Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Ποιος αποφασίζει, τελικά, για το σώμα της χώρας;
Η τραγωδία/έγκλημα των Τεμπών παρουσιάστηκε ως ατύχημα, ως διαχειριστική αστοχία, ως αποτέλεσμα ανικανότητας και διαφθοράς.
Και βέβαια όλα αυτά ισχύουν, αλλά είναι ανεπαρκή.
Γιατί τα Τέμπη δεν είναι μόνο κρατικό έγκλημα. Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης αποτυχίας, ενός ελλείμματος εθνικής ανεξαρτησίας και της απουσίας κυριαρχικής στρατηγικής υποδομών.
Ο σιδηρόδρομος δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια, αλλά γεωπολιτικό εργαλείο, είναι υποδομή κυριαρχίας (critical national infrastructure) και βέβαια ακόμη μια ελληνική εξαίρεση.
Σε κάθε "σοβαρό" αστικό κράτος, ο σιδηρόδρομος είναι πυλώνας εθνικής ισχύος. Η Γαλλία, η Γερμανία, η Κίνα, ακόμη και η Τουρκία επενδύουν σε σιδηροδρομικά δίκτυα ως μέσο οικονομικής και στρατηγικής κυριαρχίας.
Η Ελλάδα έκανε το αντίθετο. Τον υποβάθμισε συστηματικά. Και αυτό δεν ήταν απλώς ανικανότητα. Ήταν πολιτική οικονομία εξάρτησης. Είναι η αυτοκινητοκεντρική ολιγαρχία και μεταπρατική παρασιτική τάξη που συγκρότησε γύρω από το αυτοκίνητο ένα πλέγμα συμφερόντων: εισαγωγείς, καύσιμα, παραχωρήσεις δρόμων, κατασκευαστικές, τράπεζες, leasing, ασφαλιστικές, διαφημιστικά κονδύλια.
Ο σιδηρόδρομος δεν παρήγαγε αυτή την πρόσοδο.
Δεν έφερνε πωλήσεις καυσίμων, δεν έφερνε διόδια, δεν έφερνε εργολαβίες υψηλής πολιτικής προβολής.
Άρα δεν ήταν προτεραιότητα για την εγχώρια ολιγαρχία και ως εκ τούτου το έγκλημα των Τεμπών είναι "υπόδειγμα" εσωτερικής αποικιοποίησης.
Η ιδιωτικοποίηση του ελληνικού σιδηροδρόμου ήταν μνημονιακή υποχρέωση. Το 2017 η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πωλήθηκε έναντι μόλις 45 εκατ. ευρώ στον ιταλικό κρατικό όμιλο Ferrovie dello Stato Italiane (FS Group), μετασχηματιζόμενη αργότερα σε Hellenic Train.
Ο ΟΣΕ παρέμεινε στο ελληνικό Δημόσιο ως διαχειριστής υποδομής, αλλά με δραματικά μειωμένη χρηματοδότηση και κρατική ικανότητα.
Η ιδιωτικοποίηση δεν συνοδεύτηκε από εθνική στρατηγική επενδύσεων. Αντίθετα, το κράτος συνέχισε να επιδοτεί τον ιδιώτη λειτουργό με δεκάδες εκατομμύρια ετησίως, απλώς για να λειτουργεί το δίκτυο.
Φαίνεται δηλαδή καθαρά εδώ πως τα Μνημόνια και η ιδιωτικοποίηση δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά θεσμοποίηση της εξάρτησης
Από την άλλη η είσοδος της COSCO στον Πειραιά ενταγμένη στην κινεζική Belt and Road επιχείρησε να μετατρέψει τον Πειραιά σε πύλη κινεζικών προϊόντων προς την Ευρώπη, με ανάπτυξη των σιδηροδρομικών συνδέσεων προς την Κεντρική Ευρώπη. Έχεις κανείς αμφιβολία ότι η Γερμανία -αλλά και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης- δεν θα ήταν ενθουσιασμένη με αυτή την εξέλιξη; Ο πρόεδρος των πρέσβεων της Ν. Κορέας είχε πει κάποτε στον Γιάνη Βαρουφάκη -στην προτροπή του να στηρίξει στην ανάπτυξη βιομηχανικής υποδομής για τη συναρμολόγηση κορεατικών αυτοκινήτων στην Ελλάδα- ότι η Γερμανία και η Ολλανδία δεν θα επέτρεπαν ποτέ κάτι τέτοιο παρ΄ ότι η κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά συμφέρον και για την Ν. Κορέα.
Και κάπως έτσι η Ελλάδα δεν κατάφερε να γίνει ούτε καν ένας διάδρομος logistics για την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο ρό
Η είσοδος της COSCO στον Πειραιά εντάσσεται στην κινεζική Belt and Road.
Ο Πειραιάς μετατράπηκε σε πύλη κινεζικών προϊόντων προς την Ευρώπη, με ανάπτυξη intermodal logistics και σιδηροδρομικών συνδέσεων προς την Κεντρική Ευρώπη. "Διάδρομος" επιτρέπεται να είμαστε μόνο για τις νατοϊκές ανάγκες.
Για τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις υπάρχει μια δομική ιεραρχία, μια σαφής ευρωπαϊκή ιεραρχία παραγωγής. Ο Βορράς βιομηχανία και τεχνολογία, ο Νότος κατανάλωση, τουρισμός, και logistics. Η Ελλάδα όφειλε να παραμείνει αγορά γερμανικών αυτοκινήτων και περιφερειακός διάδρομος. Η ανάπτυξη σιδηροδρομικού δικτύου δεν ήταν ποτέ στην ευρωπαϊκή ατζέντα.
