Ἀφοὶ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ, Ντοστογιἐφσκι: ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ.

του Διαμαντής Κούτουλας 

Τελευταῖο βιβλίο τοῦ Ντοστογιἐφσκι εἶναι οἱ "ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΩΦ" {1880}, τὸ ὁποῖο ὀλοκλἠρωσε λίγο πρὶν πεθάνει καὶ ἀναφέρεται στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα τῆς ΘΕΟΔΙΚΙΑΣ:  "πῶς ἕνας  πανάγαθος καὶ παντοδύναμος θεὸς ἐπιτρἐπει τὸν  χωρίς νόημα ΠΟΝΟ ;"

ΥΠΟΘΕΣΗ.

ὁ ΦΙΟΝΤΟΡ Καραμἀζωφ ἕνας ἄθλιος τὺπος ἔχει τέσσερεις γυιούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἕνας, ὁ ΣΜΕΡΝΤΙΑΚΩΦ,  εἶναι νόθος ἀπὸ μιά διανοητικά καθυστερημένη γυναῖκα. Ἀπὸ τοὺς ἄλλους τρεῖς, ὁ ΝΤΜΙΤΡΙ εἷναι καθ’ὁμοἰωση τοῦ πατρός, ὁ ΙΒΑΝ διανοούμενος ὀρθολογιστὴς καὶ ἄθεος, ἑνῶ ὁ τρίτος, ὁ ΑΛΙΟΣΑ πιστὸς χριστιανός, ἑτοιμάζεται νά γίνει καλόγηρος, δίπλα στὸν μοναχό ΖΩΣΙΜΑ.

 Ὁ Φιόντορ ἁρνεῖται νὰ δώσει στὸν Ντμίτρι τά χρήματα τῆς μητρός του πού δικαιοῦται καὶ κυνηγᾶ τὴν ἴδια γυναῖκα ποὺ ἐπιθυμεῖ καὶ ὁ γυιός του, τὴν ΓΚΡΟΥΣΕΝΚΑ.

 Ἡ ἀπόπειρα συμφιλίωσης τῆς οἰκογἐνειας στὸ μοναστήρι τοῦ Ζωσιμᾶ ἀποτυγχάνει καὶ ὁ Ντμίτρι διακηρύσσει ΔΗΜΟΣΙΩΣ ὅτι ΘΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΘΛΙΟ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ . 

 Ἐν τῶ μεταξὺ ὁ ΙΒΑΝ διακηρύσσει τὶς ἰδέες του: 

ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΕΙ ΘΕΟΣ στὸν κόσμο, ΔΙΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΚΑΚΟ καὶ διερωτᾶται "ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΠΑΣΧΟΥΝ ΤΑ ΑΘΩΑ ΠΑΙΔΙΑ; ΤΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΑΥΤΟ ΣΤΗΝ ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ; "

{Τὸ παρἀδειγμα τοῦ ΙΒΑΝ εἶναι ἀνατριχιαστικό:  στρατιῶτες βασανίζουν ἕως θανάτου ἕνα 5χρονο παιδὶ μπροστὰ στὴν μητέρα του, ἡ ὁποία τελικὰ τρελαίνεται, γιὰ νὰ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΝ..

Καὶ διερωτᾶται ὁ Ἰβὰν Καραμἀζωφ: "ΠΩΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΕΤΟΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ;' }

Ἄρα συμπεραίνει ὁ ΙΒΑΝ, θεὸς δέν ὑπάρχει, ὁπότε ΠΑΣΑ ΗΘΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ.

Αύτά τά ἀκούει ὁ νόθος υἰὸς ΣΜΕΡΝΤΙΑΚΩΦ καὶ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ καὶ κατόπιν αὐτοκτονεῖ, ὁμολογῶντας στὸν Ἰβὰν λίγο πρὶν πεθάνει, ὀτι ὁδηγήθηκε στὴν ΠΑΤΡΟΚΤΟΝΙΑ ἀκούγοντας τὶς ἰδέες του περὶ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ ΘΕΟΥ...

Στὸν ἁντίποδα,  ὁ  χριστιανὸς ΑΛΙΟΣΑ δέχεται τὶς ἀντιλήψεις τοῦ μοναχοῦ ΖΩΣΙΜΑ , ὅτι ΟΛΟΙ ΦΕΡΟΥΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ—δὲν ὑπάρχει ἀτομικὴ σωτηρία, ὅλοι μαζὶ σωζόμαστε ἢ  ὅλοι μαζὶ θὰ χαθοῦμε.

Τελικά ὁ ΝΤΜΙΤΡΙ καταδικάστηκε ΑΔΙΚΩΣ γιὰ τὸν φόνο τοῦ πατέρα του σέ φυλάκιση στὴ Σιβηρία (ὁ ΙΒΑΝ δέν μπόρεσε νά πείσει τὸν δικαστήριο γιὰ τὸν φυσικὸ αύτουργό τοῦ φόνου) καὶ μόνο ὁ ΑΛΙΟΣΑ ἐπιβιώνει ἀπὸ ὅλο αύτὸ τὸ χάος κηρύσσοντας τὴν ἀγἀπη καὶ τὴν ἀλληλοσυγχώρεση.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ.

Δὲν ἀπαντᾶ στὰ θεμελιώδη θεολογικὰ καὶ φιλοσοφικὰ ἐρωτήματα περὶ  θεοδικίας τοῦ ΙΒΑΝ , ἡ ἀγαπητικὴ στάση τοῦ ΖΩΣΙΜΑ καὶ τοῦ ΑΛΙΟΣΑ.  Ἁπλῶς ΠΑΡΑΚΑΜΠΤΟΥΝ τὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ.

 Θυμἰζω ὅτι ὁ Ἰβὰν παρουσιάζει στὸ ἐν λόγῳ κείμενο καὶ τὴν ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΗ διήγηση τοῦ "ΜΕΓΑΛΟΥ ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΗ"  θέλοντας νά δείξει ὅτι οἱ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΚΑΛΟΥ—ΚΑΚΟΥ ποὺ δίδαξε ὁ Χριστός,  παρὰ μόνο ΝΑ ΦΑΝΕ— ἐξ οὗ καὶ ἡ καταπινὴ παρερμηνεία (κατὰ Ντοστογιέφσκι)  τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὸ Ἱερατεῖο ..

_____

ΥΓ. πάντως, ἐκ ἰδίας ἀντιλήψεως ἔχω διαπιστώσει ὅτι τὸ μεγαλύτερο θαῦμα εἶναι ν’ ἀλλάξει ὁ ἄνθρωπος.

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com