Ακολουθεί σχολιασμός από το ΜΑΝΟ ΛΑΜΠΡΑΚΗ
 |
| Η ομιλία έγινε με άδεια τα κυβερνητικά έδρανα |
Είπε στη Βουλή ο Αντ. Σαμαράς :
"Κυρίες και κύριοι βουλευτές,
Σήμερα δεν σκοπεύω να εκφράσω τις ανησυχίες μου:
-Για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.
-Για την διαφθορά, που καταγγέλλεται πια και με τη βούλα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
-Για τις υποκλοπές, που αφορούν και μένα προσωπικά. Και το λέω τώρα που ολοκληρώθηκε η δίκη...
-- Για τα πληρωμένα τρόλς, που εμένα δεν μπορούν να με ακουμπήσουν,
αλλά που δηλητηριάζουν τη Δημοκρατία μας.
-Για την κρίση στέγης και ενοικίων.
-Για το αγροτικό πρόβλημα, και τη Μερκοσούρ.
-Για το δημογραφικό και την αποδυνάμωση της ελληνικής περιφέρειας.
-Για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές που θα φέρει ο Πόλεμος.
-Για την διαρκή υποχώρηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.
-Για την κοινωνία της κόπωσης και για τον πολύ τον κόσμο, που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη.
Δεν θα εκφράσω για όλα αυτά σήμερα τις ανησυχίες μου...
Κι έτσι δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. Πρωθυπουργός,
ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει
για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και «πατριώτες του καναπέ»...
Πάντως αναρωτιέμαι: Όταν μιλάει ο Πρωθυπουργός για “επαγγελματίες ανησυχούντες”,
Τα κυβερνητικά μήντια παραπέμπουν σε εμένα και στον Κώστα Καραμανλή.
Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι - ειδικά ο κ. Μητσοτάκης - κατηγορεί τους δυο πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας και προέδρους της παράταξης,
ότι έχουμε ως “επάγγελμα” την έκφραση εθνικών ανησυχιών.
Εάν όμως έχουν δίκιο τα “παπαγαλάκια” του, τότε το πράγμα αλλάζει.
Γιατί τότε ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να ανησυχεί. Και μένω εδώ...
Κυρίες και κύριοι,
Οι διεθνείς εξελίξεις αναδεικνύουν τη σημασία της γεωπολιτικής και της διορατικότητας. Σπεύδω να πω ότι, δυστυχώς, ο πρωθυπουργός και η εξωτερική πολιτική δεν χαρακτηρίζονται από διορατικότητα, αλλά από επικοινωνιακά show-offs.
Είναι το Δόγμα του «όπου φυσαει ο άνεμος».
Δηλαδή το δόγμα του ρηχού και το βραχυπρόθεσμου.
Να δούμε λοιπόν τι συμβαίνει στον κόσμο, και το τι πιθανώς θα συμβεί.
Υπάρχουν δύο βασικές αναγνώσεις, όχι κατ’ ανάγκη αντικρουόμενες, πέρα από τα χαοτικά σενάρια.
Στην πρώτη, η Αλάσκα του Τραμπ και Πούτιν έχει ήδη ξαναμοιράσει τον κόσμο. Η Αμερική επιχειρεί να αλλάξει την παγκόσμια γεωπολιτική δομή. Φαίνεται να επιδιώκει τη χάραξη ενός νέου εμπορικού δρόμου, του IΜEC, από την Ινδία μέχρι και την Ευρώπη, δια των Αραβικών κρατών, και δυνητικά και του Ιράν.
Και ταυτόχρονα επιδιώκει επαναφορά των ορυκτών καυσίμων, με στόχο τη φτηνή ενέργεια ως απαραίτητη προϋπόθεση για το Δυτικό κόσμο. Για να επανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητά του, ειδικά έναντι της Κίνας.
Διότι, ο IMEC είναι η εναλλακτική οδός από αυτό που οικοδομεί η Κίνα, τον one belt-one road.
Και μέσα σε όλα αυτά, διαφαίνεται κι ένας πολυσήμαντος πιθανός συμβιβασμός Αμερικής-Ρωσίας.
