04 Απριλίου 2020
Αυτά είναι «λεφτόδεντρα» (εν καιρώ πολέμου), κύριε Μητσοτάκη; - ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
(χρήση 2019): – Χρηματιστήριο: Πρώτο σε απόδοση παγκοσμίως – Τράπεζες: “Κέρδη μαμούθ” – Εφοπλιστές: “Τρελά κέρδη” – 500 πιο κερδοφόρες εταιρείες: “Εσπασαν όλα τα ρεκόρ” ΕΛΠΕ: 185 εκ. κέρδη – ΟΤΕ: 410 εκ. κέρδη…
***
Η κυβέρνηση έφτασε να μειώνει κατά 50% (!) τον μισθό των εργατών και να θέτει σε καθεστώς επιδόματος τους εργαζόμενους της χώρας. Με τα μέτρα της κυβέρνησης 250.000 επιχειρήσεις έχουν αναστείλει τις συμβάσεις των εργαζόμενων τους με άδηλη την επιστροφή τους στην εργασία.
Γιατί συμβαίνει αυτό το “μακελειό”; Επειδή είμαστε σε πόλεμο. Επειδή «όλοι θα υποστούμε το κόστος». Κι επειδή δεν υπάρχουν «λεφτόδεντρα», όπως είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αφού, λοιπόν, η κυβέρνηση ψάχνει λεφτά για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που επιφέρει η πανδημία, κι αφού – παρότι ψάχνει – δεν τα βρίσκει λεφτά πουθενά αλλού παρά μόνο στους λεηλατημένους από τα Μνημόνια μισθούς των εργαζόμενων, είπαμε να την… βοηθήσουμε.
Κύριε Μητσοτάκη, Σταϊκούρα, Βρούτση και λοιποί, σε τούτη την εμπόλεμη χώρα, ισχύουν τα εξής:
1) Μέσα στο 2019, το ελληνικό Χρηματιστήριο βρέθηκε στην πρώτη θέση των αποδόσεων παγκοσμίως (https://www.iefimerida.gr/oikonomia/hrimatistirio-me-kerdi-4947-kleinei-2019) καταγράφοντας κέρδη 49,47% και την υψηλότερη επίδοση μετά το 1999 (+102%) . Το καλό μας Χρηματιστήριο αναδείχτηκε «πρώτο στον κόσμο στις αποδόσεις» με την τελευταία, μάλιστα, συνεδρίαση του 2019 να παρουσιάζει τη μεγαλύτερη άνοδο στους δείκτες της Υγείας (+2,37%). Η συνολική κεφαλαιοποίηση της αγοράς από τις αρχές του έτους αυξήθηκε κατά 16,392 δισ. ευρώ, στα 61,664 δισ. ευρώ από 45,272 δισ. ευρώ στο τέλος του 2018. Ποιός ήταν ο πρωταγωνιστής σε αυτό το ράλι κερδοφορίας στο καλό μας Χρηματιστήριο; Ιδού: «Πρωταγωνιστής της χρονιάς ήταν ο τραπεζικός κλάδος, ο δείκτης του οποίου κατέγραψε ράλι 101,34% (…).Η συνολική κεφαλαιοποίηση των μετοχών των τεσσάρων συστημικών τραπεζών το 2019 αυξήθηκε κατά 6,198 δισ. ευρώ και από τα 4,251 δισ. ευρώ στα τέλη του 2018 διαμορφώνεται σήμερα στα 10,449 δισ. ευρώ». Δηλαδή, οι τραπεζικές μετοχές μέσα στο 2019 διπλασίασαν την αξία τους…
Ερώτηση: Η κυβέρνηση της «εμπόλεμης χώρας», που κόβει κατά 50% τον μισθό του εργάτη, τι ακριβώς ποσοστό πήρε ή σκέφτεται να πάρει, όχι από το υστέρημα, αλλά από τα κέρδη που είχαν μέσα στη χρονιά οι «ραλίστες» του Χρηματιστηρίου, για να ανταπεξέλθει η πατρίδα στον πόλεμο;
2) Μέσα στο 2019 οι καλές μας τράπεζες, αυτές που έχουμε ανακεφαλαιοποιήσει 4 φορές, αυτές που ξεσπιτώνουν τον κόσμο μέσω των πλειστηριασμών, αυτές που στέλνουν εν μέσω πανδημίας τις εισπρακτικές να απειλούν και να εκβιάζουν, αυτές για τις οποίες η κυβέρνηση δεν νομοθετεί για το πως θα ενεργούν απέναντι στους πολίτες που χάνουν τις δουλειές τους αλλά τις “παρακαλεί”, σημείωσαν «κέρδη – μαμούθ» (http://www.topontiki.gr/article/361910/kerdi-mamoyth-15-dis-gia-tis-trapezes-mono-apo-promitheies-2019). Πάνω από 1,5 δισ. ευρώ ήταν τα κέρδη τους μόνο από τις ληστρικές προμήθειες που επιβάλλουν καταχρηστικά στους πολίτες.
Για την απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (1-4-2020) περί αποχής "από τις ιερές Ακολουθίες, την Θεία Λειτουργία, αλλά και από αυτή την Θεία Κοινωνία".
Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου
Μια πρώτη σημείωση για την απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος (1-4-2020) περί αποχής "από τις ιερές Ακολουθίες, την Θεία Λειτουργία, αλλά και από αυτή την Θεία Κοινωνία".
Μια πρώτη σημείωση, ειδικά για τρία ζητήματα, τα οποία νιώθω ότι θα αφορούν εξαιρετικά το μετά την πανδημία:
α. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος ανήγαγε στη δογματική αλήθεια της Εκκλησίας και τον τ ρ ό π ο μετάληψης της θείας Ευχαριστίας (παράγραφος 6). Το κρατάμε και θα δούμε αν με αυτή τη βαριά και καταδικαστική θέση αναδεικνύεται όντως το μυστήριο, ή αν -αντιθέτως- υποτάσσεται σε ειδωλοποίηση, σε ριτουαλισμό.
