Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, τότε που λεφτά "υπήρχαν" και η Παπαρίζου δονούσε την Ευρώπη με την υποτιθέμενη λύρα της, φόρτωσα σε ένα πλοίο τα όνειρά μου, την αισιοδοξία μου, την αγάπη μου για τη δουλειά του εκπαιδευτικού και ένα κοντομάνικο που έγραφε "I love Marietta" (η Υπουργός Παιδείας τότε) και βρέθηκα στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Είχα τα όνειρα του νεοδιόριστου, στο μυαλό μου έμπαινα σε φρεσκοβαμμένες τάξεις, με καθαρές κουρτίνες και παιδιά να με κοιτάνε στα μάτια. Να είμαι ο μαέστρος της τάξης μου. Να (καθ)οδηγώ τις νεανικές ψυχές, να τις "πλάθω", να τις μάθω ιστορία, αρχαία, Λατινικά, φιλοσοφία. Να τους περάσω το αγαπημένο μου μότο "cogito ergo sum", να τους εξηγήσω το "in medias res". Άλλωστε τόσον Πλαύτο και τόσον Τερέντιο αποστήθιζα στο Πανεπιστήμιο. Τόσος Οράτιος έγραψε στην φοιτητική μου ψυχή! Τόσος Οβίδιος μού έκανε παρέα τα βράδια του Ιουνίου στις εξεταστικές. Έπρεπε να τους μεταλαμπαδεύσω.
Τέτοια εξιδανικευμένα και ποιητικά σκεφτόμουν, ανεβαίνοντας στο πλοίο. Ακόμα θυμάμαι την προσμονή μου στο κατάστρωμα. Δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει εκείνο το ταξίδι. Καθόμουν στο πολυτελές Blue Star Ferry και όταν δεν ονειρευόμουν το... μέλλον, κοιτούσα γύρω μου τους ανθρώπους. Προσπαθούσα να διακρίνω ποιος άλλος μπορεί να ήταν καθηγητής και ακόμα περισσότερο νεοδιόριστος. "Κι εσείς νεοδιόριστος;", ήθελα να ρωτήσω έναν τύπο που καθόταν δίπλα μου, που από την πολλή... συγκίνηση μισοκοιμόταν όρθιος. "Μπααααα!", σκέφτηκα μετά. "Αποκλείεται! Κουρασμένος μικροέμπορος θα 'ναι που γυρίζει από επαγγελματικό ταξίδι!", αποφάνθηκα με δικαστική σιγουριά, ψάχνοντας άλλου για συναδέρφους.
Συνάδερφοι! Τι ωραία λέξη! Πόση αλληλεγγύη κρύβει! Θα περνούσαν κάποια χρόνια, βέβαια, μέχρι να μάθω και πόσα μαχαίρια κρύβει! Αλλά τότε ήμουν χαρούμενος και αδαής. Και σίγουρος ότι υπήρχαν αρκετοί νεοδιόριστοι σ' εκείνο το πλοίο! Κι ήθελα να τους βρω, να μοιραστώ τη χαρά μου! Μα τελικά έμεινα να ταξιδεύω με τον νυσταγμένο εμποράκο (ας πούμε ότι τον λέγανε Ηλία) και παραδίπλα μια κυρία, αρκετά μεγάλη, που φορούσε την παραδοσιακή φορεσιά της Ολύμπου στην Κάρπαθο. Το πλοίο κατάπινε ακόρεστα τα κύματα και τα ναυτικά μίλια. Κι όσο τα κατάπινε τόσο με έφερνε πιο κοντά στο όνειρο. Τόσο και πλησίαζα εκείνες τις φρεσκοβαμμένες τάξεις με τις καθαρές κουρτίνες και τα ήσυχα, σεβαστικά παιδιά.