Στη δεύτερη ανάγνωση, οι ΗΠΑ έχουν στόχο τη δημιουργία ρωγμών στον εσωτερικό χώρο της «Ευρασίας», ώστε να σταματήσει η συσπείρωση όλων αυτών των κρατών εναντίον της Δύσης. Έτσι προέκυψε και το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, στο οποίο συμμετέχουν και χώρες των BRICS.
Τώρα, ειδικά για τη Μέση Ανατολή, προσέξτε το εξής: πρίν 35 χρόνια όλα τα αραβικά κράτη ήταν αντίθετα με το Ισραήλ, που μόνο σύμμαχό του είχε τότε την Τουρκία. Σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Ολοι οι Άραβες είναι με το Ισραήλ, που έχει πια απέναντί του μόνο το Ιράν και την Τουρκία.
Μια Τουρκία που ενώ επί δεκαετίες εμφανιζόταν ως προπύργιο της Δύσης έναντι της Ρωσίας και του Ιράν, αισθανεται τώρα να χάνει το ρόλο της στην περιοχή: και βλέπει να απειλείται και από τους Κούρδους και απο το Ισραήλ. Ο φόβος της γίνεται πια υπαρξιακός...
Από όλα αυτά που σας ανέφερα, λείπει βεβαίως ένας παίκτης: η Ευρώπη!
Αμήχανη σήμερα, παρακολουθεί τις εξελίξεις και οι ηγέτες της αλλάζουν κάθε δυό λεπτά άποψη για τα πάντα. Δεν ξέρουν τι να κάνουν με την Αμερική, με τη Ρωσία, αλλά και με την Ουκρανία πλέον και με την Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν, την Παλαιστίνη, ακόμα και με την ίδια τους την επικράτεια, δηλαδή την Κύπρο μας!
Κι έρχομαι στην Κύπρο. Η γεωπολιτική συγκυρία είναι ιδανική ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Η Κύπρος είναι ευρωπαϊκό έδαφος, το σύνορο της Ευρώπης. Γι αυτό και η μόνιμη συστάθμευση στο νησί ελληνικών και ευρωπαϊκών δυνάμεων είναι επιβεβλημένη! Διότι γίνεται αντιληπτό από όλους ότι η παλαιά αμυντική αρχιτεκτονική στην περιοχή μας δεν δουλεύει, κι επομένως η συστάθμευση δεν θα αποτελέσει πρόβλημα, αλλά λύση αποδεκτή και από την Αμερική. Για εμάς, όμως, θα είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη, γιατί θα αποδυνάμωνε στην πράξη τη “γαλάζια πατρίδα” του Ερντογάν.
Η αποστολή φρεγατών κι αεροσκαφών στην Κύπρο, οι Patriot στην Κάρπαθο, αλλά και η συμφωνία με τη Βουλγαρία, είναι αυτονόητες και θετικές κινήσεις. Σωστά η κυβέρνηση αντέδρασε γρήγορα. Προσέξτε όμως: δεν αντέδρασε στην Κάσο, που - για να μη ξεχνιόμαστε - κείται εγγύτερα από την Κύπρο. Ενώ η τουρκική Νavtex που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση, εξακολουθεί να ισχύει. Οι κινήσεις επομένως που κάνουμε, δεν πρέπει να εξελιχθούν σε χειρονομίες εντυπωσιασμού. Γιατί πρέπει να έχουμε πολιτική έναντι της Τουρκίας κι όταν θα έχει λήξει ο συναγερμός με το Ιράν. Ενώ για την ώρα απέναντι στην Τουρκία, εκπέμπουμε θολά και κατευναστικά μόνο μηνύματα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
εδώ και χρόνια μιλάω για το δόγμα της Αποτροπής.
Αποτροπή χρειαζόμαστε έναντι της Τουρκιας που μας απειλεί συνεχώς.
Κι οχι έναντι του μακρινού Ιράν που μας απείλησε για 15μέρες...
Κι αυτό στην Πολιτική δεν ονομάζεται “ανησυχία”. Διορατικότητα ονομάζεται.
Να βλέπεις τις ευκαιρίες που υπάρχουν. Και τους κινδύνους.
Να φτιάχνεις συμμαχίες κατά κοινού εχθρού, όχι τη στιγμή της κρίσης, αλλά πολύ νωρίτερα.
