────────
🎙 Ομιλήτρια: Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ
   Βυζαντινολόγος, πρώην Πρύτανης Σορβόννης, επίτιμη Πρόεδρος Πανεπιστημίου Παρισίων
────────────────────

📌 ΚΕΦΑΛΑΙΑ
00:00​ – Η έννοια της ιστορικής συνέχειας
05:51​ – Τι κράτησε το Βυζάντιο από την αρχαιότητα
09:03​ – Πότε αρχίζει πραγματικά το Βυζάντιο

ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ...

Του Αντώνη Παπαντωνίου 

 Με τη ματιά στο Μέλλον και σαν συνειδητός Πολίτης θεωρώ καθήκον μου, εν όψει των έντονων διεργασιών για τις «Εκλογές» που έρχονται, σε μια προσπάθεια να γίνει κατανοητή η απόλυτη σήψη την οποία βιώνουμε κυρίως από το 2010, μακριά από Θεοποιήσεις Προσώπων και Δοξαστικά προθέσεων, για να γίνει δυνατός και ο απεγκλωβισμός από την υποταγή και τον συμβιβασμό με την Εξουσία.

    Σκοπός μου δεν είναι καμία αντιπαράθεση με κανένα παρά μόνον η Ενημέρωση του Λαού με υπευθυνότητα και αλήθεια, αυτή η σπάνια έννοια, που είναι και ο Εχθρός της παράνομης Εξουσίας.

    Θα καταγράψω λοιπόν με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια και πάντα, όπως άλλωστε συνηθίζω, με παραπομπή σε ΠΗΓΕΣ, το Καθεστώς που επιβλήθηκε το 2010 χωρίς καθόλου προσωπικές κριτικές και ο αναγνώστης να κάνει τις δικές του εκτιμήσεις γιά  το κατά πόσο είναι δυνατόν να επανέλθει η Ζωή  στο σημείο,  έστω, που υπήρχε λίγο πρίν. Το μόνο που θα σας παρακαλέσω είναι να κάνετε υπομονή γιατί, αν και πολύ περιεκτικό, θα είναι αρκετά μεγάλο. Νομίζω μόνον ότι αξίζει την υπομονή σας για να πάρετε αποφάσεις συνειδητά γιατί θα είναι ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΖΩΗΣ

    ΝΟΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ:

      ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ:

          Η Νομική τεκμηρίωση του Γιώργου Κασιμάτη, Ομότιμου Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, για την πρώτη Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδας (Μάιος 2010) και τα Μνημόνια, καταλήγει στο ότι τα Κείμενα αυτά είναι «αυτοδύναμα άκυρα, ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΑ), καθώς παραβιάζουν θεμελιώδεις Κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, του Συντάγματος και της Εθνικής Κυριαρχίας.

ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα.

Η διεθνής κοινότητα έκανε ένα πολύτιμο δώρο εις την Ελλάδα. Η διεθνής οργάνωση ΟΥΝΕΣΚΟ για τον πολιτισμό, για την ειρήνη κ.λπ. με ομόφωνη απόφαση του Εκτελεστικού Συμβουλίου της έκανε το δώρο- πρόκληση σε μας τους Έλληνες. Μας έκαναν υπερήφανους, αλλά συγχρόνως, μας έφεραν σε δύσκολη θέση μας επιφόρτισαν με ευθύνες.

Συγκεκριμένα την 14η Απριλίου 2025 το Εκτελεστικό Συμβούλιο του διεθνούς οργανισμού αποφάσισε να καθιερώσει την 9η Φεβρουαρίου κάθε έτους ως η παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Μέχρι τώρα αυτό ήταν με απόφαση της πατρίδας μας. Τώρα η εορτή θα γίνεται με την σφραγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ και σε όλο τον πλανήτη.

Ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος ο Οργανισμός για τους λόγους για τους οποίους έλαβε αυτή την απόφαση. Αναφέρει, λοιπόν: «Η γλώσσα είναι φορέας πολιτισμού, κιβωτός αξιών, εννοιών, ταυτότητας, όργανο έκφρασης και δημιουργίας, και γέφυρα επικοινωνίας, κατανόησης και συνεννόησης».

 Μεταξύ των χιλιάδων γλωσσών του κόσμου η Ελληνική Γλώσσα συνδυάζει τέσσερα ιδιαιτέρως σημαντικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον, «την αδιάσπαστη συνέχεια 40 αιώνων προφορικής παράδοσης και 35 αιώνων γραπτής παράδοσης, εάν λάβουμε υπόψη τη γραμμική γραφή Β’, ή τουλάχιστον 28 αιώνες γραπτής παράδοσης, εάν περιοριστούμε στην αλφαβητική γραφή, γεγονός που καθιστά τα ελληνικά την πιο μακροχρόνια, αδιάκοπα ομιλούμενη και γραφόμενη γλώσσα στην Ευρώπη». Υπενθυμίζει εν προκειμένω ότι, όπως είπε ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, «η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ να ομιλείται. Υπέστη τις αλλαγές που υφίστανται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κενό».

Οι γυναίκες μεγαλώνουν μαθαίνοντας ότι το σώμα τους είναι η αξία τους. Ύστερα έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνουν ότι το σώμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα προσωρινό σπίτι του φόβου και της αγάπης.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Τρεις μέρες αφού γέννησε την κόρη της, της είπαν ότι έχει καρκίνο. Ακόμα και αργότερα, όταν προσπαθούσε να μιλήσει γι’ αυτό, δυσκολευόταν να καταλάβει πώς χωρούν μέσα στην ίδια ζωή δύο τόσο αντίθετα πράγματα. Το μητρικό γάλα και ο φόβος. Το νεογέννητο σώμα του παιδιού της και το δικό της σώμα που ξαφνικά έμοιαζε να την προδίδει. Θυμόταν το δωμάτιο του νοσοκομείου να μυρίζει μωρό και αντισηπτικό μαζί. Μια γυναίκα δίπλα της θήλαζε. Εκείνη προσπαθούσε να καταλάβει αν θα ζήσει. Κανείς δεν προετοιμάζεται για μια τέτοια στιγμή. Γιατί ο άνθρωπος αντέχει σχεδόν τα πάντα εκτός από τον λάθος χρόνο.

Κοιτούσε τη Βικτώρια να κοιμάται και τρόμαζε. Όχι επειδή πονούσε. Ο πόνος είναι ζώο, τον συνηθίζεις. Τρόμαζε γιατί άρχισε ξαφνικά να μετρά τη ζωή σε μελλοντικές απουσίες. Θα προλάβει να τη δει να περπατά; Να μιλά; Να ερωτεύεται; Να θυμάται τη φωνή της; Υπήρχαν βράδια που την κρατούσε αγκαλιά και μύριζε τα μαλλιά της σαν να προσπαθούσε να αποθηκεύσει ολόκληρο τον κόσμο μέσα σε μία ανάσα. Κι εκεί, μέσα στη σιωπή του νοσοκομείου, κατάλαβε κάτι τρομακτικό: όταν γίνεσαι μάνα, δεν φοβάσαι πια τον θάνατο για σένα. Φοβάσαι το κενό που αφήνεις πίσω.

Παμποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ- Καναδά. Εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία (VIDEO)

Ρεπορτάζ Φώτης Παπαγερμανός

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Διπλό μήνυμα κατάφεραν να στείλουν και φέτος οι Πόντιοι της Μητροπολιτικής Νέας Υόρκης καθώς σε δυο εκδηλώσεις που έγιναν σε απόσταση τριών ημερών μεταξύ τους, τίμησαν με ιδιαίτερο τρόπο την μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Η πρώτη έγινε το Σάββατο στην Παναγία Σουμελά στη Νέα Ιερσέη, όπου εψάλη τρισάγιο και η δεύτερη στον Άγιο Νικόλαο, ανήμερα της επίσημης ημέρας μνήμης, στο Ground Zero, παρουσία της Μονίμου Αντιπροσώπου της Ελλάδας στον ΟΗΕ, πρέσβεως Αγλαΐας Μπαλτά, όπου εκτός από το τρισάγιο δόθηκε και ομιλία από τον καθηγητή κ. Θεοφάνη Μαλκίδη, ο οποίος έδωσε έμφαση στην υπόθεση της αναγνώρισης της Γενοκτονίας.

Ήταν από τις λίγες φορές, που ταυτόχρονα και με λαμπρό περιεχόμενο η πρωτοβουλία των Ποντιακών Συλλόγων σε συνεργασία με την Παμποντιακή έφερε το ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας στην επιφάνεια.

Αλλά, ίσως το σπουδαιότερο, εκεί στον τόπο θυσίας χιλιάδων θυμάτων της τρομοκρατικής επίθεσης, μια χούφτα παιδιών τραγούδησε με δάκρυα στα μάτια ένα ποντιακό μοιρολόγι. Μια από τις περιπτώσεις που λες ότι έγινε μάρτυρας μιας ανεπανάληπτης στιγμής.

Κατάθεση στεφάνων

Η εκδήλωση στο Γουέστ Μίλφορντ της Νέας Ιερσέης, οργανώνεται από το Ιερό Ίδρυμα Ποντίων Αμερικής και Καναδά και τελεί υπο την αιγίδα της Παμποντιακής Ομοσπονδίας. Έτσι το βράδυ του περασμένου Σαββάτου τελέστηκε εσπερινός και τρισάγιο. Ακολούθησε η κατάθεση στεφάνων στον χώρο μνημείου για τα θύματα της Γενοκτονίας.

Κατόπιν στο Πολιτιστικό Κέντρο του ιδρύματος, δόθηκε ομιλία από την Συντονίστρια εκπαίδευσης στο Ελληνικό Προξενείο κα. Δήμητρα Πατρωνίδου. Το συμπέρασμα της ομιλίας συνοψίζεται σε μια καταληκτική φράση της ομιλήτριας, που επεσήμανε ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό να γίνει πράξη η αναγνώριση της Γενοκτονίας, γιατί με τον τρόπο αυτό σβήνει μια κακή πράξη, που διαιωνίζεται.

Πλουτοκρατία

ΚΛΙΚ στον σύνδεσμο ή στην εικόνα 

https://speakerdeck.com/amethyst1/ploutokratia-h-turannia-tou-mammona-kai-i-metaanthropini-douleia

Η παρουσίαση στηρίχθηκε σε υλικό των κειμένων των Roberto Pecchioli, Martino Mora και Marco Della Luna. Τα κείμενα αυτά αναλύουν τη σύγχρονη πλουτοκρατία ως μια απόλυτη μορφή κυριαρχίας, όπου η οικονομική ισχύς και η τεχνολογική υπεροχή αντικαθιστούν τις ανθρώπινες αξίες και τη λαϊκή κυριαρχία. 

Οι συγγραφείς περιγράφουν μια παγκόσμια ολιγαρχία που χρησιμοποιεί το χρέος, τον έλεγχο των κεντρικών τραπεζών και την τεχνητή νοημοσύνη για να υποδουλώσει τις μάζες και να καταστήσει μεγάλο μέρος του πληθυσμού περιττό. 

Καταγγέλλεται η μετατροπή του κράτους σε μηχανισμό εκμετάλλευσης και η διάλυση των ηθικών, θρησκευτικών και εθνικών θεμελίων μέσω του υλισμού και της υποχρεωτικής ομογενοποίησης. 

Η κοινωνία παρουσιάζεται εγκλωβισμένη σε έναν «ευδαιμονισμό των χοίρων», όπου η πνευματικότητα υποχωρεί μπροστά στην αχαλίνωτη κατανάλωση και την ελεγχόμενη ψυχαγωγία. Τέλος, οι πηγές προειδοποιούν για μια επερχόμενη τυραννία, στην οποία οι ελίτ διαχειρίζονται την ανθρωπότητα ως βιολογικό απόβλητο, έχοντας απολέσει κάθε έννοια ηθικής ή κοινωνικής αλληλεγγύης.

Ντόναλντ Τραμπ, ο αυτοκράτορας ενός ετοιμοθάνατου πολιτισμού

του Alain de Benoist - 24/05/2026

Πηγή: Λογοτεχνικό Διόραμα

Ας περάσουμε κατευθείαν στο θέμα. Η άνοδος του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ούτε είναι απλώς ένα σημείο καμπής. Είναι μια επανάσταση της οποίας το εύρος δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί πλήρως και η οποία έχει ήδη οδηγήσει στην αποσύνδεση της Ευρώπης και της Αμερικής, στην κατάρρευση της Ατλαντικής Συμμαχίας, στο πιθανό τέλος του ΝΑΤΟ, στην αμφισβήτηση του ελεύθερου εμπορίου και στην κατάρρευση μιας διεθνούς τάξης που βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία, στο διεθνές δίκαιο -αυτή την «άχρηστη μυθοπλασία» που επικαλέστηκε στο Νταβός ο Καναδός Μαρκ Κάρνεϊ- και στην ιδεολογία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία δεν είναι μικρό πράγμα. Πόσο μάλλον που όλα αυτά συνοδεύτηκαν από έναν γνήσιο δογματικό μετασχηματισμό. Ούτε είναι μια απλή παρένθεση που προορίζεται να κλείσει όταν ο Τραμπ αποχωρήσει από την εξουσία. Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να επιδιορθωθούν τα σπασμένα κομμάτια.

