Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019

Θεοδώρα Βαγιώτη | Αμνημόσυνη δέηση

© Walker Evans
Πιστή και άθεη πάνω
στον ίδιο στίχο
χορεύω τον μαρασμό
που δεν τελειώνει ποτέ
χορεύω τα απέθαντα
γράμματα που έστειλες στον εαυτό σου
-αμνημόσυνη δέηση το όνομά μου-
συμπορεύομαι με τα γόνατα βαριά
σαν ανυποψίαστος σωτήρας·
ο βράχος καταπλακώνει
την αεναότητα της σισυφικής μου πράξης
και σαν την Καλυψώ στοιχίζω τη
θεϊκή θωριά μου πίσω απ’ τη
θνητότητα για χάρη μιας αντιζηλίας, γιατί
σ’ αγαπώ
δε σ’ αγαπώ
σ’ αγαπώ
όπως ο ποιητής το πιο
αδικημένο σπλάχνο του,
όπως το σπίτι του ο ξενιτεμένος,
όπως η καμήλα που ταξίδεψε στην έρημο
αδειάζοντας τον ύβο της για χάρη του
άπληστου ταξιδευτή
πριν να περάσουν από την τρύπα της βελόνας


ΠΗΓΗ: http://frear.gr/?p=25937
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.