Επαναλαμβάνω ότι η μη-ταύτιση μυστηρίου και τρόπου, για την οποία μιλώ, αφορά την πιστότητα στο είναι της Εκκλησίας. Όχι κόλπα για αναπαυτικό συσχηματισμό με τον αιώνα τούτο. Και γι' αυτό χρειάζεται σπαζοκεφάλιασμα, ώστε να έχουμε τρόπους που διακονούν το νόημα, χρειάζεται ακόμη και να ομολογούμε την αμηχανία μας όποτε το σπαζοκεφάλιασμά μας δεν αποδίδει. Αλλά η αναγωγή των τρόπων στο δόγμα, είναι άλλο ζήτημα, που όντως θέτει θέμα δόγματος!
β. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος "δεν επιτρέπει πλέον σε κανέναν απολύτως, Αρχιερέα, Ιερέα, Διάκονο, Μοναχό ή άλλον εργάτη της Εκκλησίας, να προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις ή εμφανίσεις στα μέσα της Γενικής Ενημερώσεως και το Διαδίκτυο" (παράγραφος 9).
03 Απριλίου 2020
ΚΑΠΗΛΕΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΑΡΙΣΤΕΡΑ"
του Γιώργου Τασιόπουλου
Προσπάθεια καπηλείας και διαστρέβλωση της ιστορίας του Μανώλη Γλέζου από τον ΣΥΡΙΖΑ
Το 2015, ο ευρωβουλευτής τότε του ΣΥΡΙΖΑ, δημοσίευσε μια επιστολή με τίτλο «Πριν είναι αργά» στην οποία κατήγγειλε την συμφωνία στο Eurogroup και κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα κι την κυβέρνηση πως το μόνο που κατάφερε ήταν να μετονομάσει «το κρέας σε ψάρι».
Στην επιστολή*, η οποία δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της κίνησης «Ενεργοί Πολίτες» ο Μανώλη Γλέζος ζητούσε συγγνώμη από τον ελληνικό λαό «διότι συνήργησα σε αυτή την ψευδαίσθηση»
"Πριν, όμως, προχωρήσει το κακό.
Πριν να είναι πολύ αργά, ας αντιδράσουμε.
Πριν απ΄όλα τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, σε έκτακτες συνελεύσεις, όλων των βαθμίδων των οργανώσεων να αποφασίσουν αν δέχονται αυτήν την κατάσταση.
Μερικοί υποστηρίζουν, πως σε μια συμφωνία, πρέπει κι εσύ να υποχωρήσεις.
Κατ΄αρχήν ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός, όπως ακριβώς ανάμεσα στον σκλάβο και στον κατακτητή, λύση είναι μόνο η Λευτεριά".
Το πρωτοσέλιδο της ΑΥΓΗΣ
και το χειρότερο η κίνηση του Μάκη Μπαλαούρα να δημοσιοποιήσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μια φωτογραφία του με τον Μανώλη Γλέζο, την ώρα που ο «τελευταίος παρτιζάνος» έδινε μάχη στο νοσοκομείο να κρατηθεί στη ζωή.
Πανδημίες- Ο Θουκυδίδης γισ την μεγάλη πανδημία του Λοιμού της Αθήνας στα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου
του Βασίλη Ασημακόπουλου
Πολλοί χθες το βράδυ (ξανα)είδαμε την πολύ αξιόλογη ταινία του Σόντερμπεργκ, Contagion που πρόβαλε ένα κανάλι. Εύλογα.
Μερικούς αιώνες πριν η αρχαία ελληνική γραμματεία είχε αποτυπώσει κατά τρόπο απαράμιλλο δια χειρός Θουκυδίδη, την μεγάλη πανδημία του Λοιμού της Αθήνας στα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Το απόσπασμα που επισυνάπτεται είναι από την περίφημη μετάφραση του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Μια αναφορά για τον μεταφραστή.
Μετά την ήττα, την τόσο καθοριστική για το ελληνικό έθνος και την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, ο Βενιζέλος φεύγει από την Ελλάδα. Κατά το χρονικό διάστημα της αυτοεξορίας 1921-22, σε διαδικασία μεγάλου αναστοχασμού του και ταξιδεύοντας, θα επιδοθεί στο πολύ σημαντικό και επίπονο έργο της μετάφρασης της Ιστορίας του Θουκυδίδη. Θα διακόψει τη συγγραφή το 1923 όταν θα συμμετέχει στις πολύμηνες διεθνείς διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν στην υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης και μετά την πολύ σύντομη περίοδο πρωθυπουργίας του το 1924, θα ολοκληρώσει τη χρονιά εκείνη το σημαντικό αυτό έργο. Το έργο αυτό θα δημοσιευθεί για πρώτη φορά, ένα έτος μετά το θάνατο του Βενιζέλου, τον Μάρτιο 1937, σε εκδόσεις της Οξφόρδης και εισαγωγή του Δ.Κ. Κακλαμάνου.
Το παρόν απόσπασμα και το εισαγωγικό κείμενο είναι από την Ανθολογία Ελληνικής Γραμματείας των ΘΚ Στεφανόπουλου,Στ. Τσιρίδη. Είχε δημοσιευθεί και στο φύλλο της προηγούμενης εβδομάδας (21/3) του Δρόμου της Αριστεράς.
