Φαίνεται ότι δεν απασχολει κανένα το τι γίνεται τωρα πχ στο Σουδάν, όπου πάνω απο 8εκ άνθρωποι βρίσκονται στα όρια της εξαφάνισης από την πείνα, εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα διαρκή "εμφύλιο" τοπικών μαφιών, που είναι όμως ένας ακόμη πόλεμος δι αντιπροσώπων τρίτων, στην προσπάθεια αναβιωσης μιας αποικιοκρατίας νο2 με νέους παίκτες.
Όπως πχ την Τουρκία, που αγωνιά τώρα γιατί την έκβαση του εμφυλίου στο Σουδάν αφού, δια στόματος Φυντάν και Ερντογάν, "θα μπορούσε να απειλήσει τα ενεργειακά συμφέροντά της Τουρκίας στην... Ανατολική Μεσόγειο".
Οπως αναμένονταν από το 22, η επόμενη περιοχή θερμών συγκρούσεων "δια αντιπροσώπων " θα μεταφέρονταν μετά την Ουκρανία στην ΥποΣαχάρια Αφρική, γνωστή ως ζώνη του Σαχέλ.
Η περιοχή Σαχέλ αποτελείται από τη Μαυριτανία, το Μάλι, το Τσαντ, τον Νίγηρα και την Μπουρκίνα Φάσο, ενώ συμπεριλαμβάνεται στην ίδια ζώνη ενδιαφέροντος και το Σουδάν, παρ' ότι αυτό είναι πρώην Αγγλική αποικία από τότε που αντικατέστησε την Οθωμανική αυτοκρατορία στην χώρα.
Από αυτές τις χώρες, το Μάλι απολάμβανε ανέκαθεν την κεντρική θέση στα στρατηγικά ενδιαφέροντα της Γαλλίας, επειδή βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ της πρώην Γαλλικής Δυτικής Αφρικής και της Γαλλικής Βόρειας Αφρικής, το γνωστό Μαγκρέμπ. Ο Νίγηρας παραμένει σημαντικός λόγω των κοιτασμάτων ουρανίου που διαθετει, η Μαυριτανία δυτικότερα λόγω των κοιτασματων σιδηρου και ενός κοιτασματος φυσικού αερίου στα ανοιχτά της, ισοδυναμου με αυτού νότια της Κρητης. Το Σουδάν για τα ορυχεία χρυσού στον νότο, τα μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκε μετά το 09 και για την διαχείριση των υδάτων του Νείλου (αλλά και των προσφύγων), που απειλούν την ασφάλεια και συνοχή της Αιγύπτου, ήταν πάντα κρίσιμο για τις βλέψεις της Τουρκίας και λόγω της επαφής του με την Λιβύη.
Όλη η ζώνη Σαχέλ, πλην του Σουδάν, μέχρι πρότινος ήταν μια ζώνη "γαλλικού φράγκου " (CSF), μέσω του οποίου ασκούσε την επιρροή της η Γαλλία (παρά το ευρώ).
Ο Μακρόν, κατά την πρώτη του προεδρική θητεία του (2017–2022), προσπάθησε να δώσει μια νέα ματιά στην πολιτική της Γαλλίας για την Αφρική. Ομως στο Μάλι και σε ολόκληρη την περιοχή του Σαχέλ, η Γαλλία δεν μπόρεσε να χειριστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα της τζιχαντιστικής διείσδυσης, που ενισχύεται μεθοδικά από την διείσδυση της Τουρκίας στην περιοχή με κεφάλαια από το Κατάρ, για λογαριασμό και της Ρωσίας.
Από το 2017, ο Μακρόν προσπάθησε να αναδιαμορφώσει την πολιτική της Γαλλίας για την Αφρική, ανατρέποντας την επιθετική νεοαποικιακή που προσπάθησε να επιβάλει άγρια, αλλά και ανεπιτυχώς, ο Ολαντ κατά την προεδρία του, Υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι η Γαλλία φιλοδοξεί να συμμετάσχει σε στρατηγικές συνεργασίες με αφρικανικές χώρες ισότιμα, δέχτηκε τις επιθέσεις της Λεπέν, που ονειρεύεται ακόμη μια νέα αποικιοκρατική περίοδο της Γαλιας για την περιοχή.
Χαρακτήρισε ο Μακρόν τη γαλλική αποικιοκρατία πραγματικά βάρβαρη και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Σημείο που τον έφερε σε πλήρη σύγκρουση με την ρητορική της Λεπέν, που επιδιώκει την ανασύσταση της Γαλλικής αποικιοκρατίας στην περιοχή μέσω στρατιωτικής βίας. Το ίδιο προσπαθεί και η Μελόνι για την Ιταλία, με ένα comeback της κυρίως στην Λιβύη, απ' όπου μπορεί να δεχτεί σημαντικές ποσότητες φυσικού αερίου μέσω αγωγών για τον εφοδιασμό της διψασμένος για ενέργεια Κεντρικής Ευρώπης, μετά την αποκοπή της από το φτηνό Ρωσικό αέριο που στράφηκε τελεσίδικα προς την Ανατολή ως πιο συμφέρουσα και σταθερή αγορά για την επιβίωση της Ρωσίας.
Κρίσιμη είναι η περιοχή για τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Γαλλίας, αλλά κατ' επέκταση και της ΕΕ, λόγω:
🔸Των κοιτασμάτων ουρανίου του Νίγηρα, απ όπου τροφοδοτεί το 16% των αναγκών των πυρηνικών της σταθμών.
🔸 Μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού υδρογόνου στο Μάλι, απο τα λίγα διαθεσιμα στον κόσμο, που μπορούν να προμηθεύσουν την ΕΕ με φτηνό καύσιμο υδρογόνο αμέσως, χωρίς τα υψηλά κόστη που θα έχει μέχρι το 2050 η παραγωγή του επόμενου στρατηγικού καυσίμου από ΑΠΕ και νερό (πρόσφατα ανακαλύφθηκε αντίστοιχο κοίτασμα και στην Αλβανία, που θα την βοηθήσει στο παζάρι της να γίνει μέλος της ΕΕ χωρίς υποχωρήσεις στα δικά της μεγαλοϊδεατικά σχέδια στα Δυτικά Βαλκάνια).
🔸Τα μεταλλεία κρίσιμων μετάλλων για την "Πράσινη Μετάβαση" (κοβάλτιο, λίθιο, παλλάδιο κλπ) του Σαχέλ+Σουδάν, που είναι ισοδύναμα αυτών της Ρωσίας.
🔸Το μεγακοίτασμα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκε πρόσφατα στο Σουδάν (30τρισ κυβικά μέτρα, όσο περίπου και το νότια της Κρήτης εντός της Ελληνικής ΑΟΖ), και άλλο τοσο στην ΑΟΖ της Μαυριτανιας. Είναι αυτό το αέριο που θεωρείται από την ΕΕ ικανό, μαζί με το αντίστοιχο του Κολπου μεσω του αγωγοϋ IMEC, να την απεξαρτήσουν τελείως από το Ρωσικό φυσικό αέριο με έναν αγωγό κόστους 12δισ€ μέσω Αιγύπτου, που το έχει εντάξει στα χρηματοδοτούμενα έργα της "Πράσινης" Μετάβασης.
Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι λόγω των θεσμοθετημένων στρατιωτικών δεσμών με τις πρώην αποικίες της, η Γαλλία παρενέβη στρατιωτικά περισσότερες από 50 φορές σε διάφορες αφρικανικές χώρες τις τελευταίες έξι δεκαετίες. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, τα προβλήματα που προέρχονται από την τρομοκρατία που ασκοϋν οι Τζιχαντιστές στην περιοχή του Σαχέλ, ειδικά στο Μάλι και στο Σουδάν, έχουν θέσει μεγάλες προκλήσεις στην πολιτική της Γαλλίας για την Αφρική σε σημείο που η Γαλλία αναγκάστηκε να ανακοινώσει την αποχώρηση των στρατευμάτων της από το Μάλι τον Φεβρουάριο του 2022, κάτω από την οικονομική και δημοσκοπική πίεση στο προηγούμενο διάστημα.
Το κενό της Γαλλίας έσπευσαν να το καλύψουν αμέσων άλλοι, μεταφέροντας σε αυτή την περιοχή την επόμενη γεωστρατηγικη κρίση ως συνέχεια της Ουκρανικής. Έτσι:
🔹 Ο Μπάιντεν διέταξε πριν δύο χρόνια την στρατιωτική επιστροφή των ΗΠΑ στο Σουδάν, παρεμβαίνοντας πάλι στον ατελείωτο εκεί εμφύλιο πόλεμο τζιχαντιστών-κράτους- τοπικών φυλάρχων, που συντηρείται οικονομικά από την Τουρκία με την εμπλοκή Ρώσων μισθοφόρων και λαθρεμπόρων χρυσού, που καλύπτει τις ανάγκες των Εμιράτων. Αθρωπιστικοί έλεγε οι λόγοι, αλλά όλοι κατανοούν ότι έτσι επιδίωκαν οι ΗΠΑ να ελέγξουν μια ακόμα πηγή ενεργειακής απεξάρτησης της Ευρώπης από το LNG τους. Αποτέλεσμα αυτής της προθεσης εμπλοκής, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ήταν και η πρόσφατη ανάφλεξη των εμφυλιων συγκρούσεων που αναζωπυρώθηκαν μετά την ανταρσία παραστρατιωτικών στον νότο του Νότιου Σουδάν, με την την υποστήριξη των ΗΑΕ, που βλέπουν να απειλούνται σοβαρά λόγω της στρατιωτικής και ενεργειακής παρουσίας της Τουρκίας (με την υποστήριξη των African Corps της ρωσικής πρώην Wagner και του Ιράν) που βρίσκονται εκεί και για την υπεράσπιση των μεγάλων κινεζικών επενδύσεων στα ορυχεία της περιοχής.
🔹Η Ρωσία, κυρίως μέσω της Τουρκίας, διατηρεί θύλακες επιρροής στην περιοχή, με σημαντικοτερη την στρατιωτικη παρουσία της Τουρκίας στον Σουδάν και στην Λιβύη και της επιρροής που απέκτησε από την κοντόφθαλμη πολιτική της Μέρκελ (και την πλήρη απουσία της Ελλάδας μετά την περίοδο της εξωτερικής πολιτικής υπό τον Νίκο Κοτζιά, με αρνητική μόνο την εμπλοκή μας με την εξαγωγή του predator στο Σουδαν με άδεια εξαγωγής από την κυβέρνηση του ΚυΜ). Η πολιτική και στρατιωτική διείσδυση της Τουρκίας στο Σουδάν θεωρείται θανάσιμη απειλή για την Αίγυπτο και τις Σαουδική Αραβια-ΗΑΕ, που την έκανε μεγαλύτερη και το πραξικόπημα στον Νίγηρα (με προτροπή της Ρωσιας, μέσω του μισθοφορικου στρατου τυπου Wagner που διατηρεί στην περιοχή).
✔️Είναι βαθύτατα νυχτωμένοι όσοι θεωρούν τις επεμβάσεις της Ρωσίας στην περιοχή ως "απελευθερωτικες", ίσως και Αριστερές. Ο Πουτιν προσπαθεί να εδραιωθεί, έμμεσα ή αμεσα στην περιοχή αντικαθιστωντας το ΔΝΤ με το αντίστοιχο που στήθηκε ήδη στο Πεκίνο για να προωθήσει το αντιδολάριο UNIT στον ίδιο ρόλο που είχε τα τελευταία 50 χρόνια το πράσινο νόμισμα. ΑποικιοκρατÌα νο2 Ανατολικού τύπου.
🔹Η προθυμία της Αλγερίας και της Αιγύπτου να ενταχθούν στο cluster χωρών BRICS και η αναζοπύρωση της διαμάχης της Αλγερίας με το Μαρόκο για τον έλεγχο περιοχών της Δ.Σαχάρας, έθεσαν σε ακόμη μεγαλύτερη γεωπολιτική αστάθεια όλη την ευρύτερη περιοχή, απειλώντας ή ακυρώνοντας και τις κινεζικές επενδύσεις δημιουργίας παράκτιων αγωγών μεταφοράς Νιγηριανού αερίου προς την Ισπανία.
✔️Έτσι, μέσω της δράσης τρίτων νεοαποικιακών δυνάμεων σε όλη αυτή την ζώνη που ξεκινάει από τον Ατλαντικό και φτάνει μέχρι το Κέρας της Αφρικής στον Ινδικό Ωκεανό, επιχειρείται το "κόψιμο" της Αφρικής στα δύο. Στο Νότιο τμήμα της εντείνεται η διαμάχη Κίνας- Ινδίας για τον έλεγχο της νομισματικής και πολιτικής ενοποίησης της Μαύρης Ηπείρου, όσο στον Βορρά, από την ζώνη του Σαχέλ μέχρι την Μεσόγειο κυριαρχεί η βία και οι συγκρούσεις δι' αντιπροσώπων για τον έλεγχο πόρων και των περασμάτων τους προς την Ευρώπη.
🔹Η δειλή, μέχρι τώρα, ευρωπαϊκή πολιτική στήριξης των χωρών της περιοχής της ζώνης Σαχελ με ουσιαστικά μέτρα για την οικονομική τους ανάπτυξη, μέχρι τώρα καλύπτονταν από την Κίνα. Αυτό το πετυχαίνει μέσω εξαγορών κρίσιμων μεταλλείων, του εμβληματικού έργου του τοίχους δέντρων για τον περιορισμό επέκτασης της Σαχάρας που χρηματοδοτεί, του δικτύου φυσικού αερίου από την Νιγηρία προς το Μαρόκο- Ιβηρική χερσόνησο μέσω παραθαλάσσιου αγωγού της Δυτικής Αφρικής, των δικτύων σιδηροδρόμων, κυρίως της Νιγηρίας, και, το πιο σημαντικό ίσως, την νομισματική προετοιμασία της Νιγηρίας με την έκδοση ψηφιακού νομίσματος στο να ενταχθεί στο κυοφορούμενο αντι-δολάριο Ρωσιας-Κίνας- Ιραν, που αντιμάχεται την αντίστοιχη προσπάθεια εισαγωγής του ΑUA (δες σχετικά στο σχόλιο #1), όπου πρωτοστατεί η Νότιος Αφρική (καθόλου τυχαία δεν είναι η στοχοποίηση της γενέτειρας του Ελον Μασκ από τους δασμούς του Τραμπ ως σχετική με όλα τα πιο πάνω).