Κάποια στιγμή το πλοίο έφτασε. Αφού αποχαιρέτησα κρυφά τον κυρ-Ηλ(λλ)ία και την συμπαθή κυρία με την τοπική ενδυμασία, ξεχύθηκα στην πόλη! Πήγα κατευθείαν στη Δευτεροβάθμια Διεύθυνση, για να ορκιστώ. Είχαν περάσει οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη και βιάζονταν να μας "πετάξουν" στη δουλειά μας. Με το που με είδε ο κ. Μηνάς, ο τότε Διευθυντής Δευτεροβάθμιας (και καλός φίλος αργότερα) , μου είπε: "εσένα σου έχω μια αποστολή!". "Ωππ! Αυτά είναι!". Χαρά εγώ... Φίρμα έγινα κατευθείαν! "Με συμπάθησε", σκέφτηκα. Και ήμουν περίεργος να μάθω την αποστολή μου. Με έτρωγε η μύτη μου! Πού πας, ρε Καραμήτρο;
Κι η "αποστολή" μου ήταν το ηρωικό 3ο ΤΕΕ Ρόδου (τότε ΤΕΕ, νυν ΕΠΑΛ, αν και το συγκεκριμένο καταργήθηκε 3 χρόνια μετά). Πρώτη μέρα γεμάτος χαρά πέρασα την κεντρική είσοδο. Τεράστιο σχολείο, με μια μεγάλη αυλή στη μέση και οι τάξεις περιμετρικά, κάτι σαν το Λύκειο στον "Ροζ Γάτο" με τον Μουστάκα! "Χαίρω πολύ!", είπα αμέσως και άπλωσα τη χερούκλα μου, για να συστήσω τον νεοδιόριστο εαυτό μου. Δε χρειαζόταν! Η... ψαρίλα ήταν εμφανής από μακριά. Κι ευτυχώς είχα καλούς συναδέρφους τότε! Να 'ναι καλά οι άνθρωποι! Με υποδέχθηκαν θερμά. Όπως αξίζει να συμπεριφέρεται κάποιος σε κάθε νέο που ταξίδεψε 1000 χιλιόμετρα, για να πάρει πρώτο μισθό 1036 ευρώ (προ κρίσης) σε ένα πανάκριβο νησί. Και από κάποιους έμαθα αρκετά! Αλλά δεν είναι της παρούσης...
Πρώτη εντύπωση στο γραφείο εξαιρετική! Χαμογελαστοί συνάδελφοι, κουλ και έμπειρος διευθυντής, όλα έδειχναν ευοίωνα. Μέχρι την ατάκα συμπαράστασης ενός συναδέλφου: "καλό κουράγιο τις πρώτες μέρες! Μετά θα συνηθίσεις!". Νομίζοντας ότι τρολάρει και ότι έχω καταλάβει πλήρως τη σημασιολογική απόχρωση της "ευχής", πήρα το δρόμο που μου χάραξε η Μοίρα. Μετά από αρκετά σκαλιά (2ος όροφος γαρ) μπήκα στην πρώτη τάξη της ζωής μου ως καθηγητής σε δημόσιο σχολείο. Σοκ! Χωρίς δέος! Με ψήγματα φόβου. "Μάλλον μπήκα σε λάθος τάξη!", σκέφτηκα. Μα ήταν η σωστή! Δυστυχώς ..