Οι ιδιαιτερότητες του Τραμπισμού

Ο Τραμπ αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα της καισαρικής φύσης των μορφών εξουσίας που ο Σπένγκλερ θεωρούσε τυπικές των πολιτισμών στα τελικά τους στάδια. Αυτός ο Καισαρισμός έχει ξεκινήσει την πορεία προς τον λαϊκισμό, του οποίου, ωστόσο, δεν είναι συνώνυμος. Ο Τραμπισμός, ωστόσο, δεν είναι ένας λαϊκισμός όπως οι άλλοι. Πρώτα απ 'όλα, λόγω της ιδιοσυγκρασιακής προσωπικότητας του Ντόναλντ Τραμπ , του οποίου ο μεγαλομανιακός ναρκισσισμός δεν είναι απαρατήρητος σε κανέναν σήμερα. Φίλε, δεν πρέπει να πέσουμε σε αυτή την παγίδα: η γκρίζα αρκούδα του Mar-a-Lago (126 δωμάτια, 10.000 τ.μ.) συχνά προκαλεί έκπληξη, αλλά δεν είναι καθόλου απρόβλεπτος. Οι προθέσεις του είναι σαφείς και είναι ακόμη πιο εύκολο να τις κατανοήσουμε, αφού δεν χάνει ποτέ την ευκαιρία να τις διακηρύξει.

“ΟΧΙ στο έγκλημα της απολιγνιτοποίησης και της ενεργειακής ακρίβειας!”

15 Μαΐου 2026 κυβέρνηση και ΔΕΗ ΑΕ ΕΚΛΕΙΣΑΝ τον ΑΗΣ Αγ. Δημητρίου πετώντας στο δρόμο περισσότερους απο 200 εργολαβικούς εργαζόμενους. Συνέχεια έχουν ΑΗΣ Πτολεμαΐδας 5 και τα ορυχεία.

Έχουμε ήδη γονατίσει από τα ασήκωτα βάρη της ενεργειακής ακρίβειας, που μεταφράζεται σε ετήσιο πακτωλό κερδών της ΔΕΗ ΑΕ και όλων των ενεργειακών ομίλων.

Αποδεικνύεται για μία ακόμα φορά ότι τα κέρδη της ΔΕΗ ΑΕ δεν συμβαδίζουν με τα συμφέροντα των εργαζομένων και του λαού της περιοχής.
Ήρθε η ώρα ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Ο αγώνας για να μην μείνει κανένας εργαζόμενος χωρίς δουλειά και για τις βαριές συνέπειες για την περιοχή μας συνεχίζεται.

Απαιτούμε:

Πῶς τὸ κυρίαρχο πεδίο σκέψεως κάθε ἐποχῆς ἀποκαλύπτει τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ

Ἀπὸ τὸν φιλόσοφο στὸν οἰκονομολόγο

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Κάθε μεγάλη ἱστορικὴ ἐποχὴ παράγει τὸ δικό της κυρίαρχο πεδίο διανοήσεως. Δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μία ἀκαδημαϊκὴ προτίμηση οὔτε γιὰ μία τεχνικὴ ἐξειδίκευση. Τὸ κεντρικὸ πεδίο σκέψεως κάθε πολιτισμοῦ ἀποκαλύπτει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο αὐτὸς ἀντιλαμβάνεται τὸν ἄνθρωπο, τὴν κοινωνία καὶ τὴν πραγματικότητα. Δείχνει ποιὸ θεωρεῖ ὡς κέντρο τοῦ κόσμου καὶ ποια ἀλήθεια λειτουργεῖ ὡς θεμέλιο τῆς συλλογικῆς ζωῆς.

Στὴν ἀρχαία οἰκουμένη, τὸ κέντρο βάρους βρισκόταν στὴ φιλοσοφία. Ὁ φιλόσοφος δὲν ἦταν μία περιθωριακὴ διανοητικὴ μορφή, ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν κοινωνία, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιχειροῦσε νὰ ἑρμηνεύσει τὸ εἶναι, τὴν τάξη τοῦ κόσμου καὶ τὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου μέσα σὲ αὐτόν. Ἡ σκέψη περιστρεφόταν γύρω ἀπὸ τὸ ἐρώτημα τῆς ἀληθείας, τῆς ἀρχῆς τοῦ κόσμου, τῆς κοσμικῆς ἁρμονίας καὶ τοῦ νοήματος τῆς πόλεως.

Ἡ ἴδια ἡ πόλη νοεῖτο ὡς ἀντανάκλαση μιᾶς βαθύτερης τάξεως. Ὁ Πλάτων ἀναζητεῖ τὴ δίκαιη πολιτεία ὄχι ὡς τεχνικὸ σύστημα διοικήσεως, ἀλλὰ ὡς ἔκφραση ἁρμονίας μεταξὺ ψυχῆς καὶ κόσμου. Ὁ Ἀριστοτέλης θεωρεῖ τὸν ἄνθρωπο «πολιτικὸν ζῷον», ἐπειδὴ ἡ κοινωνία δὲν εἶναι σύμβαση συμφέροντος, ἀλλὰ φυσικὴ ὁλοκλήρωση τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως. Ἡ φιλοσοφία ἐπομένως λειτουργεῖ ὡς τὸ κέντρο ὀργανώσεως τοῦ πολιτισμοῦ, διότι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀληθείας θεωρεῖται ἡ ὑψηλότερη ἀνθρώπινη δραστηριότητα.

Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τὸ κέντρο μετατοπίζεται. Ἡ θεολογία ἀναλαμβάνει τὸν ρόλο τοῦ κυρίαρχου ἑρμηνευτικοῦ πλαισίου. Ἡ ἱστορία πλέον δὲν ἀποτελεῖ ἕναν ἀτέρμονο κύκλο ἀνόδου καὶ πτώσεως, ἀλλὰ μία πορεία μὲ νόημα, ἀρχή καὶ τέλος. Ὁ χρόνος γίνεται ἱστορία σωτηρίας.

Πόση αισθητική χρειάζεται άραγε για να ξεχαστεί ένα δημοψήφισμα;

Του Μάνου Λαμπράκη 

Πόσα φώτα, πόσα τραγούδια, πόσα πλάνα της Ακρόπολης αρκούν ώστε μια κοινωνία να πειστεί ότι τίποτε δεν συνέβη πραγματικά το καλοκαίρι του 2015; 

Και πόση πολιτική αλαζονεία απαιτείται ώστε το ίδιο πολιτικό προσωπικό που μετέτρεψε το «Όχι» σε μνημονιακή υπογραφή να επιστρέφει σήμερα στο Θησείο σχεδόν απαιτώντας να αντιμετωπιστεί ως «κάτι νέο»; Αυτή είναι ίσως η πιο σκοτεινή λεπτομέρεια της επόμενης στιγμής Τσίπρα την επόμενη εβδομάδα: δεν επιχειρείται μια επιστροφή. 

Επιχειρείται μια διαγραφή.

Γιατί το δημοψήφισμα δεν ήταν μια απλή πολιτική αποτυχία. Ήταν η μεγαλύτερη δημόσια ταπείνωση λαϊκής εντολής στη Μεταπολίτευση. 