✔️Λόγω όλων αυτών, διαφαίνεται εδώ και πολλούς μήνες ότι, μετά την Ουκρανία, αυτή θα ήταν μία από τις τέσσερις κύριες περιοχές των επόμενων θερμών συγκρουσεων δια αντιπροσώπων, για την οριοθέτηση των ζωνών της μετα-παγκοσμιοποίησης. Και δυστυχώς αυτό επιβεβαιώνεται πάλι.
Μετά την ήττα των Ρωσια/Ιραν στην Παλαιστινη και την νικη της Ρωσίας στο Ουκρανικο, οι άλλες τρεις φαίνεται οτι θα είναι:
1) η περί το Πακιστάν, για την αποκοπή της Ινδίας από την διαφαινόμενη ενεργειακή σύνδεση της με την Ρωσία και το νέο ψηφιακό αντιδολάριο που ετοιμάζεται με την Κίνα, αλλά και από τον ρόλο που μπορεί να παίξει, μαζί με την Βραζιλία και την Νότια Αφρική στην επόμενη παγκόσμια αρχιτεκτονική ως τρίτος πόλος εξισορρόπησης των άλλων δύο.
2) στην περιοχή του Βορείου Ιράκ και της Συρίας, μέσω του Κουρδικού και
3) στην Καραϊβική-βορεια Νότια Αμερική, για τον έλεγχο των αντίστοιχων ζωνών κρίσιμων πόρων
✔️Όλα αυτά που γίνονται τώρα στο Μάλι, την Μπουκίνα Φάσο, το Σουδάν και στον Νίγηρα, πάλι έχουν σαν θύμα-μεγάλη χαμένη την ΕΕ.
Αυτο προέρχεται από την αδυναμία της σημερινής της ηγεσίας στο να της προσδώσει χαρακτηριστικά συνοχής και για να παίξει τον ρόλο της ως σταθεροποιητικού παράγοντα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα,.αλλά και για να επιβιώσει η ίδια από τους πόρους που δεν έχει χωρίς να καταφύγει πάλι στην αποικιοκρατία.
Έτσι ένας φαύλος κύκλος συμπληρώνεται αφού αυτή η έλλειψη, λόγω του εγκλωβισμού της ΕΕ σε αποτυχημένες νεοφιλελέ πολιτικές, πριμοδοτούν την φτώχεια και την ακροδεξιά, που κυριολεκτικά φύεται σε τέτοια περιβάλλοντα συγκρούσεων, που έχουν σαν τελικό κόστος τεράστιες ανθρωπιστικές κρίσεις. Και αυτές που, όπως φαίνεται εδώ, δεν ενδιαφέρουν ή ευαισθητοποιούν κανέναν ιδιαίτερα, μέχρι να εμφανιστούν ως νέες προσφυγικες ροές, για να έχει λόγο ύπαρξης και η ακροδεξιά από αυτές.
Είναι και αυτό ένα αποτέλεσμά της άγνοιας, που συντηρείται από την ελεγχόμενη (μη)πληροφόρηση και προπαγάνδα των εμπλεκομένων, που τα ρίχνουν τελικά όλα σε θρησκευτικές ή εθνοτικές διενέξεις, συσκοτίζοντας τους πραγματικούς λόγους τέτοιων συγκρούσεων, όπως πχ του Σουδάν, όπου "καλοί" δεν υπάρχουν.
✔️ Πάντα αυτές οι συγκρούσεις έχουν σχέση με τον έλεγχο της ροής της ενέργειας και του χρήματος.
Η αποκέντρωση της παραγωγής/διακίνησης και των δύο είναι ο μόνος τρόπος διακοπής αυτού του φαύλου κύκλου.
# ΜΙΑ ακόμα απάντηση είναι η πραγματική αποτύπωση των αποστάσεων αυτής της περιοχής στους χάρτες. Είναι τεράστιες!
* Η διείσδυση της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, αναλύθηκε με ονόματα και διευθύνσεις σε αυτό
ΑΦΡΙΚΑ ΑΛΑ ΤΟΥΡΚ
Εκτός από την πρόσφατη επέκταση της Τουρκικής επιρροής δια τζιχαντιστών στην Συρία, που είναι ενταγμένη στην γεωστρατηγική αντίληψη της Άγκυρας περί της ελέω Αλλάχ αναγκαιότητας της παρουσίας της στην Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, έντονη είναι και η προετοιμασία αντίστοιχων διεισδύσεων της και στην Αφρική.
Η στρατηγική διείσδυσης "ήπιας ισχύος" της Τουρκίας στην Αφρική περιλαμβάνει, εκτός από τις επίσημες διπλωματικές αποστολές που διατηρεί σε 43 αφρικανικά κράτη, την αεροπορική διασύνδεση των χωρών με τον έξω κόσμο μέσω Κωνσταντινούπολης, και την κατασκευή τζαμιών σε χώρες όπως η Γκάνα, το Μάλι και η Σομαλία, την ίδρυση τουρκικών σχολείων, νοσοκομείων και πολιτιστικών κέντρων μέσω φορέων όπως η Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού (TIKA) ή το "Ινστιτούτο" Yunus Emre και προσφορά υποτροφιών και προγραμμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για παράδειγμα μέσω του Τουρκικού Ιδρύματος Maarif.
Αυτές οι προσπάθειες της απέδωσαν ήδη καρπούς. Το εμπόριο της Τουρκίας με την Αφρική έφτασε τα 32 δισεκατομμύρια δολάρια πέρυσι, σημειώνοντας αύξηση 50% την τελευταία δεκαετία. Τουρκικές εταιρείες έχουν εξασφαλίσει βασικές θέσεις σε τομείς όπως οι κατασκευές και η ενέργεια. Η Τουρκία υπέγραψε πρόσφατα συμφωνία θαλάσσιας ασφάλειας με τη Σομαλία, παραχωρώντας στην Άγκυρα δικαιώματα για υπεράκτιες γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στα ύδατα της Σομαλίας έναντι εγκατάστασης και τουρκικών στρατιωτικών "συμβούλων" και στρατιωτικών βάσεων εποπτείας της περιοχής. Το ίδιο γίνεται και στην Λιβύη, το Μάλι και την ΚΑΔ μετά τα πρόσφατα πραξικοπήματα στις χώρες του Σαχέλ.