Όλοι οι μαθητές ήταν μαζεμένοι σε μια γωνιά να συζητούν, οι τοίχοι βρώμικοι, χωρίς κουρτίνες, χωρίς καθαρά θρανία, χωρίς "ευταξία". Η ομάδα στη γωνία να με αγνοεί επιδεικτικά, κάνα δυο μόνο να έχουν καθίσει χαζογελώντας. Στο μέτωπό τους έγραφε: "Καλώς τον! Θα περάσεις καλά!" Αφού ανέβασα λίγο τον τόνο της φωνής, χωρίς να γίνω αυστηρός, πέτυχα μετά από λίγα το αυτονόητο σε άλλα σχολεία: να κάτσουν κάτω όλοι με μια στοιχειώδη ευταξία. Λίγο μετά μπήκε ένας με ένα τεράστιο κλαδί λέγοντας "ήρθα να σας κάνω αγιασμό!" και κουνώντας το, μιμούμενος κάποιον παπά, σίγουρα Ροδίτη λόγω της προφοράς! "Το πετάω, δάσκαλε, κι έρκουμαι!", μου είπε σε λίγο, αφού ολοκλήρωσε τη... σεμνή τελετή. Με τα πολλά πέρασε εκείνη η μέρα και την επόμενη κάποιος μου έδειξε ένα συμπαγές... μυτερό αντικείμενο (δεν το γράφω για ευνόητους λόγους) και μου είπε με νόημα: "κοίτα πώς ξέρω να το κρατάω!". Και άρχισα να καταλαβαίνω ότι με πέταξαν στα βαθιά! Μα άρχισα να κολυμπώ και σταδιακά να τους κερδίζω, βάζοντας όρια. Με τον καιρό και με το ένστικτο οδηγό αποκτήσαμε μια εξαιρετική σχέση. Αρχίσαμε να κάνουμε λογοτεχνία! Τους είπα ότι όποιος θέλει να γίνει εξπέρ στο φλερτ, πρέπει να μάθει Ελύτη. "Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη", είπε ο ποιητής και περιέργως αυτό έπιασε. Και φτάσαμε να μαθαίνουμε έναν στίχο από κάθε νέο ποιητή! Κέρδος ήταν! Συμφωνίες κυρίων για 15 λεπτά μάθημα και μετά συζήτηση για κάποιο σοβαρό θέμα που τους απασχολούσε. Ακόμα και οι ομάδες ήταν σοβαρό θέμα, τουλάχιστον για αυτούς. Και πέρασαν καλεσμένοι από την τάξη ο Καβάφης, ο Καρυωτάκης με τις "απίστευτες αντένες", ακόμα και η Πολυδούρη με το "μόνο γιατί μ'αγάπησες". Μετά στην Ιστορία ακούσαμε με προσοχή την Μαρία Αντουανέτα να παροτρύνει τον λαό "να φάει παντεσπάνι, αν δεν έχει ψωμί", και τον Κολοκοτρώνη να λέει ότι ο Θεός "έβαλε την υπογραφή του για την ελευθερία της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω"! Μια φράση να μάθαιναν μου ήταν αρκετό (Και το μεγάλο μου βραβείο ήταν μια φωνή πολλά χρόνια μετά, λίγο πριν φύγω απ' το νησί, να μου φωνάζει: "έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη! Δασκαλάρα μου! Α, ρε δασκαλάρα μου! Μου έλειψες!").
Και τα χρόνια περάσανε. Απέκτησα εμπειρία από "δύσκολα" παιδιά, που τελικά είχαν (οι περισσότεροι) καθαρή καρδιά! Και ήρθε ο καιρός για νέα "αποστολή"! Στο δυσκολότερο Γυμνάσιο της πόλης, ημι-αστικό με κάποια ημι-παραβατικά παιδιά, όπως έμαθα από τα ίδια και από εμπιστευτικές συζητήσεις με τον διευθυντή. Ειδικά σε ένα τμήμα δεν ήθελε κανείς συνάδελφος να μπει. Όλοι επέλεγαν τα "πιο καλά" τμήματα κι ο νεοαφιχθείς (άσχετα αν ήμουν πιο "παλιός" από μερικούς, στο σχολείο εκείνο ήμουν ο πιο νέος) πήρε τελικά το Β1. Με "δύσκολα" αγόρια και κορίτσια. Εκεί κατάλαβα ότι ο όγκος και το ύψος μου βοηθούν το εκπαιδευτικό μου ένστικτο. Κάποιοι μου είπαν ότι αν με έβλεπαν έξω, θα με περνούσαν για αστυνόμο από την Ασφάλεια! Όσο ζω, μαθαίνω! Και φιλόλογος και αστυνομικός και διπλωμάτης. Γενικά όσα πρέπει να είναι ένας εκπαιδευτικός σήμερα.
