Από Ανδρέα Ρέος
Τους ακούς και σου' ρχεται να βάλεις τα γέλια.
Εμείς όμως ξέρουμε και τις διαφορές μας;
Το ελληνικό εθνικό αφήγημα βασίζεται στην αδιάλειπτη, αέναη και αδιάσπαστη ιστορική, γλωσσική και πολιτισμική συνέχεια ενός αυθυπόστατου έθνους. Αυτή δημιουργεί και κοινή μνήμη, ως ταυτοτικό και συνεκτικό στοιχείο.
Σ' εμάς δηλαδή υπάρχει η έννοια της αιώνιας και διαχρονικής Ελλάδας, μέσα από περιόδους και στάδια αναγέννησής της. Μια έννοια, η οποία νοηματοδοτεί ταυτόχρονα και ένα οικουμενικό, πολιτισμικό λίκνο, το οποίο εδράζει υπόσταση στις αρχές του ουμανισμού, της ελευθερίας και δημοκρατίας.
Δηλαδή, στο ελληνικό παράδειγμα, το έθνος δεν υποδηλώνει μόνο μια φυλετική καταγωγή, αλλά συνιστά και πηγή νοήματος πανανθρώπινων αξιών.
Σε όλη την εναλλαγή ιστορικών περιόδων, παρατηρείται το γεγονός, ότι η μία είναι συνέχεια ή η γέφυρα της άλλης. Η μία περίοδος, συμπλήρωσε την άλλη. Σημεία ρήξης υπήρξαν, αλλά το "ξαναβρήκαμε". Ο ορθόδοξος χριστιανισμός ενέπνευσε και εκπολίτισε την Ανατολή, κατά τον ίδιο τρόπο που και η αρχαιότητα το έκανε με τη Δύση.
Το έθνος σε εμάς, δεν κατασκευάστηκε ως απόρροια της ύπαρξης του κράτους, αλλά αντίθετα, προϋπήρχε του κράτους. Η ίδρυση του κράτους προερχόταν από την αυθύπαρκτη ανάγκη να "στεγαστεί" το έθνος. Το ελληνικό κράτος δηλαδή, ήταν αποτέλεσμα φυσικής ιστορικής αλληλουχίας και ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση.
Εδώ ας κάνω μια παρένθεση:
Η νεωτερικότητα του εθνομηδενισμού κηρύσσει ότι "το έθνος συνιστά μία κατασκευή της αστικής τάξης της Γαλλικής Επανάστασης, για να περιχαρακώσει τα συμφέροντά της".
Η άποψη αυτή βέβαια είναι ιστορικά ανυπόστατη και ψευδής. Αυτοί που την υποστηρίζουν υπολογίζουν μόνο στην ημιμάθεια των "θυμάτων" τους.
Η Γαλλική Επανάσταση δεν κατασκεύασε την έννοια του Έθνους.
Δημιούργησε όμως -πράγματι- την έννοια του εθνικού κράτους.
Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι έννοιες του έθνους και του κράτους ταυτίζονται εντός κοινών συνόρων.
Θα επανέλθω σε αυτό, στο κλείσιμο του άρθρου. Για την ώρα κλείνω την παρένθεση και συνεχίζω:
Ενώ όμως, στο ελληνικό παράδειγμα, «το ελληνικό έθνος υπερέβαινε αρχικά τα γεωγραφικά όρια του ελληνικού κράτους και είχε συνεχή ιστορική παρουσία σε Μικρασία, Καύκασο, Κριμαία, Βαλκάνια, Αλεξάνδρεια, Μέση Ανατολή κοκ και τελικά συνέπεσε με το (μικρότερο) κράτος διότι υπέστη εξωτερική συρρίκνωση λόγω εκτοπίσεων και διώξεων…» (Π. Κονδύλης),
οι Τούρκοι αντίθετα, ακολούθησαν διαφορετική και αμφίδρομη στρατηγική:
Το έθνος τους συνυπήρχε με άλλα εντός της αυτοκρατορικής επικράτειας κι έπρεπε έτσι να εξαφανίσουν τους αλλόφυλους-αλλόθρησκους για να επιτύχουν ταύτιση ορίων των δύο εννοιών, έθνους και κράτους. Η αυτοκρατορία έπρεπε να γίνει εθνικό κράτος.
Πάνω σε αυτήν την φασιστική ιδεολογία οικοδομήθηκε το «μοντέρνο» τουρκικό κράτος. Είναι αυτή τελικά που του έδωσε εθνική υπόσταση.
Γι αυτό άλλωστε αρνούνται τις Γενοκτονίες μέχρι σήμερα, διότι όποιος τις αναγνωρίσει, αμφισβητεί ουσιαστικά τη γνησιότητα του εθνολογικού τους προσδιορισμού, ως αποτέλεσμα της "τελικής λύσης", απαραίτητης προϋπόθεσης για την κατασκευή του.