Η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στην Αφρική έχει επίσης αυξηθεί σημαντικά. Τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και φορητά όπλα είναι πλέον κοινά στους αφρικανικούς στρατούς, όπως και οι ιδιωτικοί "εργολάβοι ασφαλείας" (τουρκικές εταιρείες διασύνδεσης με τις τοπικές μαφίες και τζιχαντιστές) που δραστηριοποιούνται σε ζώνες συγκρούσεων, παρόμοιες με τη ρωσική ομάδα Wagner (τώρα αυτή λέγεται "Αφρικανικό Σώμα" υπό το Ρωσικό υπουργείο Άμυνας).
Η Άγκυρα σκοπεύει να επεκταθεί περαιτέρω, μεταξύ άλλων σε τομείς όπως η εξόρυξη και η γεωργία, μέσω συμβολαίων μακροχρόνιας μίσθωσης πολύ μεγάλων εκτάσεων (ήδη ελέγχει γεωργικές εκτάσεις όσες τρεις Τουρκιες στην Υποσαχάρια Αφρική) που της εξασφαλίζει αποικιακούς όρους σε πρώτες ύλες αγροτοδιατροφικών προϊόντων (με 50€/κεφαλι τον χρόνο νοικιάζει και το σύνολο των κατοίκων σε αυτές τις περιοχές), λόγω των δεσμών που δημιουργούν οι πιο πάνω "επενδύσεις" της με τοπικούς φύλαρχους και δικτάτορες.
Η έγκαιρη αναγνώριση του δυναμικού της Αφρικής από την Τουρκία, που ξεκίνησε απο το 2003, την έχει καθιερώσει ως σημαντικό εταίρο στην ήπειρο. Άλλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, επιδιώκουν τώρα να ακολουθήσουν το μοντέλο της Τουρκίας, αλλά θα δυσκολευτούν να ανταποκριθούν στην καθιερωμένη παρουσία της Άγκυρας και τη συνεχιζόμενη συστηματική επέκταση της.
Όμως η επεκτατική αυτή πολιτική την φέρνει ήδη σε σύγκρουση με αντίστοιχες προσπάθειες διείσδυσης της Ινδίας, της Κίνας και της Ρωσίας στην ίδια περιοχή, όπου η κάθε μία, και για τους δικούς της γεωστρατηγικούς λόγους, σπεύδει για να καλύψει το κενό που αφήνει η πρώην αποικιακή Γαλλία και οι λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις, που λυμαίνονταν τα προηγούμενα 200 χρόνια τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της ηπείρου. Αλλά και από την αδυναμία του θείου Σαμ να απαγκυστρωθεί από τις δικές του μεγάλες ιδέες και αυτοαναφορικές- εσωστρεφείς εμμονές που απέκτησε την εποχή του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου και της παγκοσμιοποίησης, που ήδη κατέρρευσε.
Και θα ρωτήσεις εύλογα: Γιατί αυτά εμάς μας ενδιαφέρουν αυτά? Μήπως ζηλεύουμε την κατσίκα του γείτονα?
Μακάρι να ήταν αυτό αλλά δεν είναι!
Αν αναλογιστείς ότι, την εποχή που οι τωρινοί Ευρωπαίοι εταίροι μας το παίζανε αποικιοκράτες, αποφασίστηκε να επιτρέψουν την ίδρυση Ελληνικού Κράτους για να παίζει τον ρόλο του χωροφύλακα του τότε Μεγάλου Ασθενή της Ανατολής, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ότι ακόμα δεν έχουν αλλάξει οι λόγοι για να ΜΗΝ έχουμε πλεον αυτόν τον ρόλο, θα αντιληφθείς ίσως και από ποιά ασθένεια πάσχει η σημερινή Τουρκία, που επιδιώκει την ανασύσταση της παλιάς της αυτοκρατορίας. Τώρα και ως παράγοντας της 2ης Αποικιοκρατίας στην ίδια περιοχή, που βρίσκεται σε εξέλιξη (δες σχετικά και στο σχόλιο #1 τι προσπαθούν τώρα οι Πούτιν και Τραμπ).
Σύνδρομο μεγαλομανίας λέγεται, και θεραπεύεται πολύ δύσκολα, πριν εξελιχθεί με τον χειρότερο τρόπο σε βάρος μας στα "περάσματα" που χρειάζεται η Άγκυρα για να ολοκληρώσει τα μεγαλοϊδεατικά της σχέδια στην Αφρική ως νεοαποικιακή υπερδύναμη.
# Σχόλιο 1
Aπο τα κρυμμένα πολύ καλά θέματα στην ατζέντα των διακυβερνητικων συνοδών αυτής της εβδομάδας και αυτό
ΟΣΟ Η ΓΙΑΔΙΚΙΆΡΟΓΛΟΥ ΚΟΙΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΕΤΡΟΒΑΣΙΛΗ...
...που χάζευε μια παρέλαση στο Πεκίνο και μετά κάτι πασαρέλες πολιτικών καλλιστείων στην ΔΕΘ...
...54 χώρες και περιφερειακά μπλοκ στην Αφρική υποστηρίζουν ένα φιλόδοξο σχέδιο για τη δημιουργία ενός «μη κυκλοφορούντος» (ακόμη) κοινού ψηφιακού νομίσματος που θα υποστηρίζεται από κρίσιμα ορυκτά , τα οποία είναι ζωτικής σημασίας για την τεχνολογική ανάπτυξη, την άμυνα και την οικονομική ανάπτυξη.
Οι αναλυτές λένε ότι μια νομισματική αξία βασισμένη σε βασικά αποθεματα (και οχι προϊόντα), θα μπορούσε να μειώσει την εξάρτηση της Αφρικής από ξένα νομίσματα -ειδικά το δολάριο ΗΠΑ- και να μειώσει την εξάρτησή της από δάνεια από την Κίνα, την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκόσμια χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ.
Η προτεινόμενη νομισματική μονάδα ονομάζεται προσωρινά Αφρικανικές Λογιστικές Μονάδες (AUA), σύμφωνα με ένα σχέδιο που διατυπώθηκε τον Φεβρουάριο από την Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (AfDB) και την KPMG South Africa (στο σχόλιο #1 η σχετική έγκαιρη ανταπόκριση της εδώ μάντρας)
Το νέο νόμισμα υποστηρίζεται από την Αφρικανική Ένωση και τη Νότια Αφρική, την μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της ηπείρου, και σύντομα θα εφαρμοστεί πιλοτικά σε μια δοκιμαστική αγορά.
Η πρόταση αναφέρει ότι το AUA θα διαπραγματεύεται στη διεθνή αγορά συναλλάγματος και θα είναι λιγότερο ευάλωτο στις διακυμάνσεις των μεμονωμένων αφρικανικών νομισμάτων ή του δολαρίου ΗΠΑ, καθιστώντας το πιο πολύ ελκυστικό για τους επενδυτές.