Κι όταν κανείς δεν τις φαντάζεται.
Να καταγγέλλεις τις υποκλίσεις, την υποχωρητικότητα και τον κατευνασμό,
το γκριζάρισμα στο Αιγαίο, το διεθνές ξέπλυμα της Τουρκίας με το σύμφωνο Φιλίας.
Μιας Τουρκίας η οποία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο κάποιοι νομίζουν.
Και σας ρωτάω: η Τουρκία που στέλνει νέο στρατό τώρα στην κατεχόμενη Κύπρο, εξακολουθεί να είναι...φίλη μας;
Διορατικότητα λέγεται όταν το 2004 εγώ τάχθηκα, δίπλα στον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, κατά του σχεδίου Αναν στην Κύπρο, σε αντίθεση με άλλους γνωστούς, «δήθεν ρεαλιστές». «Χαμένη ευκαιρία» μας έλεγαν. Και μας κατηγορούσαν ως «αδρανείς» και «υπερπατριώτες». Φανταστείτε λοιπόν να ίσχυε σήμερα το σχέδιο Αναν στην Κύπρο. Το οποίο προέβλεπε εκ περιτροπής Πρόεδρο Δημοκρατίας. Και σήμερα, φανταστείτε να ήταν Τουρκοκύπριος ο Πρόεδρος. Θα μπορούσε η Ελλάδα να στείλει έστω και μισή φρεγάτα εκεί; Καταλαβαίνετε το λάθος του Κατευνασμού;
Κι αφού μιλάμε για διορατικότητα, σας αποκαλύπτω σήμερα, ότι το 2013 και το 2014, όταν προχωρούσαμε στα «τρίγωνο» Ελλάδα- Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος, πολλές φωνές και μέσα στην παράταξη και στην Αντιπολίτευση και στο υπουργείο Εξωτερικών ακόμα, επέμεναν να μη προχωρήσουμε. Ασφαλώς δεν τους άκουσα...
Διορατικότητα λέγεται ακόμα όταν από το 2012, ως πρωθυπουργός, δημοπρατούσα τα οικόπεδα και μίλαγα για εξορύξεις και ενεργειακή αυτάρκεια. Σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό, που στον ΟΗΕ το 2021, δήλωνε ότι είναι “χαμένη υπόθεση ο ορυκτός πλούτος” και ήταν φανατικά υπέρ της πράσινης ενέργειας. Και σήμερα εσείς, η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία, μού κάνετε εμένα και μάθημα για τις εξορύξεις; Ημαρτον!
Προφανώς και είμαι υπέρ του να γίνουν και άμεσα εξορύξεις.
Ομως…
...Και να αυτό που σας είπα νωρίτερα, για τα θολά, κατευναστικά, μηνύματα. Η παράγραφος 3 του άρθρου 30 είναι απαράδεκτη. Προφανώς η σύμβαση της Σέβρον δεν αλλάζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Ομως εδώ κάτι ψηφίζουμε και κάτι νομοθετούμε με την υπογραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας. Όπως βεβαίως είχαμε νομοθετήσει όλοι μαζί και το 2019 με την Τοτάλ, πάλι για τα οικόπεδα της Κρήτης. Τότε όμως δεν υπήρχε τέτοια παράγραφος! Τι άλλαξε και φέρατε για πρωτη φορα αυτή τη διατύπωση; Το μόνο καινούργιο έκτοτε είναι το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, το παράνομο.
Λέτε λοιπόν ότι θωρακίζετε το Δημόσιο από τις τυχόν απαιτήσεις της ιδιωτικής εταιρείας. Σε ποια περίπτωση; Στην περίπτωση μας λέτε, συμφωνίας της Ελλάδας και “ενός ή περισσοτέρων γειτονικών κρατών” για οριοθέτηση ΑΟΖ.
Ποιά είναι τα «περισσότερα γειτονικά κράτη» περα από τη Λιβύη;
Γιατι με την Αίγυπτο δεν υπάρχει εκεί εκκρεμότητα.
Με αυτόν τον όρο, ανοίγει η «Κερκόπορτα» για το Τουρκολυβικό.
Τόσο απλά, τόσο καθαρά, αυτό υπονοεί η διάταξη...