Το σύγχρονο τουρκικό έθνος λοιπόν, κατασκευάστηκε, αντίστροφα με την ελληνική περίπτωση, ως απόρροια του σύγχρονου κράτους τους. Το κράτος τους ήταν προϋπόθεση για τη δημιουργία του έθνους τους.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά έστησαν το κράτος τους, σε απόλυτη ρήξη, αμφισβήτηση και διακοπή με το οθωμανικό παρελθόν τους, το οποίο οι κεμαλικοί θεωρούσαν πάντα παρακμιακό και οπισθοδρομικό. Ο αυτοπροσδιορισμός τους, στην οθωμανική τους ιστορία, ήταν περισσότερο θρησκευτικός και "όμοιος" θεωρούνταν ο μουσουλμάνος. Αν κάποιος Έλληνας χριστιανός αλλαξοπιστούσε, θεωρούνταν "δικός τους".
Άλλαξαν το αλφάβητό της (αρχικά προφορικής) γλώσσας τους από αραβικό, σε λατινικό, άλλαξαν τις ενδυματολογικές τους συνήθεις, όχι ως προϊόν ιστορικής εξέλιξης της μόδας, αλλά κατά τρόπο διοικητικό, μεταρρύθμισαν το εκπαιδευτικό τους σύστημα από σπουδή του κορανίου, όπως ήταν στην Οθωμανία, σε δυτικότροπο, άλλαξαν το ημερολόγιό τους, όχι επίσης ως ιστορική εξέλιξη, αλλά για να υποδηλώσουν κοινή "περπατησιά" με τη Δύση και τέλος, κατήγησαν το χαλιφάτο και σουλτανάτο υπέρ ενός κοσμικού κράτους,.
Αρνήθηκαν και διέκοψαν λοιπόν, ο ίδιοι την ιστορική πολιτισμική τους συνέχεια. Ντρέπονταν για μια ιστορική συνέχεια, η οποία επιτακτικώς και επβεβλημένως έπρεπε να αποκοπεί και να διαχωριστεί. Όχι επειδή έτσι τους κάπνισε, αλλά θα ήταν αδύνατον να συμβεί διαφορετικά.
Από Οθωμανοί, έγιναν κάτι εντελώς διαφορετικό: νέοι Τούρκοι.
Εμείς από Έλληνες παραμείναμε Έλληνες.
Μην απορείτε ότι φιλτράρουμε και τις σχέσεις μας με τον υπόλοιπο κόσμο με διαφορετικό τρόπο.
Για εμάς Ανατολή και Δύση είναι πνευματικά μας τέκνα. Ο Ελληνισμός ήταν πάντα ο πνευματικός τους κηδεμόνας και ηγεμόνας. Οι Τούρκοι όμως, αντίθετα, προσέγγιζαν τόσο τη Δύση, όσο και την Ανατολή, μέσα από έναν περιθωριακό συμπλεγματισμό, ο οποίος έπρεπε να νομιμοποιήσει την συνύπαρξή του με το υπόλοιπο κόσμο, μέσα από εμμονές και ψυχαναγκασμούς, που αντλούσαν νομιμοποίηση στη στρατιωτική ισχύ του "πανίσχυρου" μιλιταριστικού κράτους τους.
Δηλαδή η συνύπαρξή τους με τον υπόλοιπο κόσμο, θα έπρεπε να γίνει με τους δικούς τους όρους, στους οποίους τόσο η Δύση, όσο και η Ανατολή θα έπρεπε να προσαρμοστούν. Στη δική μας όμως περίπτωση, η συνύπαρξη με τον υπόλοιπο κόσμο, δεν απαίτησε καμία αναθεώρηση των όρων. Πού απλά, διότι από εμάς τους εμπνεύστηκε.
Έρχομαι τώρα στο ΕΠΙΜΥΘΙΟ:
Mετά από τα παραπάνω, έρχονται σήμερα οι εθνομηδενιστές και οι αρνησιπάτριδες, τα μιαρά μιάσματα, τόσο της νεοφιλελεύθερης πτέρυγας, όσο και της αριστεροαριστερίστικης και, λένε, ότι το ελληνικό έθνος είναι κατασκευή.
Ίδια κι όμοια με το τουρκικό!
Η σχολή της λεγόμενης νεωτερικότητας.
Είμαι λοιπόν κακός που αντιδρώ; Είναι κάτι ακίνδυνο;
Στο βίντεο στο σύνδεσμο ο πρύτανης της σχολής Εθνικής Αμύνης μιλά για τα σύγχρονα όπλα της Τουρκίας και τον καημό του Κεμάλ για την Θεσσαλονίκη που ¨έμεινε στα χέρια του εχθρού¨...
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.