Του Διονύση Έξαρχου
Πάμε να εξηγήσουμε σε μερικούς αριστεριτζήδες, που ουδεμία σχέση έχουν με τα σοσιαλιστικά ιδεώδη, γιατί μία πιθανή πτώση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν είναι ήττα για τον σοσιαλισμό και τον αντι-ιμπεριαλισμό, απαντώντας σε μερικά κλασικά αριστεριτζίδικα και φιλελοφέμ επιχειρήματα.
Disclaimer: Το Ιράν δεν είναι τέλειο. Το Ιράν δεν είναι καν "καλό". Το Ιράν είναι ό,τι κάθε χώρα. Εξουσιαστικό με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Εδώ θα εξεταστούν οι ιδεολογικές προθέσεις και η πρακτική εφαρμογή τους.
1) Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι μία Θεοκρατία, άρα όχι σοσιαλιστική.
Αρχικά, η έννοια της πίστης και η έννοια του σοσιαλισμού δεν είναι αντιθετικές μεταξύ τους. Η εμμονή της Δυτικής Αριστεράς με την αθεΐα πηγάζει από τις αστικές καταβολές των ιδεών μερικών καταληψιών του ευρύτερου χώρου, οι οποίοι είναι ιδεολογικά τέκνα του Διαφωτισμού, Εγκαλιτέ, λιμπεγτέ, φγετεγνιτέ και ΠΟΥΤΣΕΣ ΜΠΛΕ!
Ως Θεοκρατία περιγράφονται τα μοναρχικά καθεστώτα στα οποία οι λαοί δεν έχουν δικαίωμα συνδρομής και ψήφου και η εξουσία των οποίων προχωράει με μοναδική ηθική πυξίδα το εκάστοτε θρησκευτικό κείμενο που επικαλείται ο Μονάρχης.
Ένα κλασικό παράδειγμα Θεοκρατίας είναι η Σαουδική Αραβία. Ο Βασιλιάς διατάζει. Ο Μουφτής μεταφράζει.
Το Ιράν λειτουργεί ως ένα μεικτό σύστημα που συνδυάζει όντως θεοκρατικά στοιχεία με μία αστική δημοκρατία την οποία όμως περιφρουρούν οι Φρουροί της Επανάστασης. Εδώ ήδη βλέπουμε την πρώτη λενινιστική πινελιά. Η αστική έκφανση του κράτους είναι ένα αλλοιωτικό στοιχείο της λαϊκής φύσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας που αποτελεί αναγκαίο κακό επιβίωσης.
2) Ναι, αλλά κουμάντο κάνουν οι Μουλάδες.
Αρχικά, το Ιράν έχει Σύνταγμα, σε αντίθεση με το Ισραήλ. Έχει Κοινοβούλιο και γίνονται κανονικά εκλογές. Μάλιστα όταν το Ισραήλ σκότωσε τον προηγούμενο πρωθυπουργό, Ιμπραήμ Ραΐσι, αυτός δεν αντικαταστάθηκε από τον αντιπρόεδρο της κυβερνώσας παράταξης. Ξανάγιναν εκλογές τις οποίες κέρδισαν αυτοί που αρχικά τις είχαν χάσει.
Οι "Μουλάδες" (όρος που περιγράφει τους κοινούς μη προνομιούχους κληρικούς) αποτελούν μόλις το 10% του Κοινοβουλίου.
3) Δεν υπάρχει ανεξιθρησκία.
Μουσουλμάνοι υποψήφιοι με δεκάδες χιλιάδες ψήφων χάνουν τις έδρες τους από Χριστιανούς, Ζοροάστρες και Εβραίους υποψηφίους που παίρνουν μερικές εκατοντάδες ψήφων, γιατί στο Ιράν προβλέπεται από το Σύνταγμα η αναγκαστική εκπροσώπηση αυτών των τριών θρησκευτικών μειονοτήτων.