Εκατομμύρια άνθρωποι κλήθηκαν να πιστέψουν ότι μπορούν ακόμη να συγκρουστούν με την ευρωπαϊκή επιτροπεία, να αρνηθούν τη λογική της διαρκούς λιτότητας, να επιβάλουν πολιτική βούληση απέναντι στους μηχανισμούς οικονομικής ισχύος. 

Και μέσα σε λίγες ημέρες έμαθαν ότι η ψήφος τους μπορούσε να ακυρωθεί. 

Ότι η λαϊκή κυριαρχία επιτρέπεται μόνο μέχρι το σημείο που δεν ενοχλεί τις πραγματικές δομές εξουσίας. Από εκείνη τη στιγμή η πολιτική στην Ελλάδα έπαψε να υπόσχεται ρήξη κι άρχισε να υπόσχεται καλύτερη διαχείριση της υποταγής με την υπογραφή του σκληρότερου μνημονίου που υπέγραψε ποτέ ελληνική κυβέρνηση.

Γεννήθηκα στην Αγία Βαρβάρα...

Του Μάνου Λαμπράκη 

Γεννήθηκα στην Αγία Βαρβάρα τότε που η Αθήνα δεν είχε ακόμη γίνει πόλη χωρίς μνήμη. Ήταν άλλος κόσμος. Χώματα, πηγάδια, αυλές, γυναίκες που μιλούσαν χαμηλόφωνα τα καλοκαίρια καθαρίζοντας φασολάκια, άντρες κουρασμένοι από τη δουλειά και τον πόλεμο, άνθρωποι που δεν εξηγούσαν πολλά γιατί είχαν δει πολλά. Δέκα σπίτια όλα κι όλα τριγύρω και μια αίσθηση πως η ζωή βρίσκεται ακόμη κοντά στη γη. Ο πατέρας μου είχε το ωραιότερο γραμμόφωνο της γειτονιάς. Αυτό θυμάμαι πιο έντονα από όλα. Το γραμμόφωνο. Έβαζα το αυτί μου επάνω του σαν να προσπαθούσα να ακούσω τον ίδιο τον κόσμο να ανασαίνει. Ο Στράτος, ο Μάρκος, ο Τσιτσάνης, ο Κυριακός. Αυτές οι φωνές δεν έμπαιναν απλώς μέσα μου. Με διαμόρφωναν. Και σήμερα ακόμη πιστεύω πως ο άνθρωπος δεν τραγουδά πραγματικά ό,τι μαθαίνει. Τραγουδά αυτό που άκουσε παιδί χωρίς να το καταλαβαίνει.

Η γειτονιά μου είχε φτώχεια αλλά όχι ασχήμια. Αυτό δεν το καταλαβαίνουν εύκολα σήμερα. Η μεταπολεμική Ελλάδα ήταν φτωχή αλλά είχε ακόμη μια αίσθηση λαϊκής αξιοπρέπειας. Οι άνθρωποι ντρέπονταν, αγαπούσαν, πενθούσαν αλλιώς. Δεν υπήρχε αυτή η ακατάπαυστη φασαρία του σήμερα. Υπήρχε σιωπή. Και μέσα στη σιωπή αυτή μεγάλωσα εγώ. Ανέβαινα στις ταράτσες με μια παλιά σωλήνα για μικρόφωνο και τραγουδούσα κοιτώντας τις αμυγδαλιές και τα χωράφια. Νομίζω πως εκεί γεννήθηκε η φωνή μου. Όχι στα στούντιο. Όχι στα πάλκα. Στην ανάγκη ενός κοριτσιού να ακουστεί μέσα σε έναν κόσμο που δεν μιλούσε εύκολα για όσα πονούσαν.

Η Μοσχολιού δεν τραγούδησε ποτέ για να εντυπωσιάσει. Αυτό το κατάλαβα πολύ αργά. Στην αρχή νόμιζα πως τραγουδούσα επειδή είχα καλή φωνή. Ύστερα κατάλαβα ότι τραγουδούσα για να μη σπάσω. Το λαϊκό τραγούδι είναι ακριβώς αυτό: άνθρωποι που κρατιούνται όρθιοι την τελευταία στιγμή πριν λυγίσουν. Γι’ αυτό όταν ο Θεοδωράκης είπε «η φωνή σου είναι βιολοντσέλο», δεν μιλούσε για χροιά. Μιλούσε για το βάθος του τραύματος. Οι μεγάλες λαϊκές φωνές δεν έχουν μόνο τεχνική. Έχουν πληγή. Κι εγώ ήμουν γεμάτη πληγές που δεν ήξερα να εξηγώ. Η δική μου γενιά δεν ψυχολογούσε τον εαυτό της. Τραγουδούσε τον καημό της και συνέχιζε.

Οικονομία σε αριθμούς

Νίκος Καρδούλας 

🟥 Τον 4ο χαμηλότερο μέσο καθαρό ονομαστικό μισθό είχαν οι Έλληνες εργαζόμενοι σε σχέση με τους εργαζόμενους στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2025.

    🟢 Ο μέσος μηνιαίος καθαρός ονομαστικός μισθός των Ελλήνων εργαζομένων ήταν 1.180 € (12 μισθοί) και ήταν κατά 65 € το μήνα υψηλότερος από τον αντίστοιχο μισθό της Ουγγαρίας, 75 € το μήνα υψηλότερος από αυτόν της Ρουμανίας και 90 € το μήνα υψηλότερος από τον μέσο καθαρό μηνιαίο μισθό της Βουλγαρίας. 

    🟢 Τον υψηλότερο μέσο καθαρό μηνιαίο μισθό είχε το Λουξεμβούργο με 4.858 € και ακολουθούσαν οι Δανία (3.975 €), Ιρλανδία (3.957 €), Αυστρία (3.421 €) και Βέλγιο (3.105 €).

🟥 Τι σημαίνει ότι η αγοραστική δύναμη της Ελλάδας ήταν 68 το 2025, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος της ΕΕ ήταν 100; 

    🟢 Όταν ο μέσος κάτοικος της ΕΕ μπορούσε να αγοράσει 100 μονάδες ενός κοινού καλαθιού αγαθών και υπηρεσιών, ο Έλληνας μπορούσε να αγοράσει 68 αντίστοιχες μονάδες, δηλαδή ένας Έλληνας πολίτης μπορούσε να αγοράσει μόλις το 68% των αγαθών που αγόραζε ο μέσος Ευρωπαίος.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1DCDTTSxK3/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Όταν το μάθημα γίνεται… ενοχλητικό διάλειμμα σε ένα σχολείο που τρέχει από δράση σε δράση

21 Μαΐου 2026, 15:43

Χρήστος Κάτσικας

Υπάρχει μια φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά στα σχολεία, όχι πάντα δημόσια, αλλά στους διαδρόμους, στα γραφεία των εκπαιδευτικών, στα πηγαδάκια των συλλόγων διδασκόντων και πολλές φορές ως πικρό χιούμορ μέσα στην ίδια την τάξη: «Επιτέλους, μάθημα πότε θα γίνει;»

