Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 1821 (γ' ενότητα)

Η διαχρονία της Επανάστασης του ’21

(Ταυτότητα – Σημασία – Χρεώσεις)

του Λαοκράτη Βάσση

Γ. Η «διάρκειά» της («πριν» – «κατά» – «μετά»)

Θεωρώντας την Επανάσταση του ’21 ως εθνο/αναγεννητική μας μήτρα, αξιακή και ταυτοτική, υπό την έννοια, να το τονίσω, της δυναμικής ανάδυσης και επιστροφής απ’ την μακραίωνη Οθωμανική δουλεία, με δεδομένη, πάντοτε, τη συνέχεια του Ελληνικού Έθνους, καθ’ ότι αείρροη η υπερ/τρισχιλιετής ιστορικο/πολιτιστική του κοίτη, με όλες τις διαποτιστικές της εκροές και τις εμποτιστικές της εισροές, θα προσεγγίσω διασταλτικά, ως τρισδιάστατη, τη χρονική «διάρκειά» της, το πολύ μακρό, δηλαδή, «πριν» (απ’ τον Αγώνα), το βραχύ «κατά» (τον Αγώνα) και το «μετά» (τον Αγώνα), με τέσσερις παρατηρήσεις.

Πρώτη: Για το «στιγμιαίο» της και το «διαρκές» της

Στην κρατούσα ιστόρησή της η Εθνική Επανάστασή μας έχει συγκεκριμένα χρονικά όρια: απ’ το ξεκίνημα (1821) της διάβασης του Προύθου (Μολδοβλαχία) και την Αγία Λαύρα (Μοριάς), δηλαδή, ως την τελευταία μάχη του Αγώνα στην Πέτρα της Βοιωτίας (1829) και το «Πρωτόκολλο του Λονδίνου» (1830). Με άλλη, όμως, ανάγνωση και με διασταλτική, όπως προ/αναφέρω, την έννοια της (τρισδιάστατης) χρονικής της ταυτότητας, είναι μια διαρκής επανάσταση.

Δεύτερη: Για τις τρεις χρονικές διαστάσεις της

Όπου, το (μακρό της) «πριν» ορίζεται από τα συνεχή Προ-επαναστατικά κινήματα του Ελληνισμού, αρχόμενα, το επαναλαμβάνω, αμέσως μετά την Άλωση της Πόλης, ως τα Ορλωφικά και ως τον ανυπότακτο αγώνα των Κλεφτών και Αρματολών στον Ελλαδικό χώρο, όπως αυτός υμνείται στο Κλέφτικο τραγούδι. Το (βραχύ της) «κατά» ορίζεται απ’ τον εθνεγερτικό ξεσηκωμό των Ελλήνων, με το αποτυχημένο ξεκίνημα απ’ τη Μολδοβλαχία και τη μεταλαμπάδευσή του στο Μοριά και στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο. Που έχει και τη συγκεκριμένη διάρκειά του (1821-29/30). Με τους δύο, μάλιστα, Υψηλάντηδες στην αρχή του (Μολδοβλαχία) και στο τέλος του (Πέτρα Βοιωτίας). Το «μετά» της ορίζεται απ’ την ολοκλήρωση του «πνεύματός» της, με τον ηρωϊκό Μακεδονικό Αγώνα, 1904-1908, και την Απελευθέρωση Μακεδονίας-Θράκης-Ηπείρου/Ιωαννίνων, 1912-1913 (όπου μπορεί να προστεθεί, ως τελευταίο σπάραγμά της, κι ο Αντι/αποικιακός Αγώνας της Κύπρου, 1955-1959). Με την τραγική, τελικά, αφροσύνη στη διαχείριση της Μεγάλης Ιδέας (Μικρασιατική Καταστροφή, 1922) να μας προσγειώνει οριστικά στα Ελλαδικά μας όρια. Επανορίζοντας, μάλιστα, με αμυντικούς, έκτοτε, όρους το ανεξαρτησιακό πνεύμα της Εθνεγερσίας μας. Όπως, μάλιστα, δυο μόλις δεκαετίες μετά, προσέλαβε διαστάσεις μεγαλείου στην Εθνική Αντίσταση, συνιστώντας, προπαντός χάρη στην Εαμική σύζευξη «εθνικού» και «κοινωνικού», την αυθεντικότερη ανανέωση της αξιακής παρακαταθήκης του ’21 (Δημήτρης Γληνός: «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑ.Μ.» – Σοφία Μαυροειδή- Παπαδάκη, Ο Ύμνος του ΕΛΑΣ: «Με χίλια ονόματα μια χάρη ακρίτας είτ’ αρματολός / Αντάρτης κλέφτης παλικάρι πάντα είν’ ο ίδιος ο λαός»).