Δεν καταλαβαίνετε ότι εμείς οι ίδιοι φαίνεται να δεχόμαστε ότι θα μειωθεί η περιοχή που μισθώνουμε;
Η Ελληνική Δημοκρατία, λοιπόν, με δική της πρωτοβουλία αναγγέλλει, στην ουσία, τη δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Και σεις μας αναλύετε τη νομική κατανομή της ευθύνης για την περίπτωση αυτή!
Και με καινοφανείς όρους όπως τα «πλευρικά όρια»...
Αυτά όλα είναι αδιανόητα! Αδιανόητα...
Κι όλα αυτά πότε; Οταν μας λέγατε ότι η σύμβαση αυτή δήθεν κουρέλιαζε κι τάχα ακύρωνε το Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Τέτοιο ψέμμα!
Και μετά μου λέτε να μην ανησυχώ...
Η ανησυχία μου δεν είναι επιλογή.
Είναι πράξη συνείδησης.
Και να ξέρετε.
Δεν υπάρχουν «επαγγελματίες ανησυχούντες», κύριοι συνάδελφοι.
Ερασιτέχνες εφησυχασμένοι υπάρχουν! "
Το σχόλιο του Μάνου Λαμπράκη
Η πρώτη εικόνα του χθεσινού επεισοδίου στην Βουλή δεν ήταν ο Αντώνης Σαμαράς που σηκώθηκε να μιλήσει, αλλά μια κυβερνητική παράταξη που δεν θέλησε να εκτεθεί στο ύψος της στιγμής. Η συζήτηση στην Ολομέλεια αφορούσε τέσσερις συμβάσεις με τη Chevron για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης και της Πελοποννήσου, με όλη την πολιτική ένταση να συμπυκνώνεται στο άρθρο 30.
Κι όμως, απέναντι σε μια τέτοια σύγκρουση, η εικόνα που έμεινε ήταν η αμηχανία. Τα δημοσιευμένα ρεπορτάζ και το τηλεοπτικό πλάνο κατέγραψαν περιορισμένα και διακριτικά χειροκροτήματα, με ελάχιστες αναφορές σε βουλευτές της ΝΔ και ακόμη πιο παράδοξες αντιδράσεις από εκτός κυβερνητικού χώρου πρόσωπα.
Και αυτή η αμηχανία δεν είναι λεπτομέρεια σκηνοθεσίας. Είναι πολιτική πληροφορία. Γιατί όταν ένας πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην πρωθυπουργός ανεβαίνει στο βήμα και λέει προς την κυβέρνηση ότι δεν υπάρχουν «επαγγελματίες ανησυχούντες» αλλά «ερασιτέχνες εφησυχασμένοι», το ελάχιστο που οφείλει μια παράταξη στον εαυτό της είναι να αντέξει να ακούσει το ρήγμα της παρούσα. Αντιθέτως, χθες πολλοί προτίμησαν το γνωστό ελληνικό κοινοβουλευτικό άθλημα: να λείπουν από τη δύσκολη φράση και να επιστρέφουν στο ασφαλές χειροκρότημα της επόμενης ημέρας.
Όχι από διακριτικότητα. Από φόβο.
Από εκείνον τον μικρό, διοικητικό, καριερίστικο φόβο που παράγει τους πιο πειθαρχημένους αμνούς της εξουσίας.
Γιατί ο χθεσινός λόγος του Σαμαρά δεν ήταν μια απλή εσωκομματική γκρίνια ενός πρώην προέδρου της ΝΔ, όπως θα ήθελε το Μαξίμου να τον συσκευάσει για εσωτερική κατανάλωση. Δεν ήταν ούτε «παρέμβαση παλαιάς κοπής», ούτε ξέσπασμα ενός ηγέτη που ζητά να γίνει rembranding στο όνομά του.
Ήταν μια κεντρική πολιτική επίθεση στην ίδια τη γλώσσα με την οποία κυβερνά σήμερα ο μητσοτακισμός: στη γλώσσα της λείας εικόνας, της μετατόπισης, του επικοινωνιακού ατσαλακώτου, της διαρκούς υπεκφυγής πίσω από τεχνικούς όρους και θεσμικές παρενθέσεις. Όταν ο Σαμαράς μίλησε για «δόγμα του όπου φυσάει ο άνεμος» και για εξωτερική πολιτική που χαρακτηρίζεται από «επικοινωνιακά σόου», δεν έριξε απλώς μια ατάκα.