Το κράτος χτίζει εκκλησίες και υποστηρίζει χριστιανικές δομές, αν και ο προσηλυτισμός Μουσουλμάνων αποθαρρύνεται. Για παράδειγμα, τα Χριστούγεννα οι δήμαρχοι, πολλοί εκ των οποίων είναι γυναίκες (στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλές), στολίζουν τους δρόμους κατά τα Χριστιανικά πρότυπα, ενώ προσφάτως εγκαινιάστηκε σταθμός μετρό "Παρθένος Μαρία".
4) Οι κομμουνιστές εκδιώχθηκαν και δεν υπάρχει ιρανική αριστερά.
Η κόρη του Ιμάμ Χομεϊνί, γενάρχη της Ισλαμικής Επανάστασης, και ηγέτιδα της φεμινιστικής αριστεράς (Σύνδεσμος Γυναικών Ισλαμικής Επανάστασης), Ζαχρά Μοσταφαβί, λογικά είναι ηθοποιός. Δεν πολιτεύεται. Απλά προσποιείται. Λογικά πάντα.
Οι αριστεροί στους οποίους αναφέρεται αυτή η χιλιοειπωμένη κλάψα ήταν το Σοβιετικό Κόμμα Τουντέχ και οι "Μοτζαχεντίν του Λαού". Οι μεν ήταν κοσμικοί κομμουνιστές, ενώ οι δε ισλαμιστές τάχα μου, κομμουνιστές πιο τάχα μου.
Συχνά αυτή η διαμάχη παρουσιάζεται ως μία εξαπάτηση της αριστεράς από τον Ιμάμ Χομεϊνί. Ο Χομεϊνί όχι απλά δεν εξαπάτησε την αριστερά, αλλά έγινε ακριβώς το αντίθετο. Εκείνη τον εξαπάτησε.
Η πρώτη ρήξη ήρθε με τους Μοτζαχεντίν, οι οποίοι αυτοπαρουσιάστηκαν ως Ισλαμιστές Μαρξιστές και, μαζί με το Τουντέχ, σαμποτάρανε το δημοψήφισμα λίγες μέρες μετά την Επανάσταση, επειδή δεν τους άρεσε η προοπτική μιας Ισλαμικής Δημοκρατίας και φυσικά το αποτέλεσμα. Το 98% του Ιρανικού λαού ψήφισε υπέρ ενός Ισλαμικού Κοινωνικού Συντάγματος.
Οι Μοτζαχεντίν, ως κλασικοί υποκριτές, μουναφικούν κατά την Ισλαμική ορολογία, ξαφνικά ήθελαν κοσμική κυβέρνηση και ζητούσαν εξουσία που δεν αναλογούσε ούτε στο ελάχιστο στη μικρή αποδοχή που είχαν από τον Ιρανικό λαό.
Το Τουντέχ έπαιξε σε διπλό ταμπλό, ενώ υπόγεια λειτουργούσε για λογαριασμό της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία δεν ανεχόταν την ανεξαρτησία του Ιράν το οποίο είχε συμφωνήσει να συνεργαστεί μαζί της, αλλά όχι να προσαρτιστεί σε αυτή. Γιατί ναι σύντροφοι, είναι δυνατόν κάποιος να είναι ομοϊδεάτης μας και να έχει άδικο. Ωιμέ!
Το καλύτερο; Και οι δύο συμμάχησαν με το Δυτικό φερέφωνο, Ιρακινό δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν, και πολέμησαν κατά της ίδιας τους της χώρας όταν αυτός εισέβαλε στο Ιράν μετά την Επανάσταση. Στην περίπτωση του Τουντέχ η αλήθεια είναι πιο πολύπλοκη, μιας και τα μέλη του που στήριζαν την Επανάσταση εισχώρησαν σε άλλες οργανώσεις.
Επίσης, υπήρξαν πολλαπλές απόπειρες δολοφονίας κληρικών, συμπεριλαμβανομένων του Χομεϊνί και Χαμενεΐ. Αυτές αποδεδειγμένα αφορούσαν τους Μοτζαχεντίν και όχι το Τουντέχ.