Και όσο υπερβολική κι αν ακούγεται με την πρώτη ανάγνωση, κρύβει μέσα της έναν αυθεντικό και βαθύ προβληματισμό για την πορεία του σύγχρονου σχολείου. Γιατί όλο και περισσότερο διαμορφώνεται η αίσθηση ότι το εκπαιδευτικό σύστημα αντιμετωπίζει το ίδιο το σχολείο περίπου ως ένα ενοχλητικό διάλειμμα ανάμεσα σε δράσεις, projects, ημερίδες, εκδηλώσεις, φεστιβάλ, εκπαιδευτικές καμπάνιες, ψηφιακές πλατφόρμες, διαγωνισμούς, καινοτομίες, βραβεύσεις και ατελείωτες «καλές πρακτικές» που πρέπει να καταγραφούν, να παρουσιαστούν, να αποτιμηθούν και, ει δυνατόν, να αναρτηθούν κάπου για να πιστοποιηθεί ότι έγιναν.

Κανείς ασφαλώς δεν θα υποστήριζε σοβαρά ότι οι δράσεις είναι από μόνες τους προβληματικές. Ένα σχολείο που ανοίγεται στην κοινωνία, που οργανώνει πολιτιστικά προγράμματα, περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες, βιωματικές δράσεις, εκπαιδευτικές επισκέψεις ή projects συνεργασίας μπορεί να είναι ένα ζωντανό και δημιουργικό σχολείο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η εξαίρεση γίνεται κανόνας και όταν η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία αρχίζει να μοιάζει με κάτι που πρέπει συνεχώς να διακόπτεται για να χωρέσουν όλα τα υπόλοιπα.

«Το Χόλιγουντ και η νέα ηθική» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ανάμεσα στην αναπαράσταση, την προπαγάνδα και τις νέες ηθικές λειτουργίες του σύγχρονου κινηματογράφου

«Το Χόλιγουντ και η νέα ηθική»

Από τον αμερικανικό μύθο στα πρωτόκολλα ένταξης: Πώς ο δυτικός κινηματογράφος μετέτρεψε την ταυτότητα, τη συναίνεση και την αναπαράσταση σε ένα παγκόσμιο πολιτιστικό ζήτημα

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Συντακτικό σημείωμα

Το Χόλιγουντ δεν ήταν ποτέ απλώς μια κινηματογραφική βιομηχανία. Για πάνω από έναν αιώνα, κατασκεύαζε πολιτικούς μύθους, πολιτιστικά μοντέλα, ηθικές γλώσσες και συλλογικές φαντασίες ικανές να επηρεάσουν ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα, ωστόσο, ο αμερικανικός κινηματογράφος φαίνεται να υφίσταται έναν πιο βαθύ μετασχηματισμό: δεν αφηγείται πλέον απλώς ιστορίες, αλλά διαχειρίζεται επίσης τις ταυτότητες, τις ευαισθησίες και τις συμβολικές συγκρούσεις της σύγχρονης Δύσης. Αυτό το δοκίμιο ούτε δαιμονοποιεί ούτε γιορτάζει αυτές τις αλλαγές, αλλά μάλλον τις παρατηρεί ως ένα πολιτιστικό σύμπτωμα μιας εποχής στην οποία η αναπαράσταση, η συναίνεση και η ηθική τείνουν όλο και περισσότερο να αλληλεπικαλύπτονται.

«Ο κινηματογράφος δεν δείχνει ποτέ μόνο ό,τι ονειρεύεται μια κοινωνία.»
Δείχνει επίσης τι φοβάται».

Το σκηνικό όπου κανείς δεν αυτοσχεδιάζει πια

Τα φώτα στο πλατό χαμηλώνουν σιγά σιγά. Ένας βοηθός ζητά σιωπή. Οι τεχνικοί απομακρύνονται από τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ δύο ηθοποιοί παραμένουν ακίνητοι στο κέντρο της σκηνής, καθισμένοι στην άκρη ενός άστρωτου κρεβατιού. Σε λίγα δευτερόλεπτα, θα γυρίζουν μια μεγάλη οικεία σκηνή: ένα φιλί, χέρια που αναζητούν το ένα το άλλο, σώματα που πλησιάζουν, μια σεξουαλική προσομοίωση που προορίζεται να γίνει μια από τις κεντρικές στιγμές της σειράς.

Βομβαρδισμός του μυαλού, «πρόβλημα λαού»…

-23 Μαΐου, 2026

Η Μεσόγειος ζώνη πολέμου

• Ο πόλεμος μεταφέρεται στη Μεσόγειο 

• Ουκρανικά ντρόουν αλωνίζουν ανενόχλητα, η Σούδα είναι ορμητήριο των ΗΠΑ αλλά και στόχος, ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις κάνουν ρεσάλτα σε ελληνικές και κυπριακές θάλασσες, η Τουρκία προωθεί τη «Γαλάζια Πατρίδα»

 • Να πάμε κόντρα στον «ρεαλισμό του πολέμου, της υποτέλειας και της δορυφοροποίησης» που υπηρετεί το μεταπρατικό πολιτικό σύστημα

 • Μεγάλη η ανάγκη για ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, δημοκρατικής και κοινωνικής αλλαγής

Βομβαρδισμός του μυαλού, «πρόβλημα λαού»…

Το πιο εντυπωσιακό όσων συμβαίνουν είναι ο επιβαλλόμενος αποπροσανατολισμός και η παρεπόμενη αδυναμία ιεράρχησης και διάκρισης ανάμεσα σε δευτερεύοντα, επιφανειακά, κατασκευασμένα σημεία/εικόνες/στιγμιότυπα, και σε ουσιαστικά, πρωτεύοντα, καθοριστικά, προετοιμαζόμενα και άκρως επικίνδυνα.

Τώρα μάλιστα που έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο, όλα τα τύμπανα βαράνε μαζί ώστε να αποσπαστεί η προσοχή από τα μείζονα και ουσιαστικά, και να στραφεί στις ειδικές στοχεύσεις, στα κουτσομπολιά, στις μεταγραφές, στα ποσοστά κ.ο.κ. Θα δοκιμαστούν έντονα η σοβαρότητα, η κριτική σκέψη, η αναγκαία ιεράρχηση. Το πιθανότερο είναι να αλλοιωθούν οι ανάγκες και η τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια, και να λειτουργήσει ξανά η εκλογική διαδικασία ως εκτονωτικός μηχανισμός μέσω αυταπατών και ψεύτικων υποσχέσεων.

Η κοινωνία έχει περάσει σε άλλο στάδιο, δεν θυμώνει πλέον μόνο, αποσύρει σιωπηλά την πίστη της από το ίδιο το κράτος.