Οι οικονομολόγοι λένε ότι η υποστήριξη του νομίσματος με ορυκτά αποθέματα θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο που αντιλαμβάνονται οι δανειστές, οδηγώντας ενδεχομένως σε χαμηλότερα επιτόκια δανείων για αναπτυξιακά έργα, ιδίως στον ενεργειακό τομέα της Αφρικής.
Ενώ ορισμένοι στην εξορυκτική βιομηχανία της Αφρικής είναι αισιόδοξοι για τις δυνατότητες ενός τέτοιου νομίσματος, άλλοι προειδοποιούν ότι η Κίνα θα μπορούσε να το «οπλοποιήσει», δεδομένης της κυριαρχίας του Πεκίνου στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών και της ήδη ισχυρής θέσης που έχει στην μεταλλευτική βιομηχανία της Ηπείρου και σε επενδύσεις κρίσιμων υποδομών της.
Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας και άλλοι οργανισμοί προβλέπουν ότι η ζήτηση για κρίσιμα ορυκτά όπως το κοβάλτιο, ο χαλκός, η πλατίνα και το λίθιο θα τετραπλασιαστεί σύντομα, με τις παγκόσμιες δυνάμεις να βρίσκονται σε έναν αγώνα δρόμου για την εξασφάλιση προμηθειών.
🔺️Η Αφρική βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του ανταγωνισμού.
Είναι η φτωχότερη και λιγότερο ανεπτυγμένη περιοχή του κόσμου, αλλά κατέχει σχεδόν το ένα τρίτο των παγκόσμιων αποθεμάτων κρίσιμων ορυκτών, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Τα ορυκτά είναι απαραίτητα για τις σύγχρονες τεχνολογίες όπως τα smartphones και οι υπολογιστές, στα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και σε όπλα όπως τα πυραυλικά συστήματα, τα μαχητικά αεροσκάφη και τα πολεμικά πλοία.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ θεωρεί τα κρίσιμα ορυκτά ζωτικής σημασίας για το μέλλον των Ηνωμένων Πολιτειών και θέλει να διασφαλίσει τις αλυσίδες εφοδιασμού το συντομότερο δυνατό.Η Γεωλογική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών (USGS) απαριθμεί 50 ορυκτά απαραίτητα για την οικονομία και την εθνική ασφάλεια της Αμερικής, όπως το κοβάλτιο, το λίθιο, το μαγγάνιο, η πλατίνα, το ταντάλιο, το βολφράμιο και το βανάδιο.
Τα περισσότερα βρίσκονται στην Αφρική.
Η Νότια Αφρική, για παράδειγμα, είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός μαγγανίου και πλατίνας στον κόσμο. Η Ζιμπάμπουε είναι ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς λιθίου στον κόσμο και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ) εξορύσσει περίπου το 70% του παγκόσμιου κοβαλτίου.
«Ένα καλά διαχειριζόμενο και δομημένο νόμισμα κρίσιμων ορυκτών θα μπορούσε να ενισχύσει την επιρροή της Αφρικής στις παγκόσμιες αγορές πόρων και να την αφήσει ελεύθερη να αξιοποιήσει τους άφθονους φυσικούς της πόρους », δήλωσε ο Moeletsi Mbeki, Νοτιοαφρικανός οικονομολόγος.
Αυτό, δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times (απ' όπου έγινε το cut&paste του ανταποκριτή της μάντρας στην Αφρική), είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε μια εποχή που η ήπειρος επιδιώκει να μετριάσει την οικονομική ζημία από την παγκόσμια αβεβαιότητα που προκαλείται από συγκρούσεις και «αναταραχές στην αγορά».
«Αν λάβουμε υπόψη τους δασμούς που επιβάλλει ο Τραμπ και τους παγκόσμιους εμπορικούς πολέμους που συμβαίνουν τώρα και στο μέλλον, ίσως αυτό το νέο νόμισμα θα μπορούσε να αποτρέψει την Αφρική από το να γίνει παράπλευρη ζημία», δήλωσε ο Μπέκι.
Η πρόταση της AfDB και της KPMG ανέφερε ότι το νόμισμα θα υποστηρίζεται από ένα καλάθι με μερικά από τα πιο σημαντικά ορυκτά της Αφρικής και θα αποτελεί μέρος μιας πρωτοβουλίας για τη δημιουργία «ενός πιο ενοποιημένου και σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος».
Το έγγραφο-πλαίσιο πρότεινε ότι οι βασικοί παραγωγοί κρίσιμων ορυκτών θα δεσμεύονταν για ένα προσυμφωνημένο ποσοστό των αποδεδειγμένων αποθεμάτων βασικών μεταλλευτικών προϊόντων, με σκοπό την «προώθηση της περιφερειακής οικονομικής ολοκλήρωσης, της συνεργασίας και του διασυνοριακού εμπορίου».
Ο Μούνο Μουπότολα, διευθυντής της AfDB στη Νότια Αφρική, δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times ότι η τράπεζα αποφασίζει για τα ορυκτά που θα συμπεριληφθούν σε μια «δοκιμή» και πρόκειται να επιλέξει μια «πιλοτική χώρα» όπου θα πραγματοποιηθεί μια μελέτη για τη σκοπιμότητα του νέου νομίσματος.
Ο Μπέκι δήλωσε ότι το νόμισμα θα μπορούσε να βοηθήσει την Αφρική να αναλάβει την ευθύνη των κρίσιμων ορυκτών της και της επεξεργασίας τους.
«Έχουμε όλα αυτά τα ορυκτά, αλλά δεν ωφελούμαστε πολύ από αυτά, επειδή η αλυσίδα εγχώριας προστιθέμενης αξίας της Αφρικής είναι τόσο αδύναμη», εξήγησε.
«Επεξεργαζόμαστε λιγότερο από το πέντε τοις εκατό των ορυκτών στην εγχώρια αγορά, πράγμα που σημαίνει ότι τα πραγματικά κέρδη δημιουργούνται από αλλοδαπούς, ιδίως από την Κίνα.»
«Αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα κοινό νόμισμα για να ενώσουμε τις μεταλλευτικές βιομηχανίες της Αφρικής και τις κυβερνήσεις τους, θα είναι ένα πραγματικό βήμα προς μεγαλύτερη ανεξαρτησία και μεγαλύτερο τοπικό όφελος και κέρδη που θα πηγαίνουν στις αφρικανικές τσέπες».
Ο καθηγητής Χαμπάμπα Τζιμάιμ, ερευνητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Ζάμπια, δήλωσε ότι τα βήματα της Αφρικής προς το νόμισμα αποτελούν ένδειξη ότι επιθυμεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οικονομική ανεξαρτησία τόσο από την Κίνα όσο και από τη Δύση, καθώς προετοιμάζεται να αποτελέσει εξέχοντα παράγοντα στις παγκόσμιες υποθέσεις.
«Η Αφρική έχει κουραστεί να είναι υπόχρεη στη Δύση για βοήθεια και εμπόριο και στην Κίνα για επενδύσεις και δάνεια », δήλωσε στην εφημερίδα The Epoch Times. « Θέλει να χρησιμοποιήσει κρίσιμα ορυκτά και ένα νόμισμα που συνδέεται με αυτά ως βάση για εκβιομηχάνιση και μεγαλύτερη πολιτική επιρροή» .