Παρένθεση για δεξιούς. Όταν οι Έλληνες κομμουνιστές συνεργάζονται με τη μη εχθρική Σοβιετική Ένωση, κατά την περίοδο της Κατοχής, είναι προδότες. Όταν οι Ιρανοί κομμουνιστές παίρνουν γραμμή από τη Σοβιετική Ένωση και συνεργάζονται με τον κυριολεκτικό εχθρό της πατρίδας τους είναι καημένοι. Βρε άι!
5) Τι σχέση έχει όμως το Ιράν με τον Σοσιαλισμό;
Απόλυτη! Το Ιράν αυτοπροσδιορίζεται ως ένας τρίτος πόλος κατά της Δυτικής Ελεύθερης (εξ)Αγοράς αλλά και του Ανατολικού Αθεϊστικού Μαρξισμού, με σαφή οικονομική σύγκλιση προς τον δεύτερο, κατά δήλωση του ίδιου του Ιμάμ Χομεϊνί.
"Τιμή και Δόξα στους εργάτες και την εργατική πρωτομαγιά. Η εργατική τάξη είναι η ραχοκοκαλιά της Ισλαμικής Επανάστασης." Ιμάμ Χομεϊνί, Τεχεράνη, 1/5/1979
"Είμαστε με το Ισλάμ. Όχι με την Καπιταλιστική Φεουδαρχία. Ούτε με τον Αθεϊστικό Μαρξισμό. Το Ισλάμ θα εξαλείψει τις ταξικές ανισότητες." Ιμάμ Χομεϊνί, Κομ, 5-6-1979
Το Ιράν, λοιπόν, δεν έχει ανάγκη να αυτοπροσδιοριστεί ως σοσιαλιστικό, για δύο βασικούς λόγους.
Α) Το Σιιτικό Ισλάμ είναι Σοσιαλιστικό εν γένει. Αυτά που ο Μαρξ κι ο Λένιν είπαν πριν έναν και δύο αιώνες, τα είπε ο Ιησούς ع πριν 2000 χρόνια και ο Προφήτης Μωάμεθ ﷺ και ο Ιμάμ Αλί ع τα έθεσαν σε πιο συγκεκριμένο πλαίσιο στην Αραβία του 7ου Αιώνα.
Ο Καπιταλισμός και η έννοια της Ελεύθερης Αγοράς είναι αμαρτία, χαράμ κατά την Ισλαμική ορολογία.
Ο Σοσιαλισμός είναι η απαγόρευση της δουλείας, τα δικαιώματα ιδιοκτησίας των γυναικών και ο φόρος Ζακάτ. Ακόμα κι η Τζίζια που εξασφαλίζει θρησκευτική και στρατιωτική προστασία και από την οποία αποκλείονταν οι άποροι, οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι.
Β) Εντός του Ιράν ο όρος έχει ευτελιστεί από το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν.
6) Δομικά είναι Σοσιαλιστική η Ισλαμική Δημοκρατία;
Όχι! Είναι ιδεολογικά. Πρακτικά είναι σοσιαλίζουσα με όλο και αυξανόμενη ιδιωτική πρωτοβουλία/οικονομία, δυστυχώς. Έτσι όμως είναι και η Κίνα.
- Στο Ιράν η υγεία και η παιδεία είναι δωρεάν.
- Το Σύνταγμα της χώρας εξαναγκάζει κάθε κυβέρνηση να συνδράμει στον αντιαποικιακό αγώνα κάθε λαού, διαφορετικά οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν δικαίωμα να διαλύσουν τη Βουλή και να εκλέξουν καινούργια.
- Το Ιράν, ακόμα και μετά την προδοσία κάποιων Ιρανών Κομμουνιστών, γιορτάζει την Εργατική Πρωτομαγιά.
- Η Ιρανική τηλεόραση τιμάει τους αγωνιστές της Κούβας στην επέτειο της Κουβανικής Επανάστασης και παρουσιάζει ντοκιμαντέρ για τους Σαντινίστας και τον Νέλσον Μαντέλα.