Κάποια μέρα έλειπα τις πρώτες ώρες. Ήταν η μέρα με τις λίγες ώρες μου και ήρθα λίγο πριν αρχίσει το πρώτο μου μάθημα. Βλέπω αστυνομία στο προαύλιο, αρκετό χαμό, αρκετούς να σχολιάζουν και τον διευθυντή αιμόφυρτο να προσπαθεί να συνέλθει. Ένας εξωσχολικός (δε γράφω περισσότερα για ευνόητους λόγους) τον γρονθοκόπησε, πριν προλάβει να αντιδράσει. Δεν ήταν απλή μπουνιά. Είχε καμπανάκια μαζί της, τα οποία αρχίσαν να χτυπούν! Δεν είναι καλά τα πράγματα, τελικά! Αρχίζει να χαλάει το "γλυκό", να γκριζάρει το πολύχρωμο όνειρο του νεοδιόριστου! Δύο βδομάδες μετά διαπληκτισμός δικός μου με τη μητέρα ενός μαθητή, γιατί "του μίλησα απρεπώς", άσχετα αν απέκρυψε τεχνηέντως την απαράδεκτη συμπεριφορά του γιου της. Δέχθηκα και απειλές με το γάντι και το... βαμβάκι. Βέβαια, μετά τα βρήκα με τη γυναίκα! Και τον γιο της ακόμα και τώρα του έχω αδυναμία! Αλλά είχαν μαζευτεί πολλά καμπανάκια, για να τα αγνοήσω ..
Αλλαγή πλεύσης, λοιπόν! Μπήκα σε καινούργιο "πλοίο" με μεγάλα παιδιά! Πριν "χαθεί το όνειρό μας" που λέει και το τραγούδι. Πριν φτάσω στο μη παρέκει. Πριν πάθω εγκεφαλικό, όπως η Σοφία! Πριν αφήσω τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας να μου κάνουν ζημιά, όπως έκαναν στη Σοφία! Όχι ότι και στην Εκπαίδευση Ενηλίκων δεν υπάρχουν σκ@τ#ψυχοι! Παντού υπάρχουν, αρκεί να μην τους αφήνουμε να σπείρουν μέσα μας το δηλητήριο που κουβαλούν εκ γενετής στην ψυχή τους!
Το διά ταύτα είναι ότι πολλοί συνάδελφοι έχουν παρόμοια ιστορία να διηγηθούν. Όμως δεν μπορούν όλοι για δικούς τους λόγους να μεταπηδήσουν σε άλλη "βάρκα", πιο ασφαλή. Το διά ταύτα είναι ότι πολλοί συνάδελφοι κινδυνεύουν πλέον απο παιδιά που έρχονται "χαλασμένα" στα σχολεία. Παιδιά χαϊδεμένα, μεγαλωμένα μέσα σε ένα πελώριο "ναι", μέσα από ένα γιγάντιο τάμπλετ, στη χώρα του "ναι, πασάκα μου", αυτή τη ρημαδοχώρα του ενοχικού γονιού που δεν ξέρει να βάζει όρια. Που μπορεί να δουλεύει τρέλα ωράρια (όπως και η μάνα πολλές φορές), αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία, ειδικά όταν ο παππούς και η γιαγιά πετάχτηκαν σε γηροκομεία. Και όχι, δεν είμαι με τα παιδιά (το διαβάζω και απορώ!!) αυτών των χαλασμένων οικογενειών! Δεν είμαι με τα παιδιά που ασκούν μπούλινγκ σε άλλα παιδιά (που τους παίρνει)! Δεν είμαι με τα παιδιά που προκαλούν κατάθλιψη σε άλλα παιδιά με τη συμπεριφορά τους! Δεν είμαι με τα παιδιά, των οποίων οι γονείς έρχονται στα σχολεία και απειλούν δασκάλες και καθηγητές, γιατί το καμάρι τους έχει πάντα δίκιο! Δεν είμαι με τα παιδιά, γιατί δε θέλω να πάθω εγκεφαλικό! Ούτε γω ούτε οι συνάδερφοί μου!