Περιέγραψε με ακρίβεια το κυρίαρχο ύφος του σημερινού συστήματος εξουσίας: ένα ύφος που συγχέει τη στρατηγική με το branding και τη γεωπολιτική με το μοντάζ.
Εδώ ακριβώς είναι η δύναμη της ομιλίας του. Πήρε μια συζήτηση που η κυβέρνηση θέλησε να παρουσιάσει ως εθνικά αυτονόητη και επενδυτικά θριαμβευτική και την έσυρε πίσω στο πεδίο της σύγκρουσης, εκεί όπου ανήκει. Γιατί οι συμβάσεις αυτές δεν είναι αθώες γραφειοκρατικές πράξεις. Αφορούν θαλάσσιες περιοχές που τέμνονται με ολόκληρη τη μεγάλη εκκρεμότητα της ελληνικής ΑΟΖ, με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, με το ερώτημα τι σημαίνει κρατική βούληση στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και ο Σαμαράς έκανε αυτό που η κυβέρνηση ήθελε να αποφύγει: αρνήθηκε να αφήσει την έννοια της κυριαρχίας να θαφτεί κάτω από τον χαρτοφύλακα της «θεσμικής κανονικότητας».
Το κέντρο της παρέμβασής του ήταν το άρθρο 30, ιδίως η παράγραφος 3. Και εδώ χρειάζεται να ειπωθεί το ουσιώδες χωρίς υπεκφυγές: ο Σαμαράς δεν έκανε φθηνό πατριωτικό θόρυβο. Δεν είπε το νομικά αφελές ότι μια ιδιωτική σύμβαση «εκχωρεί» αυτομάτως κυριαρχικά δικαιώματα. Είπε κάτι σοβαρότερο: ότι ένα κράτος δεν νομιμοποιείται να βάζει στη δική του νομοθετημένη γλώσσα ρήτρες που προεγγράφουν ενδεχόμενη απομείωση περιοχής σε μια ζώνη όπου το μοναδικό νέο δεδομένο από το 2019 είναι το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Αυτό ήταν το αληθινό του επιχείρημα.
Και γι’ αυτό χτύπησε τόσο δυνατά.
Επειδή δεν έμεινε στο σύνθημα. Πήγε στη φράση.
Πήγε στη λέξη.
Πήγε στο σημείο όπου η πολιτική γίνεται γραμματική της ισχύος.
Η απάντηση του Σταύρου Παπασταύρου ήταν αποκαλυπτική ακριβώς επειδή ήταν αμυντική. Ο υπουργός αντέτεινε ότι τέτοιες συμβάσεις με ιδιωτικές εταιρείες δεν μπορούν να εκχωρήσουν κυριαρχικά δικαιώματα και ότι η διάταξη «προστατεύει το δημόσιο συμφέρον».
Ωραία. (Γελάμε)
Αυτό είναι η τυπική κυβερνητική θέση.
Αλλά η πολιτική δεν εξαντλείται στο τι «δεν μπορεί» να γίνει νομικά. Κρίνεται και από το τι αφήνεις να αιωρείται, από το τι προσημειώνεις στη γλώσσα σου, από το τι πιθανές αναγνώσεις νομιμοποιείς αύριο.
Η κυβέρνηση υπερασπίστηκε το άρθρο σαν να επρόκειτο για τεχνική υποσημείωση. Ο Σαμαράς το αντιμετώπισε ως κρατική αυτοπεριγραφή. Και σε αυτή τη σύγκρουση, ο δεύτερος ήταν ο σαφώς σοβαρότερος.
Γι’ αυτό και η χθεσινή παρέμβαση πρέπει να αναγνωστεί ως πράξη πολιτικής επαναφοράς της έννοιας της αποτροπής.