- Η Ιρανική Επανάσταση στήριξε ιδεολογικά και πρακτικά τον αγώνα κατά του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.
- Οι Φρουροί της Επανάστασης διατηρούν το σύστημα αναδιανομής των Ιδρυμάτων Βονιάντ, μέσω των οποίων παρέχεται τροφή και στέγαση στους άπορους.
- Ο ιδεολογικός καθοδηγητής της Ισλαμικής Κοινωνικής Επανάστασης ήταν ο Σιίτης κομμουνιστής Αλί Σαριάτι, ο οποίος πριν την Επανάσταση υπήρξε επικριτής του Χομεϊνί, πνευματικού ηγέτη της Επανάστασης, αλλά κατέληξε να τον στηρίζει και να κατηγορεί το κομμουνιστικό κόμμα του Ιράν για δυτικοπληξία.
- Ακόμα κι η ιδιωτική πρωτοβουλία ελέγχεται από τους Φρουρούς της Επανάστασης, όπως στην Κίνα ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Το σύστημα του Ιράν, λοιπόν, εμπεριέχει τον Σοσιαλισμό ως δομικό του στοιχείο. Δεν τον χρειάζεται ως ξεχωριστή επιρροή.
7) Ναι αλλά γκέι, γυναίκες κλπ
Εδώ η αλήθεια δεν είναι όσο λευκή θα ήθελα να την παρουσιάσω, αλλά δεν είναι ούτε μαύρη. Είναι γκρίζα, αλλά βελτιώνεται σταδιακά.
Τη δεκαετία του 80 ο Ιμάμ Χομεϊνί νομιμοποίησε τη φυλομετάβαση, την οποία χρηματοδοτούσε μερικώς ή και ολικώς το κράτος. Φυσικά οι λόγοι δεν ήταν μόνο ανθρωπιστικοί, αλλά και ομοφοβικοί. Οι ομοφυλόφιλοι πιέζονταν να κάνουν την επέμβαση, επειδή ο Χομεϊνί είχε ελλιπή κατανόηση του διαχωρισμού σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.
Η ντροπιαστική και σιχαμένη Αστυνομία Ηθών καταργήθηκε το 2022, ακριβώς επειδή το Ιράν, ως Ισλαμική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ακούει τους πολίτες του. Ο νόμος για τη μαντίλα έχει παγώσει από τότε και εφαρμόζεται σε δημόσιες υπηρεσίες και πανεπιστήμια, ως στοιχείο πολιτιστικής αντίστασης.
Από εκεί και πέρα, αυτός ο νόμος δεν εφαρμοζόταν σχεδόν ποτέ ούτε πριν καταργηθεί ουσιαστικά, αλλά δέχομαι πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν. Τώρα δεν θα αναλύσω στα σοβαρά την παραμύθα για τη Μάχσα Αμίνι, την Τζένα Ορτέγκα και τη Δέσποινα Βανδή που εκτελέστηκαν. Ακόμα και να υπήρχε αλήθεια στα παραπάνω αφηγήματα, η αστυνομία είναι ίδια παντού. Μόνο ο Χαμενεΐ εγκαλείται προσωπικά λες και βρίσκεται πάνω από κάθε μπάτσο ξεχωριστά και τον διατάζει να δείρει.
Και μια υποσημείωση στην προσπάθεια να κατανοήσουμε τον εν λόγω νόμο στα πολιτισμικά πλαίσια του Ιράν. Η μαντίλα στο Ιράν είναι σύμβολο Αντίστασης στον Δυτικό Ιμπεριαλισμό. Οι κομμουνίστριες του Ιράν κατά τη διάρκεια της Επανάστασης φορούσαν τη μαντίλα στις διαδηλώσεις και μερικές την έβγαζαν μετά.
Σε μια χώρα που βάλλεται από παντού, η άρνηση της μαντίλας, εσφαλμένα, έχει συνδυαστεί με τον αποικιακό φεμινισμό. Αυτά.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.