«Η Αφρική έχει παραχωρήσει τον έλεγχο κρίσιμων ορυκτών στην Κίνα. Η Αφρική θέλει πίσω αυτόν τον έλεγχο. Θέλει να εξορύσσει και να επεξεργαστεί τους δικούς της πόρους. Τα κρίσιμα ορυκτά είναι το ατού της Αφρικής. Το νόμισμα πρέπει να εξεταστεί υπό αυτό το πρίσμα.»
«Πολλά μέρη δεν έχουν ακόμα επαρκή ηλεκτρική ενέργεια. Οι κόμβοι μεταφορών είναι ετοιμόρροποι. Όλα αυτά μετράνε κατά της παραγωγής. Υπάρχουν επίσης ελλείψεις σε εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.»
Ο καθηγητης Mbeki πρότεινε, ωστόσο, η αρχική δεξαμενή ορυκτών να χρησιμοποιηθεί ως εγγύηση για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης και της εκβιομηχάνισης της Ηπείρου με επιλογές του δικού της συμφέροντος που αποκλείουν μια νέα αποικιοκρατία είτε από τις παλιές αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δύσης είτε από τις νέες της Ανατολής.
Ο Μπέκι προειδοποιεί επίσης ότι η Κίνα, όσο κι αν συχνά δηλώνει αφοσιωμένη στην αφρικανική πρόοδο, θα μπορούσε αντισταθεί σθεναρά στη δημιουργία ενός κρίσιμου νομίσματος που θα υποστηρίζεται από ορυκτά.
«Η Κίνα συνήθως δεν υποστηρίζει σχέδια που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την ισχύ της», δήλωσε ο οικονομολόγος. «Μπορώ να προβλέψω ότι οι Κινέζοι δεν θα είναι πολύ συνεργάσιμοι σε αυτό το θέμα, και θα μπορούσαν ακόμη και να χρησιμοποιήσουν το νέο νόμισμα ως όπλο για να προσπαθήσουν να βεβαιωθούν ότι οι αφρικανικές χώρες θα τηρήσουν τις σημερινές γραμμές τους».
Τούτων λεχθέντων, και με φόντο την έρημο Σαχάρα περί της φετινής ΔΕΘ (ως προς κάποια νέα ιδέα που θα διασφαλίζει και την δική μας επιβίωση στον παγκόσμιο μετα-παγκοσμιοποιημένο χάρτη του 21ου αιώνα), επαναφέρω στο προσκήνιο μια πρόσφατη πρόταση που διατυπώθηκε στο https://www.facebook.com/share/p/19v3oyZXkD/ για να την σκεφτούν πιο σοβαρά οι όσοι εναπομείναντες σκεπτόμενοι έχουνε μείνει σε αυτό τον τόπο.
#Σχόλιο 2
Μερικές ακόμα πτυχές της αποικιοκρατίας νο2, επισημανθηκαν εδώ
https://www.facebook.com/share/p/14LsacB6Nyg/
Αποικιοκρτία νο2 στην Αφρική για το «καλό» του κλίματος με μία δήθεν Πράσινη Μετάβαση
Σχεδόν 50 χρόνια αφότου η αποικιοκρατική Πορτογαλία αναγκάστηκε ως τελευταία παλιά αποικιοκρατικη χώρα να εγκαταλείψει, κακήν κακώς, την Αγκόλα, η "Συλλογική" Δύση, η Ρωσία (μέσω Τουρκίας) και η Κίνα επιστρέφουν στην ευρύτερη περιοχή. Για το «καλό» του παγκόσμιου κλίματος, οι υπερδυνάμεις ανασταίνουν στοιχειωμένα ορυχεία για να υφαρπάξουν αμύθητους υπόγειους θησαυρούς.
Τα στοιχεία που δημοσίευσε τον Απρίλιο του 2024 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) δεν αφήνουν αμφιβολία για την σημασία της Αφρικής και ειδικά του λιμανιού Λομπίτο και της ζώνης Λομπίτο, ζωτικού κόμβου για την εξαγωγή στην Ευρώπη γεωργικών αγαθών και μετάλλων που εξορύσσονταν στην Αφρική μέσω της επανακατασκευης μίας σιδηροδρομικης γραμμής μήκους 1700χιλ της εποχής της αποικιοκρατιας, που ανέλαβε να κατασκευάσει Τουρκική εταιρία μόλις προχθές. Καθόλου τυχαία τα πραξικόπημα στην περιοχή αλλά και οι ενοικιάσεις για 99 χρόνια γεωργικών εκτάσεων όσο δύο Τουρκίες, μαζί με τους κατοίκους τους (έναντι 50$ τον μήνα έκαστος) από επιχειρήσεις του βαθέως κράτους του Ερντογάν.
Τα παγκόσμια έσοδα από την εξόρυξη μόνο τεσσάρων βασικών ορυκτών -χαλκού, νικελίου, κοβαλτίου και λιθίου- υπολογίζονται συνολικά σε 14,6 τρισ. ευρώ (16 τρισ. δολ.) τα επόμενα 25 χρόνια, σε έκθεσή του το ΔΝΤ πριν λίγες εβδομάδες. .
Μόνο η Υποσαχάρια Αφρική πιστεύεται ότι περιέχει το 30% των συνολικών κρίσιμων αποθεμάτων ορυκτών στον κόσμο, ενώ εκτιμάται ότι το Κονγκό κατέχει το 70% της παγκόσμιας παραγωγής κοβαλτίου και περίπου το 50% των αποθεμάτων του πλανήτη. Το κοβάλτιο είναι το συστατικό κλειδί για τις περισσότερες μπαταρίες ιόντων λιθίου, που χρησιμοποιείται σε οτιδήποτε, από κινητά τηλέφωνα μέχρι ηλεκτρικά οχήματα. Μόνο η Ζάμπια ευθύνεται για το 70% της παραγωγής χαλκού της Αφρικής. Αυτή η μετάβαση, προσθέτει το ΔΝΤ, αν γίνει σωστά, έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώσει την περιοχή..
Οι λεπτές ισορροπίες του Ταμείου δεν του επιτρέπουν ακόμα να πει ότι αυτά τα μεταλεύματα απειλούν σήμερα μονοπώλια της Κίνας και της Ρωσίας στις παγκόσμιες αγορές αλλά και αυρα που εμπλέκονται στα νομισματικό σχέδια του Κόκκινου Καπιταλισμού για το ψηφιακό του αντιδολάριο, που θα στηρίζει την αξία του στις χρηματιστηριακές τιμές και αυτών των μετάλλων που κρίνονται κρίσιμα για τις ΑΠΕ. Αλλά και του νέου ΔΝΤ των BRICS, με έδρα το Πεκίνο από το 16.