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η πιο βαθιά παρεξήγηση του ελληνικού πολιτικού συστήματος αυτή τη στιγμή είναι ότι εξακολουθεί να πιστεύει πως η κοινωνία αντιδρά επειδή «θυμώνει».

Δεν καταλαβαίνει ότι η κοινωνία έχει περάσει σε άλλο στάδιο: δεν θυμώνει πλέον μόνο.

Αποσύρει σιωπηλά την πίστη της από το ίδιο το κράτος. 

Και αυτό είναι ιστορικά πολύ πιο σοβαρό. 

Οι κοινωνίες αντέχουν τη φτώχεια, αντέχουν ακόμη και τις ήττες. Εκείνο που δεν αντέχουν για πολύ είναι να αισθάνονται ότι ζουν μέσα σε μια χώρα όπου οι θεσμοί λειτουργούν σαν μηχανισμοί απόστασης και όχι προστασίας. Γι’ αυτό και όποιος σήμερα κοιτά αφ’ υψηλού το φαινόμενο Καρυστιανού ως ακόμη μία «έκρηξη αγανάκτησης», πιθανόν δεν έχει καταλάβει τι πραγματικά κινείται κάτω από την επιφάνεια της Ελλάδας.

Υπάρχει μια σχεδόν αλαζονική ευκολία με την οποία χρησιμοποιείται η λέξη «αντισυστημικός». Λες και το σύστημα παραμένει κάτι ουδέτερο, σταθερό, υγιές, που απλώς δέχεται επιθέσεις από θυμωμένους πολίτες. 

Όμως τι συμβαίνει όταν το ίδιο το σύστημα αρχίζει να παράγει καθημερινά δυσπιστία; 

Όταν η Δικαιοσύνη αντιμετωπίζεται κοινωνικά με καχυποψία, όταν η ακρίβεια γίνεται μόνιμη συνθήκη, όταν η νέα γενιά φεύγει, όταν η περιφέρεια αδειάζει, όταν η πολιτική μοιάζει περισσότερο με διαχείριση εικόνας παρά με εθνικό σχέδιο; 

Τότε ίσως το πραγματικά αντισυστημικό στοιχείο να μην είναι η κοινωνική αμφισβήτηση αλλά η ίδια η αποκοπή της εξουσίας από την πραγματικότητα της χώρας.

Άκουσα προσεκτικά όσα ειπώθηκαν. 

Τα είκοσι σημεία. 

Καλλίπολη 1914: Πώς οι Άγγλοι απέρριψαν τις προτάσεις του Βενιζέλου

Από Άρδην - Ρήξη 23 Μαΐου 2026

του Ντέιβιντ Λόιντ Τζωρτζ* δημοσιεύτηκε στο νέο Ερμή τον Λόγιο τ. 24

Κάθε τραγωδία είναι μια σύμπτωση λαθών και ατυχιών. Δεν υπήρξε ποτέ πιο ολοκληρωμένη αποτύπωση αυτού του αποφθέγματος από την ιστορία της ελληνικής αποτυχίας στον Μεγάλο Πόλεμο.

Όταν η Τουρκία αποφάσισε να συνταχθεί με τις Κεντρικές Δυνάμεις, η ευκαιρία που ανοίχθηκε για την Ελλάδα, ώστε να εντάξει στο κράτος της τα εκατομμύρια των Ελλήνων που διαβιούσαν φοβισμένα και ανήσυχα υπό τη σκιά του τουρκικού δεσποτισμού, ήταν τέτοια που δεν είχε ξαναδοθεί μετά την πτώση της ελληνικής Αυτοκρατορίας. Οι καταπιεστές της είχαν διαπράξει μια μοιραία γκάφα. Προκάλεσαν ισχυρές αυτοκρατορίες που βρίσκονταν αναμφισβήτητα σε καλύτερη στρατιωτική και ναυτική κατάσταση, ώστε να επιτεθούν στην τουρκική Αυτοκρατορία, από εκείνη στην οποία βρισκόταν οι δικοί της Σύμμαχοι.

Υπήρξε μια μεγάλη και, όπως αποδείχτηκε, ανεπανόρθωτη συμφορά για την Ελλάδα το γεγονός ότι, όταν ξέσπασε ο πόλεμος, είχε έναν βασιλιά του οποίου οι προσωπικές συμπάθειες κατευθύνονταν προς τις Κεντρικές Δυνάμεις. Θα ήθελε να είχε δοκιμάσει την τύχη του με τη Γερμανία. Είχε παντρευτεί την αδερφή του Κάιζερ, επομένως, η γυναίκα του ήταν Γερμανίδα και τα παιδιά του κατά το ήμισυ Γερμανοί. Θα ήταν υπερβολικό να περιμένουμε από την ανθρώπινη φύση –η οποία δεν είναι καθόλου λιγότερο ανθρώπινη επειδή είναι βασιλική– ότι ο Κωνσταντίνος και όλη του η οικογένεια δεν αισθάνονταν σταθερά περήφανοι για τη σχέση τους με τον ισχυρότερο ηγεμόνα της Ευρώπης. Επιπλέον, ο Κάιζερ ήταν ένας καλός οικογενειάρχης, και μειλίχιος και ευγενικός στις προσωπικές του σχέσεις· συνεπώς, η ματαιοδοξία του Κωνσταντίνου δεν περιοριζόταν καθόλου, έχοντας στέρεες βάσεις. Να προσθέσουμε, επίσης, το ότι σίγουρα επηρεαζόταν από το γεγονός ότι είχε λάβει τη στρατιωτική του εκπαίδευση σε εκείνη τη μεγάλη αυτοκρατορική στρατιά που ήταν τότε αδιαμφισβήτητα η καλύτερη στον κόσμο.

Ποιοί φοβόταν τον Γρηγόρη Λαμπράκη

Του Μάνου Λαμπράκη 

Υπάρχει ένα ερώτημα που η ελληνική δημοκρατία αποφεύγει εδώ και δεκαετίες με σχεδόν θρησκευτική επιμονή: όχι ποιος σκότωσε τον Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά ποια Ελλάδα θα κινδύνευε να γεννηθεί αν δεν τον είχαν σκοτώσει. 

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα του Λαμπράκη δεν ήταν ότι ανήκε στην ΕΔΑ, ούτε ότι συμμετείχε στο διεθνές ειρηνιστικό κίνημα, ούτε καν ότι εξέθετε δημόσια το παρακράτος. Το βαθύτερο πρόβλημα ήταν ότι αποτελούσε μια σπάνια ιστορική σύνθεση που η Ελλάδα σχεδόν ποτέ δεν αντέχει για πολύ: έναν άνθρωπο που συνδύαζε λαϊκή απεύθυνση, πνευματικό κύρος, προσωπική πειθαρχία, εθνική αυτοπεποίθηση και ηθική καθαρότητα χωρίς να χρειάζεται τη μεσολάβηση κανενός μηχανισμού. 