Τρίτη: Για τη διαρκή σύγκρουση «πνεύματος ανεξαρτησίας» και «πνεύματος υποταγής»

Με το «σώπασε κυρά Δέσποινα… / πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» να ορίζει και να θερμαίνει την αδούλωτη προσδοκία της αποτίναξης του Οθωμανικού ζυγού, η ψυχή του Ελληνισμού ποτέ δεν συμβιβάστηκε με το καθεστώς της δουλείας του. Κι ήταν σε διαρκή σύγκρουση με το, υποτίθεται, ρεαλιστικό «πνεύμα» του συμβιβασμού, όπως αυτό διαμορφώθηκε, με την οργανική και όχι με την τακτική του έννοια, σε «ιδεολογία» του ραγιαδισμού, κυρίως μέσα στα προσκυνημένα στρώματα του υπόδουλου Γένους μας. Με τη διαρκή, μάλιστα, αυτή σύγκρουση να συνεχίζεται και μετεπαναστατικά, σε όλα τα χρόνια της συγκεκριμένης «ανεξαρτησίας» μας. Κι όπου είναι τραγικά χαρακτηριστικός ο νεο/ραγιαδισμός της «Πράξης Υποταγής» του 1825 και η αντίστοιχη «λογική» των Τριών Μνημονίων του καιρού μας. Όπως αυτή η «λογική» βαρύνεται με την ταπεινωτική παραίτηση απ’ την ασυλία [2] της εθνικής κυριαρχίας (Πρώτο Μνημόνιο) και την ευτελιστική υποθήκευση της εθνικής μας περιουσίας για έναν αιώνα (Τρίτο Μνημόνιο). Με αυτονόητη, προφανώς, την αντίθεση και σύγκρουση μ’ αυτή τη «λογική» του νεο/ραγιαδισμού, που είναι προσβλητικά αναιρετική του ανεξαρτησιακού διατακτικού της Επανάστασής μας και όλων των ταυτοτικών σημαινομένων της.

και Τέταρτη: Για τα ταυτοτικά σημαινόμενά της

Η Επανάσταση του ’21 είναι ενδυναμωτικά αναγεννητική της εθνικής μας υπόστασης, πρωτίστως χαρακτηριζόμενης απ’ το ανεξαρτησιακό πνεύμα της. Που κι αυτό είναι προέκταση της αντιστασιακής ιδιότητας του Ελληνισμού (Σβορώνος), ιστορικο/κοινωνικά σφυρηλατημένης στις πολύ σκληρές εθνικές περιπέτειες επί της Ρωμαιοκρατίας, της Φραγκοκρατίας και προπαντός της Οθωμανοκρατίας. Έτσι που, χωρίς το αντιστασιακό και ανεξαρτησιακό πνεύμα, χάνουμε την ταυτοτική σπονδύλωσή μας, διευκολύνοντας την προώθηση των νεο/ιστορικών αφηγήσεων της προσαρτηματικής (στην Ευρώπη) εθνο/αποδόμησής μας . Στις οποίες και προέχει η άρνηση της ιστορικής συνέχειας του ελληνικού έθνους και της ταυτοτικής ενδογένειας [3] της Επανάστασης του ’21.

2 Γ. Κασιμάτης: "Δεν παραιτείσαι απ' την ασυλία της εθνικής κυριαρχίας ούτε με σφαίρες".

Συνεχίζεται....

ΠΗΓΗ:

• ΛΑΟΚΡΑΤΗΣ ΒΑΣΣΗΣ/ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ - Εθνεγερσία του 1821 - Μακεδονικό • Κυπριακό, εκδ. Στοχαστής (2025)

• Πρώτη δημοσίευση στον "Δρόμο της Αριστεράς"  στις 23 Μαρτίου 2025

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com