Η ΑΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
 |
[ΠΙΝΑΚΑΣ: Jean Baptiste Regnault]
|
Tου Κώστα Χατζηαντωνίου
Η ΑΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
ήταν ότι δεν ενώθηκε επί των αξιών της ακμής της αλλά επί των αρχών της παρακμής της. Δεν οικοδομήθηκε ως πνευματική κοινότητα (Αθήνα- Ρώμη- Ιερουσαλήμ) αλλά ως μια οικονομική εταιρεία (Βερολίνο- Παρίσι- Βρυξέλλες), εξαιτίας του φόβου πως μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους η περιθωριοποίησή της θα ήταν αναπόφευκτη. Οργανωμένη συνεπώς από τις δυνάμεις του πνεύματος της παρακμής, τις δυνάμεις του ορθολογισμού και του οικονομισμού –στη δεξιά ή στην αριστερή τους μορφή – η διαδικασία αυτή, της οποίας ηγήθηκαν όσοι υπηρέτησαν τις ιδέες των δύο ψυχροπολεμικών στρατοπέδων δεν μπορούσε να έχει άλλο αποτέλεσμα από αυτό που βλέπουμε σήμερα: ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Απέμεινε έτσι η Ευρώπη ένα άψυχο κουφάρι στα χέρια των αφασικών ελίτ που ακόμη και τώρα αρνούνται να συνειδητοποιήσουν ότι αυτή η υγειονομική κρίση που σηματοδοτεί τον θάνατο της παγκοσμιοποίησης, είναι μια μείζων κοινωνική και πολιτισμική κρίση, είναι η ορατή έκφραση ενός αόρατου εκφυλισμού.
Υπερήφανες με τη φαντασίωση της ανωτερότητάς τους, αυτές οι κρατικοδίαιτες ελίτ που… σιχαίνονταν το κράτος, είναι προφανώς ανίκανες να δουν τον διανοητικό και πολιτικό τους εκφυλισμό, τα συμπτώματα του οποίου είναι όλο και πιο εμφανή, και συνεχίζουν να κηρύσσουν στα Μέσα που ελέγχουν τις παραπλανητικές τους ιδεοληψίες. Χαμογελώ. Με αυτό τον τρόπο αποσυνδέονται ολοένα και περισσότερο από την πραγματική ζωή και φέρνουν ακόμη πιο κοντά το τέλος του κόσμου που έφτιαξαν και υπηρέτησαν, του κόσμου του προοδευτικού μύθου. Γεροί να ’μαστε να γιορτάσουμε αυτό το τέλος.
Τεχνητή Νοημοσύνη: Η ζωή στο δεύτερο μισό της σκακιέρας
Έξι βιβλία για την τεχνητή νοημοσύνη των μηχανών και τη συνύπαρξη με τον άνθρωπο στα χρόνια που έρχονται.
Του Άλκη Γούναρη
Σύμφωνα με τον θρύλο, ο άνθρωπος που εφηύρε το σκάκι είχε μια ακόμα καλύτερη, αλλά μοιραία όπως αποδείχθηκε τελικά, ιδέα. Μια μέρα πήρε τη σκακιέρα, έβαλε τα λεπτοσκαλισμένα πιόνια, ελέφαντες, άλογα, άρματα και στρατιώτες, σε ένα ξύλινο κουτί και πήγε να συναντήσει τον αυτοκράτορα. Ο αυτοκράτορας, ενθουσιασμένος με το νέο συναρπαστικό πολεμικό παιχνίδι, είπε στον εφευρέτη να ζητήσει ό,τι θέλει για ανταμοιβή και υποσχέθηκε να του το προσφέρει γενναιόδωρα. Ο βραχμάνος Σίσσα –αυτό υποτίθεται ότι ήταν το όνομά του εφευρέτη– σκέφτηκε για μισό λεπτό και στη συνέχεια άδειασε τη σκακιέρα από τα πιόνια ώστε να φαίνονται καθαρά τα 64 χρωματισμένα της τετράγωνα. 
Τοποθέτησε το δάχτυλό του στο πρώτο τετράγωνο και ζήτησε να βάλουν εκεί έναν κόκκο ρυζιού και μετά, δείχνοντας το επόμενο τετράγωνο, ζήτησε να τοποθετήσουν πάνω του δύο κόκκους. Θέλω σε κάθε τετράγωνο, είπε, να μπαίνουν διπλάσιοι κόκκοι από το προηγούμενο, μέχρι να καλυφθούν όλα τα τετράγωνα της σκακιέρας. Ο αυτοκράτορας γέλασε και διέταξε τη φρουρά του να φέρει μερικά σακιά ρύζι για να ικανοποιήσει το ταπεινό αίτημα του βραχμάνου. Γρήγορα όμως διαπίστωσε ότι όχι μόνο τα σακιά δεν ήταν αρκετά, αλλά το ρύζι ολόκληρης της αυτοκρατορίας και ακόμα περισσότερο δεν θα έφτανε για να γεμίσει τα 64 τετράγωνα της σκακιέρας. Μετά από 64 διπλασιασμούς, 18.446.744.073.709.551.615 κόκκοι ρυζιού, ποσότητα που σύμφωνα με σημερινούς υπολογισμούς ξεπερνάει σε όγκο το όρος Everest, ήταν το αίτημα που είχε υποσχεθεί να ικανοποιήσει ο αυτοκράτορας!