Δεν ήταν ούτε επαγγελματίας επαναστάτης ούτε κρατικός πατριώτης ούτε τηλεοπτικός δημαγωγός. 

Ήταν κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: μια αυτάρκης δημόσια μορφή. Και οι αυτάρκεις δημόσιες μορφές στην Ελλάδα εξοντώνονται πάντοτε είτε φυσικά είτε συμβολικά.

Το ελληνικό κράτος της δεκαετίας του ’60 κατάλαβε κάτι που ίσως ούτε η ίδια η Αριστερά δεν είχε αντιληφθεί πλήρως: ότι ο Λαμπράκης μπορούσε να διαρρήξει το μετεμφυλιακό σύστημα όχι μέσα από την επανάσταση αλλά μέσα από τη νομιμοποίηση. 

Ήταν γιατρός. 

Ήταν πανεπιστημιακός.

Ήταν βαλκανιονίκης. 

Είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

Είχε δράση στην Αντίσταση. Δηλαδή δεν μπορούσε να παρουσιαστεί ως «ξένο σώμα». Αυτό ήταν το αδιέξοδο του καθεστώτος. 

Γ. Τσουκαλάς: τι επιδιώκει η Τουρκία με την υπαγωγή της Ελλάδας στο εσωτερικό της δίκαιο;

Του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου

Επιδιώκει η Τουρκία την υπαγωγή της Ελλάδας στο εσωτερικό δίκαιο της; Καθώς το ερώτημα μπορεί εν πρώτοις να μοιάζει φύσει αδιανόητο, η απάντηση με όρους παραβολής, μπορεί να βρίσκεται σε ένα ευφάνταστο τουρκικό παραμύθι. Σύμφωνα με αυτό, κάποτε ο Ναστραδίν Χότζας πήγε στον γείτονά του ζητώντας του, να του δανείσει το μεγάλο του καζάνι για λίγες ημέρες. Σαν ο Χότζας επέστρεψε στον γείτονα το καζάνι, απίθωσε μέσα του, και ένα μικρότερο, λέγοντάς του, πως τάχα «το γέννησε». Λίγο καιρό αργότερα, ο Χότζας πήγε πάλι στον γείτονα και ξαναδανείστηκε το μεγάλο καζάνι. Καθώς ο καιρός περνούσε, ανήσυχος ο γείτονας, επειδή ο Χότζας δεν επέστρεφε το καζάνι, τον ρώτησε: « – Χότζα, πού είναι το καζάνι μου; Δεν γέννησε;». Τότε, ο Χότζας περίλυπος του απάντησε: « – Λυπάμαι πολύ φίλε μου, αλλά έχω άσχημα νέα, γιατί το καζάνι σου απεβίωσε!» Με έναν ανάλογο τρόπο, η Τουρκία μοιάζει να επιδιώκει το τέλος του διεθνούς δικαίου ως συστήματος κανόνων που εφαρμόζεται στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και την αντικατάστασή του, με ένα τουρκογενές περιφερειακό σύστημα κανόνων δικαίου, που θα βασίζεται στην επιβολή του ισχυροτέρου.

Κατ’ αρχήν, οι σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας ρυθμίζονται ως διακρατικές σχέσεις από το δημόσιο διεθνές δίκαιο. Πως όμως προσλαμβάνει μια κυρίαρχη τάση της τουρκικής κουλτούρας το ισχύον διεθνές δίκαιο; Κατά μια διαδεδομένη τουρκική θεώρηση, το δημόσιο διεθνές δίκαιο είναι ένα ευρωκεντρικό δικαιϊκό σύστημα, ένα πλάσμα των ευρωπαϊκών κρατών του 17ου αιώνα, όπως αποκρυσταλλώθηκε μετά την Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) και όπως προηγουμένως διατυπώθηκε ως ιδέα από τον Ούγο Γρότιο (Hugo Grotius, 1583-1645).

Η δύσκολη τέχνη της ελπίδας

Από Γεωργία Χάρδα

Όσο διάβαζα τον Χαν, σκεφτόμουν πόσο παράξενα χρησιμοποιούμε σήμερα τη λέξη «ελπίδα». Την προφέρουμε συχνά σαν παρηγοριά, σχεδόν μηχανικά, λες και αρκεί για να μαλακώσει ό,τι μας τρομάζει. Κι όμως, στο Πνεύμα της Ελπίδας κατά της Κοινωνίας του Φόβου, η ελπίδα δεν μοιάζει καθόλου ήσυχη. Μοιάζει περισσότερο με κάτι εύθραυστο που επιμένει να υπάρχει ακόμη κι όταν όλα γύρω δείχνουν να καταρρέουν.

Ο Κορεάτης φιλόσοφος δεν αντιμετωπίζει την ελπίδα σαν μια αφελή παρηγοριά που υπόσχεται πως «όλα θα πάνε καλά». Κι ίσως αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό στοιχείο του βιβλίου. Σε μια κοινωνία που έχει σχεδόν εμμονή με τη θετικότητα, την αυτοβελτίωση και την υποχρεωτική αισιοδοξία, εκείνος τολμά να πει πως η ελπίδα είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και πολύ πιο ανθρώπινο.

Σε μια από τις πιο όμορφες στιγμές του βιβλίου, φέρνει τον Friedrich Nietzsche να μιλήσει για την ελπίδα σαν ένα ουράνιο τόξο πάνω από το τραχύ ρεύμα της ζωής. Μου άρεσε αυτή η εικόνα όχι επειδή είναι αισιόδοξη, αλλά επειδή δεν κρύβει τη βία του νερού. Η ζωή παραμένει απότομη, αβέβαιη, συχνά επικίνδυνη και παρ’ όλα αυτά κάτι επιμένει. Σαν να λέει ο Χαν πως η ελπίδα δεν έρχεται όταν κοπάσουν όλα, αλλά όταν, μέσα στην αναταραχή, εξακολουθείς να αφήνεις ένα μικρό περιθώριο στο άγνωστο.

Μεσσηνιακή γουρνοπούλα!

Του Ηλία Μπιτσάνη 

Αντε τώρα να πιάσουμε τη… γουρνοπούλα, καθόσον «από το πουθενά» έχουν φτάσει σήμερα να κυνηγάει όλος ο κόσμος της Καλαμάτας τα… ανηλεώς  σφαγιασθένα χοιρινά, για να μην χαθεί το «έθιμο». 

Εθιμο τέτοιο δεν υπήρχε και δεν μπορούσε να υπάρχει. Και συζητούμε τώρα για το ολόκληρο χοιρινό που παρασκευάζεται μετά από πολύωρο ψήσιμο στο φούρνο. Αυτό για να διευκρινήσουμε τι ακριβώς είναι εκείνο το οποίο στον τόπο μας λέμε «γουρνοπούλα». Το οποίο είναι πολύ διαφορετικό από τα σουβλιστά γουρουνόπουλα που συνηθίζονται σε διάφορες περιοχές.