Απέναντι σ' αυτό το ελληνικό πολιτικό σύστημα -ως φορέας της εξάρτησης- δεν αντιστάθηκε. Δεν είχε εθνική στρατηγική υποδομών και λειτούργησε -όπως συνήθως εδω και 200 χρόνια- ως μεταπρατικός διαχειριστής εξαρτημένης ανάπτυξης. Δρόμοι αντί για ράγες. Εισαγωγές αντί για παραγωγή. Ιδιωτικοποίηση αντί για κρατική ικανότητα.
Τα Τέμπη, οι σκοτωμένοι άνθρωποι, είναι σύμπτωμα της αποτυχία κυριαρχίας, είναι συνέπεια ελλείμματος εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί, όταν το κράτος δεν ελέγχει ούτε τις "ράγες του, δεν ελέγχει ούτε την ασφάλεια των πολιτών του.
Με αυτή την έννοια η εθνική ανεξαρτησία δεν είναι σημαία, είναι υλική υποδομή. Η κυριαρχία δεν είναι ρητορική. Είναι ενέργεια, μεταφορές, τεχνολογία, βιομηχανία. Χωρίς αυτά, ένα κράτος είναι απλώς διαχειριστής ξένων αλυσίδων αξίας.
Τα Τέμπη είναι ακριβώς το σημείο όπου η απώλεια της κυριαρχίας έγινε απώλεια ζωής, όπως τόσες άλλες φορές στο ιστορικό μας παρελθόν.
Συνεπώς, το ερώτημα που δεν τέθηκε είναι ποιος αποφάσισε ότι ο σιδηρόδρομος δεν είναι εθνική προτεραιότητα; Ποιοι ωφελήθηκαν από την αυτοκινητοκεντρική Ελλάδα; Ποιο ευρωπαϊκό μοντέλο ήθελε την Ελλάδα ως περιφέρεια logistics;
Τα Τέμπη δεν είναι απλώς έγκλημα. Είναι καθρέφτης μιας χώρας που παραιτήθηκε από την έννοια της κυριαρχίας και αντάλλαξε την ανεξαρτησία με εισαγωγές, εργολαβίες και κατανάλωση.
Η απουσία ενός λειτουργικού, εκτεταμένου και κυρίαρχα ελεγχόμενου σιδηροδρομικού δικτύου δεν είναι τεχνική υστέρηση, είναι σύμπτωμα απώλειας κυριαρχίας.
Ο σιδηρόδρομος είναι από τις πιο «κρατικές» υποδομές. Απαιτεί μακρόπνοο σχεδιασμό, δημόσια επένδυση, στρατηγική βούληση και τεχνολογική αυτονομία.
Όταν μια χώρα δεν μπορεί ή δεν θέλει να αναπτύξει σιδηρόδρομο, σημαίνει ότι δεν σχεδιάζει το μέλλον της, αλλά απλώς προσαρμόζεται σε ρόλους που της αποδίδονται: δρόμοι για εισαγόμενα αυτοκίνητα, λιμάνια για ξένα εμπορεύματα, αεροδρόμια για τουριστική κατανάλωση.
Ο σιδηρόδρομος, ως εσωτερική αρτηρία ενοποίησης του χώρου, της οικονομίας και της κοινωνίας, προϋποθέτει κυρίαρχο κράτος. Η ανυπαρξία του στην Ελλάδα είναι, με αυτή την έννοια, ένα υλικό ίχνος της μη-κυριαρχίας: ένα τραύμα στο σώμα της χώρας που αποτυπώνει ότι ο συλλογικός μας χώρος δεν οργανώνεται από εμάς, αλλά διαμορφώνεται ως διάδρομος για άλλους.
Και να γιατί αυτή η συζήτηση δεν γίνεται. Διότι αν μιλούσαμε σοβαρά για τα Τέμπη ως ζήτημα εθνικής κυριαρχίας, θα έπρεπε να μιλήσουμε για τις χρονικές, διακομματικές ευθύνες ενός πολιτικού συστήματος που, επί δεκαετίες, αποδιάρθρωσε το κράτος, εκχώρησε κρίσιμες υποδομές, υποκατέστησε τον στρατηγικό σχεδιασμό με πελατειακές εργολαβίες και αποδέχθηκε τη θέση της χώρας ως εξαρτημένης περιφέρειας. Μια τέτοια συζήτηση δεν θα βόλευε κανέναν: ούτε τις κυβερνήσεις που ιδιωτικοποίησαν, ούτε τις αντιπολιτεύσεις που δεν ανέτρεψαν, ούτε τις ελίτ που κέρδισαν από τη μεταπρατική οικονομία.
Θα αποκάλυπτε ότι το έλλειμμα κυριαρχίας δεν είναι ατύχημα, αλλά πολιτική διαδρομή. Και ότι το πολιτικό σύστημα υπήρξε διαχειριστής αυτής της εξάρτησης, όχι αντίπαλός της.
Γι’ αυτό προτιμάμε να μιλάμε για πρόσωπα, λάθη και σκάνδαλα και όχι για το θεμελιώδες ερώτημα:
ποιος αποφασίζει, τελικά, για το σώμα της χώρας.
Γιατί εκεί βρίσκεται ο πραγματικά υπεύθυνος για "τα παιδιά που δεν έφτασαν"....
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.