Τοποθέτησε το δάχτυλό του στο πρώτο τετράγωνο και ζήτησε να βάλουν εκεί έναν κόκκο ρυζιού και μετά, δείχνοντας το επόμενο τετράγωνο, ζήτησε να τοποθετήσουν πάνω του δύο κόκκους. Θέλω σε κάθε τετράγωνο, είπε, να μπαίνουν διπλάσιοι κόκκοι από το προηγούμενο, μέχρι να καλυφθούν όλα τα τετράγωνα της σκακιέρας. Ο αυτοκράτορας γέλασε και διέταξε τη φρουρά του να φέρει μερικά σακιά ρύζι για να ικανοποιήσει το ταπεινό αίτημα του βραχμάνου. Γρήγορα όμως διαπίστωσε ότι όχι μόνο τα σακιά δεν ήταν αρκετά, αλλά το ρύζι ολόκληρης της αυτοκρατορίας και ακόμα περισσότερο δεν θα έφτανε για να γεμίσει τα 64 τετράγωνα της σκακιέρας. Μετά από 64 διπλασιασμούς, 18.446.744.073.709.551.615 κόκκοι ρυζιού, ποσότητα που σύμφωνα με σημερινούς υπολογισμούς ξεπερνάει σε όγκο το όρος Everest, ήταν το αίτημα που είχε υποσχεθεί να ικανοποιήσει ο αυτοκράτορας!Όμως, καθώς πέρασαν στο δεύτερο μισό της σκακιέρας, τα νούμερα μεγάλωσαν σε τόσο ασύλληπτο βαθμό, ώστε είτε ο αυτοκράτορας θα έπρεπε να αποδειχθεί ασυνεπής στην υπόσχεσή του, είτε ο βραχμάνος θα έπρεπε να χάσει το κεφάλι του. Και πιθανότατα συνέβη το δεύτερο.
Με αυτό το κλασικό παράδειγμα για την απεικόνιση της εκθετικής προόδου οι Brynjolfsson και McAfee επιχειρούν να περιγράψουν τι είναι αυτό που δύναται να συμβεί στον κόσμο της ψηφιακής τεχνολογίας, αν συνεχίσει να επιβεβαιώνεται η περίφημη πρόβλεψη ή αλλιώς ο «νόμος του Moore». Αυτό που υποστήριξε το 1965 ο ιδρυτής της Intel, Gordon Moore, είναι ότι ο αριθμός των τρανζίστορ σε ένα πυκνό ολοκληρωμένο κύκλωμα θα διπλασιάζεται κάθε δύο χρόνια, ή με απλά λόγια «η υπολογιστική ισχύς των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων που μπορούμε να αγοράσουμε με ένα δολάριο θα διπλασιάζεται κάθε δύο χρόνια», πράγμα το οποίο πρακτικά σημαίνει ότι η υπολογιστική δύναμη και η «νοημοσύνη» των μηχανών κάθε δύο χρόνια θα γίνεται δύο φορές ισχυρότερη.
Σύμφωνα με τον Ray Kurzweil, τρανσουμανιστή συγγραφέα και ερευνητή της Google, που χρησιμοποίησε πρώτος το παράδειγμα με το σκάκι, αν ο βραχμάνος είχε ζητήσει να καλυφθούν με ρύζι τα 32 αντί για τα 64 τετράγωνα, πιθανότατα θα είχε γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος της εποχής του και ο αυτοκράτορας θα είχε αναγκαστεί να τηρήσει την υπόσχεσή του. Όμως, καθώς πέρασαν στο δεύτερο μισό της σκακιέρας, τα νούμερα μεγάλωσαν σε τόσο ασύλληπτο βαθμό, ώστε είτε ο αυτοκράτορας θα έπρεπε να αποδειχθεί ασυνεπής στην υπόσχεσή του είτε ο βραχμάνος θα έπρεπε να χάσει το κεφάλι του. Και πιθανότατα συνέβη το δεύτερο.
Σήμερα, με βάση τους υπολογισμούς των Brynjolfsson και McAfee (βλ. παρακάτω: Η θαυμαστή εποχή της νέας τεχνολογίας), η υπολογιστική ισχύς των μηχανών που διπλασιάζεται ακολουθώντας τον νόμο του Moore έχει ήδη βρεθεί στο κατώφλι του δεύτερου μισού της σκακιέρας. Από εδώ και πέρα, όπως ο αυτοκράτορας ήταν αδύνατον να συλλάβει το μέγεθος, έτσι κι εμείς είναι αδύνατον να προβλέψουμε τι πρόκειται να συμβεί. Δεν μιλάμε πια μόνο για αύξηση της υπολογιστικής ισχύος και για την ορατή προοπτική κατασκευής πραγματικά ευφυών μηχανών, αλλά κυρίως μιλάμε για μια ραγδαία και ριζική αλλαγή του τρόπου της ζωής όπως τον ξέρουμε μέχρι σήμερα. Του τρόπου που επικοινωνούμε, μαθαίνουμε, εργαζόμαστε, μετακινούμαστε, διασκεδάζουμε, δημιουργούμε, σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους και τα άλλα ενδεχομένως τεχνητά νοήμονα (;) όντα.
Πανδημία πανικού ίσον αποδημία της λογικής | Του Κλεάνθη Γρίβα
24-03-2020
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ: ΗΜΕΡΕΣ 1938
1. ΑΦΕΤΗΡΙΑΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
2. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΟΡΩΝOΪΟΣ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ
3. Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΗΝΗ: ΤΟ ΝΕΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΖΑΡΙ»
4. FOREIGN AFFAIRS: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ
5. Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ
• ΣΗΜΕΙΟ ΑΦΕΤΗΡΙΑΣ: O Δείκτης Θανάτων
• ΕΛΛΑΔΑ: Δείκτης Θανάτων 9,3
• ΙΤΑΛΙΑ: Δείκτης Θανάτων 10,3
6. ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΡΩΝΑΪΟΣ;
7. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: «ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;
ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ
1. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΟΙ: Τί μας λέει η Βιολογία
2. ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΟΣΟΓΟΝΩΝ ΙΩΝ
3. ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ και ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ
4. ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΟΣΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΗ
5. Η ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΏΝ» ΜΕΛΕΤΩΝ (Dr. John Ioannidis)
6. ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ: ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ: ΗΜΕΡΕΣ 1938
Βιέννη, 15 Μαρτίου 1938: Διακόσιες πενήντα χιλιάδες παραληρούντων Αυστριακών συνωθούμενοι στην πλατεία του δημαρχείου, ζητωκραυγάζουν εκστατικοί έναν μυστακοφόρο παρανοϊκό που μόλις είχε «καταλάβει» τη χώρα τους, που τους υπόσχεται ότι θα την καταστήσει «παράδεισο». Για να την μετατρέψει σε κόλαση και ερείπια, επτά χρόνια αργότερα.