***

Η γουρνοπούλα είναι το «έθιμο» των πανηγυριών και ανταποκρίνεται στην ανάγκη της «μαζικής εστίασης» σε σύντομο χρόνο. Ιστορικά έχει αναγνωρισθεί ως η κατ’ εξοχήν γαστρονομική λιχουδιά του Νησιώτικου πανηγυριού (της Μεσσήνης δηλαδή καθόσον φίλοι που δεν γνωρίζουν το παλιό της όνομα ψάχνουν να βρουν σε ποιο… νησί αναφέρομαι).

Το πανηγύρι είναι γλέντι και χορός αλλά… νηστικό αρκούδι δεν χορεύει και ειδικά όταν βρίσκεται μακριά από το σπίτι του. Γι’ αυτό και χρειάζεται κάτι γρήγορο και στεγνό μαζί με τα κατρούτσα του κρασιού, για να στηλωθεί ο κόσμος και αν του κάνει κέφι να χορέψει. Η προφανής λύση είναι το ψητό αλλά το ζήτημα είναι… ποιο ψητό και γιατί. Στο Νησιώτικο πανηγύρι και στην παλαιότερη περιγραφή που υπάρχει του 1843, ξεκίνησαν με τα αρνιά καθώς εκείνη τη χρονιά (προφανώς καθ’ υπερβολήν) «εσφάγησαν υπέρ τα 2.000». Αλλά με το αρνί… δεν βγάζει άκρη, ούτε και… μεροκάματο. Οπότε και επινοήθηκε η γουρνοπούλα: 

Γεννήθηκε μια νέα Ελπίδα για Αλλαγή

του Παντελή Σαββίδη

Η χθεσινή εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού στο Ολύμπιον δεν ήταν μια συνηθισμένη πολιτική εμφάνιση. Είχε κάτι που σπανίζει στη σημερινή δημόσια ζωή: καθαρότητα, συναισθηματική ένταση, σκηνική πειθαρχία και έναν λόγο που δεν έμοιαζε κατασκευασμένος από επικοινωνιολόγους. Η παρουσία της ήταν εντυπωσιακή όχι επειδή χρησιμοποίησε ρητορικές υπερβολές, αλλά επειδή κατάφερε να μετατρέψει ένα τραύμα σε πολιτική πρόταση. Ηγετική εμφάνιση, καθαρός λόγος, σαφείς θέσεις, αίσθηση μέτρου και ταυτόχρονα αποφασιστικότητα. Το γεμάτο Ολύμπιον και ο κόσμος που βρέθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους έδειξαν ότι κάτι κινείται κάτω από την επιφάνεια της ελληνικής κοινωνίας. Κάτι που δεν χωρά εύκολα στις παλιές κομματικές ταξινομήσεις.

Το Κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν εμφανίζεται ως απλή διαμαρτυρία. Δεν είναι μόνο η κραυγή μιας κοινωνίας που πληγώθηκε από τα Τέμπη, την ατιμωρησία, τη διαφθορά και την αλαζονεία της εξουσίας. Είναι μια απόπειρα πολιτικής μετάφρασης αυτής της οργής. Και αυτό έχει σημασία.

Διότι η Ελλάδα έχει πολλές φορές γνωρίσει κύματα αγανάκτησης, λίγες όμως φορές αυτά μετατράπηκαν σε συγκροτημένη πολιτική πρόταση.

Οι θέσεις που παρουσίασε η Καρυστιανού έχουν έναν σαφή πυρήνα: Δημοκρατία, ισονομία, κράτος δικαίου, κοινωνική προστασία, παραγωγική ανασυγκρότηση, εθνική αξιοπρέπεια.

 Το κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης μιλά για αδιαφάνεια, διαφθορά, φτωχοποίηση, υπονόμευση του μέλλοντος της χώρας και πλήγμα στη διεθνή της θέση. Θέτει ως προτεραιότητα την εδραίωση της λαϊκής κυριαρχίας, της ισονομίας, της δικαιοσύνης και της αξιοκρατίας. Επιμένει στη μηδενική ανοχή στη διαφθορά, στην κάθαρση, στην αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών και στην ευημερία των πολιτών.

Ο Μανώλης Κοττάκης για το κίνημα "Ελπίδα" της Μαρίας Καρυστιανού

Η ομιλία Κίνημα στην εκδήλωση για την ίδρυση του κινήματος «ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ»

Ι. Η ΓΕΝΝΗΣΗ

Το Κίνημα «ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ»

 γεννήθηκε αυθόρμητα, μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα της κοινωνίας μας. Προβάλλει, ως σανίδα σωτηρίας μπροστά στα φαινόμενα αδιαφάνειας και διαφθοράς και τα αδιέξοδα, που

αντιμετωπίζουμε καθημερινά, πλήττουν την ποιότητα της ζωής μας, μας φτωχοποιούν, βασανίζουν τη χώρα μας, υποθηκεύουν το μέλλον της και υπονομεύουν τη διεθνή θέση της και τα εθνικά συμφέροντα.

Eμείς, οι απλοί πολίτες με διαφορετικές καταβολές, που αναλαμβάνουμε την

πρωτοβουλία της συγκρότησης του Κινήματος, συντονιζόμαστε εξαιτίας της συνεχούς υποβάθμισης των συνθηκών διαβίωσής μας, αλλά και της συνολικής απαξίωσης της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας και

λέμε οργανωμένα, με μια φωνή και με τη σκέψη μας στο μέλλον του λαού μας:

«ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ». Μας έδειξε τον δρόμο η ανάγκη να συμπορευθούμε, να αγωνιστούμε και να προσφέρουμε τη δράση, τις γνώσεις, τα όνειρα και τις ικανότητές μας, μα πάνω απ’ όλα την αγάπη και τα αγνά κίνητρά μας σε ένα

ιστορικό κίνημα αναγέννησης για την Ελλάδα και τους πολίτες της, αφιερωμένο στα παιδιά μας και τις επερχόμενες γενιές.

Κύρια έμπνευσή μας υπήρξε ο γενναίος αγώνας μιας απλής μητέρας για απόδοση δικαιοσύνης στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μετά τον μαρτυρικό θάνατο της κόρης της στη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών της 28ης

Φεβρουαρίου του 2023. Ένας επίμονος, σταθερός και αποφασιστικός αγώνας, αφενός για την ανάδειξη και τιμωρία των ενόχων για το επίδικο έγκλημα των Τεμπών, αφετέρου για την αποτροπή της συγκάλυψής του, καθώς το

έγκλημα αυτό φανέρωσε σε όλους μας χρόνιες παθογένειες, όπως τούτο καταγράφεται και στις ετήσιες Εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα. Αυτή η κατάσταση μας υποτιμά, μας απαξιώνει

και καταπατά την αξιοπρέπειά μας.