Το 2024, η Κίνα δέσμευσε 4,5 δισ. δολ. μόνο σε αφρικανικά ορυχεία λιθίου και άλλα 7 δισ. δολάρια σε επενδύσεις σε υποδομές εξόρυξης χαλκού και κοβαλτίου. Στο Κονγκό, για παράδειγμα, η Κίνα ελέγχει το 70% του εξορυκτικού τομέα. Έχοντας μείνει πίσω από τις επενδύσεις αυτής της χώρας στην Αφρική για χρόνια, οι ΗΠΑ προσπαθούν τώρα να καλύψουν έδαφος προς αναχαιτιση του One Belt road και στην Αφρική.
Είχε προηγηθεί τον Σεπτέμβριο του 2023, στο περιθώριο της συνάντησης της G20 στην Ινδία, η υπογραφή συμφωνίας του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν με την Αγκόλα, τη Ζάμπια, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και την ΕΕ για την έναρξη του έργου του Διαδρόμου Λομπίτο, από το κονσόρτσιουμ των δυτικών ιδιωτικών εταιριών που το χρηματοδοτεί.
Αν και το ΔΝΤ αναφέρει ότι η υποσαχάρια Αφρική αναμένεται να αποκομίσει πάνω από το 10% του φανταστικού αυτού ποσού των 14,6 τρισ που προαναφέρθηκαν, δηλαδή 12% αύξηση του ΑΠΕ έως το 2050, ωστόσο, πολλοι φοβούνται ήδη τα χειρότερα
Ο φιναλίστ βραβείου Πούλιτζερ και αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, Σιντάρτ Κάρα, αποκάλυψε τις τρομερέςς συνθήκες που υφίστανται οι ανθρακωρύχοι κοβαλτίου στο Κονγκό, πολλά από παιδιά που εργάζονται παρά τη θέλησή τους για μέρες ατελείωτες, με λίγο ύπνο και κάτω από εξαντλητικές καταχρηστικές συνθήκες.
Ήδη, έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW) είχε αποκαλύψει την αθλιότητα μέσα στα ορυχεία της Ζάμπια, που ανήκουν στην Κίνα: 18ωρες εργάσιμες ημέρες, παιδική εργασία έναντι 2cents την ώρα, επισφαλή εργασιακά περιβάλλοντα, αχαλίνωτες αντισυνδικαλιστικές δραστηριότητες και θανατηφόρα ατυχήματα στο χώρο.
Από τα νέα ορυχεία, που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, η Ουάσιγκτον πιστεύει ότι ο διάδρομος Λομπίτο μπορεί να αποδειχθεί ο χαμένος κρίκος που απαιτείται για να διασφαλιστεί ότι ο χαλκός της Ζάμπιας θα καταλήξει σε αγαθά πράσινης ενέργειας που καταναλώνονται στη Δύση. (Για εργασιακή ή περιβαλλοντικη ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, δεν είπε κάτι...)
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι τα περισσότερα από τα ορυκτά -από χαλκό έως κοβάλτιο- που απαιτούνται για τα μηχανήματα αυτής της μετάβασης (συμπεριλαμβανομένων ηλεκτρικών μπαταριών, ανεμογεννητριών και ηλιακών συλλεκτών, κρισιμων μεταλλων αεροσκαφών κλπ) βρίσκονται στη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Περισσότερα από τα μισά (54%) των κρίσιμων ορυκτών που χρειάζονται βρίσκονται σε ή κοντά σε εκτάσεις αυτοχθόνων, πράγμα που σημαίνει ότι οι πιο ευάλωτοι πληθυσμοί στον κόσμο διατρέχουν τον πιο σημαντικό κίνδυνο να επηρεαστούν με βαθιά αρνητικό τρόπο από μελλοντικές εξορύξεις και συναφείς επιχειρήσεις..
Φυσικά, αυτό ακριβώς ετο είδος των νεο-αποικιακών πρακτικών είναι αυτές που μπορούμε να περιμένουμε όταν τα δυτικά ή κινεζικά ή ρωσικά συμφέροντα σκοπεύουν να αποκτήσουν τους πόρους του Παγκόσμιου Νότου. Αν αυτό αφορούσε το πετρέλαιο ή τον άνθρακα, αναμφίβολα θα είχαν εγερθεί ερωτήματα και ανησυχίες σχετικά με τις περιφερειακές προθέσεις των νέων αποικιοκρατών.
Έτσι, υπό την κάλυψη της Κλιματικής Αλλαγής, λίγοι σκέφτονται τις γεωπολιτικές προεκτάσεις της περίφημης Πράσινης Ανάπτυξης με τις πλεξούδες ελεύθερες να ανεμίζουν προς στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι – και ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν τις επιπτώσεις της μαζικής αύξησης της εξόρυξης στην ήπειρο στην ιδια την κλιματική κρίση.
Κυριολεκτικά Πρασινάλογα τα όσα πρεσβευουν άκριτα και οι εδώ πολιτικοί παπαγάλοι επιπέδου Φάμελου, Γιάνη, Κυριακού ή Ανδρουλάκη, αυτοί δηλαδη που υποκύπτουν πίσω από κενότητες και την αποικιοκρατία νο2 και ότι έχει ήδη αλλάξει από την κατάρρευση της προηγούμενης παγκοσμιοποιησης σε δύο ζώνες:
Η μία υπό τον νεοφιλελευθερισμό ver1.0 με έδρα το ΔΝΤ Πεκίνου και η άλλη υπό κάποιον ver2.0 με έδρα κάποιο ΔΣ μίας σκιώδους παρατραπεζας με συμμετοχές ύψους 11τρισ κυριως σε εταιρίες ΑΠΕ, ορυχεία και bigtech με εδρα την Ουάσιγκτον, που ετοιμάζει το επόμενο πράσινο νόμισμα. Ένα ψηφιακό δολάριο ιδιωτικής κοπής υπό την αιγίδα της (σχετικά και στο σχόλιο #2).
https://www.facebook.com/share/p/14LsacB6Nyg/
#Σχόλιο 3
ΜΙΑ ακόμα απάτη είναι η πραγματική αποτύπωση των αποστάσεων αυτής της περιοχής στους χάρτες.
Είναι τεράστιες!
#Σχόλιο 4
Τουρκικές βάσεις και η στρατηγική της Αφρικής
Ανταποκρίτρια στην Τουρκία
Ενότητες στο άρθρο:
📌 Τουρκικές βάσεις και η στρατηγική της Αφρικής
📌 «Στόχος και η Τουρκία»
📌 Η δράση ΗΑΕ και Ισραήλ
Το Σουδάν γίνεται ο νέος πονοκέφαλος της τουρκικής στρατηγικής
Η πίεση για απόκτηση στρατιωτικής παρουσίας στην Αφρική γίνεται έντονη, καθώς η Άγκυρα καλείται να διασφαλίσει ότι η σταθερότητα της περιοχής δεν θα καταλήξει σε ευνοϊκό πεδίο για αντίπαλους παίκτες
Διάβασε ΕΔΩ...