Όπως έχει καταδειχθεί κατ’ επανάληψη από την Ιστορία, σε συνθήκες κρίσης, οι άνθρωποι ως μόρια μάζας (σ’ αντίθεση με τους ανθρώπους ως άτομα) συσπειρώνονται πάντοτε πίσω από κάποιον αδίστακτο και ανενδοίαστο δημαγωγό που τους υπόσχεται «σωτηρία», για να τους οδηγήσει, τελικά, στην κόλαση.
Κι η επίγνωση αυτού του ιστορικού διδάγματος αποτελεί το έναυσμα των προβληματισμών που αναπτύσσω παρακάτω. Και τις διατυπώνω, έχοντας με πλήρη συνείδηση ότι «μιλώ μόνο εξ’ ονόματός μου, δίνοντας στον εαυτό μου το δικαίωμα της κριτικής και των προτάσεων» (Κ. Καστοριάδης), και ότι μιλάω έτσι, γιατί είμαι αυτό που είμαι και δεν μπορώ παρά να είμαι αυτό που είμαι.
1. ΑΦΕΤΗΡΙΑΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ
Για πρώτη φορά στη διάρκεια της γνωστής Ιστορίας, η ύπαρξη ενός μεταδοτικού νοσήματος προβάλλεται ως λόγος απονέκρωσης της ζωής ολόκληρων κοινωνιών [παρά το γεγονός ότι η θνησιμότητά του υπολείπεται κατά πολύ της θνησιμότητας της γρίπης που μας επισκέπτεται σταθερά κάθε χρόνο].
Είναι δυνατόν να νεκρώνει η παγκόσμια οικονομία και κοινωνία, με μια πρωτοφανή σε έκταση κινητοποίηση και με την επιβολή μέτρων αστυνομικού κράτους, μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθούν κάποια επιμέρους συμφέροντα μιας ομάδας συμφερόντων από τις πολλές που συγκροτούν το λαβύρινθο του χρηματιστικού κεφαλαίου, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της έκρηξης ενός συνήθους «ιού» της (παλαιόθεν γνωστής), ομάδας των κορωναϊών;
Εάν η απάντηση είναι «όχι», τότε εκείνο που διακυβεύεται δεν είναι το συμφέρον μιας επιμέρους ισχυρής κοινωνικής ομάδας, αλλά κάτι πολύ σημαντικότερο, που άπτεται των αλλαγών στη διεθνή «αρχιτεκτονική της ισχύος».
Βουλευτής ΝΔ: Ο Μανώλης Γλέζος ήταν στη λάθος πλευρά της Ιστορίας!
Ο Στράτος Σιμόπουλος χαρακτήρισε τον άνθρωπο που κατέβασε την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη ως πρόσωπο που δίνει λάθος μηνύματα στην νεολαία
Θα ήθελα να ήξερα για ποια νεολαία ενδιαφέρεται μη χαθούν οι αξίες της ο εν λόγω κύριος? Σε ποια μεριά της ιστορίας ανήκει και συμφωνούν οι ψηφοφόροι του? Πάντως ο τραντέλληνας Μανώλης Γλέζος, στα νιάτα του κατέβασε τη ναζιστική σημαία και ως τη στιγμή που πέρασε στην αθανασία, υπερασπίστηκε την Πατρίδα στην ΚΎΠΡΟ ενάντια στο σχέδιο Ανάν, τη Μακεδονία ενάντια της συμφωνίας των Πρεσπών, ενάντια στους Γερμανούς για την καταβολή των γερμανικών αποζημιώσεων, ενάντια στα μνημόνια και την υποτέλεια της χώρας μας.
Κάποτε, κάποιοι φορούσαν κουκούλες για να στραφούν ενάντια στους πατριώτες, σήμερα το κάνουν χωρίς κουκούλες!
Γ.Τ.
Την …δεξιά τιμή της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται πως θέλησε να σώσει ο βουλευτής της Στράτος Σιμόπουλος. Έτσι, με προκλητικό τρόπο αναφέρθηκε στον Μανώλη Γλέζο, με αφορμή τον θάνατο του. Υποστήριξε σε ανακοίνωση του, μεταξύ άλλων, ότι ο Μανώλης Γλέζος πολέμησε …κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και πως ήταν «στην λάθος πλευρά της ιστορίας».
Χαρακτηριστικές είναι οι αναφορές στη δημόσια δήλωση του Στράτου Σιμόπουλου, βουλευτή Α’Θεσσαλονίκης. Ο κύριος αυτός υποστηρίζει ότι ο Μανώλης Γλέζος «ζήτησε συγγνώμη για την εμπιστοσύνη του στον Αλέξη Τσίπρα και επιθυμούσε να έχει θρησκευτική κηδεία. Η επιθυμία του πραγματοποιήθηκε χθες από τον Μακαριότατο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Φτάνει, όμως, αυτή η αλλαγή στα στερνά για να του δώσει διαστάσεις εθνικού συμβόλου ,πέραν αυτών ενός κορυφαίου συμβόλου της αντίστασης απέναντι στο ναζισμό; Όχι κατά τη γνώμη μου. Αν οι αγώνες του μετά τον πόλεμο είχαν ευοδωθεί θα ήμασταν για πολλά χρόνια «Σοβιετία»».
Επίσης αναφέρει πως ο Μανώλης Γλέζος «σε όλη του τη ζωή ήταν στη λάθος πλευρά της ιστορίας, με μάχες για δεκαετίες εναντίον της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας». Προσθέτει μάλιστα πως «δεν χρειάζεται όσοι από εμάς ήμασταν στη σωστή πλευρά της ιστορίας να «εξαγνίζουμε» όσους ήταν στην αντίθετη πλευρά της και έτσι άθελα να δίνουμε χώρο στην λάθος άποψη για την καταλληλότερη πορεία της κοινωνίας και της οικονομίας μας στο μέλλον».