Το διά ταύτα είναι ότι επίσης κινδυνεύουν και από συναδέρφους! Τοξικούς, ζηλόφθονους, μέτριους στην καλύτερη, που ασκούν μπούλινγκ, γιατί κάποιος τους χαλάει την πιάτσα και το βόλεμα! Που βλέπουν τη λάμψη του και το γκελ που κάνει στα παιδιά, που βλέπουν το γκελ που κάνουν τα πτυχία του και η μόρφωσή του και αντί να πάρουν μαθήματα και να ανέβουν, επιθυμούν διακαώς να του κόψουν τα πόδια! Ούτε με αυτούς είμαι!!
Αλλά ούτε με το εκπαιδευτικό σύστημα! Ούτε με αυτούς που δε μας έκαναν στα Πανεπιστήμια ούτε μια ώρα διδακτική φιλολογικών μαθημάτων! Τι να τον κάνω, ρε, τον Πλαύτο και τον Τερέντιο!; Τι να τον κάνω τον Σοφοκλή και τον Αριστοτέλη! Τι να την κάνω την Αντιγόνη, που με ανάγκαζαν να τους τη μαθαίνω από το πρωτότυπο, να χάνουν τη μπάλα τα εφηβάκια και να με ρωτάνε μετά πού τραγουδάει ο τράπερ ο Αρίσθας ο Οτιζέφς (αρ' οίσθα ότι Ζευς [Αντιγόνη, στίχος 2]) και αν έχει κάποια σχέση με τον Υποχθόνιο!!
Ούτε είμαι με αυτούς που δεν χαμπαριάζουν ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι τελειωμένο! Ότι η μετωπική διδασκαλία τελείωσε, ψόφησε, σάπισε και ζέχνει!! Κι εμείς αναγκαζόμαστε να κλείνουμε τη μύτη (και τα μάτια) και να μπαίνουμε στην τάξη να της κάνουμε ΚΑΡΠΑ! Και τι να τον κάνω τον διαδραστικό, αν ο καθηγητής δεν επιμορφώνεται (ναι, με το ζόρι!!) πάνω στη χρήση του! Αν δε θέλει να μάθει νέες μεθόδους και αν σε βλέπει με μισό μάτι, γιατί χαλάς την πιάτσα που ζητάς αίθουσα για να κάνεις μάθημα ομαδοσυνεργατικά! Δεν είμαι με αυτούς που δεν ακούνε τα παιδιά που διαμαρτύρονται, γιατί βαριούνται το μάθημα κάποιων που σε λίγα χρόνια θα βγουν στη σύνταξη! Ούτε με αυτούς που δεν τους βάζουν σε άλλο πόστο, γιατί η αίθουσα πλέον αντικειμενικά δεν τους "σηκώνει" και δε φταίνε αυτοί!
Κι όταν κάποιος φωτισμένος πολιτικός πάρει την ειλικρινή απόφαση να αλλάξει διακομματικά το σύστημα, να το κάνει ακούγοντας ΜΟΝΟ μπαρουτοκαπνισμένους δασκάλους και καθηγητές, με εμπειρία και ιδέες κι όχι αποστειρωμένους ακαδημαϊκούς "σοφούς" που δεν έχουν διδάξει ούτε μια ώρα σε αληθινή τάξη!
Να το κάνει, αφού διώξει με τις κλωτσιές έξω από την εκπαίδευση κάθε τοξικό σκ@τ#ψυχο, που προκαλεί απύθμενη πίκρα και εγκεφαλικά σε κάθε Σοφία και να τους πετάξει στις χωματερές! Τότε θα είμαι με αυτόν! Τουλάχιστον, τότε θα λέμε ότι η Πολιτεία έπραξε το καθήκον της. Και θα μένει πια η οικογένεια! Αυτή από την οποία αρχίζουν όλα! Αυτή που κάθε παιδί την κουβαλάει στην περπατησιά του, σαν πινακίδα από νέον!
Κρίμα τη γυναίκα...
Του Δασκάλου και φίλου Athanasios Kletsas
Να ξέραμε να ακούγαμε τους Δασκάλους ...
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.