#Σχόλιο 5
Η διείσδυση της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, αναλύθηκε με ονόματα και διευθύνσεις σε αυτό
ΑΦΡΙΚΑ ΑΛΑ ΤΟΥΡΚ
Εκτός από την πρόσφατη επέκταση της Τουρκικής επιρροής δια τζιχαντιστών στην Συρία, που είναι ενταγμένη στην γεωστρατηγική αντίληψη της Άγκυρας περί της ελέω Αλλάχ αναγκαιότητας της παρουσίας της στην Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, έντονη είναι και η προετοιμασία αντίστοιχων διεισδύσεων της και στην Αφρική.
Η στρατηγική διείσδυσης "ήπιας ισχύος" της Τουρκίας στην Αφρική περιλαμβάνει, εκτός από τις επίσημες διπλωματικές αποστολές που διατηρεί σε 43 αφρικανικά κράτη, την αεροπορική διασύνδεση των χωρών με τον έξω κόσμο μέσω Κωνσταντινούπολης, και την κατασκευή τζαμιών σε χώρες όπως η Γκάνα, το Μάλι και η Σομαλία, την ίδρυση τουρκικών σχολείων, νοσοκομείων και πολιτιστικών κέντρων μέσω φορέων όπως η Τουρκική Υπηρεσία Συνεργασίας και Συντονισμού (TIKA) ή το "Ινστιτούτο" Yunus Emre και προσφορά υποτροφιών και προγραμμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για παράδειγμα μέσω του Τουρκικού Ιδρύματος Maarif.
Αυτές οι προσπάθειες της απέδωσαν ήδη καρπούς. Το εμπόριο της Τουρκίας με την Αφρική έφτασε τα 32 δισεκατομμύρια δολάρια πέρυσι, σημειώνοντας αύξηση 50% την τελευταία δεκαετία. Τουρκικές εταιρείες έχουν εξασφαλίσει βασικές θέσεις σε τομείς όπως οι κατασκευές και η ενέργεια. Η Τουρκία υπέγραψε πρόσφατα συμφωνία θαλάσσιας ασφάλειας με τη Σομαλία, παραχωρώντας στην Άγκυρα δικαιώματα για υπεράκτιες γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στα ύδατα της Σομαλίας έναντι εγκατάστασης και τουρκικών στρατιωτικών "συμβούλων" και στρατιωτικών βάσεων εποπτείας της περιοχής. Το ίδιο γίνεται και στην Λιβύη, το Μάλι και την ΚΑΔ μετά τα πρόσφατα πραξικοπήματα στις χώρες του Σαχέλ.
Η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στην Αφρική έχει επίσης αυξηθεί σημαντικά. Τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και φορητά όπλα είναι πλέον κοινά στους αφρικανικούς στρατούς, όπως και οι ιδιωτικοί "εργολάβοι ασφαλείας" (τουρκικές εταιρείες διασύνδεσης με τις τοπικές μαφίες και τζιχαντιστές) που δραστηριοποιούνται σε ζώνες συγκρούσεων, παρόμοιες με τη ρωσική ομάδα Wagner (τώρα αυτή λέγεται "Αφρικανικό Σώμα" υπό το Ρωσικό υπουργείο Άμυνας).
Η Άγκυρα σκοπεύει να επεκταθεί περαιτέρω, μεταξύ άλλων σε τομείς όπως η εξόρυξη και η γεωργία, μέσω συμβολαίων μακροχρόνιας μίσθωσης πολύ μεγάλων εκτάσεων (ήδη ελέγχει γεωργικές εκτάσεις όσες τρεις Τουρκιες στην Υποσαχάρια Αφρική) που της εξασφαλίζει αποικιακούς όρους σε πρώτες ύλες αγροτοδιατροφικών προϊόντων (με 50€/κεφαλι τον χρόνο νοικιάζει και το σύνολο των κατοίκων σε αυτές τις περιοχές), λόγω των δεσμών που δημιουργούν οι πιο πάνω "επενδύσεις" της με τοπικούς φύλαρχους και δικτάτορες.
Η έγκαιρη αναγνώριση του δυναμικού της Αφρικής από την Τουρκία, που ξεκίνησε απο το 2003, την έχει καθιερώσει ως σημαντικό εταίρο στην ήπειρο. Άλλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, επιδιώκουν τώρα να ακολουθήσουν το μοντέλο της Τουρκίας, αλλά θα δυσκολευτούν να ανταποκριθούν στην καθιερωμένη παρουσία της Άγκυρας και τη συνεχιζόμενη συστηματική επέκταση της.
Όμως η επεκτατική αυτή πολιτική την φέρνει ήδη σε σύγκρουση με αντίστοιχες προσπάθειες διείσδυσης της Ινδίας, της Κίνας και της Ρωσίας στην ίδια περιοχή, όπου η κάθε μία, και για τους δικούς της γεωστρατηγικούς λόγους, σπεύδει για να καλύψει το κενό που αφήνει η πρώην αποικιακή Γαλλία και οι λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις, που λυμαίνονταν τα προηγούμενα 200 χρόνια τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της ηπείρου. Αλλά και από την αδυναμία του θείου Σαμ να απαγκυστρωθεί από τις δικές του μεγάλες ιδέες και αυτοαναφορικές- εσωστρεφείς εμμονές που απέκτησε την εποχή του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου και της παγκοσμιοποίησης, που ήδη κατέρρευσε.
Και θα ρωτήσεις εύλογα: Γιατί αυτά εμάς μας ενδιαφέρουν αυτά? Μήπως ζηλεύουμε την κατσίκα του γείτονα?
Μακάρι να ήταν αυτό αλλά δεν είναι!
Αν αναλογιστείς ότι, την εποχή που οι τωρινοί Ευρωπαίοι εταίροι μας το παίζανε αποικιοκράτες, αποφασίστηκε να επιτρέψουν την ίδρυση Ελληνικού Κράτους για να παίζει τον ρόλο του χωροφύλακα του τότε Μεγάλου Ασθενή της Ανατολής, την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και ότι ακόμα δεν έχουν αλλάξει οι λόγοι για να ΜΗΝ έχουμε πλεον αυτόν τον ρόλο, θα αντιληφθείς ίσως και από ποιά ασθένεια πάσχει η σημερινή Τουρκία, που επιδιώκει την ανασύσταση της παλιάς της αυτοκρατορίας. Τώρα και ως παράγοντας της 2ης Αποικιοκρατίας στην ίδια περιοχή, που βρίσκεται σε εξέλιξη (δες σχετικά και στο σχόλιο #1 τι προσπαθούν τώρα οι Πούτιν και Τραμπ).
Σύνδρομο μεγαλομανίας λέγεται, και θεραπεύεται πολύ δύσκολα, πριν εξελιχθεί με τον χειρότερο τρόπο σε βάρος μας στα "περάσματα" που χρειάζεται η Άγκυρα για να ολοκληρώσει τα μεγαλοϊδεατικά της σχέδια στην Αφρική ως νεοαποικιακή υπερδύναμη.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.