Γιώργος Ιωάννου (1927-1985).
Από τη ιστοσελίδα: Parallaxi 16 Φεβρουαρίου 202
Γράφει ο Στέλιος Κούκος
Ο Γιώργος Ιωάννου δημιούργησε έναν λογοτεχνικό κόσμο από το μεδούλι της πόλης. Της γενέτειράς του. Της Θεσσαλονίκης. Και αυτό αποτελεί ένα τεκμήριο ή ένα εχέγγυο πως το λογοτεχνικό του αποτύπωμα ήταν και είναι γνήσιο. Χωρίς, βεβαίως, αυτό να σημαίνει πως προκρίνουμε το γραφικό, την γραφικότητα. Εξάλλου δεν έχει καμιά σχέση το έργο του Γιώργου Ιωάννου με γραφικότητες.
Και εδώ μου έρχεται κατά νουν ο στίχος «σιγανά και ταπεινά» που λέει και το νησιώτικο. «Σιγανά πατώ στην γη…», όπως και ελαφροπάτητα ήταν τα βήματά του Ιωάννου στην πόλη που διέσχισε και έκανε ποικίλες διαδρομές και στάσεις στους δρόμους, τα σοκάκια, τις πλατείες, τα καφενεία, τις ταβέρνες της πόλης. Όπως, επίσης και τις εκκλησιές της (Αχειροποίητο, Αγία Σοφία, Άγιο Δημήτριο…), το πανεπιστήμιο και τον λοιπό χώρο πέριξ όπου βρισκόταν το Εβραϊκό νεκροταφείο, τα κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας, το κτίριο της Φιλανθρωπικής Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης, το δάσος του Σέιχ Σου…
Βεβαίως, όσον αφορά τα ελαφροπατήματα του Ιωάννου στην Θεσσαλονίκη θα πρέπει να πούμε πως όταν χρειάστηκε συγκρούστηκε και τα έβαλε γενναία με όσους πίστευε πως τον υπονόμευαν.
Ο ίδιος ήταν παιδί του κέντρου της πόλης και, βεβαίως, παιδί ξεριζωμένων από την Ανατολική Θράκη. Ο Γιώργος Ιωάννου φρόντισε να «ρίξει» βαθιές ρίζες στην Θεσσαλονίκη, ίσως για να νιώθει λιγότερο ξεριζωμένος. Μπορεί και να ήξερε καλά πως το παρόν μπορεί να δρα επιδέξια υπονομευτικά στο όλο σώμα της πόλης και τον κόσμο της και να προδιαγράφει γι’ αυτήν ένα άδηλο μέλλον.
Οπότε γι’ αυτόν ήταν απαραίτητο το σκάψιμο της Θεσσαλονίκης. Ή ακόμη και η καλλιέργεια της πόλης, η εύρεση και η συνάντηση μαζί της. Και μάλιστα μπορούμε να πούμε πως αυτό αποτέλεσε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνάντηση. Και όχι μόνον γι’ αυτόν.
Σίγουρα, λοιπόν, το έργο του διαθέτει το απαραίτητο έρμα που στηρίζει γερά το εποικοδόμημά του. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στο λογοτεχνικό του έργο, αλλά και στο λοιπό: φιλολογικό, ερευνητικό, μεταφραστικό, ομιλίες, άρθρα και επιφυλλίδες σε εφημερίδες και περιοδικά. Τίποτε απ’ αυτά που έγραφε δεν ήταν μετέωρο, στον αέρα. Έγραφε και μιλούσε με γνώση, σεβασμό, ευγένεια και ευαισθησία. Και, βεβαίως, σε όλα αυτά που προαναφέραμε υπάρχει μια εσωτερική επικοινωνία και μια αγωνία σύνθεσης. Ήταν συγκοινωνούντα δοχεία.
Το ένα είδος δεν υπονόμευε το άλλο και δεν ένιωθες να υπάρχει κάποια διάσταση ανάμεσα στον λογοτέχνη-δημιουργό με τον φιλόλογο, μελετητή, ερευνητή. Επιστρέφοντας στο λογοτεχνικό του έργο -δεν ξέρω αν μπορούμε να το αποκαλέσουμε τον κυρίως κόσμο του- διαπιστώνουμε πως η γνωριμία του με τα ιστορικά χώματα της πόλης, το υπόβαθρο της και τα δικά της χρώματα, ο Ιωάννου χρωμάτιζε τις σελίδες του και απέδιδε τον διαχρονικό της ζωτικό χώρο και κόσμο. Φέρνοντάς ορισμένες φορές τα κάτω πάνω, τα παλιά στο σήμερα και σε άμεση συνομιλία.
Και έτσι προδιέγραφε μπροστά στα μάτια σου και προτού εφευρεθεί το 3D μια Θεσσαλονίκη πασών των εποχών! Κάτι που ουσιαστικά δεν αποτελούσε μια κατασκευή δική του. Αλλά και γιατί όχι; Ένας δημιουργός με την γενικότερη εποπτεία στο υλικό του θέματός του μπορεί να δημιουργεί και να ανακατασκευάζει τον δικό του «αποκλειστικό» κόσμο. Και ο Ιωάννου με τις γνώσεις που απέκτησε ως ερευνητής της Θεσσαλονίκης, αλλά και ως άνθρωπος που την έψαυσε, την απέδιδε και μας την παρέδιδε με ευαισθησία λυρικού συγγραφέα...
Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://parallaximag.gr/prosopa/giorgos-ioannoy-i-synantisi-toy-lyrikoy-logotechni-me-to-tragiko-medoyli-tis-thessalonikis
ΠΗΓΗ:https://ologiomofeggari.blogspot.com/2026/02/blog-post_16.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.