Μάλιστα ο Στράτος Σιμόπουλος προσθέτει πως «η Αριστερά στην Ελλάδα δεν το κάνει ποτέ. Προστατεύει τα ιερά και τα όσιά της. Σπανιότατα «ψελλίζει» κάτι καλό για οποιαδήποτε εμβληματική πολιτική μορφή πέραν των δικών της ιδεολογικών συνόρων. Η πολιτική όπως είπε ο Μιτεράν είναι η διαχείριση των συμβόλων».
Συνολικά ο βουλευτής της Ν.Δ είπε πως «ενδεδειγμένη ήταν η εκ μέρους μας επιτάφια απόδοση τιμών και ειδικά η χθεσινή μεσίστια εμφάνιση της ελληνικής σημαίας στην Ακρόπολη. Από εκεί κατέβασε άλλωστε την σβάστικα στη κατοχή. Αντιμετωπίζω, όμως, με μεγάλο σκεπτικισμό οποιαδήποτε «άφεση πολιτικών αμαρτιών» που δίνει λάθος μηνύματα, κυρίως, στη νεολαία».
"Ο Μανόλης Γλέζος περπάτησε στις πόλεις μας, περπάτησε στους δρόμους μας".
Η ανάρτηση του Θεόδωρου Τερζόπουλου
Μια φράση που ακούγεται σε αυτό το σοβιετικό ντοκιμαντέρ, το οποίο γυρίστηκε το 1963, με αφορμή την επίσκεψη του Μανόλη Γλέζου στην ΕΣΣΔ και την παραλαβή του Βραβείου Λένιν για την ειρήνη μεταξύ των λαών. Αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα - και ελάχιστα γνωστή στην Ελλάδα - ταινία γυρίστηκε από τον Πάβελ Ρουσάκοφ, σε σενάριο του Πέτρου Ανταίου και του σοβιετικού δημοσιογράφου, Βίκτορ Γκορόχοφ.
Ο Ρουσάκοφ είχε γυρίσει και μια άλλη αξιόλογη ταινία με ελληνικό θέμα, σχετικά με την πρόσληψη της ελληνικής ιστορίας στον ρωσικό και σοβιετικό κόσμο. Στην παρούσα ταινία, συνεργάστηκε με τον πολύ καλό οπερατέρ, Ντμίτρι Ριμάρεφ, και χρησιμοποίησε σπάνιο αρχειακό υλικό.
Η ταινία αποτελεί ένα πολύτιμο τεκμήριο. Με αφετηρία τον Γλέζο, παρακολουθούμε τις περιπέτειες της ΕΑΜικής Αντίστασης, τον εμφύλιο και το δράμα των πολιτικών προσφύγων. Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα είναι τα πλάνα από την ίδια την περιοδεία του Γλέζου στην ΕΣΣΔ το 1963. Μεταξύ άλλων, ο Γλέζος συναντιέται με τον πεντάχρονο Μανόλη Σέντοφ: Οι γονείς του αποφάσισαν να του δώσουν το όνομα του μεγάλου αγωνιστή, όταν εκείνος δικαζόταν από το καθεστώς της Αθήνας, το 1959. Κατά τη γνώμη μου, μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ταινίας είναι όταν ο πολιτικός πρόσφυγας, Αντώνης Γιαννίδης, θρυλική μορφή του ελληνικού θεάτρου και του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος που πέθανε στη Μόσχα το 1968, μιλάει για τον αγαπημένο φίλο και σύντροφό του, Μανόλη Γλέζο (από το 28:14).
Στο τέλος της ταινίας, ο Μανόλης Γλέζος απευθύνει χαιρετισμό στα ελληνικά από το μαρτυρικό Στάλινγκραντ (Βόλγκογκραντ), μιλώντας για τις θυσίες της Αντίστασης.
"Манолис Глезос - сын Эллады". "Μανόλης Γλέζος - γιός της Ελλάδας". Δείτε το, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνετε τα ρωσικά.
Επιστολή Β. Πούτιν στον Πρωθυπουργό για τον Μανώλη Γλέζο
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Δεχθείτε παρακαλώ τα βαθιά συλλυπητήρια για την απώλεια του εξέχοντος πολιτικού και κοινωνικού παράγοντα της Ελλάδας, Ήρωα της Εθνικής Αντίστασης Μανώλη Γλέζου.
Ο Μανώλης Γλέζος ήταν ένας πραγματικός φίλος της χώρας μας, υποστηρικτής – βάσει αρχών – της ενίσχυσης της αμοιβαία επωφελούς ρώσο-ελληνικής συνεργασίας. Συνέβαλε προσωπικά τα μέγιστα στον αγώνα κατά της διαστρέβλωσης της ιστορίας, της λεγόμενης αθώωσης των Ναζί και των δωσίλογών τους. Η καλή μνήμη για αυτόν θα μείνει στις καρδιές των Ρώσων πολιτών.
Παρακαλώ να μεταφέρετε τα λόγια της ειλικρινούς συμπόνιας και της υποστήριξης στους συγγενείς και τους οικείους του εκλιπόντος.
Μετά τιμής,
ΒΛ.ΠΟΥΤΙΝ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η βάρκα με μολυσμένους μετανάστες και οι Τούρκοι με στολές βιολογικού πολέμου - Λυγερός Σταύρος
Πριν αρκετές ημέρες, σκάφος του Λιμενικού εντόπισε βάρκα γεμάτη μετανάστες, η οποία προσπαθούσε να προσεγγίσει ελληνικό νησί του ανατολικού Αιγαίου. Οι λιμενικοί εμπόδισαν την είσοδό της στα ελληνικά χωρικά ύδατα, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να εμφανιστεί ακταιωρός της τουρκικής ακτοφυλακής για να συνοδεύσει, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, τη βάρκα με τους μετανάστες πίσω στις μικρασιατικές ακτές.
