Του Βασίλη Λαμπόγλου
Στη κατοχή,οι Χίτες έκαψαν το σπίτι του παππού μου του Γιώργου στη Μάνη.
Βλέπεις, ως μυλωνάς έδινε αλεύρι στους αντάρτες...
Μέχρι τη δεκαετία του 80 κάθε καλοκαίρι που κατέβαινα για το καλοκαίρι, έβλεπα τα όρθια ντουβαρια που έχασκαν χωρίς σκεπή και που και που, ρωτούσα ξανά την ιστορία.
Ο συγχωριανός του παππού μου, ο Νώντας ήταν αυτός που είχε βάλει τη φωτιά... "γιατί έτσι τον είχαν διατάξει οι Χίτες..." έλεγε.
Κάθε καλοκαίρι, έρχονταν στην αυλή του καμμένου σπιτιού τα παιδιά του Νώντα που ήταν συνομήλικά μου και παίζαμε.
Η γιαγιά τους έδινε φαγητό και ρούχα που τα κατεβάζαμε από την Αθήνα, καθώς ήταν μια πολύ φτωχή οικογένεια.
Πάντα αναρωτιόμουνα πως φρόντιζαν με τόση μέριμνα ο παππούς και η γιαγιά μου, για τα παιδιά αυτού που τους έκαψε το σπίτι.
Μια φορά που θαρρετά ρώτησα, το βλοσυρό μα συνάμα και διδακτικό ύφος της γιαγιάς μου με την απάντηση "έτσι πρέπει να κάνουμε, έτσι θα κάνουμε... με έβαλε στη θέση μου.
Ο Κύριος Νώντας ερχόταν πότε πότε στο σπίτι μαζί με τη γυναίκα του τη Πολυτίμη,αλλά πάντα διέκρινα μια συστολή και στους δύο...
Μεγαλώνοντας, ερμήνευσα τη στάση που επιδεικνυαν οι πρεσβύτεροι της οικογένειας μου.
Χάρη στον παππού μου,οπτικοποίησα τη λέξη συν+χωρώ... βίωσα την ανεξικακκια,τη μακροθυμια.
Αυτή η δημώδης σοφία των ανθρώπων που ήξεραν να συγχωρούν και να συνυπάρχουν με το "άλλο".
Θα μου πεις,τι μας νοιάζει?
Όταν υπερασπίστηκα τον Κασελακη,όχι για τις πολιτικές του απόψεις αλλά για τη προσωπική του ζωή,τα πλέον ομοφοβικά σχόλια τα άκουσα και τα διάβασα από ανθρώπους που δηλώνουν κομμουνιστές.
Όταν υπερασπίστηκα τη Καρυστιανού ,όχι για τις πολιτικές της θέσεις αλλά για το δικαίωμα της να πολιτευτεί,τα πλέον ακραία σχόλια τα άκουσα από κάποιους που δηλώνουν με περηφάνεια, κομμουνιστές...
"ΧΑΜΑ...να το πει το κόμμα της",είπε μια φίλη...από το Χαροκαμενη Μάνα .
Χθές μια φίλη κομμουνιστρια έγραψε στον τοίχο της πως δύο είναι τα κόμματα στην Ελλάδα,το ΚΚΕ και όλα τα υπόλοιπα...
Και μας κατευοδωσε με τη φράση "Άιντε ψώνια".
Ο πατέρας μου που είχε φάκελο κομμουνιστή στην ασφάλεια, ποτέ δεν μου μίλησε με μίσος και εκδικητικότητα για αυτούς που του σημάδεψαν τη ζωή... μόνο έβλεπες τη πικρία στο πρόσωπο του (θαρρώ πως πάντα την έφερε αποτυπωμένη).
Αυτό που θέλω να πω , είναι πως η δική μου Αριστερά δεν διαθέτει την μοναδικότητα της αλήθειας.
Οι δικοί μου ηττημένοι-με όλη τη σημασία ηττημένοι -παραμένουν ευγενείς, ανεκτικοί και δεν περιφέρουν περήφανα την ιδεολογική τους καθαρότητα.
Ποτέ δεν κούνησαν το δάχτυλο,δεν γίναν κηνσορες της αυθεντίας τους,δεν μου απευθύνθηκαν με το σύνθημα "ή μ'εμας, ή απέναντι μας. "
Οι δικοί μου άνθρωποι , αέναα ανασταίνονται και συνεχώς μου θυμίζουν πως το σημαντικό είναι η ανιδιοτελής προσφορά που δεν υπολείπεται αισθητικής και ευγένειας και ας καταλήγει πάντα στη ματαίωση της ελπίδας .
Και πάντα θα παραμένει το πρώτο και μόνο ζητούμενο ,ο Άνθρωπος.
Όταν είχαν ρωτήσει τον Μάνο , γιατί υποστηρίζει τη Δεξιά,είχε πει... "γιατί η Δεξιά, σου επιτρέπει να μην είσαι Δεξιός."
Νομίζω πλέον , πως αυτή η Αριστερά ετελεψε μαζί με τους πρώτους και μόνους που τη δημιούργησαν...
Και λυπάμαι τόσο γι'αυτό...
Εμένα θα μου επιτρέψετε να μείνω στα χνάρια της στάσης του Παππού και του Πατέρα μου.
Ίσως τελικά, η Αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση .
Σας ευχαριστώ και λυπάμαι αν στεναχώρησα κάποιους.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.