Ο Σαμαράς μίλησε για την Κύπρο, για την Κάρπαθο, για την Κάσο, για την Τουρκία, για την ανάγκη να υπάρχει πολιτική όχι μόνο στη στιγμή της κρίσης αλλά και μετά από αυτήν. Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με επιμέρους εκτιμήσεις του. Δεν μπορεί όμως να αγνοήσει ότι μίλησε από το πεδίο του μακρού χρόνου, εκεί όπου η κυβέρνηση μιλά κατά κανόνα από το πεδίο του επόμενου δελτίου. Το σχήμα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, στο οποίο αναφέρθηκε, έχει πράγματι ιστορική ρίζα στη δική του πρωθυπουργική περίοδο.
Δεν ανακαλύπτει εκ των υστέρων μια παράδοση. Τη διεκδικεί ως δική του συνέχεια απέναντι σε μια ΝΔ που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με μεταλλαγμένο φορέα διαχείρισης και ολοένα λιγότερο με παράταξη στρατηγικής συγκρότησης.
Και τώρα ας έρθουμε στους βουλευτές της ΝΔ. (Εδώ πάλι γελάμε)
Χθες δεν έλειπαν απλώς κάποιοι άνθρωποι από κάποια έδρανα. Έλειπε μια ολόκληρη στοιχειώδης αίσθηση ιστορικής ευπρέπειας. Ιδίως από εκείνους που οφείλουν τη διαδρομή τους, την ορατότητά τους, την εσωκομματική τους ενηλικίωση, στο γεγονός ότι υπήρξε κάποτε ένας Αντώνης Σαμαράς ως πρόεδρος της ΝΔ και ως πρωθυπουργός. Και όμως, μπροστά στην ώρα της σύγκρουσης, προτίμησαν να απουσιάσουν, να στρογγυλέψουν, να εξατμιστούν. Σαν να πίστεψαν πως η απουσία είναι ουδετερότητα.
Δεν είναι.
Στην πολιτική η απουσία είναι ψήφος.
Και μερικές φορές είναι η πιο ντροπιαστική ψήφος απ’ όλες.
Υπάρχει κάτι σχεδόν θλιβερό σε αυτού του τύπου τη συμπεριφορά. Οι άνθρωποι αυτοί νομίζουν ότι προστατεύουν το μέλλον τους, ενώ στην πραγματικότητα το μικραίνουν. Νομίζουν ότι δεν εκτίθενται, ενώ στην πραγματικότητα αυτοαποκαλύπτονται.
Νομίζουν ότι η Ιστορία είναι μια μεγάλη αίθουσα αναμονής του Μαξίμου, στην οποία όποιος κάθεται ήσυχος θα ανταμειφθεί με μια υφυπουργική καρέκλα, μια επιτροπή, μια τηλεοπτική συγκατάβαση, έναν έπαινο πειθαρχίας.
Δεν έχουν καταλάβει ότι η εξουσία χρησιμοποιεί πρώτα τους άφωνους και μετά τους πετάει.
Ότι ο πειθήνιος βουλευτής δεν καταγράφεται ως αξιόπιστος. Καταγράφεται ως διαθέσιμος.
Και ο διαθέσιμος, όταν πάψει να είναι χρήσιμος, παύει απλώς να υπάρχει.
Αυτός είναι ο πραγματικός μελλοντικός ορίζοντας πολλών χθεσινών απόντων: όχι η σταθερή άνοδος, αλλά η αθόρυβη εξαφάνιση.
Ο χθεσινός λόγος του Σαμαρά έκανε κάτι που το σημερινό πολιτικό προσωπικό φοβάται σχεδόν οργανικά: έσπασε το πλαίσιο.
Δεν μίλησε μέσα από τη γλώσσα των βολικών ισορροπιών.
Δεν δέχθηκε τον εκβιασμό της εσωτερικής σιωπής.
Μπήκε στην καρδιά του κυβερνητικού αφηγήματος και το χτύπησε εκεί όπου πονά περισσότερο: στη ρηχότητα του πυρήνα του.
Γι’ αυτό και όσοι χθες έλειπαν από τα έδρανα δεν έλειπαν από μια ομιλία.
Έλειπαν από μια δοκιμασία χαρακτήρα.
Και τέτοιες δοκιμασίες δεν χάνονται χωρίς λογαριασμό.
Η πολιτική ξεχνά πολλά, αλλά δεν συγχωρεί πάντα τη δειλία όταν αυτή εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σε φρόνηση.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.