Όταν, όμως το πλήρωμα της τουρκικής ακταιωρού πλησίασε και είδε από κοντά τη βάρκα με τους μετανάστες, έκανε στροφή 180 μοιρών και απομακρύνθηκε με μεγάλη ταχύτητα. Οι Έλληνες λιμενικοί παρέμειναν στη θαλάσσια περιοχή για να εμποδίσουν νέα προσπάθεια εισόδου της βάρκας στα ελληνικά χωρικά ύδατα και απορούντες για την περίεργη στάση των Τούρκων συναδέλφων τους.
Η απορία τους λύθηκε μετά από λίγο, όταν είδαν άλλη ακταιωρό της τουρκικής ακτοφυλακής να πλησιάζει και με έκπληξη διαπίστωσαν ότι το πλήρωμα της να φοράει τις γνωστές στολές προστασίας από βιολογικό πόλεμο και στις ημέρες μας από τον κορονοϊό. Τότε συμπερασματικά συνειδητοποίησαν ότι η πρώτη τουρκική ακταιωρός είχε απομακρυνθεί διότι αναγνώρισε πώς στη συγκεκριμένη βάρκα επέβαιναν μετανάστες –διαπιστωμένα από τις τουρκικές αρχές– μολυσμένοι από τον ιό.
Το περιστατικό μου το διηγήθηκε εγκυρότατη πηγή, που λόγω υψηλού αξιώματος είναι σε θέση να γνωρίζει από πρώτο χέρι. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, όλα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το τουρκικό κράτος συνειδητά ενορχήστρωσε μία άτυπη επίθεση βιολογικού πολέμου εναντίον της Ελλάδας. Προφανώς, προσδοκούσε ότι –όπως συνέβαινε και στο παρελθόν– έτσι και σ’ αυτή την περίπτωση, εάν το πλοιάριο έφθανε στο ελληνικό νησί οι μετανάστες θα οδηγούνταν έστω και προσωρινά σε κέντρο φιλοξενίας.
Επειδή τότε ακόμα τα μέτρα για τους νεοεισερχόμενους δεν ήταν τόσο αυστηρά όσο είναι σήμερα, πιθανόν ο κορονοϊός να έμπαινε στο κέντρο μεταναστών με "χορηγία" του τουρκικού κράτους. Ευτυχώς η άτυπη αυτή επίθεση απετράπη και το θετικό είναι ότι συνέβαλε στη λήψη αυστηρότερων μέτρων απομόνωσης όσων μεταναστών καταφέρνουν να φθάσουν σε ελληνικό νησί.
Οι "ωρολογιακές βόμβες"
Ας σκεφθούμε ποιες θα ήταν οι συνέπειες εάν η άτυπη τουρκική βιολογική επίθεση είχε επιτύχει. Η Ελλάδα έχει καταφέρει να είναι μία από τις χώρες που συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της ΕΕ έχει πολύ λιγότερα θύματα από την πανδημία. Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους. Ενώ, λοιπόν, η Ελλάδα βρίσκεται σε μία μάλλον ζηλευτή θέση, στην επικράτειά της υπάρχουν “ωρολογιακές βόμβες”. Αν “εκραγούν”, θα τινάξουν στον αέρα ό,τι έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα, προκαλώντας τοπικά εφιαλτική κατάσταση. Ο “πυροκροτητής” στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι άλλος από τον κορονοϊό.
Μανώλης Γλέζος: H Ιστορία αλλιώς του μίλησε - Ασημακόπουλος Βασίλης
«Η ελκτική δύναμη της ιστορίας, καθώς τη δημιουργούμε μέσα στον καθημερινό αγώνα, υπήρξε πάντοτε, για μένα, ισχυρότερη από την ανιστόρησή της»
Μανώλης Γλέζος
Είναι η εναρκτήρια φράση από το προοίμιο, του μνημειώδους δίτομου έργου του Μανώλη Γλέζου, "Εθνική Αντίσταση 1940-1945" (εκδ. Στοχαστής, 2007, σελ. 1286). Πρόκειται για μια εξαντλητική μελέτη, υποδειγματικά επιστημονική από άποψη μεθοδολογίας και διαχείρισης πηγών, με συνεχείς παραπομπές, για μια καθοριστική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μια επιστημονική εργασία, την οποία κάθε ερευνητής της περιόδου που φιλοδοξεί να αναμετρηθεί με το αντικείμενο, είναι υποχρεωμένος να την λάβει υπ’ όψιν του, καθώς αποτελεί έργο αναφοράς στο θέμα. Αλλά και κάθε πολίτης αυτής της χώρας και αυτού του έθνους πρέπει να το έχει στη βιβλιοθήκη του και να το διαβάσει.
Τα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα αν και απελευθερώθηκαν από το δεσποτισμό της έδρας με τη μεταρρύθμιση του 1982 στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού, δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν σε ικανοποιητικό κατά τη γνώμη μου βαθμό, την παρουσία, τον λόγο και το έργο ανθρώπων που τυπικά δεν ήταν μέλη του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού, ουσιαστικά όμως το Πανεπιστήμιο θα μπορούσε να είχε μια λειτουργική σχέση μαζί τους.
Αυτό δεν έγινε παρά σε πολύ μικρό βαθμό, καθώς η ακαδημαϊκή κοινότητα στην πλειοψηφία της έδειξε μια τάση συντηρητική και αυτοαναφορική ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα. Άνθρωποι, που είχαν μια βιωματική σχέση με την Ιστορία, που την συνδιαμόρφωσαν μέσα από τον καθημερινό τους αγώνα και παράλληλα κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα αξιόλογο πνευματικό έργο, υπήρχαν στην ελληνική κοινωνία, ιδίως στο χώρο της Αριστεράς. Οι άνθρωποι αυτοί, στην πλειοψηφία τους έχουν φύγει.
Οι νέοι επιστήμονες στερήθηκαν την αύρα τους. Το έργο τους όμως υπάρχει και περιμένει τους συνομιλητές του. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Αυτή θα μπορούσε να είναι και η ουσιαστική σημασία της ανακήρυξης επίτιμου διδάκτορα, όπως έχει συμβεί με τον Μανώλη Γλέζο από τρία Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ενός ανθρώπου που τυπικά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ΑΣΟΕΕ, καθώς η «ιστορία αλλιώς του μίλησε».
Είναι η εναρκτήρια φράση από το προοίμιο, του μνημειώδους δίτομου έργου του Μανώλη Γλέζου, "Εθνική Αντίσταση 1940-1945" (εκδ. Στοχαστής, 2007, σελ. 1286). Πρόκειται για μια εξαντλητική μελέτη, υποδειγματικά επιστημονική από άποψη μεθοδολογίας και διαχείρισης πηγών, με συνεχείς παραπομπές, για μια καθοριστική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μια επιστημονική εργασία, την οποία κάθε ερευνητής της περιόδου που φιλοδοξεί να αναμετρηθεί με το αντικείμενο, είναι υποχρεωμένος να την λάβει υπ’ όψιν του, καθώς αποτελεί έργο αναφοράς στο θέμα. Αλλά και κάθε πολίτης αυτής της χώρας και αυτού του έθνους πρέπει να το έχει στη βιβλιοθήκη του και να το διαβάσει.
Τα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα αν και απελευθερώθηκαν από το δεσποτισμό της έδρας με τη μεταρρύθμιση του 1982 στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού, δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν σε ικανοποιητικό κατά τη γνώμη μου βαθμό, την παρουσία, τον λόγο και το έργο ανθρώπων που τυπικά δεν ήταν μέλη του Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού, ουσιαστικά όμως το Πανεπιστήμιο θα μπορούσε να είχε μια λειτουργική σχέση μαζί τους.
Αυτό δεν έγινε παρά σε πολύ μικρό βαθμό, καθώς η ακαδημαϊκή κοινότητα στην πλειοψηφία της έδειξε μια τάση συντηρητική και αυτοαναφορική ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα. Άνθρωποι, που είχαν μια βιωματική σχέση με την Ιστορία, που την συνδιαμόρφωσαν μέσα από τον καθημερινό τους αγώνα και παράλληλα κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα αξιόλογο πνευματικό έργο, υπήρχαν στην ελληνική κοινωνία, ιδίως στο χώρο της Αριστεράς. Οι άνθρωποι αυτοί, στην πλειοψηφία τους έχουν φύγει.
Οι νέοι επιστήμονες στερήθηκαν την αύρα τους. Το έργο τους όμως υπάρχει και περιμένει τους συνομιλητές του. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Αυτή θα μπορούσε να είναι και η ουσιαστική σημασία της ανακήρυξης επίτιμου διδάκτορα, όπως έχει συμβεί με τον Μανώλη Γλέζο από τρία Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ενός ανθρώπου που τυπικά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ΑΣΟΕΕ, καθώς η «ιστορία αλλιώς του μίλησε».
Από το σχολείο στην Αντίσταση
Ο Μανώλης Γλέζος γεννήθηκε το σπαρακτικό για τον ελληνισμό και την Ανατολική Μεσόγειο Σεπτέμβριο του 1922. Αιγαιοπελαγίτης από την Απείρανθο Νάξου, πήγε σχολείο στην Αθήνα, στο 4ο Γυμνάσιο, το προλεταριακό Γυμνάσιο της Αθήνας, όπως το χαρακτήριζε ο Γλέζος, στο Μεταξουργείο. Η πρώτη του πολιτική συμμετοχή ήταν η δημιουργία με συμμαθητές του μιας πατριωτικής-αντιφασιστικής ομάδας για την απελευθέρωση-ένωση της Δωδεκανήσου, το 1939.
Την περίοδο της Κατοχής συμμετέχει ενεργά στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Πέραν της κορυφαίας και πρωτοπόρας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο συμβολικής και απολύτως γενναιόψυχης πράξης να αφαιρέσουν τη ναζιστική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης με τον συναγωνιστή και φίλο του Απόστολο Σάντα (30 Μαϊου 1941), συνελήφθη τρεις φορές από τις δυνάμεις κατοχής. Παρέμεινε κρατούμενος, υφιστάμενος βασανισμούς για αρκετούς μήνες.
Ο Μανώλης Γλέζος γεννήθηκε το σπαρακτικό για τον ελληνισμό και την Ανατολική Μεσόγειο Σεπτέμβριο του 1922. Αιγαιοπελαγίτης από την Απείρανθο Νάξου, πήγε σχολείο στην Αθήνα, στο 4ο Γυμνάσιο, το προλεταριακό Γυμνάσιο της Αθήνας, όπως το χαρακτήριζε ο Γλέζος, στο Μεταξουργείο. Η πρώτη του πολιτική συμμετοχή ήταν η δημιουργία με συμμαθητές του μιας πατριωτικής-αντιφασιστικής ομάδας για την απελευθέρωση-ένωση της Δωδεκανήσου, το 1939.
Την περίοδο της Κατοχής συμμετέχει ενεργά στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Πέραν της κορυφαίας και πρωτοπόρας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο συμβολικής και απολύτως γενναιόψυχης πράξης να αφαιρέσουν τη ναζιστική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης με τον συναγωνιστή και φίλο του Απόστολο Σάντα (30 Μαϊου 1941), συνελήφθη τρεις φορές από τις δυνάμεις κατοχής. Παρέμεινε κρατούμενος, υφιστάμενος βασανισμούς για αρκετούς μήνες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)